(17)

Chapter (17)

မိစ္ဆာကို မျှားခေါ်မယ်

နောက်နေ့ မနက်စောစော၌။

"ခဏနေရင် စကားမပြောနဲ့ဦး..."

လီကျင်လုံသည် ဟုန်ကျွင့်ကို နှိုးနေစဥ်အတွင်း သူ့ကို အထူးတလည် မှာကြားလေသည်။ ဆောင်းဦးရာသီက ပိုထူလာပြီး ခြံဝန်းထဲက ကွင်းပြင် ဟင်းလင်းပြင်အစွန်းမှာ စိုက်ထားတဲ့ မေပယ်ပင်တွေက အနီရောင် ပြောင်းသွားပေမယ့် သဖန်းပင်တွေက စိမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အနီရောင်နဲ့ အစိမ်းရောင်တွေ ရောယှက်ထင်ဟပ်နေတဲ့ ရေကန်ဟာ ကောင်းကင်ပြာနဲ့ တိမ်ဖြူတွေကိုလည်း ရောင်ပြန် ဟပ်နေပြန်သည်။ 

ခြံဝင်းထဲတွင် ဒဏ်ရာပြင်းထန်သော မြေခွေးတစ်ကောင်ကို မြေခွေးနှစ်ကောင်ရဲ့ အလောင်းဘေးတွင် ဘေးချင်းကပ် ထားထား၏။ နောက်ဆုံးအလောင်းမှာ အသက်အငယ်ဆုံး ဖြစ်ပုံရပြီး ပထမဦးစွာ ဟုန်ကျွင့်၏ ဓားပျံက ၎င်းရဲ့ ပုခုံးအရိုးကို လှီးဖြတ်ပြီး နောက်ကျောအထိ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ 

အားထိုက်ရဲ့ မီးတောက်တွေကြောင့် ခြေထောက်တွေက မည်းပြီး အသားတွေက ကွဲအက်သွားပြီ။ လီကျင်လုံ၏ နောက်ဆုံး ပစ်လိုက်သော မြှားသည် တစ်ကောင်၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လေသည်။ နောက်တစ်ကောင်မှာ နောက်ကျောကို ဓားဖြင့် အထိုးခံထားရသည်။

အဆုံးမှာတော့ ဟုန်ကျွင့်သည် ယောင်ကျင်းနန်းတော်ကနေ သွေးတိတ်ဝိညာဥ်ဆေးကို တိုက်ကျွေးလိုက်တာကြောင့် မြေခွေးလေးဟာ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါ၏။

"ဒီကောင်က အ​မြင့်ဆုံးပဲ!!"

ချိုးယုံစစ်သည် ခြံဝင်းထဲမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီး အကြီးဆုံး အကောင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ 

"ဒီကောင်က မော့ရစ်ကန်း ထွက်သွားတုန်းက သတ်လိုက်တာ... ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးပေမယ့် အနူးညံ့ဆုံး အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့ကောင်ပဲ!"

မြေခွေးလေးသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားကာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေပြီ။ 

လီကျင်လုံ: "မင်းကို စစ်သေနာပတိဟူဆီ ပို့ပေးပြီး မင်းရဲ့အခုပုံစံကို မြင်အောင် လွှတ်လိုက်ရမလား ကျင့်ယွင်..."

မြေခွေးလေးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သော်လည်း ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။

"ကျင့်ယွင်၊ ထူယင်းနဲ့ ကျစ်ရင်..."

လီကျင်လုံ လက်ထဲတွင် မနေ့ညနေက ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မိန်းကလေးသုံးယောက်ရဲ့ အမည်စာရင်းများ ရှိနေသည်။ 

"ရှင်းယန်ဘိုးဘွားအိမ်က အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်မှာ ရွာသားသုံးဦး အနေနဲ့ ချန်အန်းမှာ အတူတကွ အခြေချနေထိုင်ဖို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်...."

"တကယ်တော့ မင်းက လောကမှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ... ကျင့်ကြံပြီး လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး စေတနာအပြည့်နဲ့ ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်မယ်ဆိုရင် ငါလုပ်နိုင်ဆုံးအရာက မင်းကို ချန်အန်းထဲက နှင်ထုတ်လိုက်တာပဲ" 

လီကျင်လုံက အိမ်ရှေ့ခန်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မြေခွေးလေး၏ မျက်လုံးများကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ 

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ လူတွေကို သတ်ချင်ရတာလဲ"

မြေခွေးက ပြန်မဖြေ။ လီကျင်လုံ အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"အလောင်းခြောက်က ဘယ်သူလဲ? ပြော!"

မြေခွေးလေးက တိတ်ဆိတ်နေ၏။

"မင်းငါ့ကို မပြောရုံနဲ့ ငါက မသိတော့ဘူးပေါ့? အခုဒီလူကို သတ်လိုက်တဲ့ အတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်"

မြေခွေးလေးဟာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲမလို့ ချိုးယုံစစ်က ဆိုလိုက်သည်။ 

"သတ်ပစ်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်"

အတန်ကြာ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လီကျင်လုံက ဆိုလိုက်သည်။ 

"အမှုကို ပိတ်လိုက်ပြီ... ယုံစစ် မင်း အစီရင်ခံစာကို ရေးလိုက်... မနက်ဖြန်မနက် အမတ်ကြီးယန်ကို ငါကိုယ်တိုင် တင်ပြမယ် ဒီနေ့တော့ ဟူရှန်းကို အရင်ပေးလိုက်တာပေါ့ သူ့စစ်တပ်ရဲ့ အစီရင်ခံစာကို လက်ခံရဦးမယ် မနေ့ညက တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သူ့ကို ပြောထားပြီးလောက်ပြီ...ခဏနေရင် ငါတို့လမ်းလျှောက် ထွက်ကြတာပေါ့... သူ့ကိုအရင် သော့ခတ်ထားလိုက်...." 

မော့ရစ်ကန်းက မြေခွေးလေးကို လှောင်အိမ်ထဲမှာ သော့ခတ်ပြီး ဘေးက ချိုးယုံစစ်ဟာလည်း ၎င်း လွတ်မြောက်မသွားအောင် တားဆီးဖို့ လှောင်အိမ်မှာ ဓားစာခံတွေ ထည့်ထားပေမယ့် မြေခွေးလေး လွတ်မြောက်ချင်ရင်တောင် သူ့မှာ ခွန်အား မရှိတော့ပေ။ အားထိုက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလာသည်။ 

"သူက ယုံမှာလား?"

ဟုန်ကျွင့် :"?"

"မင်းအခု စကားပြောလို့ရပြီ" လီကျင်လုံ ဟုန်ကျွင့်ကို ပြောလိုက်သည်။

ဟုန်ကျွင့်က ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးတော့ လီကျင်လုံက အစပြုပြီး ရှင်းပြလေသည်။ 

"လုံဝူစစ်တပ်ကို ပို့ပြီး သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို အချိန်မရွေး စောင့်ကြည့်ထားမယ်... ကောက်ရိုးပုံထဲ အပ်တစ်ချောင်း ရှာနေရတာက နန်းတော်ထဲက နတ်ဆိုးကိုရှာတာထက် အများကြီး ပိုလွယ်တယ်"

မော့ရစ်ကန်း: "ဒါပေမဲ့ ဒီမြေခွေးကို ကယ်တင်ဖို့ ဘယ်သူမှ မလာဘူးဆိုရင်ကော"

ထိုမှသာ ဟုန်ကျွင့် နားလည်သွားကာ လီကျင်လုံက အလွန်ထက်မြက်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ လီကျင်လုံသည် မြေခွေးလေးကို လှည့်ဖြားရန် အမှုကို ပိတ်ထားသည်ဟု ဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ တခြားမိစ္ဆာများကို ပိုမိုဆွဲဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။

ဟုန်ကျွင့် : "မင်းတို့မြွေကို သူ့အပေါက်ထဲက ဆွဲထုတ်မယ်ပေါ့!"

ခန်းမထဲက လူလေးယောက်က စကားမပြောဘဲ ရပ်နေကာ လီကျင်လုံက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဟုန်ကျွင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

"ဟုတ်တယ်... တော်တယ်"

ခဏအကြာတွင် လီကျင်လုံက "တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ကယ်ဖို့ သေချာပေါက် လာလိမ့်မယ်..

 အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့ကို နှုတ်ပိတ်ပစ်ဖို့ အသတ်ခံရမှာ သေချာတယ်... သူက အရမ်းထက်မြက်ပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့တော့ ဘယ်လို ရှင်သန်ရမယ် ဆိုတာ သိတဲ့ပုံပဲ သူ့ကြံရာပါတွေလည်း ရှိရမယ်... ဒီမြေခွေးက ဉာဏ်ကောင်းပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ကို မပေါက်ကြားအောင် ထိန်းထားတယ်... သူ အကြာကြီး မနေနိုင်ဘူးဆိုတာ သိထားတော့ ဟူရှန်းဘက်ကို လွှတ်လိုက်တာက ပိုလွယ်လိမ့်မယ်... ငါတို့က အဲဒါကို ခြေရာခံဖို့ပဲလိုတာ"

ဟုန်ကျွင့်မှာ သူ့ဦးနှောက်ကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘဲ သူ့ရှေ့ရှိ လူအနည်းငယ်ဟာ ဘီလူးကြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်လာခဲ့သည်။ 

"ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စပဲ ဖြစ်ရမယ်"

လီကျင်လုံ: "စကြရအောင်... ငါတို့ သဲလွန်စတွေကို လိုက်ရှာပြီး အကောင်ကြီးကို ဖမ်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

အားထိုက်၊ မော့ရစ်ကန်းနဲ့ ချိုးယုံစစ်တို့သည် ယခု လီကျင်လုံကို ကြည့်ရှုပုံမှာ မတူကြတော့ချေ။ အထူးသဖြင့် မနေ့ညက လီကျင်လုံ လှုပ်ရှားပြပြီးနောက် သူတို့အမြင်ဟာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားသည်။ လီကျင်လုံက ပြောပြီးတဲ့အခါ မတ်တပ်ရပ်သည်။ သူ့နောက်လိုက်ဖို့ လူများစွာက လှမ်းလိုက်ပေမယ့် လီကျင်လုံက ဆိုလေသည်။ 

"မင်းတို့ အနားယူသင့်ပြီ... ဟုန်ကျွင့်နဲ့ ငါပဲ ကြောင်ကို ပြန်သွားပေးလိုက်မယ်"

"လူတိုင်းအတွက် ဝိညာဉ်ထွက်ပန်းရဲ့ ဝတ်မှုန်ကို ငါသွားယူလိုက်မယ်"

ချိုးယုံစစ်က ပြုံးပြရင်း ပြော၏။ လီကျင်လုံလည်း ချိုးယုံစစ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့်မှာ ခြင်္သေ့ကြောင် တစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားပြီး သူနှင့်အတူ ထွက်သွားလေသည်။ နှစ်ယောက်သား ထွက်သွားသည်နှင့် ကျန်သုံးယောက်၏ အမူအရာ ကွဲပြားသွားသည်။

မော့ရစ်ကန်း: "မင်းတို့ မနေ့ညက မတွေ့ခဲ့ရလို့... အမြီးသုံးချောင်းရှိတဲ့ ဒုတိယ မြေခွေးတစ်ကောင် ပေါ်လာတဲ့အချိန်တုန်းကဆို သူက ဟုန်ကျွင့်နဲ့ လုံဝူတပ်သားတွေကို ကာကွယ်ဖို့ သူ့အသက်ကို စွန့်စားခဲ့တာ...သာမန်လူသား အတွက် အဲဒီလို သတ္တိရှိဖို့ဆိုတာ တကယ် မလွယ်ဘူး" 

အားထိုက်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ခြံဝင်းထဲမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ 

"သူတကယ် နတ်ဆိုးဘုရင်ကို သိမ်းနိုင်မလား?" 

ထိုအခါ ချိုးယုံစစ်က လမ်းဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ 

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းပြောနေတာ အရမ်းစောနေသလားလို့..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းလောက်ကဆို ငါလည်း ထွက်သွားချင်ခဲ့တာလေ!"

အားထိုက်သည် အလွန်စိတ်ပျက်သွားပြီး သူ့တင်ပါးကို လက်နှင့်​ထောက်ရင်း ပြန်ပြောသည်။

အားထိုက်: "ငါ ဘယ်လောက်စိတ်ဆင်းရဲနေလဲ မင်းတို့ သိလား.... အာ့ ငါတို့ဘဝကို မျှော်လင့်ချက်တွေ မပေးနိုင်​တော့ဘူးလား"

"ဝိုး.... အံ့သြစရာ ကောင်းလိုက်လေခြင်းကွယ်..."

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက နိုးလာပြီး ရေကန်ဘေးက ငါးစာတွေကို တူးရင်း ပြောလေသည်။ 

"ဒါဆို မင်း သုံးယောက်က တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နေတာပေါ့လေ?"

သူတို့ သုံးယောက်ခမျာ နံရံမှာ နားရွက်တွေ ပါနေတာကို မေ့သွားပြီး စကားတွေ လွန်မိသွားကြရာ ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အားထိုက် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခုသွား၏။ 

"အစ်ကိုကျစ်လုံး... မင်း ဘယ်လိုငါးမျိုးကို ကြိုက်လဲ ငါမင်းအတွက် တစ်ကောင်လောက် ဝယ်ပေးမယ်လေ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ငါးစာစားရင်း ပြောသည်။ 

"မလိုဘူး... ငါ လိင်မှုကိစ္စနဲ့ အလေ့အကျင့်ကို ရှောင်ချင်တယ် ငါတို့မိသားစုက ဟုန်ကျွင့်လေးကို ဂရုစိုက်​ပေးဖို့ မင်းတို့ကို အားကိုးထားလိုက်မယ်.. အဲ့လိုဆို ဒီနေ့ကိစ္စကို ငါသေချာပေါက် ပါးစပ်ပိတ်ထား​ပေးမယ်"

လူတိုင်း သက်ပြင်းချကြသော်လည်း ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက “ဒါပေမဲ့…”

လူသုံးယောက်၏ နှလုံးသားများ ပြန်လည်ထကြွလာပြန်သည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ဆက်ပြော၏။ 

"လူတိုင်း စိတ်ရှုပ်ကုန်ပြီမလား.... ငါတို့ မြေခွေးတစ်ကောင်တောင် ဖမ်းလို့မလွယ်တာ ချန်အန်း နတ်ဆိုးဘုရင်ကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းကြမလို့လဲ"

အားထိုက်: "ဟေး အစ်ကိုငါး... မင်းပြောတာ မှား​နေတယ် ငါတို့က စေတနာကောင်းတော့ ခေါင်းဆောင်လီ ဒဏ်ရာရပြီး သေသွားမှာကို ကြောက်လို့ပါ"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက “ငါ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးတဲ့ ဘုန်းကြီးက နတ်ဆိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ် လူပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ အကာအကွယ် တစ်ခုခု ရှိထားရတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်" 

သုံးယောက်သား စကားတွေ ရပ်သွားကြသည်။ 

ချိုးယုံစစ်: "အခွင့်အရေးကို ငါတို့တကယ် ရှာဖို့လိုတယ် သူ့ဆီက ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုဘူးလို့လည်း ငါထင်တယ် ဘာလို့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ ကောင်းကောင်း စကားမပြောကြည့်တာလဲ... အားလုံး ဒီအကြောင်းကို သူ့ဆီ ပြောပြလိုက်ရအောင်"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ငါးအစာစားပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ "ဟုန်ကျွင့် အဝတ်တွေကို လျှော်ပေးရဦးမယ်" လို့ ပြောပြီး အဝတ်တွေကို လျှော်ဖွပ်ဖို့ ရေတွင်းထဲကို ဆွဲယူသွားလေသည်။ သူက ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီနဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို လှန်လိုက်ကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ပွတ်သပ် တိုက်လျှော်လိုက်ပါတော့သည်။

သူတို့သုံးယောက် ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူတို့မျက်နှာတွေ ပူပူနွေးနွေးတွေ ဖြစ်လာပြီး မနေနိုင်ဘဲ အကြာကြီး စကားစဲသွားကြသည်။ သူတို့ရဲ့ အသိပညာနဲ့ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွေက ငါးကြင်းလောက် မကောင်းကြောင်း သိသွားရာ ချက်ချင်း ငြီးငွေ့လာကြသည်။

.....

မနက်အစောကြီးမှာ လီကျင်လုံသည် အရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး ဟုန်ကျွင့်သည် ကြောင်ကို ပွေ့ချီကာ အနောက်ကနေ လိုက်ရင်း သခင်မချင် အိမ်​တော်ကို အရင်သွားခဲ့သည်။

လီကျင်လုံ: "ချင်အိမ်ကြီးထဲက လူတွေကို အာရုံစိုက်ထား... တခါတလေမှာ သတင်းအချက်အလက် တော်တော်များများကို လူတစ်ယောက်ရဲ့ ထုတ်ဖော် ပြောဆိုမှုကနေ ရနိုင်တယ်"

ဟုန်ကျွင့်သည် ယခု လီကျင်လုံကို သူ သဘောကျသော်လည်း သူ့အတွက် မလွယ်ကူကြောင်းကိုလည်း ခံစားမိပါသည်။ သူ ဘယ်လိုအဆုံးသတ်ပြီး နေရာတကာမှာ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတာလဲ။ ဒါက တကယ် ပဟေဋ္ဌိလိုပင်။ သို့သော် ချုံမင်သည် လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ဇွဲရှိ၍ အရာများစွာကို တွန်းအားပေးရန် မလိုအပ်ကြောင်း တစ်ချိန်က ပြော​ပြခဲ့ဖူးသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျောက်ကျစ်လုံက ငါ့မှာ မျက်စိမရှိဘူးလို့ ပြောတယ်" 

လီကျင်လုံ: "ဘဝမှာ ရှားရှားပါးပါး စိတ်ရှုပ်ရတဲ့ အချိန်လေးရှိရင် အရမ်းကောင်းမယ်... ဒီလောက်ပါပဲ မင်း အတင်းပြောနေစရာ မလိုပါဘူး ခဏနေလို့ ဘာမှမပြောရင် ရပြီ!"

လီကျင်လုံနဲ့ ဟုန်ကျွင့်တို့ သခင်မချင်း အိမ်ထဲသို့ ကြောင်တစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီလျက် ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဧည့်တော်ထိန်းက ချက်ချင်း အော်ဟစ်တော့သည်။ 

"ချင်းအာ ပြန်ရောက်လာပြီ!"

"မြန်မြန် မြန်မြန် ချင်းအာ အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ!"

ထိုမြင်ကွင်းသည် အထူးပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ဘာမှမမေးရ​သေးခင်မှာ အိမ်တော်ထိန်းက ကြောင်ကို ဖမ်းယူလိုက်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောလေသည်။ 

"ဒါပဲ... ဘယ်မှာတွေ့တာလဲ!"

အိမ်တော်ထိန်းက လူကိုယ်တိုင် လာရောက်၍ ကြိုဆိုနေပုံမှာ သီဆိုကခုန်ခြင်း၊ တီးမှုတ်ခြင်းများကို စတင်တော့မည့် အတိုင်းပင်။ ရိုက်နှက်ခြင်းများ စတင်ပြုလုပ်ရာ အိမ်အကူများနှင့် အစေခံများ အားလုံးသည် ကြောင်ကလေးကို ဝမ်းသာအားရ လာကြည့်ကာ အိမ်တော်ထိန်းက ကြောင်ကို ပလ္လင်တစ်ခု​ပေါ်သို့ ရိုသေစွာ တင်ထားလိုက်သည်။ ပင်လယ်သခွားသီး၊ ငါးခူနှင့် အခြားစားဖွယ်များ ပါရှိသော အစားအစာများ၊ နံ့သာပေါင်း အပျော့ခေါင်းအုံး တစ်လုံးနှင့် ကျောက်စိမ်းအစာပုံးကို ယူဆောင်လာကာ ပြောင်လက်တောက်ပသော ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကိုလည်း သယ်ဆောင်ကာ ကြည်လင်သော စမ်းရေများကို လောင်းထည့်​ပေးလိုက်သည်။ 

ကြောင်လေးဟာ နတ်ဆိုးနှင်သူဌာနမှာ နှစ်ရက်ကြာအောင် ထမင်းကိုသာ စားခဲ့ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ ပါးစပ်က နွမ်းလျနေရာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မောက်မာ​နေပုံရသည်။

"ဒုစစ်သူကြီးလီကို ဂါဝရလာမပြုသေးဘူးလား!" 

အိမ်တော်ထိန်းက ​အော်လိုက်သည်။ ထိုအခါ အစေခံများသည် စုဝေး၍ ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် တန်းစီကာ အတွင်း၌ သုံးကြိမ်တိတိ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

လီကျင်လုံ: "..."

"သူက ဌာနခေါင်းဆောင်လီပါ" ဟုန်ကျွင့်က ရှင်းပြသည်။

လီကျင်လုံရဲ့ မျက်နှာက အလွန်ရုပ်ဆိုးသွားပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာ ထွက်ခွာခါနီးတွင် အိမ်တော်ထိန်းက ဆိုလေသည်။ 

"သခင်မက နန်းတော်ထဲ ဝင်သွားပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်မ ပြန်မလာမချင်း စောင့်ပေးပါဦး"

လီကျင်လုံက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဟုန်ကျွင့်ကို ထွက်သွားဖို့ ပြောတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ ဟုန်ကျွင့်သည် စားပွဲပေါ်က မုန့်တချို့ကို မြင်သောအခါ လီကျင်လုံရဲ့ အမိန့်ကိုလည်း မေ့သွားတော့သည်။ သူမနက်ကတည်းက မနက်စာ မစားရသေးတာကြောင့် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"အရသာရှိလိုက်တာ... အွန်း..." 

ဟုန်ကျွင့် စားလိုက်သောက်လိုက် လုပ်နေတာကြောင့် လီကျင်လုံလည်း မိတ်ဆက်ပေးရတော့၏။

"ဒါက ကျွန်​တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပါ..." 

"နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်! လူကြားထဲက နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်ပဲ! ဒီတစ်ခါတော့ ခေါင်းဆောင်လီကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းရ ငါတို့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပါ... ဟူး..."

အိမ်​တော်ထိန်းသည် သရဲလိုတစ္ဆေလို စကားပြောတတ်သူပင်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လီကျင်လုံ လာရောက်၍ မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ မထင်မှတ်ဘဲ လီကျင်လုံက ကြောင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လီကျင်လုံ၏ သဘောထားကို ကြည့်နေမိသည်။ 

လီကျင်လုံသည် အိမ်တစ်ဝိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် အ​စေခံများ သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော အသွင်အပြင် ရှိသူများ မတွေ့ရသေးသောကြောင့် ဟုန်ကျွင့်ကို အမြန်စားပြီး အမြန်ဆုံးထွက်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဟုန်ကျွင့်က လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ခဏစောင့်ဖို့ ပြန်ပြောတာကြောင့် အိမ်တော်ထိန်းက ဆိုလိုက်၏။

"ငါမင်းအတွက် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ခိုင်းပြီး နတ်ဆိုးနှင်ဌာနကို ပို့ပေးပါ့မယ်!"

လီကျင်လုံမှာ သူ့ခေါင်းထဲက မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်လာသလို ခံစားရရာ စကားဝင်ပြောလိုက်ရသည်။ 

"ကြောင် ထွက်ပြေးသွားတဲ့ အချိန်တုန်းက အိမ်မှာ ဧည့်သည်ရှိလား"

"အဲဒီညက ဧကရာဇ် ကိုယ်လုပ်တော် သခင်မကော်ကော်နဲ့ အမတ်ကြီးယန်က အလည်လာခဲ့ပါတယ်... အဲဒီတုန်းက အိမ်တော်မှာရ အရမ်းအလုပ်များနေတာတော့......."

လီကျင်လုံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့်ကလည်း ဝါးနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး လီကျင်လုံကို မော့ကြည့်လိုက်​လေသည်။

"စားလို့ပြီးရင် ထွက်သွားရအောင်" လီကျင်လုံ ဆို၏။ 

အိမ်တော်ထိန်းက ဧည့်သည်​တော်တွေကို စောင့်​စေချင်နေသေးပေမယ့် လီကျင်လုံ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဟုန်ကျွင့်ကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။ အိမ်တော်ထိန်းက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောရင်း ရွှေငွေတွေ ပေးချင်နေခဲ့ပေမယ့် တံခါးဝရောက်တဲ့အခါ လီကျင်လုံ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လှည့်ပြောလိုက်ရ၏။ 

"ဒါက သေးငယ်တဲ့ အားထုတ်မှုလေးပါ ကျေးဇူးတင်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး" 

စကားပြောလို့ အပြီးတွင် လီကျင်လုံ ဟုန်ကျွင့်အားကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ 

"ထန်မင်းဆက်အတွက် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲ​တွေ ဆင်နွှဲခဲ့တဲ့ နယ်စပ်က စစ်သည်တွေရဲ့ စစ်တပ်လစာက တစ်လမှာ ငွေနှစ်ချောင်းပဲ ရပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေက ချင်းမိသားစုရဲ့ အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန် အတွက် တစ်နပ်စာတောင် မရှိဘူး.... ဒီငွေက ငါတို့ဘိုးဘေးတွေကို အကာအကွယ် ပေးတယ်လို့ ပြောကြပေမယ့် တခြားသူတွေကတော့ ဒီကုန်ကျစရိတ်တွေက ဘယ်ကလာတယ် ဆိုတာ မသိကြဘူး"

အိမ်တော်ထိန်းသည် ဤနည်းဖြင့် မထင်မှတ်ပဲ ဓားထိုးခံခဲ့ရလေသည်။ လီကျင်လုံကို ပြန်လည် ကျိန်စာတိုက်ခါနီးတွင် သူတို့နှစ်ဦးက အိမ်​တော်မှ ထွက်သွားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ပါးစပ်ပြန်ပိတ် ထားလိုက်ရသည်။ 

"မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ကြောင်ကို ရှာတွေ့နိုင်တယ်လို့များ ထင်နေတာလား?" 

အိမ်တော်ထိန်းမှာ ရက်စက်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလေသည်။ လီကျင်လုံ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးရန် တလီတရားရုံးသို့ ဟုန်ကျွင့်နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့၏။ ဟုန်ကျွင့် သူ့လက်ထဲမှ မုန့်များကို ထုတ်ကာ လီကျင်လုံအား ပေးလိုက်သည်။ 

"ဒီမှာ..." 

"ငါ မင်ကျစ်မင်မုန့်ကို မစားဘူး!" (လူတွေရဲ့ ချမ်းသာမှုကို အခွင့်ကောင်းမယူဘူး)

"ဒါက အဲ့လို့ ခေါ်တာလား... အရသာက အရမ်းကောင်းတယ်... စားစမ်းပါ မင်းစားချင်နေမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ် မင်းဘာလို့ အမြဲတမ်း ဖွင့်မပြောချင်ရတာလဲ ဒါက စားမကောင်းဘူးလား"

"ငါမပြောတာ မဟုတ်ဘူး... တကယ် မစားချင်တာ!"

သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းပေါ်၌ ရန်ဖြစ်နေကြသည်။ လီကျင်လုံမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ဟုန်ကျွင့်ကို လိုက်ဆွဲရလေ၏။ ချန်အန်း လမ်းမပေါ်တွင် လူများစွာက ကြည့်နေကြပြီး မကြာခင်မှာ ဒီပြဿနာကို ပြေငြိမ်းအောင် ပြန်ဆွေးနွေး​​နေရမှာ ကြောက်ရသည်။ 

ဟုန်ကျွင့် ထွက်လာတဲ့အခါ အဆာပြေမုန့်၊ ကြက်ဥအနှစ်၊ ဒိန်ခဲ၊ မင်ကျစ်မင်မုန့် နဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ ကောက်ညှင်းအလွှာနဲ့ နွေဝတ်ရည်နဲ့ ပေါင်းထားတဲ့ "ရွှေဖက်ထုပ်" ကို ယူဆောင်လာသည်။ လီကျင်လုံက မစားဘူးလို့ ပြောတဲ့ မင်ကျစ်မင်မုန့်ကို နောက်ဆုံးမှ စားလေသည်။ 

"အရသာရှိတယ်!" ဟုန်ကျွင့်က ဆို၏။ 

လီကျင်လုံ: "ဟမ့်"

နှစ်ယောက်သားက ရှည်လျားသော လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး လီကျင်လုံသည် သူ့ကို လူတွေ့သွားမှာ စိုးရိမ်သောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အခါအားလျော်စွာ ကြည့်ရန် မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လီမိသားစုသည် ယခင်က ဓနဥစ္စာအချို့ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အစားအစာသည် ချင်းသခင်မ အိမ်ကြီးကဲ့သို့ ချမ်းသာခြင်း မရှိပေ။ လီကျင်လုံသည် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းစွာ ပြန်သုံးသပ်ရင်း အိမ်တော်ထိန်း ပြောသည့်စကားကို တွေးနေမိသည်။

ဟုန်ကျွင့်: "ဧကရာဇ်မင်းဘေးမှာ မိစ္ဆာကြီးရှိမယ်လို့ မင်းထင်လား" 

လီကျင်လုံက လေးလေးနက်နက် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဆို၏။ 

"တကယ်လို့ ဒီလိုသာဆိုရင် ဘုရင်မင်းမြတ် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်...."

"အဲ့ဒါမှမဟုတ်ရင်..."

ဟုန်ကျွင့်က နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်ကာ လမ်းဘေးတွင်ရပ်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသော လီကျင်လုံအား ကြည့်လိုက်သည်။ 

"ကမ္ဘာ့ဧကရာဇ်က ခရမ်းရောင်ကြယ်ပွင့်ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာပဲတဲ့... တာအိုဘာသာက ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မားပါစေ မိစ္ဆာက ဧကရာဇ်မင်းကို တိုက်ရိုက် မသတ်နိုင်ပေမယ့် အမတ်ယန် ဒါမှမဟုတ် သခင်မကော် ဖြစ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး" လီကျင်လုံက မတွေးဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာလို့ မဖြစ်​နိုင်​တာလဲ? အဲဒါက မသင့်တော်လို့လား"

ဟုန်ကျွင့်၏ စကားများသည် အိပ်မက်မက်သူကို ချက်ချင်း နိုးထစေခဲ့သလို လီကျင်လုံအား အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေ​စေခဲ့သည်။ ဤထင်မြင်ချက်သည် လီကျင်လုံ၏ အသိဥာဏ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ထွင်းဖောက် သိမြင်နိုင်သည်၏။ ဘုရင်မင်းမြတ် အနီးတစ်ဝိုက်က အမတ်ယန် သို့မဟုတ် မိဖုရားက မိစ္ဆာတစ်ကောင်လား။ 

"သွားရအောင်.... မင်းအဲ့မှာရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဟုန်ကျွင့်သည် သူ့ဘေးက ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ကြည့်ပြီး လီကျင်လုံကိုလည်း ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

လီကျင်လုံ: "..."

ဟုန်ကျွင့် : "ဒီခေါက်ဆွဲတွေက ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ ကြည့်လိုက်ဦး... ခေါင်းဆောင်ရော နည်းနည်းလောက် မမြည်းချင်ဘူးလား?"

ဆိုင်အနောက်တွင် သူဌေးက ခေါက်ဆွဲခြောက်များကို အိုးထဲသို့ထည့်ကာ ပြုတ်ပြီးနောက် ဝက်ပြုတ်၊ ပဲပုပ်နှင့် တို့ဟူးခြောက်တို့ကို လောင်းထည့်သည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများ လက်တစ်ဆုပ်စာ ဖြန်းလိုက်သော် မွှေးရနံ့ သင်းနေသည်။

လီကျင်လုံ: "မင်းအစောတုန်းကတင် သရေစာတွေ စားထားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ဗိုက်ထပ်ဆာနေပြန်တာလဲ" 

ခုန်ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို တွေးကြည့်လိုက်သော် သူသည် အစားအသောက်ကို မြင်ရင် လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့မှန်း သဘောပေါက်သွား၏။ 

“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ စား စား စား”

လီကျင်လုံ ခေါင်းညိတ်ပြတာနဲ့ ဟုန်ကျွင့်က စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုမှာ ပြေး၍ ထိုင်နေလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ထိုင်လိုက်သော အခါတွင်ပင် လီကျင်လုံ၏ စိတ်သည် တိမ်မည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယခု ကြောင်လေး၏ အပြုအမူများက သူတို့အား တစ်စုံတစ်ရာကို အရိပ်အမြွက် ပြနေပုံရသည်ဟု ခံစားမိလေသည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ ကြောင်လည်း အရာများစွာကို မေ့သွားပုံရပြီး အများစုမှာ သူ့ဘာသာသူ မှန်းဆနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယန်မိသားစုထဲက တစ်ယောက်ယောက်က နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဆိုရင် ဒီကိစ္စက အသေးအဖွဲ့တော့ မဟုတ်ပေ။ ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျုံးကော်ရဲ့ ညီအကိုမောင်နှမတွေ အားလုံးက မိစ္ဆာတွေ နတ်ဆိုးတွေလို့ ပြောသင့်လား။ လီကျင်လုံ ဒီကိစ္စကို တွေးတောင် မတွေးဝံ့တော့ပေ။ တွေးနေရင်းနဲ့ သူ့အာရုံက ဟုန်ကျွင့်ထံသို့ အာရုံစိုက်လာပြန်သည်။ 

ဟုန်ကျွင့်က တတိယပန်းကန်ကိုတောင် စတင်စားနေပြီ။ 

လီကျင်လုံ: "မင်း ပုံမှန်လည်း အရမ်းစားလေ့ရှိလား" 

"ငါက ကြီးထွား​နေတုန်းပဲလေ" ဟုန်ကျွင့်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြန်ပြောလေသည်။ 

"ထပ်စားတော့ ဘာဖြစ်လဲ? မင်းအိမ်က ထမင်း စားတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့"

လီကျင်လုံမှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးမှ သူ့မျက်လုံးကို လှည့်ပြီး သဘာဝမကျစွာ ပြောလိုက်တယ်။

လီကျင်လုံ: "အနာဂတ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ထောက်ပံ့ရမယ် ဆိုရင်တော့ ရတဲ့ငွေက မင်းစားဖို့နဲ့တင် မလောက်မှာ ကြောက်ရတယ်" 

ဟုန်ကျွင့်: "ငါ့အဖေက ငါ့ကို ပိုက်ဆံ အများကြီး ပေးထားပါတယ် ငါ့ရည်မှန်းချက်က ကမ္ဘာပေါ်က အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို စားဖို့ပဲ... ဒီလူ့လောကရဲ့ အစားအသောက်တွေကလည်း အရမ်းအရသာ ရှိတယ်!"

"လူ့လောက?"

 "..."

ဟုန်ကျွင့် ပါးစပ်ပြန်ပိတ်သွားသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို လျစ်လျူ ရှုလိုက်ကြောင်း သိလိုက်သော်လည်း လီကျင်လုံသည် ထိုအချက်ကို နားလည်ကာ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံးမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိကြတာလား?"

လီကျင်လုံမှာ ရှင်းရမယ့် ငွေပမာဏကို တွက်ရင်း တအံ့တသြ ဖြစ်နေလေသည်။ သူသည် ဟုန်ကျွင့်ကို ထပ်မမှာတော့ဖို့ တားနေရ၏။ 

"သူတို့အားလုံးက ချမ်းသာသူတွေပဲကိုး... ဝတ်မှုန် ရှစ်ရာလောက်ကို အသာလေး ထုတ်ပေးနိုင်တာက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုမှ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ?"

ဝိညာဥ်ထွက်ပန်း၏ ဝတ်မှုန်ဖိုး 3,200 ကိုတောင် ပြန်မဆပ်ရသေးပေ။ နတ်ဆိုးနှင်ဌာနကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ အတွက် သူ့ရဲ့ကျန်ရှိနေတဲ့ စုဆောင်းငွေ အားလုံးကို ပေးခဲ့ရသည်။ ဟုန်ကျွင့်က သူ့ရဲ့အနည်းဆုံး နှစ်ရက်လောက်ကို တစ်ထိုင်တည်း စားသောက်နေတာကို ယခု စောင့်ဆိုင်းနေရပြီ။ 

နောက်လအထိ လီကျင်လုံသည် သူ့လစာ ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းနည်းနေပုံ ရသော်လည်း ဟုန်ကျွင့်ကိုလည်း မပြောနိုင်သောကြောင့် သွားများကို အံကြိတ်ကာ သူ့ဘာသာသူ သည်းခံရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။ 

ဒီရက်တွေမှာ စားသောက်ဆိုင်တွေ မသွား၊ အပြင်ထွက်ပြီး မစားဘဲ ရုံးမှာပဲ ထမင်းစားပါက ကျန်းရှိ ကြေးနီဒင်္ဂါး ဆယ့်နှစ်ပြားဟာ လုံလောက်နိုင်ပါရဲ့။ ဒီနေ့က နှစ်ဆယ့်ခြောက်ရက်ရှိပြီ။ လကုန်မယ့် ငါးရက်​လောက်အထိ ဆက်ထိန်းထားဖို့က ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဖြစ်လောက်ချေ။ 

ဟုန်ကျွင့်ကတော့ တလီတရားရုံးသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သာမန်အစိုးရ ရုံးတော်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အရာရှိများ ဝင်ထွက်နေကာ ခန်းမဆောင်ကြီးသည်လည်း မှောင်မဲနေပြီး စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းကာ အော်ဟစ်သံများကို အဝေးမှပင် ကြားနေရသည်။ ရန်ငြိုးရန်စ အသံများက အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် လူအများ ဝင်လာသောအခါ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေ၏။

မိစ္ဆာကို ဖမ်းပြီး အလောင်းကို ရှာတွေ့သည်နှင့် တပြိုင်နက် အမှုအဆုံးသတ်သင့်သည်ဟု ယူဆသော်လည်း လီကျင်လုံကတော့ မြေခွေးကို မီးရှို့သည့် အပြုအမူသည် အလွန်သံသယ ဖြစ်ဖွယ်ရှိပြီး သူ မလိုလားကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ကြောင်တစ်ကောင်ပဲဖြစ်ဖြစ် မြေခွေးနတ်ဆိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုမျိုး ပိုများလေလေ ဒီအမှုရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ပိုရှုပ်ထွေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တွေ ရှိနေနိုင်ခြေ နည်းပါးလေလေပါပဲ။ 

သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ဖေး စာတိုက်ခန်းထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဟုန်ကျွင့်က ရုတ်တရက် အော်လိုက်၏။ 

"မင်း ဒါကို ကြည့်ဦး!"

ဟုန်ကျွင့်သည် ယခုအခါ လီကျင်လုံ၏ စိတ်ကူးအချို့ကို အကြမ်းဖျင်း လိုက်နာနိုင်လာသည်။ အများစုမှာ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း အောက်ဖော်ပြပါ ဇာတ်လမ်းများထဲတွင် ထူးထူးခြားခြား ရှိနိုင်သည်။ တော်ဝင် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ကုန်ရှန့်မှ ချန်အန်းသို့ လာရောက်သော စာသင်သား သုံးဦးသည် ချန်အန်းတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ထိုင်စာရင်း ပိုက်ဆံကုန်သွားပေမယ့် ငွေမရှင်းဘဲ ဆိုင်ကနေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့အတွက် တလီတရားရုံးသို့ တိုင်ကြားခဲ့သည်။ ဖော်ပြချက်အရ အသက်က သုံးဆယ်နှင့် လေးဆယ်ကြားရှိ သည်။

"ယူသွားမယ်!" 

လီကျင်လုံသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ လုပ်ငန်းစဉ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ တလီတရားရုံးမှ နတ်ဆိုးနှင်ဌာနသို့ အမှု လွှဲပြောင်းပေးရန် ပြောလိုက်သော် စာရေးတော်က ထိုအမှုကို မြင်တဲ့အခါ ရယ်မောပြီး လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလေသည်။

“ကြောင်ရှာတာအပြင် နတ်ဆိုးနှင်ဌာနက အကြွေးတွေပါ လိုက်ကောက်နေတာလား”

လီကျင်လုံကတော့ မသိချင်ယောင် ဆောင်ကာ ဟုန်ကျွင့်အား လုံဝူစစ်တပ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လုံဝူစစ်တပ်၏ အပြင်ဘက် နယ်မြေသည် အလွန်ကျယ်ပြောပြီး ယခင်က ယွီချစ်ကျင်းသည် လီရှစ်မင်အတွက် ရွှမ်ကျားစစ်တပ်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး နှစ်တစ်ရာကျော် အပြောင်းအလဲများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် "ရှန်ဝူ" နှင့် "လုံဝူ" ဟူ၍ ခွဲထားလိုက်သည်။  

လမ်းခရီးတွင် ထိုသူသည် လော့ယန်သို့ ပြောင်းပြီးနောက် ချန်အန်းကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အထိ အလွန်အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စစ်သားများသည် နံနက်ခင်းတွင် ကွင်းပြင်၌ လေ့ကျင့်နေကြသည့် မော့ရစ်ကန်း၊ အားထိုက်နဲ့ ချိုးယုံစစ်တို့က လှောင်အိမ်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လီကျင်လုံက ဟုန်ကျွင့်အား ၎င်းတို့နှင့်အတူ အပြင်တွင် စောင့်ခိုင်းပြီး ဟူရှန့်ကိုတွေ့ရန် လှောင်အိမ်ကိုင်လျက် အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဟားဟား လီကျင်လုံက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသွားပြီတဲ့ ကြည့်စမ်း! မြေခွေးတစ်ကောင်တဲ့ ဟားဟားဟား"

လုံဝူစစ်တပ်မှ စစ်သည်များသည် ရံဖန်ရံခါ ရယ်မောနေကြဆဲပင်။

"ငါတို့ရဲ့ ဌာနခေါင်းဆောင် လီကျင်လုံက သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကြားမှာ ရေပန်းစားနေပုံပဲ" 

အားထိုက်က ပြုံးပြ​လေသည်။ မော့ရစ်ကန်းကတော့ လီကျင်လုံ၏ အခြေအနေကို အလွန်စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။ 

"သူ့လို ထက်မြက်တဲ့လူက ၂ဖက်စလုံးနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် နေရမယ်ဆိုဆာ သိထားလောက်ပါတယ်... တချို့အရာတွေကို သူဘာကြောင့် နားမလည်နိုင်ရတာလဲ?" 

ချိုးယုံစစ်: "သေမျိုးတွေမှာလည်း သေနိုင်တဲ့ဒုက္ခတွေ ရှိတယ်လေ... သူ့ရဲ့ ထုံးကိုဖြေဖို့ ငါကစောင့်နေတာပဲ"

ဟုန်ကျွင့်မှာ သူတို့စကားပြော နေကြတာကို နေ့တိုင်း နားထောင်ပေမယ့် နားမလည်တာကြောင့် စိတ်ရှုပ်လွန်းလို့ ဖြတ်ပြောလိုက်တော့သည်။ 

“မင်းတို့ ဒီထက်ပိုရှင်းအောင် မပြောနိုင်ဘူးလား” 

သူတို့သုံးယောက်က ဟုန်ကျွင့်ကို ကြည့်ကာ ထူးထူးခြားခြား ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"မင်းသိတာနည်းလေလေ မင်းအတွက် စိုးရိမ်စရာနည်းလေလေပဲ" 

အားထိုက်က ဟုန်ကျွင့်ကို အလေးအနက်ထား ကြည့်ပြီး ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ မေးစေ့ကို အပြာရောင် ခေါက်ယပ်တောင်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပင့်ယူရင်း ခါးသက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ 

"အစ်ကိုတို့က မင်းကို စိတ်ပူနေလို့ပါ ဟုတ်ပြီလား?"

"သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်!"

မော့ရစ်ကန်းသည် ဟုန်ကျွင့်၏ ပုခုံးများကို လေးနက်သောပုံစံဖြင့် ဆွဲလိုက်ပြီး သူ့ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ထားလိုက်သည်။

ချိုးယုံစစ်: "မော့ရစ်ကန်း... မင်း ဒါက မှားတယ်နော်... မင်းတကယ်ပဲ ဌာနခေါင်းဆောင်ဆီက တစ်ယောက်ယောက် လုယက်ချင်နေတာလား"

မော့ရစ်ကန်းက ရယ်မောပြီး "သူက ငါ့ညီလေးနဲ့တူလို့လေ ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"မင်းမှာ ညီလေးတစ်ယောက် ရှိသေးတာလား" ဟုန်ကျွင့်က အံ့သြစွာနဲ့ မေးလိုက်သည်။ 

"ငါ့မှာ ညီ လေးယောက်နဲ့ ညီမနှစ်ယောက်ရှိတယ်" 

ဟုန်ကျွင့်သည် မော့ရစ်ကန်းဟာ မိသားစုထဲတွင် အကြီးဆုံးအစ်ကို ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

အားထိုက်: "ဒီမနက် ဘာဖြစ်တာလဲ?"

ဟုန်ကျွင့်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး မနက်က အဖြစ်အပျက်ကို အတိုချုံး ပြောပြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုံဝူစစ်တပ်မှ စစ်သည်များက အော်ဟစ်လာခဲ့၏။ 

"ဟေး... အားနည်းတဲ့လူတွေ ဓားတွေလှံတွေက မျက်စိမပါဘူးနော်... လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ရပ်မနေနဲ့ ထွက်သွားထွက်သွား!"

ဟုန်ကျွင့်မှာ ချန်အန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အားထိုက်က ဇိမ်ကျကျဘဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူသည် လူချမ်းသာတစ်ယောက် အသွင်ဖြစ်ပြီး မော့ရစ်ကန်းက မုဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်ကာ ချိုးယုံစစ်ကလည်း စာသင်သား ဖြစ်သည်။ ဒီလူလေးယောက်က အတူတူရပ်နေပုံက ထူးဆန်းပေ၏။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စစ်သားတစ်ဦးစီသည် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားသောအခါ ကျန်အဖွဲ့ကို ရယ်မောကာ "လီကျင်လုံ၏ ငတုံးများ" ဟုပြောကြလေတော့သည်။

ဤစကားများက အတော်လေး ဟာသဖြစ်အောင် လုပ်နေတာကြောင့် ဟုန်ကျွင့် မျက်လုံးများက ဒေါသတကြီး တင်းမာသွားကာ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သော်လည်း မော့ရစ်ကန်းက သူ့ပုခုံးကို ​ပြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။

ချိုးယုံစစ်: "ဘာလဲကွာ... မင်းတို့နှစ်​​ယောက်​ တခြားလူ​တွေရဲ့ အလုပ်​မှာ ဝင်​စွက်​ဖက်​တာကို ရပ်​လိုက်​ကြတော့"

မော့ရစ်ကန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကြေးဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ထုတ်ပြီး အားထိုက်ဆီကို ပစ်ချလိုက်သည်။ အားထိုက်တစ်ယောက် အံ့သြနေစဥ် မော့ရစ်ကန်းက သူ့လက်နက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လေးရှည်ကိုဆွဲကာ မြှားသုံးချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အလယ်တည့်တည်သို့ ပစ်ခွင်းလိုက်လေသည်။ 

.....

ထိုအချိန်တွင် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို လီကျင်လုံက တင်ပြပြီးသွားပြီးနောက် ဟူရှန်း၏ မျက်နှာသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ တဆက်ဆက် တုန်သွားလေသည်။ 

"မင်း... မင်း ဒီစကားက တကယ်ပဲလား!" 

ဟူရှန်းက အထိတ်တလန့်ဖြင့်။ 

လီကျင်လုံ: "မင်းကို လှည့်ဖြားဖို့ မနေ့ညက ငါသက်သေတွေနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?"

ဟူရှန်း: "ဒါပေမဲ့... ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲလေ! ဒီမြေခွေးက ယီရှစ်လန်ထဲက မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို့ ပြော​နေတာလား"

"ဒါက မြေခွေးမိစ္ဆာပဲ" လီကျင်လုံက အေးစက်စွာ ပြော၏။

"မင်းမ​ကြာခဏ အလည်သွားတတ်တဲ့ ကျင့်ယွင်!"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ! လီကျင်လုံ မင်း..."

လီကျင်လုံ: "ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ဒီမိစ္ဆာကို မင်းဆီ ငါလွှဲပေးလိုက်ပြီ...ယွီရှစ်လန်က မိန်းကလေးသုံးယောက် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကိစ္စကို တလီတရားရုံးမှာ မင်း စုံစမ်းကြည့်လို့ရတယ်"

ဟူရှန်းလည်း အလွန်ဆိုးရွားသော ပြဿနာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ကျင့်ယွင်နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သော်လည်း သူမ၊ သူ၏အဖော်များနှင့် ယီရှစ်လန်က မိန်းကလေးများက သူ့ကိုမတွေ့ဖူးကြပေ။ ဒီရက်သတ္တပတ်နေ့တွေမှာ ကျင့်ယွင် တခြားသူတွေနဲ့ တွေ့နေကြောင်း သူသိသည်။ အခန်းထဲမှာ သူပေးခဲ့တဲ့ အိတ်တွေနဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေလည်း ရှိနေတဲ့အတွက် နောက်ဆုံးမှာ သူ့ခေါင်းပေါ် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ 

လီကျင်လုံက ထိုသို့သော လုပ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို အကျပ်ရိုက်စေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ....စစ်သူကြီး အရင်က မင်းကို ငါတကယ် လျှော့တွက်ခဲ့မိတာပဲ" 

ဟူရှန်းက ပြောပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးတွေက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အတွေးတွေနဲ့အတူ မြေခွေးဆီ လှည့်လာပါသည်။ လီကျင်လုံ ဘယ်လို ဆေးအမျိုးအစားကို သောက်ထားမှန်း မသိပေမယ့် တလီတရားရုံးကို လှမ်းစစ်ဆေးပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ကျင့်ယွင်ရဲ့ ဘယ်မှာရှိနေတယ် ဆိုတာကို သေချာ မသိရသေးပေ။ 

သူမသည် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဟု အမှန်တကယ်စွပ်စွဲပါက တလီတရားရုံး ရှေ့တွင် မြေခွေးကို သတ်ပစ်မည်ဆိုပါက သူသည် လီကျင်လုံကို မိစ္ဆာဖမ်းရန် ကူညီပေးနေကြောင်း ရှင်းပြနိုင်သည်။ ဒီလိုဆို မတရားသောအမှုကို ပယ်ရှင်းနိုင်ပြီ။ 

"ကောင်းပြီ... တလီတရားရုံးကို သွားစစ်ဆေးမယ်... ဒါက အမှန်ပဲဆိုရင်တော့ အဲဒီအခါကျရင် သူတို့ မင်းကို လာရှာရလိမ့်မယ်"

"စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို စတင်ဖို့ စောင့်နေပါ့မယ်"

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်တွင် နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ လီကျင်လုံ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဟူရှန်းက ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ သွားကာ ကြည့်လေ၏။ 

"မင်း ဒီကို မင်းလူတွေ ခေါ်လာတာလား"

လီကျင်လုံ တံခါးကို ကမန်းကတန်း ဖွင့်ပြီး အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်ကွင်းထဲမှာ လူစည်ကားနေတာကို တွေ့ခဲ့ရပြီး လေးပစ်ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နေတဲ့ မော့ရစ်ကန်းရဲ့ မြှားပစ်စွမ်းရည်ကြောင့် လုံဝူစစ်တပ် တစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ 

မြှားသုံးစင်းကို ပစ်ပြီးနောက် မော့ရစ်ကန်းသည် နောက်ထပ် သုံးချောင်းကို ဆွဲကာ အားထိုက်ဘက်သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ပစ်မှတ်ကို ပစ်ရတာက ပျော်စရာ မကောင်းပါဘူး... ငါတို့ညီလေးနှစ်ယောက်က လှည့်ကွက် နည်းနည်းလောက် လုပ်​​​​ပေးကြမလား"

အားထိုက်က သူ့လက်ထဲမှာ ခေါက်ယပ်​တောင်ကို ကိုင်ပြီး ကြေးဒင်္ဂါးပြားကို ပစ်လိုက်သည်။  

"သွား!"

ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားသည် လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားစဥ် ဟုန်ကျွင့် နားလည်သွားကာ သူ့လက်ထဲက ဓားပျံကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဓားပျံသည် ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားကို ထန်းကနဲ အသံဖြင့် ထိမှန်ပြီး အကြွေစေ့သည် နေရောင်အောက်တွင် ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပ၍ ပျံသန်းသွား​လေသည်။

မော့ရစ်ကန်းသည် ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားများကို ပစ်သတ်ရန် ကြံစည်နေကြောင်း လုံဝူစစ်တပ်မှ ခေါင်းဆောင်မှာ သိသော်လည်း ကြေးဒင်္ဂါးပြားများ၏ ပျံသန်းမှု လမ်းကြောင်းကို လုံး၀ မဖမ်းနိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဟုန်ကျွင့် ထိန်းချုပ်နေသော ဓားပျံသည် ပထမဦးစွာ တံစက်မြိတ်ပေါ်မှ ကြွေပြားများကို ထိမှန်ပြီးနောက် ကြေးနီဒင်္ဂါးကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ ထိမှန်သွားလေသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တတိယမြောက်ဓားပျံ သူ့ရဲ့လက်ထဲမှ ပြေးထွက်ကာ ကြေးဒင်္ဂါးပြားရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ နောက်ထပ် အသံတစ်ခုနဲ့အတူ ကြေးနီဒင်္ဂါးက လေထဲကို ပေပေါင်းများစွာ လွှတ်တင့်ခံလိုက်ရ၏။ 

"မင်းအလှည့်ရောက်ပြီ"

ဟုန်ကျွင့်က ဓားပျံကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ 

မော့ရစ်ကန်းက သူ၏လေးရှည်ကို အသင့် ဆွဲထားပြီးသားပင်။ ဒုခေါင်းဆောင်ခမျာ လေးမြှားကို ကွေးထားသော်လည်း ချွေးများက နဖူးပေါ်မှ တပြိုင်နက်တည်း စီးကျလာနေကြသည်။ သူသည် ကြေးနီဒင်္ဂါးကို ကြည့်ကာ တစ်ချိန်တည်းတွင် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပေမယ့် ၎င်းတို့က သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပြုတ်ကျဖို့ စောင့်နေတဲ့ အနက်ရောင် အစက်လေးတွေလို ဖြစ်သွားသည်။ 

ထိုစဥ် တစ်စုံတစ်ဦးဆီမှ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြေးနီဒင်္ဂါး၏ လေးထောင့်အပေါက်ထဲသို့ မြှားတစ်စင်း ပြေးဝင်သွား​လေး​သည်။ ကြေးနီဒင်္ဂါးပြား၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် "ဒုန်း" ဟူသော အသံသည် ကျောင်းလယ်ကွင်း၏ ထောင့်တွင် ခိုင်မြဲစွာ သံမှိုကျသွားသည်။

ကွင်းထဲရှိ ထောင်နှင့်ချီသော လူများသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီကျင်လုံသည် လုံဝူစစ်တပ်၏ မြင့်မားသော နေရာတွင် ဟူရှန်းနှင့် ဘေးချင်းကပ်ရပ်လျက် လေးရှည်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီကျင်လုံ: "သွားကြရအောင်! မင်းတို့ရဲ့ သတ္တိကိုပြပြီး ဒီမှာ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်​နေတာက ဘာစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလို့လဲ... မင်းတို့က နတ်ဆိုးနှင်သူတွေလေ... မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေက သာမန်လူတွေထက် သာလွန်နေပြီ... သူတို့ကို အနိုင်ယူရတာ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလို့လား"

လူတိုင်းက မင်းကြောင့် ဒေါသထွက်လာလို့ သက်သက် လုပ်တာလို့ တွေးပြီး ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။ 

"ဒီညကစပြီး ငါတို့ လုံဝူတပ်စခန်းကို ချောင်းမြောင်းပြီး ငါးကြီးတွေကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြမယ်"

"ကောင်းပြီ--"

"အမိန့်​အတိုင်းပါ..."

ချိုးယုံစစ်က မျက်တောင်ခတ်ပြပြီး 'ကြည့်ထားလိုက်' ဟူသည့် အမူအရာမျိုး လုပ်ပြလိုက်ရာ ဟုန်ကျွင့်လည်း ခေါင်းကုတ်ကာ ရယ်လိုက်​ပေသည်။

ညဘက်တွင် တိမ်ညိုများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တစ်နေ့တာ စုံစမ်းမှု ရလဒ်များအကြောင်း လီကျင်လုံက လူတိုင်းကို အသိပေးပြီးနောက် လုံဝူစစ်တပ်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။