(56)

Chapter (56)

ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ဒုက္ခမှလွတ်မြောက်လာ

ကျောင်းဝင်းထဲမှာတော့ နေရောင်က တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ 

အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်က သူ့ခေါင်းကို နာကျင်စွာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း ပထမဆုံး စကားသံထွက်လာသည်။ 

“ငါ့ကို လွှတ်ပေး” 

ဟုန်ကျွင့် :"!!!"

လီကျင်လုံ : "..."

"ဝိုး..." ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက "မင်းနောက်ဆုံးတော့ စကား ပြောနိုင်ပြီလား"

"ဒါ...ဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲ?" 

အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်က ဆက်လက် ရုန်းကန်နေသည်။ လုရွှီက သတိလစ်နေသော မော့ရစ်ကန်းကို ပြန်ပို့ပေးနေကာ လီကျင်လုံက ဓားကိုကိုင်လျက် အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်ထံကို ညွှန်ပြထား​လေသည်။

"မင်းဘယ်သူလဲ" လီကျင်လုံက အသံနက်ကြီးနဲ့။ 

"မင်းကို ဘယ်သူက အမိန့်ပေးတာလဲ... မင်းရဲ့လက်အောက် ငယ်သားတွေကြောင့် ပျံ့နှံ့နေတဲ့ အလောင်းကောင်အဆိပ်ကို ဘယ်လိုရှင်းရမလဲ ပြောစမ်း!"

လီကျင်လုံက ပညာရှိဓားကို ကိုင်ထားပြီး အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်ကို ညွှန်ပြထားရင်း ဓားကိုယ်ထည်က တောက်ပလာသည်။

“ငါ့ကို သံကြိုးတွေ အရင် ဖြည်​ပေးလိုက်...မင်းမှာ ငါနဲ့စကားပြောဖို့ အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး"

၎င်းအသံက နိမ့်ပြီး ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ ရေတွေလိုပင်။ စကားပြောတဲ့အခါ သူ့ရင်ဘတ်က အလင်းကလည်း ထကြွလာသည်။ 

"သူ့ကို လွှတ်လိုက်ပါလား..."

ဟုန်ကျွင့် ဆိုသော်လည်း လီကျင်လုံ အကြာကြီး တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ထိုစဥ် အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်က ဆက်ပြောလေ၏။ 

"မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ တိုင်နဲ့ သံကြိုးက ငါ့ကို ချည်နှောင်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီည နောက်ဆုံးမှာ ငါ ဒုက္ခက လွတ်လိမ့်မယ်... အဲ့ကျမှ ငါ့လူတွေကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့"

လီကျင်လုံ: "ဟုန်ကျွင့်သာ မပြောရင် ငါကလည်း မင်းကို နှိမ့်ချ​ပြီး ဆက်ဆံနေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ မကြောက်ဘူးဆိုတာ မင်းသိထားရမယ်!"

သူက စကားပြောရင်း ပညာရှိဓားကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဖြန့်ကာ ဟုန်ကျွင့်ဆီက မော့ဓားရှည်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဘယ်လက်က နှလုံးမီးအိမ်ကို မီးညှိလိုက်၏။ အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်လည်း တစ်ချက် ဟောက်ကာ ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းကို လှည့်သွားသည်။ ထိုအလင်းရောင်ကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ဝံ့။ 

လီကျင်လုံလည်း သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်လိုက်ပြီး "ထန်း ထင်း" ဟူသော အသံအနည်းငယ်ဖြင့် သံကြိုးများအား ဖြတ်တောက်ပစ်ရာ အလောင်းတစ္ဆေဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကာ သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လီကျင်လုံ: "သူတို့အတွက် သမားတော် အရင်ခေါ်ထားပေးတယ်... ကျုပ်မှာ ခင်ဗျားကို မေးစရာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်"

ထို့ကြောင့် ဟုန်ကျွင့်လည်း တစ္ဆေဘုရင်ကြီးအား သွားထူပေးရလေ၏။ ၎င်းက လီကျင်လုံထက်ပင် အရပ်မြင့်ပြီး သတိမထားမိပါက စင်္ကြံ၏ အပေါ်တန်းနဲ့ သံရန်းများကို ဆောင့်တိုက်မိသောကြောင့် ရံဖန်ရံခါ ဦးညွှတ်ရလေသည်။ 

ဟုန်ကျွင့်: "တစ္ဆေဘုရင်... ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက ပြီးခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတုန်းက ခင်ဗျားတို့ရဲ့အလောင်း အဆိပ်ကြောင့် ရောဂါရသွားတယ်... ပျောက်ကင်းသွားအောင် ဘယ်လို ကုသရမလဲ?"

လျိုဖေး: "ငါ တစ်သက်လုံး ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သေပြီးသွားတော့ တစ္ဆေဘုရင် မဟုတ်တော့ဘူး မင်းတို့ငါ့ကို လျိုဖေးလို့ ခေါ်နိုင်တယ် တကယ့် တစ္ဆေဘုရင်အစစ်က တခြားသူပဲ" 

"ဘယ်လိုကြီး!" ဟုန်ကျွင့်က အံ့အားသင့်သွားပြီး "​နောက်ထပ် ကျန်သေးတယ်?"

"ဘုရင်ကြီးက အိပ်နေတုန်းပဲ" 

လျိုဖေးက ဆိုရင်း မော့ရစ်ကန်းအခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။ လုရွှီသည် သူ့ဘေးနားရှိ လျိုဖေးကို စိုက်ကြည့်ကာ ကုတင်ရှေ့ကနေ ဖယ်၍ လျိုဖေးအား နေရာယူ​စေလိုက်သည်။ 

"ကျေးဇူးပဲ" 

လုရွှီက လျိုဖေးအား ရံဖန်ရံခါ လှည့်လှည့်ကြည့်နေသည်။ လျိုဖေးက ရှည်လျားသော မီးခိုးပြာရောင် လက်ညိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ မော့ရစ်ကန်းရဲ့ မျက်ခွံကိုဖွင့်သည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်​ပေါ်ရှိ အမာရွတ်များကို စစ်ဆေး​နေခဲ့သည်။ 

"ငါ့လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ လက်နက်မှာ ပါတဲ့ အဆိပ်ကြောင့်ဖြစ်ရတာ... အခြားသူတွေ ဘယ်မှာလဲ"

ဟုန်ကျွင့်လည်း ကဲရှူးဟန့်ကို တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပေးလိုက်သည်။ ကဲရှူးဟန့်ရဲ့ အခန်းထဲမှာ စစ်သည်တွေနဲ့ ပြည့်နေလေသည်။ လျိုဖေး ဝင်လာတာကို တွေ့တော့ အားလုံးက "မိစ္ဆာ!" လို့အော်လိုက်ရင်း သူတို့ရဲ့ဓားတွေကို ထုတ်ကာ လျိုဖေးကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်လေ၏။ သို့နှင့် ဟုန်ကျွင့်လည်း ကဲရှူးဟန့်ကို ကုသဖို့ လာကြောင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ရှင်းပြရလေသည်။ 

လျိုဖေး: "ဒါက မကောင်းတော့ဘူး... အဆိပ်ကတော့ အတူတူပဲ" 

လျိုဖေးက အဘွားအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "သူမက ပလိပ်နတ်ဘုရားရဲ့ အဆိပ်မိထားတာ... သူတို့နဲ့ မတူတာက ဆေးသောက်ရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုကောင်းလာနိုင်တယ်... တခြားတစ်ယောက် ရှိ​သေးလား"

ခန်းမထဲသို့ ပြန်သွားသောအခါတွင် လီကျင်လုံသည် အထွေထွေ စခန်းမှ စစ်သည်များကို စေလွှတ်ရန် အမိန့်ပေးထားပြီး ကျောင်းကွင်းတွင် လျိုဖေးသည် အားလုံးဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုလာ၏။ 

“နောက်ထပ်ကြည့်စရာ မလို​တော့ဘူး... သူတို့ အားလုံးက အတူတူပဲ” 

"ကယ်နိုင်ပါ့မလား" ဟုန်ကျွင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

လျိုဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့မှ ဟုန်ကျွင့်လည်း လုံးလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့​​တော့သည်။

လျိုဖေး: "သူတို့ကို အခုကယ်လိုက်ပါ၊း မဟုတ်ရင် တစ်ညပြီးရင် အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါဆေးစာ အခုချက်ချင်း ချရေးလိုက်မယ် မင်းတို့ဘက်က ဆေးကို တတ်နိုင်သမျှ ပြင်ဆင်ခိုင်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အမိန့်ပေးရမယ်"

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လျိုဖေးသည် အာဆင်း၊ နှင်းခဲ၊ ကော်ဝမ်နဲ့ မြွေပွေးတံတွေး ကဲ့သို့သော အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေသော အဆိပ်ဖြေဆေးကို ညွှန်းပေးလိုက်​တော့သည်။ 

ဟုန်ကျွင့်: "ဒါ....." 

လီကျင်လုံ: "သွားလိုက်ပါ... ဒီကောင်သာ သူတို့ကို သေစေချင်ရင် ဒီဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေကို ညွှန်း​ပေးစရာ မလိုဘူး.. စောင့်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်တယ်"

ဟုန်ကျွင့်လည်း တစ်ချက် တွေးပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုစဥ် လျိုဖေးက ဆက်ပြောလာသည်။ 

"ရေတစ်အိုး ယူလာပေးပါ"

ခဏအကြာတွင် စစ်သည်များသည် ရေအပြည့်ထည့်ထားသော ​ရေစည်တစ်ခုအား သယ်လာကြ၏။ လျိုဖေးက ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ ဓားပျံကို ငှားကာ သူ့လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ သံတစ်ချောင်း ရိုက်သွင်းလိုက်သလို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာက သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ခုတ်ထစ်လိုက်ပုံနှင့်တူပြီး မှင်မည်းမည်းသွေးများ စိမ့်ထွက်ကာ စည်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်နှင့် ရေစည်တစ်ခုလုံးက မည်းနက်သွားနေလေသည်။

လျိုဖေး: "ဆေးဖက်ဝင် ဟင်းရည်ကျိုပြီးရင် ပန်းကန်လုံးတစ်ခုစီမှာ အလောင်းတ​စ္ဆေရဲ့ အသွေးတစ်ဇွန်း ထည့်ပါ... လူတိုင်းကို ချက်ချင်းပေးလိုက်ပါ။ ဒီည သန်းခေါင်ယံမှာ အဆိပ်အတောက်တွေ ရှင်းသွားလိမ့်မယ်"

ညဘက်၌ စစ်သူကြီး၏ အိမ်ကြီးထဲတွင် ဆေးကျိုရန် အိုးကြီးတစ်လုံးကို တင်ထားပြီး မီး​တောက်များကလည်း ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။ လျို​ဖေးက ဒဏ်ရာကို အပ်နှင့်ချည်မျှင်ဖြင့် ချုပ်နေသည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူ့ဘာသာသူ ကြိုးထုံးရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် ဟုန်ကျွင့်က ဝင်ရောက် ကူညီပေးလိုက်သည်။ 

လီကျင်လုံ: “အခုတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ရိုးရိုးသားသား ပြောဆိုနိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်” 

"ငါ အိပ်မက် အရှည်ကြီး မက်နေသလိုပဲ... သေရည်ရှိလား?"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "မင်းက သေပြီးတာတောင် စားဦးမယ်ပေါ့??"

"လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကလည်း ရေသောက်ရမယ်... မဟုတ်ရင် ငါတို့ အလုပ်က အရမ်းမမြန်ဘဲ နေ​လိမ့်မယ်"

လျိုဖေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပြန်ဖြေသည်။ 

ဟုန်ကျွင့် : "..."

လီကျင်လုံက လူတွေကို ​သေရည်ယူလာဖို့ အမိန့်ပေးပြီး လျိုဖေးအား တစ်ခွက်ငှဲ့ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။  

"ငါ မင်းနဲ့ အတူသောက်မယ် ဟုန်ကျွင့်က မသောက်နိုင်ဘူး" 

"မင်းက ဘယ်လိုမိစ္ဆာလဲ" 

လျိုဖေးက ဟုန်ကျွင့်အား အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဘေးတိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ 

"ဖီးနစ်လား?"

လီကျင်လုံ: "စစ်သူကြီးလျို...ကျုပ်တို့က သူငယ်ချင်း ဆိုတာထက် ရန်သူဖြစ်နေတုန်းပဲ... ကျုပ်တို့နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးပါနဲ့"

"ကျွန်တော် ဆေးသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" 

ဟုန်ကျွင့် ထပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။

လျိုဖေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူ ပြုံးလိုက်သောအခါတွင် သူသည် အတော်ပင် ရိုင်းစိုင်းသော စိတ်ဓာတ်တစ်ခု ရှိနေသည့်နှယ် ခံစားရစေသည်။ 

"ငါက စစ်သည်တစ်ယောက်ပဲ... ရိုင်းစိုင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်လည်း ဟုတ်တယ် အခု ကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါ့ရဲ့ ဟန်မိသားစု မရှိတော့သလို ငါကလည်း ဘုရင်မဟုတ်တော့ဘူး... လူလည်းမဟုတ်၊ မိစ္ဆာလည်းမဟုတ်... ကောင်းပြီ ငါ မင်းကို ပြိုင်ဖို့လည်း ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး... မင်းဘာလို့ ဒီလောက် ရန်လိုနေတာလဲ"

လီကျင်လုံ: "ရန်လိုတဲ့သူ ခင်ဗျားပဲ... ခင်ဗျားရဲ့စစ်တပ်က မဟာတံတိုင်းကြီးလို ဘယ်လောက်ထိ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အရာကြီးကို တိုက်ခိုက်ထားလဲ... လူဘယ်နှစ်ယောက် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေ ပျက်စီးသွားလဲ မသိဘူး!"

လျိုဖေးက သေရည် တစ်ငုံသောက်ပြီး လီကျင်လုံကိုကြည့်ကာ ဖြေလေ၏။ 

"မင်း အနှစ်တစ်ရာ အသက်ရှင်ရင်တောင် နောက်ဆုံးတော့ သေရမှာပဲ.... ဘာလို့ ဒီလောက် ဇွဲကြီးနေတာလဲ"

"သေမှာကို မကြောက်ရင်တောင်...." လီကျင်လုံက လုံးဝလက်မလျှော့ဘဲ။

"အသက်ရှင်နေချိန်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ အတွေးတစ်ခု အမြဲရှိနေမှာပဲ... ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်ကတောင် သေခြင်းတရားနဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကြားက ကွာခြားချက် ရှိတယ်လို့ ထင်တယ်မလား... အဲဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဓားနဲ့ထိုးခဲ့တာ..."

လျိုဖေး မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး “ဒီစကားတွေက အတိတ်က သူငယ်ချင်းဟောင်းကိုတောင် အမှတ်ရစေတယ်” 

လီကျင်လုံ လန့်သွားစဥ် လျိုဖေးက ဆက်ပြောနေ၏။ 

"နာမည် ဘယ်လိုခေါ်ပါလိမ့်? ငါကခဏခဏ မေ့နေတာ... မျိုးရိုးနာမည်က လီ... လီကွမ်... ဟုတ်တယ် လီကွမ်!"

လီကျင်လုံ : "..."

လျိုဖေး : "လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က မင်းတို့ဆီမှ 'ဒါပေမဲ့ နဂါးမြို့က ပျံသန်းနေတဲ့ နေရာမှာ စစ်သူကြီးတွေ ရှိနေတယ်၊ ​​ရင်တောင်တွေကို ဖြတ်ဖို့ မြင်းစီး မသင်ပေးဘူး' ဆိုတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ရှိတယ်.... - ငါ တစ္ဆေဘုရင်နောက် လိုက်ရင်း သေမင်းကတိတော်ကို စောင့်ထိန်းခဲ့တာ အနှစ်ကိုးရာနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ..." 

လီကျင်လုံ: "ဘာလို့လဲ?"

"မဟာတံတိုင်းကြီးကို စောင့်ရှောက်ရတာ!"

လျိုဖေးသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် အနေအထားပြောင်းကာ ဆံပင်ရှည်များ ပွထနေတဲ့ အခြေအနေမှ သေရည်ခွက်ထဲက သေရည်ကို စူးစိုက်စွာကြည့်ကာ ဆိုလာ၏။ 

"ငါ အိပ်မက်မက်​နေရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး.. ."

ထိုစဥ် ဟုန်ကျွင့် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လီကျင်လုံဘေးတွင် ကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး စကားဝိုင်း၏ ဒုတိယပိုင်းကို ကြားသောအခါ မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားဘာတွေ အိပ်မက်မက်နေတာလဲ” 

လျိုဖေး: "ငါ့ဇနီး​မိန်းမအကြောင်း အိပ်မက်မက်တယ်... ဒီအချိန်မှာ သူမက အရိုးတွေဖြစ်သွားပြီး လူပြန်ဝင်စားပြီးတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်....သူမနဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့တဲ့ လင်ယွမ့်ဥယျာဥ်ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်..."

ရုတ်တရက် ဟုန်ကျွင့်လည်း အိပ်မက်ထဲမှာ ပန်းတွေပွင့်နေတဲ့ ပန်းခြံလေးထဲ ရောက်နေတဲ့ မြင်ကွင်းကို သွားသတိရမိ၏။ သူ ခေါင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြတ်သွားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လျိုဖေးရဲ့ အိပ်မက်ထဲက အတိုင်းပဲ။

ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?

ဟုန်ကျွင့် မမေးခင် လီကျင်လုံက မေးလိုက်သည်။ 

"မဟာတံတိုင်းရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ကာကွယ်တယ် ဆိုရင် တံတိုင်းအတွင်းက လူတွေကို ဘာလို့ တိုက်ခိုက်ရတာလဲ"

"ငါမသိဘူး" လျိုဖေးက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါလိုက်ပြီး။ 

"အစပ ငါတို့ ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် နိုးလာရတယ်... သမင်နတ်ဘုရားကို တွေ့ဖို့ ရှားကျိုးက မော့ကောင်းဂူကို သွားခဲ့ပေမယ့် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... ဒီတစ်ခါကျ​တော့ ရှင်ဘုရင်ရဲ့ သင်္ချိုင်းမှာ ဧည့်သည်နှစ်ယောက် ရောက်​နေတယ်…”

"ခဏနေဦး!" လီကျင်လုံ တုန်လှုပ်သွားသည်။ 

"သမင်နတ်ဘုရားကို တွေ့ဖို့ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

ထိုအချိန်တွင် လျိုဖေးသည် တစ်ခုခုကို ခံစားရသလို အခန်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ညက မှောင်နေပြီ။ အဝေးက ကျီးကန်းအချို့ရဲ့ အော်သံကိုလည်း ကြားနေရကာ လျိုဖေးက ထိုအသံတွေကို နားထောင်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ 

“အချိန်နီးနေပြီ” 

မတ်တပ်ထရပ်ပြီးနောက် စစ်သည်တစ်ဦး ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလာ၏။ 

"မကောင်း​တော့ဘူး! စစ်သူကြီးက ဆေးသောက်ပြီးတာနဲ့..."

"အဆင်ပြေပါတယ်" လျိုဖေး တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တိမ်မည်းများသည် လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားကာ ကောင်းကင်၌ တောက်ပနေသော လသည် တစ်ဆယ့်ငါးရက်နေ့တွင် လပြည့်ည ဖြစ်လို့ ငွေရောင် အလင်းတန်းများအား ကမ္ဘာမြေအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားအောင် ဖြန့်ကျက်လျက်ရှိသည်။ 

လျိုဖေးသည် တောက်ပသော လ၏ အလင်းရောင်အောက်၌ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ကာ ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ဘယ်လက်တွင် ​သေရာ့ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ညာဘက်လက်​မောင်းကို ပတ်တီးဖြင့် ချည်ထား၏။ သူ့​ဘယ်ဘက် ရင်ဘတ်တွင်တော့ ထင်ရှားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိသည်။ 

သူ့လက်ချောင်းများကို ဒဏ်ရာထဲသို့ စိုက်ထည့်ကာ လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ဖိလိုက်ပြီးနောက် ကြည်လင်သော အသံဖြင့် အစိမ်းရောင် အသွင်ရှိသော အတွင်းအားဆေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပေသည်။ ဟုန်ကျွင့်၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် အတွင်းဆေးလုံးသည် လင်းလက် တောက်ပနေပြီး လျိုဖေးက ၎င်းကို လရောင်အောက်က သေရည်ပန်းကန်ထဲသို့ နှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်သည်။

“ရှေးခေတ်အစမှာ ဘယ်သူက တရားဟောလဲ... ကောင်းကင်ရဲ့ အပေါ်နဲ့ အောက်ခြေကို မဖွဲ့ထားဘူး ဆိုရင် အဲဒါကို ဘယ်လို စစ်ဆေးနိုင်မလဲ”

လျိုဖေးက ပန်းကန်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှောက်လိုက်ပြီး ဆက်ဆို၏။ 

"မင်ကျောက် ဒါမှမဟုတ် မုံအန့်မှာ ဘယ်သူက အကောင်းဆုံးဖြစ်မလဲ... သေခြင်းတရားနဲ့ ရှင်သန်တာက ရှည်လျားပါတယ်... ကောင်းကင်မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးလို့ မြေအောက်က ထလာတဲ့ ရာပေါင်းများစွာသော သူရဲကောင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်​တွေကို သန့်စင်အောင် ပြုလုပ်ပြီး သူတို့ထံပါး သေရည်တစ်ခွက်ဖြင့် ဆက်သပါ၏... ငါ့ထံသို့ ပြန်လာစေ... သွား!"

တခဏအတွင်းမှာပဲ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးမှာ အလွန်ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ပျက်သွားသလိုပဲ လေထုက လှုပ်ခတ်သွား၏။ မော့ရစ်ကန်းနဲ့ ကဲရှူးဟန့်က ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး ကျောင်းကွင်းထဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တွေဟာလည်း သူတို့ရဲ့ နဖူးမှာ အလင်းအစက်လေးတွေ ပျံဝဲနေပါသည်။ ၎င်းက ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကဲ့သို့ တောက်ပလျက် ရှိ၏။ 

"အရုဏ်ဦးကြယ်!"

"စစ်သူကြီး--!"

အလောင်းအဆိပ်ကြောင့် အဆိပ်မိသူအားလုံးသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် အသက်ရှုရပ်သွားကြသည်။

ဟုန်ကျွင့်နဲ့ လီကျင်လုံတို့သည်လည်း ဤအရာအားလုံးကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် လျိုဖေး၏ သေရည်ပန်းကန်ထဲတွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဝိညာဥ်သွေးကြောများ၏ စွမ်းအားကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ဟုန်ကျွင့် ခံစားလိုက်ရသည်။ 

အလင်းအမှတ်များက ကောင်းကင်သွေးပြန်ကြောများဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်ဟု ယူဆရသော်လည်း အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်၏ အတွင်းစိတ်ဆေးရည်၏ စွမ်းအားအောက်တွင် ၎င်းတို့ဟာ ကျယ်ပြောလှပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စကြဝဠာကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ​သေ​ရည်ပန်းကန်ထဲသို့ စုစည်းထားသည်။

ဟုန်ကျွင့်အတွက် ဘဝနှင့် သေခြင်းနယ်ပယ်ကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရတာပဲ ဖြစ်ကာ သူ့ဘဝတွင် ဤမြင်ကွင်းကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်လောက်တော့ပေ။ 

ထိုအဖြစ် ပြီးချင်းမှာပဲ လျိုဖေးအား သူ့ဘယ်လက်မှာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်ချောင်းတွေကို ​ရေစည်ထဲကို နှစ်ထားသည်။ ထို့နောက် လက်ချောင်းများကို ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ရင်း လှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းကင်ကြီးရဲ့ ကျယ်ပြောမှုကို လေးစားလို့... ဖြစ်စဉ်အားလုံးရဲ့ အသွင်ကူးပြောင်းမှုအစကိုလည်း လေးစားပါ..."

အဲဒီနောက် လက်ချောင်းများ မြေပြင်​ပေါ်သို့ ထပ်မံ ထိုးညွှန်လိုက်သည်။ 

"တရုတ်ပြည်ရဲ့ မြေသြဇာကောင်းတဲ့ မြေဆီလွှာကို လေးစား... သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းရဲ့ အဆုံးကို ပြန်ရောက်ကြပါစေ"

ပြီးတာနဲ့ လျိုဖေးက ချက်ချင်းပင် အလွန်အေးစက်သော ပုံစံဖြင့် သူ့​လက်များကို လွှတ်လိုက်ပြီး ​သေရည်ပန်းကန်လုံး တစ်ခုလုံးကို "ပျက်စီးသွားသည်" နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူက အော်ပြောလိုက်သည်။ 

"ဒီကမ္ဘာကြီးထဲက သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံး... မင်းတို့ရဲ့ဝိညာဉ်ကို ပြန်ရှာနိုင်ကြစေ !"

လေထု အတွင်းတွင်းရှိ အဂ္ဂိရတ်သန့်စင်ရာမှ ထွက်လာသော ပြင်းထန်သည့် အလင်းတန်းများကဲ့သို့ "ဝှေ့ယမ်း" သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလင်းတန်း ဝှေ့ယမ်းသံများက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းလုံး ပြန့်ကျဲသွားသည်။ 

အသက်ရှုရပ်သွားသော မော့ရစ်ကန်း ရုတ်တရက် မျက်လုံး ပွင့်လာ၏။ သူသည် အိပ်မက်ဆိုးထဲက နိုးလာသလိုမျိုး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူရပ်သွားသည်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ကဲရှူးဟန့်၏ ရင်ဘတ် လေးလံစွာ လှုပ်ရှားရင်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းကွင်းမှာတော့ စစ်သည်တွေက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ အော်နေကြ၏။ 

"အသက်ရှင်လာပြီ--!"

"နိုး! နိုးပြီ!"

"သတိရလာပြီ!"

ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ ဦးရေပြားမှာတော့ ထုံကျင်နေပြီ။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပညာတစ်ခု ရှိ​​နေတာကို သူ မသိလိုက်ပေ။

"ငါ မင်းကို သင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" လျိုဖေးက ဟုန်ကျွင့် ဘာမေးမယ်ဆိုတာ သိထားပြီးသား ဖြစ်နေသည့်နှယ် ပြောလာသည်။ 

"ဒီနည်းလမ်းက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပဲ... ငါတို့လိုထာဝရ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့သူတွေကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မသုံးနိုင်ဘူး" 

သူက စကားပြောနေစဉ် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အတွင်းအားဆေးလုံးကို သူ့ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဖြည့်သွင်းကာ ထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ လုရွှီရဲ့ ရွှင်မြူးသော အော်သံက အိမ်နောက်ဖေးမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူက မော့ရစ်ကန်းရဲ့ အခန်းမထဲသို့ လျင်မြန်စွာ အော်ဟစ်ကာ ပြေးထွက်သွားရင်း မော့ရစ်ကန်းအား ပွေ့ဖက်လိုက်​လေသည်။

မော့ရစ်ကန်းကတော့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။ သူက လျိုဖေးကို ကြည့်နေပေမယ့် လျိုဖေးကတော့ ဘာမှ မထူးခြားသလို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ 

လီကျင်လုံ: "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီး!!" 

အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တော့ လျိုဖေးဟာ လူတိုင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်း မော့ရစ်ကန်းလည်း သိတာကြောင့် လေးနက်စွာ ပြောခဲ့ပါ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" 

လျိုဖေး: "ဒါက ငါ့ကြောင့်ဖြစ်ခဲ့တာပါ... ငါဘာပဲလုပ်လုပ် မင်းတို့ကို အရမ်းဒုက္ခပေးခဲ့တယ် ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာလဲ"

မော့ရစ်ကန်းဟာ ရက်အတော်ကြာ မစားဘဲ လှဲနေခဲ့ရတာကြောင့် ဟုန်ကျွင့်လည်း စားဖို့သောက်ဖို့ သွားပြင်ဆင်ရင်း အလုပ်များသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် စစ်သူကြီးဟောင်း၏ အိမ်အပြင်ဘက်တွင်လည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေ၏။ ကဲရှူးဟန့် နိုးလာပြီဟု ဆိုတာကြောင့် ချင်လျောင့်လည်း မြင်းတစ်ကောင်ဖြင့် ရောက်လာသည်။ ချင်လျောင့်နဲ့ လက်ထောက်သံတမန် ဝမ်လွမ်လည်း ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ပြီ။ လီကျင်လုံသည် မီးကိုဝိုင်းကာ ရိက္ခာဖြန့်ရန်အတွက် ခြံဘေးဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

အလုပ်များပြီးသောအခါ စစ်သည်များသည် ခြံဝင်းအတွင်း မီးသွေးမီးဖိုကို တပ်ဆင်ကာ အသားအိုးကြီး တစ်လုံးကို ပြုတ်သည်။ လီကျင်လုံ၊ မော့ရစ်ကန်းနဲ့ လုရွှီတို့အားလုံးကလည်း ဗိုက်ဆာသောကြောင့် ပန်းကန်များကို ကိုင်ကာ ခွဲထွက်သွားကြသည်။ လက်ကိုင်တုတ်တွေ ကိုင်ပြီး မီးဖို​ဘေး၌ ဝိုင်းထိုင်ကာ ညစာစားနေကြစဥ် လျိုဖေးက အရက်ကို စောင်းငဲ့ကာ သောက်နေသည်။

"ဒီနှစ် ဘယ်နှနှစ်လဲ" 

လျိုဖေးဟာ ရုတ်တရက် တစ်ခုခု ခံစားလိုက်ရသလို မေးလာ၏။ 

လီကျင်လုံ: "ထျန်းပေါင် ဆယ့်နှစ်နှစ်... လဲ့လကို ကျော်ပြီး ၁၃ရက်ထဲ ရောက်နေပြီ" 

လျိုဖေးသည် သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်သော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်သောကြောင့် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့အကြောင်း မတွေးဘဲ 

"တကယ်လို့ စစ်မဖြစ်ခဲ့ရင် ငါတို့အားလုံး ခေါင်းတလားထဲမှာ အိပ်နေရမှာ... ဆောင်းရာသီအစ ညရောက်တဲ့ ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် ကာလမှာ ထွက်ခွာရမယ်...ယာတန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ယွိမန်ကွမ်းနဲ့ ယန်ကွမ်းမှာ ရှုံးနူတွေရဲ့ အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာခဲ့ရင် တားဆီးပေးရတယ်..."

ထိုစဉ် လီကျင်လုံသည် လျိုဖေး လူတွေကို မကယ်ခင်က ပြောခဲ့တာကို သတိရသွား၏။ 

"ခင်ဗျားပြောတာ... အဲဒီညက ဧည့်သည် နှစ်ယောက် လာတယ် ဟုတ်လား?"

"အမှန်ပဲ...စစ်သူကြီးယာတန်ရဲ့ ဂူဗိမာန်ရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို ဝှက်ထားတာ... ထူးဆန်းတာက သူတို့ ဘယ်လို ရှာတွေ့သွားလဲ မသိတာပဲ..."

ဟုန်ကျွင့်မှာ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အစားစားရန်ပင် မေ့သွားသဖြင့် လီကျင်လုံက သူ့အား အသားတုံး ထည့်ပေးလာသည်။ ဗိုက်အဆာ မလွန်စေရန်အတွက် မြန်မြန်စားဖို့လည်း ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် လျိုဖေးကိုလည်း ဝိုင်များ လောင်းထည့်ပေးခဲ့သည်။ 

"အဲဒီသံတမန် နှစ်ယောက်က မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောတယ်..."

"ဘာ?!" 

ဟုန်ကျွင့်၊ လီကျင်လုံနဲ့ မော့ရစ်ကန်းတို့ အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။

လုရွှီ: "???"

"မိစ္ဆာဘုရင်က မသေ​သေးဘူးလား?" ဟုန်ကျွင့် မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောသည်။

"သေပြီလား" လျိုဖေးက သူ့လက်ကို ဖြန့်ပြီး စကားဆက်သည်။ 

"မသိဘူး"

ဟုန်ကျွင့်မှာ သူ့အဖေ ဖြစ်နိုင်မလားလို့ တွေးမိနေ၏။ အကြောင်းမှာ မိစ္ဆာဘုရင်က မသေသေးလို့လေ။ သို့သော်လည်း လီကျင်လုံက ဟုန်ကျွင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝင်ဆိုပါသည်။ 

"နဂါးနက်ကလည်း အခုထိ မသေသေးပါဘူး"

ဟုန်ကျွင့်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လျိုဖေးလည်း ခဏလောက်စဉ်းစားကာ။ 

"... ငါနဲ့ ဘုရင်ကို ကောင်းကင်နတ်ဆိုးကို တိုက်ဖို့ တပ်ကို ဦးဆောင်ခွင့်ပေးပါ" 

လီကျင်လုံ: "ခင်ဗျားနဲ့ ဘုရင်?... ဘုရင်က ဘယ်သူလဲ"

"ဘုရင်ကြီးက ချင်လူမျိုး.... သူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပထမဆုံး အလောင်းကောင် သရဲတစ္ဆေ ဖြစ်လာခဲ့တာ ငါတို့ရဲ့ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်တယ်... ကမ္ဘာပေါ်က ရဲရင့်တဲ့ စစ်သည်တော်တွေ တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ကို စတေးပြီးတဲ့အခါ... သူတို့ကို သူရဲကောင်းဆန်စွာ အသေခံတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်... အဲ့လူတွေက သူ့ရဲ့ အထောက်အပံ့ကို ရနိုင်တယ်.. ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မသေနိုင်တဲ့ စစ်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမယ်"

"သူဘယ်မှာလဲ"

"မသိဘူး" လျိုဖေးက ညည်းညူရင်း "သူက စစ်သူကြီးရဲ့ ဂူဗိမာန်မှာ အိပ်နေသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

လုရွှီကလွဲရင် လူတိုင်းက တိတ်တိတ်လေး တွေးပြီး မှန်းဆကြည့်နေကြသည်။ လုရွှီကတော့ တခြားဘယ်သူမှ မရှိသလို စားနေတုန်းပါပဲ။

"နောက်တော့ရော?" မော့ရစ်ကန်းက မေးသည်။

"နောက်တော့ ရှင်ဘုရင်နဲ့ ငါ့ကို သူက ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်"

လျိုဖေးက ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပဲ ပြန်ပြောပြနေသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သိရဖို့ လူတော်တော်များများကလည်း သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ပါ၏။ 

"ဒါနဲ့ ငါသွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ... ကျွန်တော် အရင်ဖြတ်ပြီး အကောက်ခွန်ထဲ ဝင်တယ်... နတ်ဘုရားကို သွားရောက်ဖူးမျှော်ဖို့အတွက် မော့ကောင်းဂူကို သွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ရောက်ခါနီးမှပဲ…”

"...လမ်းမှာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမှတ်မိတော့ဘူး... ငါအိပ်မက် ဟမက်တော့တာပဲ"

မော့ရစ်ကန်း: "ခင်ဗျားမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ရှိနေခဲ့တာပေါ့?" 

"အတိအကျပဲ" လျိုဖေးက ပြန်ဖြေသည်။

လီကျင်လုံက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး: "သွားရောက်ဖူးမျှော်တာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ...ဘာလို့ မော့ကောင်းဂူကို သွားရတာလဲ"

"တိုက်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တွေကို 'မိစ္ဆာ' လို့ သတ်မှတ်ကြပေမယ့် ငါတို့ကတော့ အလောင်းစစ်သည်နဲ့ မိစ္ဆာတွေက မတူတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်... ခွဲခြားသတ်မှတ် နိုင်မယ်လို့လည်း ယုံကြည်တယ်"

လျိုထေး ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် သူသည် သရဲတစ္ဆေအဖြစ် အကြမ်းဖျင်း သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း လျိုဖေးက နေရာကြီးတစ်ခု ရထားခဲ့ပါသေးသည်။ 

"တရုတ်ပြည်မှာ ဒုက္ခရောက်နေတာတို့၊ လူရိုင်းမျိုးနွယ် ကျူးကျော်မှုတွေ၊ သေရေးရှင်ရေး ဘဝပျက်တာတွေ ဖြစ်လာရင် ငါတို့က ခေါင်းတလား အပြင်ဘက်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ရမှာ... ကျန်တဲ့နှစ်တွေ အများစုမှာ အားလုံးက အိပ်ပျော်နေလိမ့်မယ်..."

မော့ရစ်ကန်းမှာ တစ်ခုခုကို တွေးမိနေသလိုမျိုး အသက်ရှူကျပ်လာသည်။

လျိုဖေး: "အိပ်နေကတည်းက အိပ်မက်မက်ဖို့ လိုတယ်လေ...အိပ်မက်ရဲ့သခင်က တောတွေ၊ မြက်ခင်းပြင်တွေနဲ့ တောကန္တာရတွေမှာ သဘာဝအတိုင်း မွေးဖွားလာတဲ့ သမင်နတ်ဘုရားပဲ"

မော့ရစ်ကန်း: "သမင်ဖြူလား?"

"သမင်ဖြူ?" လျိုဖေးက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အတိအကျ ပြောရမယ်ဆိုရင် ကိုးရောင်ခြယ်သမင်လို့ ပြောရမယ်" 

(လု = သမင်)