MM Story Teller

(39)

Viewers 5k

Chapter (39)

အာကာသနိယာမစွမ်းအင်

"ခဏနေပါဦး"

ဟုန်ကျွင့်က ယန်ယွိဟွမ်ကို စကားရပ်ခိုင်းဖို့ အလျင်စလို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်"

သူ လူတို့၏ နှလုံးသားကို နားမလည်သော်လည်း အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးတရားကို တွေးတော ဆင်ခြင်မိသောအခါတွင်မူ သူ့ခေါင်းထဲက အတွေးတွေ ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းသွား၏။ ယွိကျောက်ယွင် ဆိုတာ သခင်မကော် ပြောနေတဲ့ ၎င်း၏ညီမလေးပင်။ ယန်ယွိဟွမ်က မြေခွေးဖြူ နောက်တစ်ကောင်ကို မြင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဝူချီယွီနဲ့ ယွိကျောက်ယွင်တို့ မြေခွေးမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်က ညီအစ်မများဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပဲ ဟုန်ကျွင့် ဝူချီယွီရဲ့ သော့ချက်ကို စဥ်းစားမိသွားသည်။ ဝူချီယွီက သခင်မကော်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်သိမ်းပိုက်လိုက်လိမ့်မည်။ ယွိကျောက်ယွင်ကလည်း ထိုအခွင့်အရေးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ယန်ယွိဟွမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပေမည်။

မြေခွေးမိစ္ဆာတွေက ဝိညာဉ်စုပ်ယူတဲ့ ကျင့်စဥ်ကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ စာသင်သားတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို သူ့ကိုယ်ထဲမှာပဲ အကျဥ်းချပြီး သူ့ကိုယ်သူ တော်ဝင် စာမေးပွဲအတွက် အစားထိုးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခဲ့၏။

သို့သော် သူ့အဖေ ခုန်ရွှမ်းသည် ယွိကျောက်ယွင်၏ ပစ်မှတ်မှာ ယန်ယွိဟွမ်ဖြစ်သည်ကို သိထားပုံရသောကြောင့် သူမကို ကူညီပြီး ဘေးဆိုးမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ ကယ်ခဲ့နိုင်သည်။ ယွိကျောက်ယွင်က ညဘက်တွင် ယန်ယွိဟွမ်၏ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူရန်လာသော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခြယ်မှုန်းထားသည့် မန္တာန်နဲ့ ထိမိလိမ့်မည်။ သူ့အဖေက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ပြီး မိစ္ဆာ အစွမ်းက လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့နိုင်သည်။

ဟုန်ကျွင့်: "မန္တာန်က ဘယ်လိုပုံစံလဲ မှတ်မိသေးလား"

ယန်ယွိဟွမ်က တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဟုန်ကျွင့်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလေသည်။ မန္တာန်စာလုံးက သူ့နောက်ကျောပေါ်တွင်က ရှိနေလို့ မမြင်ရပေ။

ဒါပေမယ့် ဝူချီယွီက ယန်ယွိဟွမ်ကို နက္ခတ်တာရာကြည့်စင် အထိ ဖမ်းသွားတဲ့ မြင်ကွင်းက စဥ်းစားစရာပင်။ ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံက တအားခုန်နေပြီ။ ယွိကျောက်ယွင်က မသေသေးဘူး။ လက်ရှိတွင် သူမသည် ယန်ယွိဟွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ ဒီလိုဆိုရင် သူ့အဖေက မြေခွေးမိစ္ဆာကို တံဆိပ်ခတ်ပြီး သူမကို လုံးဝ မသတ်ခဲ့ဘူးလား။

"ကျွန်တော် ထပ်စစ်ကြည့်မယ်"

ဟုန်ကျွင့် ယန်ယွိဟွမ်ရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို တတိယအကြိမ်အဖြစ် စမ်းသပ်ဖို့ သူ့လက်ချောင်းကို တင်လိုက်သည်။ ယန်ယွိဟွမ်က ဟုန်ကျွင့်ကို စမ်းသပ်ခွင့်ပေး၍ ပြော၏။

"နောက်ဆုံးတော့ ဒီရောဂါအတွက် ဆေးကို သမားတော်ခုန်က ရောစပ်ပေးပြီး သောက်ခိုင်းလိုက်တာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုကောင်းလာတယ်"

"နောက်မှ ဆေးသောက်သေးတာလား" ဟုန်ကျွင့် ထပ်မေးသည်။

ယန်ယွိဟွမ်က ပြုံးပြီး "လုံးဝ သက်သာသွားပြီလေ"

ဟုန်ကျွင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးကြည့်ရာ အနည်းဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ခုမျှ မတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ သေချာပါသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ဟုန်ကျွင့် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ယန်ယွိဟွမ်ကို မပြောဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဝူချီယွီ ခင်ဗျားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖယ်ထုတ်ချင်ပေမယ့် အမှားတစ်ခုခု ရှိခဲ့တာ ဖြစ်မယ်... တိုတိုပြောရရင်တော့ ခင်ဗျား ဖျားနေတဲ့အချိန်လောက်မှာ သူမ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး"

ယန်ယွိဟွမ်: "ဒါဆို သူက ငါ့အစ်မ ဖြစ်နေတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား.... ငါ့အစ်မအကြီးဆုံးက ငယ်ငယ်က ငါ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ဖူးဘူး ဒါပေမယ့် ငါရောဂါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားရပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူမက ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုလာခဲ့တယ်... ဖြစ်သွားပြီးပါပြီ... ဒါပေမယ့် သူမက မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် သူမငါ့ကို ဘာလို့ အရမ်းဂရုစိုက်နေတာလဲ"

ဟုန်ကျွင့်လည်း ယန်ယွိဟွမ်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ပြောလိုက်သည်။

"သူမက ညီမကို တကယ် လိုချင်နေခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ယန်ယွိဟွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝဲနေပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမမျက်လုံးများက မျက်ရည်များ စီးကျကာ ဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ "ငါ မငိုရဲဘူး" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက သနားကြင်နာတတ်လို့ ယန်မိသားစုရဲ့ အမှားတွေအတွက် ငါ့ကို တာဝန်ခံခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး.... ဒါပေမယ့် သူမက မိစ္ဆာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသားပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့အစ်မအကြီးဆုံးပဲ နားလည်လား"

ဟုန်ကျွင့်မှာ ယန်ယွိဟွမ် ငိုလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။ သခင်မကော်ဟာ မြေခွေးမိစ္ဆာ တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူမဟာ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ခဲ့သေး၏။ ဆွေမျိုးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားရတဲ့အခါ ဘယ်သူက ဝမ်းမနည်းဘဲ နေပါ့မလဲ။ ဒါပေမယ့် သူမကို ဘာမှ မပြောဝံ့ပေ။ သူမ လီလုန်ကျီးရှေ့မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ အများကြီးပြဖို့ နေနေသာသာ မျက်နှာလေးပင် မမော့ရဲ။

ဟုန်ကျွင့်သည် သူ၏ ငါးအနံ့တွေ မွှေးကြိုင်နေသော လက်ကိုင်ပဝါကို ခေါက်ပြီး ယန်ယွိဟွမ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သီချင်းဆိုပြရမလား"

ယန်ယွိဟွမ်က ပြန်မဖြေတာကြောင့် ဟုန်ကျွင့် သူ့ဘာသာသူ ဆိုလိုက်သည်။

"နွေဦးမြစ်ရဲ့ ဒီရေဟာ ပင်လယ်ရေ မျက်နှာပြင်ကို ရောက်သွားပြီး ပင်လယ်ထဲက လရောင်ဟာ ဒီရေနဲ့အတူ တက်နေတယ်..."

ထိုနေ့တွင် လီကွေးနျန်၏ သီဆိုသံကို သူ ကြားသောကြောင့် ဤသီချင်းကို ဆိုဖို့ သတိရသွားတာပင်။ ယခုအချိန်တွင် လူငယ်လေး၏ အသံသည် ဂီတမရှိသော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ သီဆိုနေပါသည်။

ကောင်းကင်၌ ကြယ်များသည် လင်းလက်တောက်ပနေပြီး ညချမ်းရဲ့ လေသည်လည်း ချမ်းအေးနေသည်။ လီလုန်ကျီးနဲ့ လီကျင်လုံသည် ကွင်းထဲတွင် စွမ်းအင်အပြည့် ရှိနေသလို အအေးကို မကြောက်သော်လည်း လီလုန်ကျီးက အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သည်။ အေးစက်သော လေသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခတ်ထားသဖြင့် လီကျင်လုံက အရှင်မင်းကြီးအား နန်းတော်သို့ ပြန်သွားကာ စောင့်ရန် အဆိုပြုသော်လည်း လီလုန်ကျီးက သူ အဆင်ပြေသည်ဟု ဆိုသည်။

"ငါ မင်းအရွယ်တုန်းက နှိမ့်ချတဲ့ အကျင့်ကို နေ့တိုင်း ထိန်းထားတယ် ကောလဟာလတွေ၊ ဆဲဆိုမှုတွေနဲ့ နန်းတော်က လူတော်တော်များများရဲ့ တိုက်ခိုက်တာတွေကို ခံခဲ့ရတယ်.... အခု ငါပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မင်းနဲ့ အရမ်းတူတယ် ထင်တယ်"

လီကျင်လုံလည်း အတိတ်အကြောင်း သိထားသည်။ ဧကရီဝူ အာဏာရလာသောအခါ လီလုန်ကျီးသည် မင်ကျစ်ကို ကာကွယ်ဖို့ နေ့တိုင်း အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။ ရှန့်ကွမ်းဝမ်အာ နှင့် အခြားသူများကို ဖြုတ်မချနိုင်မချင်း သူ့ရဲ့နံရံကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ရှိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ မစွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အချိန်တွေကို ကောင်းကောင်း အသုံးချနေတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တွေးခဲ့ရသည်။

"ဒါပေမယ့် ဘဝမှာ ရွှေနဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေက ဖုန်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေရင်တောင် တစ်နေ့မှာတော့ ပြန်တောက်ပလာမှာပါ.... ဒီအချက်ကတော့ မင်းနဲ့ ငါကိုယ်တော် တူတယ်"

လီကျင်လုံ မဝံ့မရဲဖြစ်ပြီး “သွားနဲ့ လက်သည်းတွေကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်တတ်တဲ့ နတ်ဆိုးနှင်ဌာနက ညီအစ်ကိုတွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်လည်း အခု လူဆိုးဖြစ်သွားပြီ”

လီလုန်ကျီးက ရယ်မောပြီး လီကျင်လုံ၏ ပုခုံးပေါ် လက်တင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီလမ်းကို ရွေးလိုက်တာနဲ့ အနာဂတ်မှာ လွယ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိထားရမယ်.... ဒီလိုပြောရတာ အဆင်မပြေပေမယ့် မင်း လက်အောက်ခံပဲ ဖြစ်လာနိုင်တယ်... ဟန်အာရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ မင်းတို့ တစ်နေ့ ဘယ်တော့မှ ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

လီကျင်လုံသည် လီဟန်၏ "မင်းရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ဓားကို ဒီညကစပြီး ဘယ်တော့မှ ဓားအိမ်ထဲ မထည့်နိုင်ပါစေနဲ့" ဆိုတဲ့ စကားကြားတဲ့အခါ သူ့စိတ်ထဲ စွဲသွားပြီးပြီ။ နတ်ဆိုးနှင်ဌာန၏ စွမ်းအားသည် ထန်မင်းဆက်ကို ကာကွယ်နိုင်သည့် အစွယ်နှစ်ထပ် ဓားတစ်လက်ဖြစ်သည်။ အခု လီလုန်ကျီးကလည်း ဒါကို ထပ်ပြီး ပြောလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒါက သတိပေးချက် တစ်ခု ဖြစ်သွားပါပြီ။

တရားရုံးကို ခြိမ်းချောက်မှုတွေ မပြုလုပ်မိအောင်၊ မိစ္ဆာတွေရန်ကနေ အကြွင်းမဲ့ လွတ်လပ်ရေး ရဖို့၊ နိုင်ငံရေးမှာ မပါဝင်ဖို့၊ ကျော်ကြားမှုကို ရအောင် အခွင့်အရေးတောင် မယူပါဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်မျိုးပင်။ နတ်ဆိုးနှင်သူတွေ အနေနဲ့ တရားရုံးကို ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်အောင် တားဆီးဖို့ နည်းလမ်းကလည်း အကြောင်းပြချက် ဖြစ်ပါသည်။ နိုင်ငံရေးကို ဆွေးနွေးဖို့ တရားရုံးက ၀န်ကြီးတွေတောင် မှော်ဆရာတွေကို စိန်ခေါ်လို့ မရကြပါဘူး။

လီလုန်ကျီး၏ စကား အဓိပ္ပာယ်မှာ ယခုမှစပြီး ရာထူးတိုးရန်၊ ကုသိုလ်အပေါ် အခြေခံ၍ ဆုလာဘ်များအကြောင်း ကမ္ဘာကိုပြောရန်၊ တရားရုံးဝန်ကြီးများနှင့် ဆက်ဆံရပြီး အစိုးရရေးရာများတွင် ပါဝင်ရန် မမျှော်လင့်သင့်ကြောင်းပဲ ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားရဲ့ အမိန့်ကို နာခံရင်း နှိမ့်ချတဲ့ အကျင့်ကို ထိန်းထားရမည်။

'မီးမောင်းထိုး မနေပါနဲ့.... မဟုတ်ရင် မင်းအပေါ် ကြည်ညိုလေးစားမှု လွန်ကဲပြီး မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးလာတဲ့အခါ နောင်အနာဂတ်မှာ ဒုက္ခတွေ ပိုများလာမှာကို မင်းကြောက်နေလိမ့်မယ်'

ဒါက လီလုန်ကျီး တွေးထားတဲ့ အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက်လည်း ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် လူတစ်ဦး အသက်ရှင်နေချိန်တွင် တိမ်မြုပ်နေသော နေထိုင်မှုကို လူဘယ်နှယောက်က လက်ခံနိုင်မှာတဲ့လဲ။

လီကျင်လုံ ခဏမျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"နားလည်ပါပြီ"

လီလုန်ကျီးလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရထားလုံးပေါ်တွင်တော့ ဟုန်ကျွင့် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို သီဆိုလိုက်သောအခါ ယန်ယွိဟွမ် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွား၏။ သူမမျက်လုံးများက နီရဲနေဆဲဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ဝမ်းနည်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"မင်း ဒီတစ်ခေါက် ချန်အန်းကို ပြန်လာခဲ့တာက မင်းမိဘတွေ ဘာဖြစ်သွားလဲ သိရဖို့မလား"

ဟုန်ကျွင့် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"မင်းအဘိုးရဲ့ မိသားစုက ပလိပ်ရောဂါကြောင့် သုတ်သင်ခံခဲ့ရပေမယ့် မင်းအမေရဲ့ ဦးလေးမိသားစုက တစ်သက်လုံး ဟဲရှီးမှာ ထင်ရှားတဲ့မိသားစုတစ်ခုပဲ.... မင်းအဘိုးက တစ်ချိန်က ဟဲရှီးရဲ့ နယ်စားဖြစ်ခဲ့တာကို ငါမှတ်မိနေသေးတယ်... မင်း ဦးလေးကို လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်လောက်က ကျင်းချောင်မြို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး နယ်စားအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရတယ်.... နောက်ပိုင်းမှာတော့ အုပ်ချုပ်ဖို့ ရှားကျိုး ဒါမှမဟုတ် ကွားကျိုးကို သွားဖို့ ရာထူးချ ခံခဲ့ရတယ်တဲ့...."

"မင်းတို့အားလုံး ငါ့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်တွေပဲ လိုအပ်ရင် ဝန်ကြီးချုပ်အိမ်ကြီးကို သွားပြီးတော့ မင်းကို စစ်ဆေးပေးမယ်.... ငါ့အစ်ကိုက အိမ်တော်ထိန်းကို လွှတ်ခိုင်းထားတယ် သူ တရားရုံးကို ပြန်လာတဲ့အခါ သူ့တာဝန်တွေကို အပြီးသတ်လိမ့်မယ်...ငါတို့လည်း ဆွေမျိုးတွေနဲ့ ပြန်ဆုံဖို့ စဉ်းစားထားတယ်... မင်းရောပဲ"

ဟုန်ကျွင့် သူမကို အမြန်ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး ယန်ယွိဟွမ်က ဘေးနားက အစားအသောက် ထည့်ထားသော သေတ္တာလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မင်းကြိုက်တဲ့ မုန့်နည်းနည်း ယူလာပေးတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ဟုန်ကျွင့် ရိုးသားစွာပြောပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ အပြင်မှာက အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ယွိဟွမ်ကတော့ မဆင်းတော့ပေ။ လီလုန်ကျီးနဲ့ လီကျင်လုံ ရထားလုံးဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဟုန်ကျွင့် ဆင်းလာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အရှင်မင်းကြီးနှင့် စကားပြောပြီးနောက် လီကျင်လုံ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပေါ်ကြောင်း သတိပြုမိသောကြောင့် ဟုန်ကျွင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

လီကျင်လုံ ပြန်မဖြေတာကြောင့် ဟုန်ကျွင့်က သေတ္တာကိုဖွင့်ပြီး သူ့ဘာသာသူပဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကို ပျော်ရွှင်သွားစေမယ့် တစ်ခု ပေးမယ်"

"မင်းကို ငါတကယ် အားကျတယ်... မင်း နေ့တိုင်းပျော်နေတာပဲ"

ဟုန်ကျွင့်မှာ သူ့မိဘတွေရဲ့ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေအကြောင်း ကြားတော့ နည်းနည်း ဝမ်းနည်းမိပေမယ့် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေကို သိတဲ့ လူတွေရှေ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို တွေ့လိုက်ရသလို သူလည်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ယန်ယွိဟွမ်သည် အချိန်အတော်ကြာအထိ သူ့မှတ်ဥာဏ်ထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော သူ့အဖေနှင့်အမေ၏ အမည်များကို ပြောပြသောအခါတွင် သူသည် လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ထူးဆန်းစွာ ဆက်စပ်မှုရှိပုံပေါ်သည်ဟု ခံစားလာရသည်။ သူသည် ဤအရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ဤလောကီလူသား တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ကြောင်း သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ လက်ခံလာမိ၏။

ဟုန်ကျွင့်နဲ့ လီကျင်လုံတို့ နတ်ဆိုးနှင်ဌာနသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အခန်းတိုင်းတွင် အဝါရောင်မီးများ ထွန်းထားရပြီး ငါးကြင်းနတ်ဆိုး၏ ရေကန်ဘေးတွင်လည်း ဖန်မီးတိုင်များ ထွန်းညှိထားသည်။ ဟုန်ကျွင့်က သမ်းနေပြီ။

ဖုန့်ဝူယိ: "ဒီအချိန်မှာ မင်းဘာတွေ တွေးနေလဲ"

ဟုန်ကျွင့် ခဏလောက် စဉ်းစားနေရာ သူ့အဖြေကိုမစောင့်ဘဲ လီကျင်လုံကပဲ ပြောလိုက်သည်။

"ငါကတော့ အခန်းတံခါး ဖွင့်ပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောချင်တယ်"

ဟုန်ကျွင့် စင်္ကြံမှာ ရပ်နေပြီး တံခါးနောက်က မီးရောင်တွေကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ဒီလိုမီးရောင်က ကြည့်လို့ကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

လီကျင်လုံက "အင်း" ဟု အသံပြု၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို မေ့လိုက်ပါတော့... စောစောအိပ်တော့ မနက်ဖြန် ဟွာချင်နန်းတော်က ရေပူစမ်းကို သွားမယ်"

ဟုန်ကျွင့် ပြုံး၍: "တကယ်လား?!"

"ဘာ??"

အခန်းထဲက လူတွေလည်း ထိုအသံကို ကြားတော့ ဝုန်းကနဲ တံခါးများဖွင့်ကာ ခေါင်းထွက်လာကြသည်။ လီကျင်လုံ လှည့်ကြည့်လာတော့ ချိုးယုံစစ် ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ခေါင်းပြန်ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် ဟုန်ကျွင့်လည်း အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွား၏။

တစ်ညအိပ်စက်ပြီးလို့ လီကျင်လုံ နိုးလာသောအခါတွင် ချိုးယုံစစ်၊ မော့ရစ်ကန်း၊ အားထိုက်၊ ဟုန်ကျွင့်နဲ့ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးတို့သည် နတ်ဆိုးနှင်ဌာန၏ ပင်မဝင်ပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခေါင်းဆောင် မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"

မော့ရစ်ကန်းက ပြုံးပြီး ဦးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ လီကျင်လုံ တံခါးကို ကြည့်လိုက်တော့ ချိုးယုံစစ်သည် သူ့စုတ်တံကို လက်တစ်ဖက်က ကိုင်လျက် မန္တာန်တစ်ခု ရေးဆွဲကာ တံခါးမှာ လိုက်ကပ်နေ၏။

လီကျင်လုံ: "ဘာအတွက်လဲ"

ဟုန်ကျွင့်: "အစ်ကိုယုံစစ်က သခင်မကော်ရဲ့ အတုအယောင် စွမ်းအင်ကနေ ဥပမာယူပြီး နတ်ဆိုးနှင်ဌာန ရှိတဲ့နေရာကို တံဆိပ်ခတ်နိုင်မလား ဆိုတာ သိချင်နေတာ"

အားထိုက်: “မဟုတ်ရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မတော်တဆ မှားပြီး ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ရင် ဒါမှမဟုတ် သူခိုးတွေ ဝင်လာရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ မပြောတတ်ဘူး”

ထိုအခိုက် လီကျင်လုံလည်း ရုတ်တရက် အကြံကောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဌာနကို မမြင်အောင် သို့မဟုတ် အာကာသနိယာမလို စွမ်းအင်ဖြင့် ပိုင်းခြားထားနိုင်လျှင် ဧကရာဇ်မင်းသည် သူတို့အိပ်နေချိန်တွင် လူတိုင်းကို လာရောက် စစ်ဆေးသည့် အခြေအနေတွေ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီဘက်ကို နည်းနည်းကွေးလိုက်" ဟုန်ကျွင့်က တံခါးပေါ်ကို ညွှန်ပြသည်။

"ဒါကိုကြည့်...."

ချိုးယုံစစ်က ဟုန်ကျွင့်အား ဘေးသို့ကြည့်စေကာ လက်ဟန်ပြရင်း ရေးဆွဲလိုက်သည်။

"ပျံသန်းနေသော ကျောက်ဆောင်များနှင့် တောင်များကို ရွေ့လျားစေပြီး ပင်လယ်ပြင်ကို ပြည့်စေပြီ...."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်!"

ဟုန်ကျွင့်ဟာ အရာရာကို စိတ်ဝင်စားတတ်တဲ့ အသက်အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ အခုထိတော့ သူအလေးစားရဆုံးက ချိုးယုံစစ်ပင်။ အားထိုက်တွင် လေ၊ မီး၊ ရေခဲနှင့် သဲများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သော ယပ်တောင် ရှိသည်။ ဒြပ်စင်ငါးပါးရဲ့ တန်ခိုးရှိ၏။ မော့ရစ်ကန်း၏ လက်သည်းခေါင်းမြှား ခုနစ်စင်းသည် ရန်သူကို ခြေရာခံနိုင်ပြီး ၎င်းက လက်ခံနိုင်သော အတိုင်းအတာ အတွင်းတွင် ရှိနေသည့် ဝံပုလွေအဖြစ်လည်း ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

ချိုးယုံစစ်ကသာ မိစ္ဆာများကို တစ်ချက်ရိုက်ရုံဖြင့် ပန်းချီကားများထဲ ချောမွေ့စွာ ထည့်သွင်းပစ်နိုင်သည်။ ဒါ့အပြင် ပန်းချီကားထဲက အရာဝတ္ထုများကိုလည်း သူ့အသိဉာဏ်ထက် ကျော်လွန်ကာ ကျွမ်းကျင်သော မှော်ပညာများလည်း တတ်မြောက်ထားသည်။ ဟုန်ကျွင့် သူ့ကို အရမ်းသဘောကျ၏။

"မင်း အလှဆင်လို့ ရတယ်" ဟုန်ကျွင့် ထပ်ပြောသည်။

ချိုးယုံစစ် ပြုံး၍ "မင်း လာမလား"

ဟုန်ကျွင့် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားနေသည်။ သူက ချိုးယုံစစ်၏ သင်္ကေတဘေးမှာ ပြုပြင်မွမ်းမံမှု အနည်းငယ်ဆွဲလိုက်သည်။

"ကောင်းသွားပြီ"

အားလုံးက ချက်ချင်း နောက်ပြန် ဆုတ်သွားကြသည်။

ချိုးယုံစစ်: "ဒါက တံခါးဖွင့်တာနဲ့ပိတ်တာ... ဒါပထမဆုံးအကြိမ် တံခါးကို စည်းချတာပဲ ခေါင်းဆောင် လာခဲ့ပါဦး... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒါကို အနာဂတ်မှာ ယန္တရားသုံးနိုင်တဲ့ စနစ်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို တွေးကြည့်ပေးမလား..."

မော့ရစ်ကန်းက လီကျင်လုံအား မန္တာန် စာလုံးပေါင်းသတ်ပုံ ဖွင့်နည်းကို သင်ကြားပေးနေစဉ် လီကျင်လုံဟာ လမ်းကြားအလယ်တွင် ရပ်နေကာ လက်ထဲတွင်ရှိသော သူ၏နှလုံးမီးအိမ်၏ အလင်းရောင်က လင်းလတ် တောက်ပနေသည်။

လမ်းကြား တစ်ခုလုံးတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်ပြေးလှိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ တိုးတက် ကောင်းမွန်လာသော စွမ်းအင် ပြေးလမ်းများသည် အုတ်ခဲများနှင့် တံခါးကို အလုံပိတ်သံများနှင့်အတူ လွင့်ပျံလာသည်။

"အောင်မြင်သွားပြီ!"

ဟုန်ကျွင့် ကြည့်ရင်း အခုမှ အရမ်းမှော်ဆန်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါကို ဖွင့်ဖို့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဘက်ကို လှည့်ရမှာနော်"

ချိုးယုံစစ်က ထပ်ပြီး သတိပေး၏။

လီကျင်လုံလည်း လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်ကာ အုတ်များပေါ်မှ အလင်းရောင်များ ပွင့်ထွက်လာပြီး တံခါးပေါ်ရှိ ပြေးလမ်းများက ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လှည့်သွားကာ အုတ်ချပ်များအားလုံး ပွင့်၍ တံခါးက အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖူတောက်မင် ရုပ်တုက အိမ်ရှေ့ ခန်းမထဲကနေ သူတို့ငါးယောက်ကို လှမ်းကြည့်နေ၏။

လီကျင်လုံ: "ကောင်းလိုက်တာ!"

တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကြိုးစားကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်တဲ့အတွက် စိတ်ပေါ့သွားကြသည်။ နောက်ဆိုရင် နတ်ဆိုးနှင်ဌာနက လူတိုင်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ခြေချနိုင်တဲ့ နေရာမဟုတ်တော့ပေ။ အိမ်ရှေ့စံ ဆိုရင်တောင် တံခါးဖွင့်မယ့်သူကို စောင့်ရလိမ့်မည်။

လီလုန်ကျီး၏ ဆုငွေသည် ရာထူးတိုးခြင်း မခံရသော်လည်း ၎င်းတို့အား မြင်းခြောက်ကောင်၊ အဝတ်အစား အထည်လေးဆယ်၊ ရွှေတုံးနှစ်ရာ၊ စပါးကျောက်တုံးလေးဆယ်နှင့် ရွှေနန်မူခြောက်ခုတို့ကို ပေးခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးနှင်ဌာနရဲ့ တံဆိပ်ပြားကိုလည်း သုံးခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ဆရာကြီး ရွှမ်ကျန်း၏ အရိုးများပါရှိသော နောက်ထပ် သေတ္တာငယ်လေး တစ်ခုလည်း ပါသေးသည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် အရိုးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေ၏။

လီလုန်ကျီးမှ ချီးမြှင့်သော မြင်းများအားလုံးသည် တဝမ် မြင်းများဖြစ်ပြီး တခြားမြင်းတွေထက် ရှားပါးသည်။ မြင်းခြောက်ကောင်သည် အရောင် အမျိုးမျိုးရှိ၏။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးလည်း သူ့အတွက် ပါလာသော မြင်းကိုကြည့်ရင်း ချက်ချင်းပင် အံသြသွားကာ။

“ငါက ဘယ်လိုစီးရမှာလဲ”

လူတိုင်း: "..."

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် ကုန်းနှီးပေါ်၌သာ စီးနိုင်သည်။ ခြေဖဝါးဖြင့် ခြေနင်းကွင်းကို မနင်းနိုင်သလို ဇတ်ကြိုးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ငါးခေါင်းကို မြှောက်လျက် ကောင်းကင်ကိုသာ မျှော်ကြည့်နိုင်သည်။ ရှေ့ကမြင်းခေါင်း ပေါ်တက်ရရင်လည်း သူ့အတွက်က အဆင်မပြေပြန်။

ဟုန်ကျွင့်: "အမ်...မင်း ငါ့ကျောပေါ်မှာ နေသင့်တယ်"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: “မင်းအပြင်သွားတဲ့အခါ ငါ့မြင်းကို မင်းနဲ့အတူ ယူသွား....လူတိုင်းက သွားကြမှာဆိုတော့ အိမ်ကြီးပဲ ကျန်ခဲ့မှာ သနားစရာပဲ”

လီကျင်လုံ: "လီရှန်တောင်ကို ရေပူစမ်းမှာ ရေစိမ်ရအောင်"

အားလုံးက ပျော်ရွှင်သွားကြပြီး နောက်ဖေးလမ်းကြားကို လှည့်ပတ်ကာ အနောက်တံခါးကိုဖြတ်၍ ချန်အန်းမှ လီရှန်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ဟုန်ကျွင့်က မြင်းဖြူတစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ကာ လွင်ပြင်ပေါ်တွင် လေပြင်းများနှင့်အတူ ပြေးလွှားနေသည်။ လီကျင်လုံက ချွေးစေးများထွက်နေသော မြင်းနီတစ်ကောင်ဖြင့် နောက်မှလိုက်ကာ ချိုးယုံစစ်က ခဲရောင်၊ မော့ရစ်ကန်းက အနက်ရောင်၊ အားထိုက်မြင်းက အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက်တွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် မြင်းစိမ်းတစ်ကောင်ကလည်း လေကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေသေးသည်။

လီကျင်လုံ: "မင်းရဲ့ မြင်းထိန်းစွမ်းရည်က ငါ့လောက် မတော်သေးဘူး"

ဟုန်ကျွင့်: "ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်လာတာလား....ကျွန်တော့်မြင်းက ပိုမြန်တယ်!"

"မယုံဘူး! ဘယ်သူ့မြင်းက လီရှန်ကို အရင်ရောက်လာမလဲ ပြိုင်မလား"

အားထိုက်: "အို! အလောင်းအစား လုပ်မလား?"

"ကောင်းပြီ!" ချိုးယုံစစ်က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့။

"ပယင်းဝိုင်ပုလင်းကို လောင်းလိုက်.... ပထမဆုံးရောက်လာတဲ့ သူက အကုန်သောက်ရမယ်!"

လီကျင်လုံ: "ဘယ်သူက လီရှန်ကို အရင်ရောက်မလဲ.... ရောက်တဲ့သူက အခုကစပြီး နတ်ဆိုးနှင် ဌာနမှာ သူဌေးဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ကောင်းပြီ--!" ကျန်လူများက တစ်ပြိုင်တည်း အော်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လေချွန်သံနှင့် ချွေးစေးနေသော မြင်းသည် ချက်ချင်းပင် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးထွက်သွား၏။ ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း မြင်းကို ပုတ်လိုက်ကာ လျှပ်စီးကြောင်းအတိုင်း လီရှန်တောင်ဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် အနိုင်ရသူကို အဆုံးအဖြတ် ပေးမည်ဖြစ်သည်။

လီရှန်မြို့သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသည့် မြင်းက မြင်းစိမ်းတစ်ကောင်ပင်။ လီကျင်လုံက ဒုတိယ၊ မော့ရစ်ကန်းက တတိယ၊ ချိုးယုံစစ်က စတုတ္ထ၊ အားထိုက်က ပဉ္စမနဲ့ ဟုန်ကျွင့်က အောက်ဆုံးဖြစ်သည်။

လူတိုင်း: "..."

"ငါက သူဌေးဖြစ်တော့မှာလား"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက အံ့အားသင့်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

လီကျင်လုံ - "ဒါကို ထည့်တွက်လို့ မရဘူး... အခု ဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပးဘူး"

ဟုန်ကျွင့်: "ဒါပေမဲ့ အခုနက ပြောတာ ဘယ်သူ့မြင်းက လီရှန်ကို အရင်ရောက်မလဲလို့ ပြောတာမလား... လီရှန်ကို ဘယ်သူက အရင်ရောက်မလဲလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ နောက်ကနေ ခေါင်းထွက်လာသည်။

"လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကတိကိုဖျက်ဖို့ ခက်တယ်တဲ့... သူဌေးလို့ မြန်မြန် ခေါ်လိုက်စမ်း...."

လီကျင်လုံ: "ဒါ... သူ.....သူ.."

လီကျင်လုံက ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကို သူဌေးဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း စကားလုံးတွေက မထွက်လာပေ။ နောင်တွင် ထန်မင်းဆက်မှ နန်းတွင်းအရာရှိများက နတ်ဆိုးနှင်ဌာနရဲ့ သူဌေးက ငါးကြင်းတစ်ကောင် ဆိုတာကို သိသွားလျှင် ဟားတိုက်ကြမှာ အသေအချာပင်။

ကျန်တဲ့လူတွေက လီကျင်လုံကို ကြည့်နေကြသည်။ မျက်လုံးတွေက မအော်နဲ့ မအော်နဲ့လို့ ပြောနေသယောင်ဖြင့်။ လီကျင်လုံ ထောင့်တစ်နေရာကို ခေါင်းလှည့်ကာ တိုးတိုးလေးပဲ ဆိုလေ၏။

"သူ... သူဌေး...."

"ငါမကြားရဘူး... မင်း ကျေးဇူးပြုပြီး ကျယ်ကျယ်လေး ပြောနိုင်မလား"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက သူ့တင်ပါးကို လက်နဲ့ထောက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

လီကျင်လုံ: "သူဌေးကြီး! သူဌေးကြီး!"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "ဟေး သူဌေးလေး"

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောထွေးသွားသည်။ ဌာနခေါင်းဆောင်သည် ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို အုံ့မှိုင်းနေသော မျက်နှာဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလေ၏။

ကျန်တဲ့လူတွေက ညီငယ်လေးတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ ဟုန်ကျွင့်လည်း ပြောမထွက်ပေမယ့် ရွေးစရာမရှိတော့တာကြောင့် သူက "သူဌေး" လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်ပြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"သွားမယ် သွားမယ်! ရေပူစမ်းသွားရအောင်"

Prev Next