MM Story Teller

(48)

Viewers 5k

Chapter (48)

ရတနာပုံရဲ့ အတိတ်

"ဘယ်လို လူယုတ်မာတွေလဲကွ!"

ကဲရှူးဟန့်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အသက်ခြောက်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် ကဲရှူးဟန့်သည် ယနေ့တွင်တော့ သူ့ဘ၀တွင် တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသော အရာတစ်ခုကို မြင်ခဲ့ရလေ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ရှေ့တွင် ရယ်စရာကောင်းသော ဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးခဲ့သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါင်းကို အာမခံ၍ ကတိပေးသည့် အကြိမ်ကလည်း ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။

ကဲရှူးဟန့်: "သူ့ကိုဖမ်း!... ဖမ်းပြီး သေဒဏ်စီရင်ရေး ကွင်းပြင်သို့ခေါ်သွား!"

လီကျင်လုံနှင့် ဟုန်ကျွင့်တို့သည် စစ်သူကြီး၏ အိမ်ရှေ့ခန်းမှ ပြေးထွက်လာပြီး လမ်းကြောင်းမသိတာကြောင့် ပတ်ပြေးနေကြရသည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးလည်း ဟုန်ကျွင့်၏ နောက်ကျောတွင် ခိုအောင်းနေရာမှ ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“ဟေ့! မင်းတို့ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ရန်ထဖြစ်ကြတာလဲ ?"

"ဝိညာဉ်ထွက် ပန်းဝတ်မှုန်ရော!"

ဟုန်ကျွင့် အလျင်စလို အော်ပြောလိုက်သည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "မင်း ငါ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထုပ်ထားတာလေ!"

လီကျင်လုံ: "ငါ့လက်ကို မလွှတ်လိုက်နဲ့!"

ကဲရှူးဟန့်၏ နေရာသည် အတွင်းအကျဆုံး နေရာတွင် အကာအကွယ် ယူထားလို့ လုံးဝ မအေးသော်လည်း ထိုခန်းမထဲက ထွက်လာသောအခါ မြင်မြင်သမျှ မြင်ကွင်းများက မူးဝေပြီး နှာရည်ယိုစေလေသည်။ မြင်းတပ်သားတွေက သူတို့ကို ပစ်ဖို့ ၎င်းတို့ရဲ့မြှားတွေကို ပစ်ခတ်လာတာကြောင့် လီကျင်လုံတို့နှစ်ယောက် မြှားတွေကို ရှောင်ရလေသည်။

"မြန်မြန်သွား!"

လီကျင်လုံ အော်လိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့်က အလင်းငါးရောင်ကို ခါယမ်းကာ ကာကွယ်လိုက်၏။ စစ်သည် နှစ်ယောက်ရှေ့တွင် မြှားများကို ကရုဏာပြကာ ပြန်မပစ်တော့ဘဲ ခြေထောက်များနဲ့သာ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ လီကျင်လုံက နံရံဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူ့ကိုယ်သူ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ခုန်လိုက်!"

ဟုန်ကျွင့်လည်း လီကျင်လုံရဲ့ နောက်ကျောကို ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းချလိုက်ပြီး စစ်သူကြီးအိမ်၏ မြင့်မားသော တံတိုင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ပတ်ကာ သူ့လက်များကို ရစ်ပတ်ကာ ရောင်စုံနတ်အလင်း ရောင်ငါးရောင်ကို လှည့်လိုက်ကာ မြှားများ လှည့်ပတ်သွားစေခဲ့သည်။ စစ်သည်တွေက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်နေစဥ် ကျန်းဟောက်ကလည်း အော်ပြောလာ၏။

"လီကျင်လုံ! ပြေးမနေနဲ့တော့ မင်းပြောစရာရှိရင် ကောင်းကောင်း ပြောလေ!"

ထိုအခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လီကျင်လုံသည် မြင့်မားသော တံတိုင်းပေါ်သို့ လွှားကနဲ ခုန်တက်ကာ ဟုန်ကျွင့်နှင့်အတူ စစ်သူကြီး အိမ်တော်မှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီစစ်သူကြီးကို ဖမ်းပြီး ဓားစာခံ လုပ်လိုက်မလား..."

လီကျင်လုံ : "မင်း လုပ်နိုင်မှာလား?!"

"မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား ခေါင်းအာမခံချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာလို့ပြောခဲ့လဲ..."

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ! ဒါကို အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောကြတာပဲလေ!"

သူတို့နှစ်ယောက် အသက်ရှုကြပ်ပြီး လိုက်ရှာသူများ ပြေးထွက်လာပြီး လီကျင်လုံက အော်ပြောလာသည်။

"လူများတဲ့နေရာကို ပြေး!"

လန်ကျိုးမြို့ရဲ့ ဆောင်းရာသီ အလယ်လောက်ကို ရောက်လာတော့ ဈေးထဲမှာ လူတွေနဲ့ ဆူညံနေသည်။ ဟုန်ကျွင့်ဟာ ဈေးထဲမှာ ပုန်းနေတော့မှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် လီကျင်လုံ သူ့ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

"ခဏနေဦး!"

လိုက်ရှာသူများက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အရှိန်မြှင့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရရာ လူတိုင်းကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်၍ မြားတံများကို အရင် ဖယ်လိုက်ကြရသည်။

"သွားကြရအောင်!"

"ခွဲလိုက်..."

ဟုန်ကျွင့်: "ဘာကို ခွဲတာလဲ"

လီကျင်လုံ ဟုန်ကျွင့်ကို တွန်းပြီး လူအုပ်ကြားထဲ ပုန်းအောင်းစေသည်။ စစ်သည်တွေ တက်လာပြီး စုံစမ်းဖို့ လိုက်လာပြီးတဲ့အခါမှာတော့ နှစ်ယောက်သား အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦး အသက်ရှုကြပ်စွာဖြင့် လမ်းကြားတစ်ခုတွင် ပုန်းနေခဲ့ပြီး လီကျင်လုံကတော့ နှာချေနေသေးသည်။

"ဘာလုပ်ရမလဲ"

ဟုန်ကျွင့်က လမ်းအ၀င်ဝမှာ ရပ်ပြီး အပြင်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုး၏ လက်တစ်ဖက်ကို အိတ်ထဲတွင် ထုပ်ပိုးထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က အပြင်သို့ ဝှေ့ယမ်းပြလာသည်။

"မင်း ဝိညာဉ်ထွက် ပန်းဝတ်မှုန်ကို မရရင် ဟုန်ကျွင့် မင်းငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်..."

လီကျင်လုံ: "မဖြစ်ဘူး... မင်းဒါကိုသုံးပြီးရင် ထပ်ဖြည့်ဖို့နေရာ မရှိဘူး"

မြင်းခွာသံများ ဖြတ်သွားသောအခါ အပြင်ဘက်ကနေ ကျန်းဟောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"လမ်းသွယ် အားလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်ကြ!!"

ဟုန်ကျွင့်သည် ကင်းလှည့်နေသော စစ်သားများ သူတို့ဆီသို့ လှည့်လာတာကြောင့် အကြပ်ရိုက်သွားသည်။ လမ်းကြားက ဆုံးသွားသဖြင့် ဆက်ပြေးရန်အတွက် နံရံကို ခုန်ကျော်ရုံသာ ရှိတော့၏။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် ကျွန်မနောက်က လိုက်ခဲ့ပါ"

ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လီကျင်လုံ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နှာတံမြင့်မြင့်၊ မျက်လုံးနက်နက်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟုန်ကျွင့် တုံ့ဆိုင်းနေချိန်တွင် လီကျင်လုံက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး တံခါးကို လော့ချလိုက်သည်။

ကောင်မလေးက သူတို့ကို အိမ်နောက်ဖေးကို ဖြတ်ပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးကို လှည့်ပတ်ကာ ခေါ်သွားသည်။ ဒီအချိန်မှာတော့ လျန်ကျိုးစီရင်စုမှာ ဟူလူမျိုးတွေနဲ့ ဝီဂါလူမျိုးတွေ အတူတူနေထိုင်နေကြ၏။ ဟူလူမျိုးများနှင့် ဟန်လူမျိုးများ၏ အိမ်များပင် ပြန့်ကျဲ၍ မညီမညာ ဖြစ်နေသော်လည်း အလွန်ထူးခြားသည်။

ဟန်လူမျိုးများ၏ နေအိမ်များကို သစ်သားကြွေပြားနှင့် အုတ်များဖြင့်သာ အဓိကထား၍ ဆောက်ထားသည်။ ဟူလူမျိုးများ၏ နေအိမ်များကို ကျောက်ဖြူ၊ မြေကြီးနှင့် ပေါ်လစီသစ်သားဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော်လည်း အိမ်များကြားက လမ်းကြောင်းများသည် အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။ ဒါက လိုက်ရှာသူများကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်၏။

ဟူမိန်းကလေးက လန်ကျိုး စီရင်စုရှိ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက် တစ်ခုဖြစ်သည့် စျေးလမ်းကြားမှ ဖြတ်၍ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အေးခဲနေသော်လည်း လူအများက ဤနေရာတွင် စီးပွားရေး လုပ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

"ဟေး.... မင်းရဲ့ငါးကို ရောင်းနိုင်မလား"

ဟူလူမျိုး လူတစ်ယောက်က ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းပုတ်ပြီး ဟန်ဘာသာစကားဖြင့် ပြောလာသည်။

"မရောင်းဘူး!" ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ၎င်းကို ဖြောင့်မတ်စွာပဲ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ငါးက စကားပြောဖို့ ချက်ချင်း ပါးစပ်ဖွင့်ဟလာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ တစ်ဖက်လူခမျာ ထိတ်လန့်လွန်းလို့ အော်ဟစ်ပြီး မြေပေါ်ကို လဲကျသွားရှာသည်။

ဟူမိန်းကလေး: "ဒုက္ခမပေးပါနဲ့!"

ဟူမိန်းကလေးသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သူမျှ သူမနှင့် မရှုပ်ဝံ့ပေ။ စကားလာပြောသူက ပြန်၍ ထိုင်ချလိုက်တာကြောင့် လီကျင်လုံနှင့် ဟုန်ကျွင့်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အံသြသွားကာ မေးခွန်းတွေ မမေးဘဲ လမ်းဆက်လျှောက်လာကြသည်။ အိမ်ရှေ့ ရောက်တော့ မိန်းကလေးက ပြော၏။

"ဝင်လာပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး"

ပြောပြီး တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဤအိမ်သည် ခြံရှေ့တွင် ကျောက်ကြိတ်စက်တစ်ခုရှိသည်။ ခန်းမရှေ့က ပရိဘောဂများကလည်း ရိုးရှင်းပြီး မဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင် ရှေးဟန်မင်းဆက် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်စုံရှိသည်။ ဟူမိန်းကလေးက ဝင်သွားကာ အော်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ မေမေ... လူကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပြီ!"

ဟုန်ကျွင့်တို့ ခြံဝင်းထဲ ဝင်သွားသော် အဖြူရောင် ဟွေဟဲပုံစံ ဂါဝန်ကို ၀တ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိုစကားကို ကြားတော့ ကမန်းကတန်း ခေါင်းမော့လာပြီး လီကျင်လုံနဲ့ ဟုန်ကျွင့်ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်သည်။ ခန်းမထဲရောက်တော့ သူ့တရားဝင်ဝတ်စုံကို ချွတ်ပြီး ချည်သားအင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချင်လျောင့် ရှိနေ၏။

"ခေါင်းဆောင်လီ ရောက်နေပြီပဲ..." ချင်လျောင့်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြောလာသည်။

"မင်း ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်သွားပြီ ထင်တယ်"

ဟုန်ကျွင့် အံ့သြသွား၏။ လီကျင်လုံကတော့ ချက်ချင်းသိသွားပြီး လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ ဂါဝရပြုလိုက်သည်။ ချင်လျောင့်ရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောသော်လည်း ချင်လျောင့်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် စကားပြောရင်း နှစ်ယောက်သားကို ခန်းမထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒါက ရှည်လျားလွန်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ" ချင်လျောင့်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စကားစလာသည်။

"စစ်သူကြီးလီကို သဘောကျပါတယ်... လန်ကျိုးမြို့က ညီအစ်ကိုတွေက စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးမိရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ခေါင်းဆောင်လီက ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"

"ခင်ဗျား ယုံလား"

လီကျင်လုံလည်း ဒါကိုကြားတော့ အရမ်းအံ့သြသွားသည်။ ချင်လျောင့်က တည်တည်ကြည်ကြည်နဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်နှစ်နှစ်က ရှားကျိုးမှာ မင်းပြောခဲ့တဲ့ ဘီလူးတွေကို ငါ တွေ့ဖူးတယ်.... သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေက 'အလောင်းတစ္ဆေ' တဲ့"

.........

နှင်းတွေ ကျနေပြီ။ မော့ရစ်ကန်းသည် တောကန္တာရကို ဖြတ်ဖို့ လုရွှီကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရှစ်ဝေရဲ့ မဟာတံတိုင်း အပြင်ဘက်ကို လျှောက်သွားရင်း မော့ရစ်ကန်းလည်း ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လမ်းဆက်လျှောက်သည်။ အအေးမိသွားတော့ အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ မြို့ငယ်လေးတွေ၊ ဂူတွေကို ရံဖန်ရံခါ လိုက်ရှာသည်။

ညဘက်မှာ ရေနွေးအိုးကို မီးပေါ်တင်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဖြေလျှော့ရင်း လုရွှီနဲ့အတူ ဆေးကြော ရေချိုးကြသည်။ ဒီအတိုင်း လမ်းဆက်လျှောက်ရင်းနဲ့ တောင်တွေ မြစ်တွေကို လည်ပတ်နေရသလိုပင် ခံစားလာရသည်။

"ဘယ်ကိုသွားရမလဲ"

မော့ရစ်ကန်း အမြင့်တစ်နေရာမှာ ရပ်ပြီး လုရွှီကို လှည့်မေးလိုက်သည်။ လုရွှီသည် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရပ်ကာ အဝေးကို လှမ်းကြည့်နေ၏။ သူ့မျက်လုံးများက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံ ရတာကြောင့် မော့ရစ်ကန်းကပဲ ဆိုလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း"

လုရွှီလည်း နှင်းဖြူတွေဖုံးနေတဲ့ ချီလျန်တောင်ရဲ့ အရှေ့တောင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

လုရွှီ စကားသိပ်မပြောတတ်သဖြင့် မော့ရစ်ကန်းလည်း သူ့မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် လမ်းကြောင်းမှန်ကို ရောက်နေပြီဟု သိလိုက်သည်။ လုရွှီက ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပုံရပြီး မော့ရစ်ကန်းက ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း သူကြောက်သော အရာကို ထပ်တွေ့ရန် ကြောက်ရွံ့နေပုံ ရလေသည်။

သို့သော် သူနှင့် မော့ရစ်ကန်းသည် ဟယ်ရှီးသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်သွားနေချိန်တွင် ဤကြောက်ရွံ့မှုက ဆက်လက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မော့ရစ်ကန်းအပေါ် ယုံကြည်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မော့ရစ်ကန်းက အလွန်အစွမ်းထက်ကာ လူမနေသော နေရာများသို့ လွယ်ကူစွာ နက်ရှိုင်းစွာ သွားလာနိုင်သည်။ သူကတော့ မည်ကဲ့သို့ သတ္တဝါမျိုးကိုမဆို တိုက်ခိုက်ရန် သတ္တိမရှိပေ။

လုရွှီ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသော်လည်း မော့ရစ်ကန်းက ဝက်ဝံကို ပစ်သတ်ပြီး ကျားတစ်ကောင်အား လက်ဗလာဖြင့် ပစ်ပယ်သည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင် သူသည် မော့ရစ်ကန်းအား စတင် သဘောကျလာသည်။

မော့ရစ်ကန်းသည် လုရွှီ၏ အသုံးအနှုန်းမှနေ၍ ပန်းတိုင်ရောက်လုနီးပြီဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ တောင်လမ်းကို လှည့်ပတ်ကာ ကုန်းနှီးကို ပွတ်သပ်ကာ လုရွှီအား မြင်းပေါ်တက်ရန် အချက်ပြသော်လည်း လုရွှမ်က မလှုပ်မယှက်ဖြင့်သာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သွားရအောင်.... မကြောက်နဲ့"

မော့ရစ်ကန်းက သူ့မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး လုရွှီကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်ဒီမှာ ရှိတယ်"

လုရွှီ ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ မော့ရစ်ကန်းရဲ့ မြင်းပေါ်တက်လိုက်သည်။ အဲဒီနောက် မော့ရစ်ကန်းက မြင်းမောင်း၍ လုရွှီအား ချီလျန် တောင်ခြေရင်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ နေဝင်ရီတရောအချိန်မလို့ ကောင်းကင်က ကြည်လင်ပြီး တိမ်ဖြူတွေသာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

နှင်းတွေကြားထဲ ဖြတ်သွားပြီးနောက် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဝေးက ပျက်စီးနေတဲ့ ရွာကလေး ပေါ်လာသည်။ မော့ရစ်ကန်း ကျူးမာရွာရှေ့တွင် မြင်းရပ်လိုက်သည်နှင့် လုရွှီက လှိမ့်ဆင်းသွားလေသည်။ တွားသွားကာ မြင်းပေါ်မှ ကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်ရင်း ရွာထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

မော့ရစ်ကန်း : "..."

ထိုမှသာ မော့ရစ်ကန်းလည်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ လုရွှီက စာပို့ပြီးတာနဲ့ သူ့ခရီးက အိမ်ပြန်ရမှာပင်။ တစ်ရွာလုံးက လုယက်သတ်ဖြတ် ခံထားရသလိုမျိုး လူသေအလောင်းတွေ ပြည့်နေ၏။ လုရွှီ ဖောက်ထွင်းဝင်သွားတဲ့ အိမ်မှာ ရှီဝေရဲ့ နွားခေါင်းနဲ့ အရုပ်ရှိကာ ဒေါင်းစိမ်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။ တံခါးရွက်တွေက လေထဲတွင် လွင့်နေသေးသည်။

နှင်းဖုံးနေသော တောင်တန်းများကဲ့သို့ပင် ဤရွာသည်လည်း ကြီးမားသော အဖြူရောင်နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိသည်။ တစ်ရွာလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပြီး ဆုတောင်းအလံများက ရွာအပြင်ဘက်တွင် ပျံဝဲနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် လုရွှီ၏ အရူးအမူး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံတွင် လရောင်ဖျော့ဖျော့လေး ရှိနေသည်။

မော့ရစ်ကန်း ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ လုရွှီသည် သေဆုံးသွားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပွေ့လျက် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူ့အသံက အိမ်ရှေ့နှင့် နောက်ဘက်အထိ ပျံ့လွင့်သွား၏။ လုရွှီမှာ အရမ်းငိုထားတာကြောင့် သူ့မျက်နှာမှာ နှပ်ချေးတွေနဲ့ မျက်ရည်တွေ ဖုံးနေလေသည်။ မော့ရစ်ကန်း သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ လုရွှီ ဆက်ပြီး တုန်နေတုန်းပင်။

မော့ရစ်ကန်း: "မင်း လမ်းမှာ မှန်းဆပြီးသား ဖြစ်မယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး"

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လုရွှီ၏ ကြောက်ရွံ့မှု အမူအရာကနေ နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။ သူသည် သူ့ရွာနှင့် သူ့မိဘများကို စိတ်ပူနေသော်လည်း တစ်ဖက်ကနေလည်း ဤအရာအားလုံးကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

မော့ရစ်ကန်း လုရွှီကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲထုတ်ရင်း အိမ်အပြင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ပေါက်တူးတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ကာ တွင်းတူးခိုင်းပြီး ပါးစပ်ကလည်း တိုးတိုးလေး ပြောရသည်။

"မငိုပါနဲ့.... မငိုပါနဲ့တော့"

လုရွှီက ငိုရင်းနဲ့ပဲ တွင်းတူးနေသည်။ ဝမ်းနည်းနေတဲ့သူတစ်ယောက်က သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ခိုင်းရင် နာကျင်မှုက တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာမှာမို့ မော့ရစ်ကန်းလည်း သေဆုံးသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးဖို့ အထဲကို ဝင်သွားလိုက်သည်။

လုရွှီ၏မိခင်သည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုအား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။ သူ့အမေ့လက်ကို ညင်သာစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့လက်ထဲမှာ သံချပ်ကာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မော့ရစ်ကန်းသည် သံချပ်ကာ အပိုင်းအစကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လျက် သူ့မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည့် အကြည့်ဖြင့် သေဆုံးသွားသော အခြားရွာသားများကို စစ်ဆေးရန် အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သေဆုံးသူ အများစုသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေ၏။ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာများ ရရှိထားကာ အသက်ကြီး၊ လူငယ်၊ အမျိုးသမီး နှင့် ကလေးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသူ မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းအဖေ အသက်ရှင်နေသေးတယ်!"

မော့ရစ်ကန်း အိမ်ထဲက အမြန်ပြေးထွက်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ အမျိုးသားအလောင်းတွေ မရှိဘူး!"

လုရွှီ အံ့သြသွားကာ တွင်းတူးနေသော ဂေါ်ပြားကို ပစ်ချလိုက်သည်။ မော့ရစ်ကန်းလည်း ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ကုန်းမြင့်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာကာ ခေါင်းကိုမော့၍ လေထဲသို့ အနံ့ခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် နေရောင်အောက်တွင် မော့ရစ်ကန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အဖြူရောင် အမွေးများ လျင်မြန်စွာ ပေါက်ဖွားလာပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဦးညွှတ်ကာ သူ့လက်များကို ဖိလိုက်သော ဟောက်သံထွက်နေသော ဝံပုလွေကြီး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

လုရွှီ ချက်ချင်းပင် ကြောက်လန့်တကြား ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသော်လည်း ဝံပုလွေသည် ခပ်မြင့်မြင့်နေရာမှ ခုန်ဆင်းကာ ခေါင်းကိုငုံ့၍ နှင်းထဲတွင် တစ်ခုခုကို ရှူလိုက်သည်။

"ခဏသွားပြီး... ပြန်လာခဲ့မယ်" ဝံပုလွေကြီးက မော့ရစ်ကန်းရဲ့ အသံနဲ့ တီးတိုးပြောလာသည်။ ထို့နောက် လုရွှီကို ပြန်ကြည့်ကာ။

"ဒီမှာ သတိထားပါ!"

ဝံပုလွေကြီးက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးသွားသော်လည်း အဝေးကို ခဏလေးနဲ့ ရောက်သွားသည်။ လုရွှီ ဟစ်အော်ခေါ်ရင်း နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ဝံပုလွေကြီး ရွာမှ ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လုရွှီ သူအနောက်က လိုက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ပြန်သွား!"

လုရွှီသည် နှင်းများပေါ်တွင် ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြေးလွှားရင်း လေကဲ့သို့ အလွန်လျင်မြန်စွာဖြင့် ဝံပုလွေကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ဝံပုလွေက ရပ်ပြီး နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"လူသတ်သမားကို ငါခြေရာခံလိုက်မယ်!"

လုရွှီသည် သူ့ဘယ်ဘက်လက်မှ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ညာလက်တွင် ဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝံပုလွေဆီသို့ လက်ဟန်ပြနေသည်။

"အရုဏ်ဦးကြယ်! အရုဏ်ဦးကြယ်"

ဝံပုလွေက သူ့ရဲ့ချွန်ထက်တဲ့ စွယ်သွားတွေကို ပြပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ရွာကို ပြန်သွားလိုက်... ကိုယ် ပြန်လာခဲ့မယ်"

လုရွှီသည် ဝံပုလွေထံသို့ ခေါင်းမာမာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသေးတာကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဝံပုလွေက “ဒါဆိုလည်း တက်လိုက်ပါ” ဟု ပြောရန်မှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ ဝံပုလွေက အနည်းငယ်ငုံ့ကာ လုရွှီကို သူ့ကျောပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကျောပေါ် တက်စီးတဲ့ ဒုတိယလူပဲ"

ဝံပုလွေက ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေထဲမှာ ရနံ့ကို ရှာဖွေရင်း ဆက်ပြေးပါတော့သည်။

လုရွှီက ဝံပုလွေ၏ နားရွက်ကို မဖမ်းဝံ့သောကြောင့် လည်ပင်းကိုသာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ကာ ကျောပေါ်၌ လှဲအိပ်လိုက်လေသည်။ ဝံပုလွေက လေသည် ခဏတာ ဟောက်၍ တစ်ခဏမျှ ပြေးလာပြီး ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ လူဆိတ်ညံသော လွင်ပြင်အထက်တွင် ဆီးနှင်းများက အရည်ပျော်လုနီးပါးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်တွင် ရွှေရောင်နေဝင်ချိန်များကြောင့် နှင်းတွေကလည်း ထွန်းလင်းနေသည်။

ဦးခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး လမ်းပျောက်နေသလို ဘယ်ညာ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ရဲ့ အူသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဝံပုလွေအူသံသည် တောင်တန်းများပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တောထဲမှ ဝံပုလွေတွေဟာ အရပ်ရပ်ကနေ ပြေးထွက်လာကြပြီး ဝံပုလွေကြီးဆီ ရောက်တဲ့အခါ ထောင်နဲ့ချီသော အကောင်တွေ အကုန်လုံးက ခေါင်းငုံ့ထားကြပေသည်။ ဝံပုလွေကြီးက အနည်းငယ် မတ်နေသော ကျောက်ဆောင်ပေါ် တက်သွား၏။ လုရွှီသည် ဝံပုလွေရဲ့ လည်ပင်းကို လျှောကျမသွားစေရန် သေသေချာချာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူ့မျက်လုံးများက မသေချာမရေရာသော ဝံပုလွေများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝံပုလွေကြီးက ခေါင်းယမ်းကာ သွားများကြားတွင် အကိုက်ခံထားရသော သံချပ်ကာအပိုင်းအစကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သံချပ်ကာ ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ကျသွားတော့ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒေသခံ ဝံပုလွေများက ရှေ့သို့ လှမ်း၍ နမ်းလိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျန်ဝံပုလွေများသည် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အပိုင်းအစများကို ရှူရှိုက်ရန် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီးနောက် လှည့်ကာ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုအဖြစ်က အထပ်ထပ်အခါခါ စတင်ခဲ့ပြီး တစ်ခဏအတွင်းတွင် ဝံပုလွေများသည် လုံးဝ ဆုတ်ခွာသွားကာ ချီလျန်တောင်အောက်ရှိ လွင်ပြင်များဆီသို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။

ဝံပုလွေကြီး: "ယူထားပြီး မင်းသိမ်းထားလိုက်ပါ"

လုရွှီလည်း သံချပ်ကာ အပိုင်းအစကို သိမ်းလိုက်သည်။ ဝံပုလွေကြီးက သူ့ကို သယ်ဆောင်သွားပြီး အနီရောင် နေလုံးကြီး နစ်မြုပ်နေသည့် အနောက်မိုးကုတ် စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ခဏလောက်ကြာတော့ ဝံပုလွေတွေ ပြန်စုလာပါသည်။ ဝံပုလွေအကောင်ရေ နှစ်ရာနီးပါးက မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေနောက်ကနေ လိုက်လာပြီး တောထဲမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြေးလွှားနေကြ၏။

ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ဝံပုလွေများ၏ အူသံကို ကြားလာရသည်။ အော်သံကြားတော့ ဝံပုလွေကြီးသည်လည်း မြစ်ကိုဖြတ်ကာ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ လျှောချလိုက်သည်။ နေဝင်ချိန်နှင့် ထွက်လာတော့မယ့် လက တစ်ပြိုင်တည်း တောက်ပလာသည်။ မြေကြီးပေါ်မှာ။ ဝံပုလွေများက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ကာ လေထဲတွင် ပြင်းထန်သော အနံ့အသက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ကြသည်။

- အလောင်း၏အနံ့။

.......

လန်ကျိုးမြို့တွင်တော့ လေပြင်းက တစ်ချက်တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာနေတုန်းပင်။ ကောင်းကင်ကြီး မှောင်လာပြီမလို့ ချင်လျောင့်က ဝင်လာပြီး မီးထွန်းလိုက်သည်။

"...အဲဒီနှစ်မှာ ငါ ရှားကျိုးမှာ ကျောင်းအရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်...ငါ့အထက်အရာရှိက လူကြီးမင်းကျာရဲ့ သားအငယ်ဆုံး ကျာစုန်းဝမ်ပဲ... သူကတော့ ကင်းလှည့်ကျောင်းအရာရှိ ငါကတော့ သူ့ရဲ့လက်ထောက်ပေါ့.. ငါတို့ စစ်သည်တွေနဲ့ လေ့ကျင့်ပြီး မြောက်ဘက်ကို ချီတက်လာခဲ့တယ်..."

လွန်ခဲ့သော ဆယ့်နှစ်နှစ်က ချင်လျောင့်သည် အသက်၂၃ နှစ်အရွယ်တွင် သူနှင့်သူ၏ကျောင်းဆရာသည် သုံးလကျော်ကြာ လေ့ကျင့်မှု ပြုလုပ်ရန် လူနှစ်ရာနီးပါးနဲ့အတူ ယာတန်းကိုဖြတ်၍ မင်ရှားခရိုင်သို့ သွားချင်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့ညတွင် သဲမုန်တိုင်းများ ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာခဲ့၏။ သဲမုန်တိုင်းသည် နယ်စပ်ခံတပ်ကို ဖြတ်၍ မင်ရှားခရိုင်နှင့် တစ်ရက် ဝေးကွာသွားပြီး လူတိုင်းသည် ရတနာပုံမြို့သို့ သွားရမည့်အစား လမ်းပျောက်ကာ ဝေးရာသို့သာ လျှောက်သွားခဲ့မိကြသည်။

ကောပိ သဲကန္တာရတွင် မီးခိုးနှင့် ဖုန်မှုန့်များသာ လွင့်နေသဖြင့် လူတိုင်းသည် သောက်ရေမရှိ၍ သဲကန္တာရထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး မြင်းများ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ စစ်မြင်းကို သတ်ရင်တောင် သွေးအများကြီးထွက်မှာ မဟုတ်။ ကျာစုန်းဝမ်နဲ့ ချင်လျောင့်တို့သည် ၎င်းတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ဆွဲ၍ စစ်သည်များကို ထမ်းစင်ဖြင့် ထမ်းကာ ကောပိသဲကန္တာရ အတွင်းသို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သုံးရက်သုံးည ကြာပြီးနောက် လူတိုင်း နောက်ဆုံးတွင် အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ ချင်လျောင့် သတိမေ့သွားတော့မည့် အချိန်တွင် ဟန်ခေတ် သံချပ်ကာ ဝတ်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စစ်သားရာပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်လျက် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လီကျင်လုံ: "..."

ဟုန်ကျွင့်: "သူတို့က မဟာတံတိုင်းကြီးအောက်မှာ ကျွန်တော်တို့တွေ့တဲ့ လူတွေပဲလား"

ချင်လျောင့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "မသိဘူး... ဒါပေမယ့် သူ့စစ်သားတချို့က ဟန်မင်းဆက် သံချပ်ကာတွေ ဝတ်ထားတယ် တချို့က ကျစ်ဝေ သံချပ်ကာဝတ်တယ် တချို့က မြောက်ပိုင်းမင်းဆက် သံချပ်ကာဝတ်တယ် ဒါ့ထက် တချို့က ဦးထုပ်ဆောင်းထားတယ်... ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်တော့ စစ်တပ်တစ်ခုလိုပဲ...."

ထိုအချိန်တွင် ချင်လျောင့်က သေလုဆဲဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ရတနာလမ်းသို့ တစ်နာရီခန့် သယ်ဆောင်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ချောင်းထဲသို့ ပစ်ချပေးခဲ့သည်။

ချင်လျောင့်: "သူတို့က ခိုးယူလုယက်ဖို့ လာတဲ့ လူတွေလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ မတူဘူး... အဲဒီတုန်းက ညီအကိုတွေ အားလုံး နေအပူကြောင့် မူးလဲသွားကြပြီ... အကျဉ်းသားတစ်ဦးလို ဖမ်းခေါ်သွားမှာကို ငါလည်း ကြောက်နေခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် ခေါင်းဆောင်က သူ့ခမောက်ကို ချွတ်ပြီး မျက်နှာဖုံးကိုပါ ချွတ်ပြလာတယ်...."

လီကျင်လုံနဲ့ ဟုန်ကျွင့်က တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေကြပြီး ချင်လျောင့်က သူ့အတိတ်ကို ပြန်အမှတ်ရနေသလိုပင်။

"သူရဲ့အသွင်အပြင်ကို...၁၂ နှစ်ကြာပြီးတာတောင် ငါမှတ်မိနေသေးတယ်... သူ့မျက်လုံးတွေက ဖြူဖွေးနေပြီး သူ့အသားအရည်ကလည်း မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေပြီ... သူက ဟန်မင်းဆက်ရဲ့ အလောင်းတစ်လောင်းပဲ"

ဟုန်ကျွင့် အာကနဲ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လီကျင်လုံက မေးလိုက်သည်။

"ဟန်မင်းဆက်က ရှေးခေတ် အလောင်းကောင်ား... အနှစ် ရှစ်ရာ ကိုးရာကျော်ပြီး ဒီနေ့အထိ ဘယ်လိုလုပ် ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ"

ချင်လျောင့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ကတော့ သူတို့နာမည်က 'စစ်ပွဲ၌သေသော အလောင်းတစ္ဆေ' လို့ ပြောကြတယ်... သူ့မျိုးရိုးက လျို... သူက ဟန်မင်းဆက်ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုထဲက လူဖြစ်သလို အလောင်းတစ္ဆေတွေရဲ့ ဘုရင်ဆိုလည်း ဟုတ်တယ်တဲ့"

အေးစက်သော လေက အခန်းထဲသို့ ဝေ့ဝဲ တိုက်ခတ်လာသည်။ မီးရောင်များက တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သွားတဲ့အခါ ဟုန်ကျွင့် သူအနောက်က ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစဥ် ချင်လျောင့်က ဆက်ပြောပြ၏။

"သူတို့က မဟာတံတိုင်း အပြင်ဘက်ကို ခရီးထွက်ခဲ့ကြတယ်.... တခါတလေဆို ပိုးလမ်းမပေါ်၊ တခါတလေ ယာတန်းကိုဖြတ်ပြီး ဟယ်ရှီး စင်္ကြံထဲကို နက်နက်နဲနဲ ဝင်သွားကြတယ်"

"ဘာလို့လဲ" လီကျင်လုံက မေးသည်။

"သူတို့က ယွိမန်ကို တစ်နှစ်မှာ အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်လောက် ဝင်ကြတယ်တဲ့... သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေ ကျေပွန်ခဲ့ပေမယ့် သူရဲကောင်းဆန်ဆန် သေဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တွေကို ရှာဖွေပြီး သူတို့ရဲ့ တစ္ဆေတပ်သားတွေရဲ့ စခန်းကို အားကောင်းစေဖို့အတွက် အလောင်းကောင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားအောင် လုပ်တယ်... ပြီးမှ သူတို့ဘာသာ ထွက်သွားကြတာ"

ဟုန်ကျွင့်: "သူက ခင်ဗျားကို ကယ်တင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ် အဲ့တော့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ဒါပဲ ငါပြောခဲ့တာ... ဒီဖုတ်ကောင်ဘုရင်မှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်မျိုးမျိုး ရှိမယ်ထင်တယ် သူငါ့ကို ရှောင်တခင် ကယ်တင်ခဲ့ပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပဲ"

လီကျင်လုံနဲ့ ဟုန်ကျွင့်မှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ပိုလို့တောင် စိတ်ရှုပ်သွားတော့သည်။

Prev Next