(17)
Viewers 14k
Chapters 524

ဂူဖောက်သူတို့ဒဏ္ဍာရီ 盗墓笔记 (volume 2)

Author -南派三叔 (nan pai san shu)

translater - Hninthawethadar

ချင်လင်နတ်သစ်ပင်


Chapter (17)

အလောင်းအခင်းအကျင်း



အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြေးပြီးနောက် မူးဝေသွားသော်လည်း ပန်းတိုင်ကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။ ဝူရှဲလည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ် ကျိန်ဆဲမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆရာလျောင်က ရုတ်တရက် ထိုစကားကို ပြောလိုက်သောအခါ လောင်းယန်က ရပ်လိုက်ပြီး 


"ဆရာလျောင်... မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘာလှည့်စားတာလဲ? စကားကို ဘယ်လိုပြော​နေတာလဲ?"


ဆရာလျောင်က မြေပြင်ကို ညွှန်ပြရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကိုလည်း ပွတ်သပ်နေသည်။ 


"အ အစ်ကိုလေးတို့ နှစ်ယောက်... ဒီအရိုးတွေကို ကြည့်... သူတို့ကို ရင်းနှီးနေတယ်လို့ မထင်မိဘူးလား?"


ဝူရှဲ ဒီအသံကို ကြားပြီးတာနဲ့ မီးတုတ်ကို မြှောက်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ အပေါက်ပေါက်နေတဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို မြေပြင်မှာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရတာ အစောတုန်းက ချောက်ကမ်းပါးပေါ်က ခုန်ချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဆရာလျောင် တက်နင်းမိလို့ ကြေမွသွားတဲ့ အရာနဲ့ တူနေ၏။ စိတ်ထဲ မထင်မရှား ဆိုးရွားတဲ့ အရာတစ်ခုခူကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်တော့ သူ့နောက်မှာ အဲဒီကမ်းပါးယံက ရှိနေသည်။


လောင်းယန်က လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။ 


"လောင်ဝူ... မင်းလမ်းကို ဘယ်လိုပြခဲ့တာလဲ? ဒါ​ကြီးက ငါတို့ အခုနကမှ ဆင်းလာတဲ့​နေရာ မဟုတ်ဘူးလား?"


ဝူရှဲ ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ 


"ငါလည်း မသိဘူး.... ဒီနေရာက နေရာတိုင်းလိုလို အတူတူပဲဖြစ်နေတာ... ငါ ဂရုမစိုက်ဘဲ လမ်းပတ်လျှောက်နေခဲ့တာ... လမ်းဆုံလမ်းခွကို ဘယ်နှခုကို ကွေ့ပတ်နေမိလဲတောင် မသိတော့ဘူး"


ဆရာလျောင်ကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ဝါးဝှေ့ယမ်းပြီး 


"ဟင့်အင်း... မင်းတို့က ဂရုမစိုက်မိဘူးထား ငါကတော့ ဒီလမ်းက အမြဲဖြောင့်တယ် ကွေ့မသွားသလို လမ်းဆုံလမ်းခွလည်း မရှိဘူးဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို မှတ်မိတယ်... ဒီကိစ္စက မရိုးရှင်းတော့ဘူး ငါမှတ်ခဲ့တာသာ မမှားရင် ငါတို့ တစ်ခုခုကြောင့် လှည့်စားခံနေရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"


လောင်းယန်လည်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ သူ့မျက်နှာက ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ 


"ဒါဆို သွားပြီပေါ့! သူတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့မြေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဒီနေရာက အလောင်းတွေနဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေက ငါတို့ကို အနားမကပ်အောင် လုပ်နေတဲ့ နေရာလွတ်များ ရှိ​နေတာလား?"


ဝူရှဲလည်း စိတ်ထဲမှာ ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ပတ်ပတ်လည်မှာ အလောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေတော့ ညစ်ပတ်တာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ပြောရင် ဘယ်သူမှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ထိုအခိုက် ဆရာလျောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။ 


"ငါ​တော့ သိပ်မထင်ဘူး... ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အဆောင်တစ်ခုရှိတယ် အဲဒါကြောင့် မင်းတို့ မျက်စိမှောက်မနေပေမယ့် ငါက ဘာမှမဖြစ်တာ" 


ဒီလူက ဗဟုသုတ တစ်ခုခုတော့ ရှိမှန်း ဝူရှဲ သိလာသည်။ ဒါကြောင့် 


"ဆရာလျောင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ထက် ဒီနယ်ပယ်မှာ အသိပညာ ပိုရှိနိုင်တယ်...ဘာဖြစ်နေပြီလို့ ထင်လဲ? ကျွန်​တော်တို့ မီးတုတ်က အကြာ​ကြီး မခံဘူး.... ဒါ့အပြင် မီးငြိမ်းသွားရင် ကောင်းကင် ကောင်းကင်ဘို့ မအော်ရဘဲ မြေကြီး မြေကြီးလို့ အော်နေရဦးမယ်.. နည်းလမ်းကို အမြန်ရှာရမယ်!"


ဆရာကြီးလျောင်ကလည်း။ 


"ကြည့်... ငါတို့ စက်ဝိုင်းထဲ လျှောက်လာရသလို ဖြစ်နေတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီမှာ အလောင်းတွေကိုထားတဲ့ အစီအစဉ်က တစ်ခုခု လွဲမှားနေလို့ပဲ... ဒီထောင်နဲ့ချီတဲ့ အရိုးတွေက ယင်ချီတွေကို စုဆောင်းရင်း တစ်ခုခုကို ဖန်ဆင်းဖို့အတွက် ထူးဆန်းတဲ့ မှော်ပညာကို အသုံးပြုခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်.... လှိုဏ်ဂူကို ဝင်္ကပါလို လုပ်ထားတာ ကျောက်တုံးနည်းနည်းလေးနဲ့ ထောင်ချီတဲ့ စစ်တပ်တွေကို ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကျူးကဲလျောင့်ရဲ့ အစီအရင်ရှစ်ခု အကြောင်း မင်းသိတယ်မလား? ဒီအရိုးပုံ နည်းနည်းကလည်း ငါတို့သုံးယောက်ကို ဖမ်းမိဖို့ ကိတ်မုန့်တစ်ဖဲ့လို လုပ်နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား? ”


ဝူရှဲနဲ့ လောင်းယန်လည်း ကျူးကဲလျောင့်က သူ့တပ်တွေကို ကျောက်တုံးတွေ စုဆောင်းခိုင်းပြီး လုရွှင့်ကိုပိတ်ဆို့ဖို့ တောင်တွေမြစ်တွေနားက ယွိဖုဖူကမ်းခြေမှာ ကျောက်တုံးဝင်္ကပါတွေ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းကို သိထားကြပါ၏။ ဒါပေမဲ့ ဝတ္ထုထဲကဖော်ပြချက်က ချဲ့ကားထားတာဖြစ်ပြီး ကျောက်တုံး အနည်းငယ်မျှသာဖြင့် လုပ်နိုင်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်။ အမှန်ဆိုလျှင် တင့်ကားများနှင့် အမြောက်များကို အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက် အများကြီး ဆောက်နေကြတာလဲ။ 


လောင်းယန်လည်း မယုံသလိုဖြင့်။


“ဆရာကြီး... မင်း ကွမ်တုံးသူဌေးကို အရူးလုပ်သလိုမျိုး ငါတို့ကို အရူးလာမလုပ်ပါနဲ့.... ဒီမှာ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ပိတ်မိနေတာနော်...အစီအရင်၈ခုအကြောင်း ပုံပြင်ထဲမှာ ပြောထားတာကို ငါလည်း ကြားဖူးပြီးသား မင်းပြောထားသလိုတော့ ဟုတ်မ​နေဘူး....ပြီးတော့ အစောကတည်းက ချောက်ကမ်းပါးမှာ တွေ့ထားပြီးသား ဒီအရိုးတွေက စည်းစနစ်မကျဘဲ ထူးထူးခြားခြား အစီအစဥ်လို လုပ်ထားတာ မတွေ့ဘူး... ဘယ်လိုကြောင့် ဆင်းလာလိုက်တာနဲ့ ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေတာလဲ? မဟုတ်မှ ဒီအလောင်းတွေက သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို သယ်ပြီး သူ့ဘာသာသူ ပတ်ပြေးနေတာလား?”


ဤသို့ပြောပြီးနောက် လောင်းယန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ဖုံးကာ အရပ်မျက်နှာတိုင်းသို့ ဦးညွှတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်​သေးသည်။ 


"ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဒီကလေးက မသိနားမလည်တာမလို့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့" 


ဆရာလျောင်က လက်ဝေ့ယမ်းရင်း။


"ဒါက မတူဘူး....မင်း အထက်ကနေ မြင်နေရတဲ့အရာက အကြမ်းဖျဉ်းပဲ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာ အလောင်းတွေကြားက ဆက်နွှယ်မှု အားလုံးကို ချရေးနိုင်မှာလား? မင်းဆင်းလာတဲ့ အချိန်တုန်းက ဒီမှာ မှောင်နေတာ... အလောင်းကို နည်းနည်းလွှဲလိုက်ရင် ကြိုပြီးကြိုတင် ပြင်ဆင်မထားတဲ့ လမ်းဆုံလမ်းခွတွေဆီ ရောက်သွားနိုင်သလို အဲဒါကို မသိခင်မှာပဲ ပြန်လှည့်သွားလိမ့်မယ်...ဒီကညီငယ်နှစ်ယောက်လည်း ဒီကိုရောက်နေပြီမို့ အမှန်တရားကို ငါသေသေချာချာ မရှင်းပြနေတော့ဘူး။ ရှေးလူကြီးတွေရဲ့ စိတ်ပညာကို လျှော့မတွက်နဲ့.."


ဆရာလျောင် ပြောတဲ့စကားက အဓိပ္ပာယ်ရှိမယ် ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဝူရှဲ မယုံနိုင်​သေးဘူး။ ဘာပဲပြောပြော ဒီနေရာမှာ လမ်းလျှောက်ရတာ မလွယ်ဘူး ဆိုမှတော့ သူ့ကိုမေးနေလို့ကော ဘာအကြံရမှာလဲ။


ဆရာလျောင်က သက်ပြင်းချရင်း ဆက်ပြောလေသည်။ 


"ငါ ကြွားလုံးထုတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး...ဒါကအခင်းအကျင်း အစီအရင်လို ဖွဲ့စည်းမှုတစ်ခုသာသာပါပဲ ကျွမ်းကျင်ဖို့က လွယ်ပါတယ်။ ဘာမှမဖြစ်ထားရင် ငါ ဖမ်းဆုပ်နိုင်မှာပါ... ဒါပေမဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိတော့ ကြာနိုင်တယ်။ ငါတို့ရဲ့မီးတိုင်က အဲဒီအချိန်အထိ တောင့်မခံနိုင်တော့မှာကို ကြောက်ရတယ်... နောက်ပြီး ဒီအချိန်မှာ ငါတို့ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်"


သူဘာကိုဆိုလိုမှန်း ဝူရှဲ သိတာကြောင့် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်သွားတော့သည်။ အဓိကပြဿနာက ဒီအခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းပုံကို ချိုးဖျက်ဖို့မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲ ဆိုတာပါပဲ။ မသွားဘဲ ရပ်နေတာက ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုမဟုတ်သလို လမ်းလျှောက်သွားတာကလည်း ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ မဟုတ်သေးချေ။ ဒီတခေါက်က မူလနေရာကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့် နောက်တစ်ခါ လမ်းလျှောက်သွားရင် မသေချာနိုင်တော့ဘူး။ မီးတွေ ငြိမ်းသွားရင် သူတို့ ရှေ့မှာ ရွာတွေလည်း မရှိဘူး နောက်မှာ ဈေးဆိုင်တွေ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ သေတဲ့အထိ အိပ်ငိုက်နေရတာပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။


အမှန်တကယ်တော့ အခင်းအကျင်းကို ချိုးဖျက်ဖို့ အလွယ်ဆုံး နည်းလမ်းက အလောင်းတွေကို နံဘေးကို ကျော်တက်ဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ဘယ်သူကမှ အကြံမပြုလာခဲ့ပေ။


မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မီးရှူးတိုင်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များသည် အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ တဖြည်းဖြည်း အားပျော့လာသည်။ လောင်းယန်က မီးရှူးတိုင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။


“ဟူး.... ငါ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်... ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ ဒီမှာရှိတဲ အရိုးတွေ အားလုံးကို မီးနဲ့ မီးရှို့ပြီး တစ်ဆယ့်ရှစ်မိုင်လောက် မီးပေးလိုက်မယ်... မီးရှို့ပြီးရင် သန့်ရှင်းသွားမှာပဲလေ ”


ဝူရှဲလည်း ဒီလူက တုံးအတာနဲ့ လိမ္မာပါးနပ်တာကို တစ်လှည့်စီ လုပ်နေတယ်လို့သာ ထင်လာရ၏။ သူက ဒီလိုအကြံတောင် ထွက်လာသေးသည်။ သို့နှင့် ဝူရှဲလည်း


“ဒီမှာ အရိုးတွေက ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... ဘယ်တော့မှ မီးလောင်မှာ မဟုတ်ဘူး.... မီးလောင်တယ်ဆိုရင်တောင် မီးခိုး​ပြီး သေလိမ့်မယ်.... အဲဒါကို မေ့လိုက်စမ်းပါ... ငါ့အထင်တော့ ဒီလို လုပ်ကြည့်ကြမယ်... ငါ အရှေ့ကို အရင်လျှောက်သွားမယ်။ ငါ့မီးရှူးတိုင်ရဲ့ ဦးတည်ရာကို မင်းတို့ကကြည့်ထား.... ငါ့ရဲ့ ရွေ့လျားမှုဟာ လမ်းကြောင်း ဦးတည်ရာကနေ သွေဖယ်သွားပြီဆိုရင် ငါ့ကိုရပ်ဖို့ အော်လိုက်....ဒါဆို ပြဿနာက ဘယ်မှာလဲရှိတယ် ဆိုတာ မင်းတို့သိလိမ့်မယ်"


လောင်းယန်က "မ​ဖြစ်ဘူး... မီးတိုင်က လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် ငြိမ်းသွားရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်... မင်းကို ဘယ်သူက ကယ်ပေးမှာလဲ? ငါတို့ ဒီအချိန်မှာ လုံးဝ လူစုမခွဲရဘူး"


ဝူရှဲလည်း စိတ်တွေရှုပ်လာပြီး ပြန်ချေပတော့မယ့်အချိန်မှာ သူလက်ထဲက မီးရှူးတိုင်က ရုတ်တရက် နှစ်ကြိမ်ခန့် တောက်လောင်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဝူရှဲ ဆက်မကိုင်နိုင်တော့ဘဲ ဖောက်ကနဲ အသံနဲ့အတူ မီးတောက်က ငြိမ်းသွားလေ၏။ 



Prev Next