(55)

Chapter (55)

တစ်ခွက်လောက် မော့သောက်

ဟုန်ကျွင့် နည်းနည်း နားလည်သွားသည်။ လီကျင်လုံက ဆက်ရှင်းပြ၏။ 

"မဟာတံတိုင်း အပြင်ဘက်က မြို့တွေကို လုယက်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု လန်ကျိုးကို တိုက်ခိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက လူတွေကို သတ်ပြီး တပ်ဖွဲ့ဝင် အရေအတွက် တိုးလာအောင် လုပ်နေတာပဲ... ကျန်းဟောက် ဖြစ်သွားတဲ့ မူလအစကို မသိရသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ အဆိပ်ရောဂါကို ဖြန့်တဲ့သူတစ်ယောက် အနေနဲ့ဆို ဒီမကောင်းဆိုးဝါးကလည်း တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဖြစ်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ပြီးတော့ မော့ရစ်ကန်း၊ စစ်သူကြီးဟောင်းနဲ့ မြို့မှာရှိတဲ့ စစ်သည်တွေ အားလုံးလည်း ဒီကောင်ကြောင့် ဖြစ်လာတာပဲ ဖြစ်မယ်!" 

"ဘယ်သူက သွေးထိုးလှုံ့ဆော်တဲ့သူ ဖြစ်မလဲ" ဟုန်ကျွင့်က မေးသည်။

"ဒါဆို သိရဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက သူ့ကို မေးဖို့ပဲ" 

ဟုန်ကျွင့်လည်း ရေခဲတုံးထဲက လက်များကို ဦးစွာ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ အစောင့်များက ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ၎င်းလက်တို့အား သံကြိုးများဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက်များကိုပါ ချည်နှောင်လိုက်သည်။ သံခြေချင်းချိတ်များနှင့် ဝက်သံသော့ခလောက်များကို ဝတ်ဆင်​ပေးပြီးနောက် လီကျင်လုံမှာ နောက်တစ်ကြိမ် လွတ်မြောက်သွားမည်ကို ကြောက်နေသေးသဖြင့် ခြေကျင်းဝတ်နှင့် လက်ကောက်ဝတ်များတွင် ရေစိမ်ထားသော နွားကြိုးများဖြင့် ထပ်မံ ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ စစ်သည်တွေက သံကြိုးကို ရေခဲခေါင်းထဲမှ အလောင်းစစ်သည် ဘုရင်ဆီကနေ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲယူသွားပြီးနောက် ကျောက်စာတိုင်နဲ့ တွဲ၍ ချည်နှောင်လိုက်၏။ ထိုစဥ် ရေခဲခေါင်းဟာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားကာ မြေတစ်ပြင်လုံးကို လှုပ်ခါသွားစေရာ တစ္ဆေဘုရင်ကြီးလည်း ရေခဲတွေကြားက လွတ်မြောက်လာခဲ့တော့သည်။ 

"လျိုဖေး?" 

လီကျင်လုံသည် ရောင်နေတဲ့ သူ့ဘယ်ဘက်မျက်လုံးကို ရေခဲပုဝါကို အုပ်ရင်း ခေါ်လိုက်သည်။ 

တစ္ဆေဘုရင်က လျိုဖေး ဟူသော အမည်ကို ကြားသောအခါတွင် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လာသည်။ ၎င်းရဲ့ မျက်လုံးများက အဖြူမှိုင်းရောင် အဆင်းရှိသော သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ပင်။

"အဆိပ်ဖြေဆေးကို လွှဲပေးလိုက်!"

လီကျင်လုံအသံ ဆုံးသော် ဟုန်ကျွင့်၏ နှလုံးသားသည် သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် ရှိနေသည့်နှယ် တဆက်ဆက် တုန်လာ၏။ တစ္ဆေဘုရင်က ပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်းကိုသာ အနည်းငယ်မော့ကာ သူ့အမူအရာကို မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ သူ့မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ကို မျက်နှာမူနေပုံရသည်။ လုရွှီက ရှေ့သို့ တိုးလာကြည့်နေတာကြောင့် ဟုန်ကျွင့် ပြန်ဆွဲရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"အဆိပ်ဖြေဆေးကို လွှဲပေးစမ်း!" 

လီကျင်လုံး ဟိန်းဟောက်လုမတတ် ဟစ်အော်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲမှာက နှလုံးမီးအိမ်ရဲ့ အလင်းရောင်က တောက်ပစွာ လင်းလက်လာခဲ့ရာ တစ္ဆေဘုရင်က အော်ဟစ်ရင်း အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်လာတော့သည်။

လီကျင်လုံ နှလုံးမီးအိမ်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့်မှာ နှိပ်စက်ပြီး မေးမြန်းခံနေရသော မကောင်းဆိုးဝါးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု မခံစားရပေ။ မော့ရစ်ကန်းရဲ့ အသက်အန္တရာယ်နှင့် များစွာ သက်ဆိုင်နေတာကြောင့် သူလည်း အ​ဖြေကို သိချင်နေပြီ။ 

"သူတို့က စကားမ​ပြောနိုင်​ဘူးမလား?" 

ဟုန်ကျွင့်က ဒီခရီးမှာ အလောင်းကောင်တွေ စကား ​ပြော​နေတာကို မမြင်​ဖူး​ကြောင်း ပြန်​သတိရမိသည်​။

"သူ့ကို စုတ်တံနဲ့ စာရွက် ပေးလိုက်!"

ဒါကြောင့် စစ်သည်တစ်ယောက်မှာ စုတ်တံနဲ့ စာရွက်ကိုထုတ်ပြီး တစ္ဆေဘုရင်ထံ ပေးလိုက်သည်။ လီကျင်လုံမှာ အချိန်ဖြုန်းဖို့ အချိန်မရှိဘူးဆိုတာကို အရင်ဆုံး သိလိုက်ရပြီး ဒုတိယအနေနဲ့ သူကတော့ နောက်ကွယ်က ခြယ်လှယ်သူ အားလုံးကို အမြန်ဆုံး သိမှ ရလိမ့်မည်။ 

တစ္ဆေဘုရင်က စုတ်တံကို ကိုင်လိုက်သည်။ နံဘေးမှ စစ်သည်ဟာ စာရေးဖို့ စာရွက်အောက်မှာ သစ်သားပြားကို ချထားလိုက်သည်။ 

လီကျင်လုံ: "မင်း အသက်ရှင်ချင်ရင် အမှန်အတိုင်း ပြော!"

လီကျင်လုံ၏ စကားများသည် လူသေကို “အသက်ရှင်ချင်ရင်” ဟု ဆိုနေခြင်းကြောင့် ကြားရတာ ထူးဆန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း တစ္ဆေဘုရင်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထို့နောက်တွင် သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသော လက်များကို ရုန်းကာ စုတ်တံကိုလည်း ပစ်ချ၍ ရုတ်တရက် စစ်သည်များဘက်ကို ဟောက်လိုက်သည်။

တစ္ဆေဘုရင် ဟောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် စစ်သည်များက ချက်ချင်း အော်ဟစ်ပြီး တွားသွားကာ ပြန်ဆုတ်လာကြလေသည်။ လီကျင်လုံ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့လက်သီးကို မြှောက်ကာ တစ္ဆေဘုရင်ရဲ့ မျက်နှာကို ထိုးချလိုက်ပေ၏။ တစ္ဆေဘုရင်က မကြောက်ဘဲ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ငါ့ကိုလွှတ်ပြီး ပြိုင်မယ်လေလို့ ပြောချင်နေပုံပင်။ လီကျင်လုံမှာ ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ဘာလုပ်ရမလဲ" 

ဟုန်ကျွင့် လီကျင်လုံနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး" လီကျင်လုံလည်း စိုးရိမ်တကြီးနဲ့။ 

"လူနာရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ဟုန်ကျွင့် ပြောပုံအရ မော့ရစ်ကန်းနဲ့ ကဲရှူးဟန့်ကို တစ်ကြိမ်သွားတွေ့ပြီးပြီ။ ဆေးသောက်ပြီးနောက် ငြိမ်နေသော်လည်း သတိလစ်နေသေးသည်။

"စဉ်းစားကြည့်ရအောင်" 

လီကျင်လုံဟာ ခန်းမဘေးရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ရက်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းလာခဲ့သော ဒဏ်များကို ပျောက်အောင် အနားယူနေခဲ့သည်။

"လျိုဖေး....လျိုဖေး.." လီကျင်လုံလည်း ဟောက်ထျန်း ပြောခဲ့တာကို ပြန်သတိရမိသွားသည်။ 

"သူ့တကယ့်ဘ၀မှာ ဘယ်သူလဲ... ရှေးခေတ်တုန်းက လျိုဖေးဆိုတဲ့ စစ်သူကြီး တစ်ယောက်များရှိလား"

အခု အရေးကြီးဆုံးက ဖြေဆေးရှာဖို့ပဲ။ ဟုန်ကျွင့် အပြင်ထွက်ခါနီးမှာ လီကျင်လုံက လှမ်းတားလာခဲ့သည်။ 

"ကိုယ်နဲ့ ခဏနေပါဦး ဟုန်ကျွင့်... ကိုယ် အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ"

လီကျင်လုံသည် အစီအစဉ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချိတ်ဆက်ကာ သူခိုးကို ပထမအဆင့်တွင် အောင်မြင်စွာ အသုံးချကာ ဖမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ပြုတ်ကျခဲ့သည်။ ကျန်းဟောက်ရဲ့ ပုန်ကန်မှုက သူ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာပဲဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် အခုနောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဥ်းစားရတော့မည်။ 

အခုအရေးကြီးဆုံးက အဲဒီတ​စ္ဆေဘုရင်ကို ဘယ်လိုစကားပြောရမလဲ။

ဟုန်ကျွင့်: "သူက ရုပ်သေးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... တစ္ဆေဘုရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန်လူသေကောင်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်မရှိဘဲ တခြားသူတွေက ထိန်းချုပ်ထားတာ ဆိုရင်ရော??"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" လီကျင်လုံက စဉ်းစားပြီး။ 

"သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာ၊ စွမ်းရည်နဲ့ စစ်ဖွဲ့စည်းပုံတွေကို တခြားသူတွေက ချေးယူလို့မရဘူး"

ဟုန်ကျွင့် နှုတ်ဆိတ်သွား၏။ လီကျင်လုံလည်း အမှုကိစ္စ ​နေရာရှေ့တွင်ပင် အိပ်ကာ ဆိုသည်။ 

"တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက် အိပ်ဦးမယ်"

ဟုန်ကျွင့် လီကျင်လုံအတွက် မီးဖိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုသူအိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် လူနာကိုကြည့်ရန် ထလာခဲ့၏။ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် စစ်သားများစွာသည် ကျောင်းဝင်း အတွင်း စောင့်ကြပ်နေတာကို ​မြင်ရလေသည်။ အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်ကြီးက နောက်ဆုံးတွင် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ ​မှေးကျဉ်းသွားသည်။ ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေပြီး ကျောက်စာတိုင်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရကာ နေကို အလွန်ကြောက်နေမှန်းလည်း သိသာလှသည်။

ဟုန်ကျွင့်ဟာ စစ်ပွဲထဲက အလောင်းကောင် တစ္ဆေတွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို အာရုံစူးစိုက်ပြီး စဥ်းစားကြည့်တော့ တစ်ခုခုကို အမှတ်တမဲ့ သတိရလိုက်မိသည်။ ညဘက် ဒါမှမဟုတ် နှင်းတွေကျတဲ့နေ့ ဖြစ်တဲ့ နေရောင်ခြည်မရှိတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ ၎င်းတို့က လှုပ်ရှားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သာမာန်နတ်ဆိုးများထက် လီကျင်လုံရဲ့ နှလုံးမီးအိမ်ကို ပို၍ကြောက်ကြသည်။

လုရွှီသည် လီကျင်လုံနဲ့ ဟုန်ကျွင့်တို့ ဆွေးနွေးတာတွေ ရပ်သွားတာကို မြင်လိုက်သဖြင့် ပြေးချလာသည်။ 

"ဟုန်ကျွင့်!"

ဟုန်ကျွင့်လည်း သူ့ကို စိတ်ရှည်ရှည်ထားဖို့ အချက်ပြပြီး ပြန်ဖြေခဲ့ပါ၏။

"နည်းလမ်းရှိမှာပါ"

ဟုန်ကျွင့်သည် အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်ထံ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားကာ သူ့ရှေ့ရှိ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း အကွာ၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဟုန်ကျွင့်: "လျိုဖေး?" 

အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်က ခေါင်းကို ငုံ့ထားသည်။ ၎င်းရဲ့ ဆံပင်များကို ရေခဲများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မော့ကာ ဟုန်ကျွင့်ကို ကြည့်နေလေသည်။

"ငါလည်း မိစ္ဆာတစ်ယောက်ပါ" ဟုန်ကျွင့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်က အဖြေမပေးပေ။ ထိုအခါ ဟုန်ကျွင့်က ဒေါင်းအမွေးကို ချွတ်ပြီး ပြလိုက်သည်။ 

"ဒါက ငါ့အဖေရဲ့ အမွေအနှစ်ပဲ... သူကလည်း မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ... လျိုဖေး မင်းဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ"

တစ္ဆေဘုရင်က ဒေါင်းအမွေးကို မကြည့်ဘဲ ဟုန်ကျွင့်ကိုပဲ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေ၏။ အဆုံးမှာတော့ သူ့လည်ချောင်းထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း "ခရက်" ဟူသော အသံ တစ်ချက် ပေါ်လာလေ၏။ လုရွှီက အဲဒါကို ခဏလော က်ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကျောင်းကွင်းထဲကနေ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ 

ဟုန်ကျွင့်:"ဘယ်သွားမလို့လဲ"

လုရွှီ ပျောက်ကွယ်သွားတော့ ဟုန်ကျွင့်လည်း သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ 

"မင်းက ဝံပုလွေကြီးကို ကယ်ခဲ့တာ ငါသိပါတယ် မင်းက လူဆိုးမဟုတ်ဘူး လျိုဖေး... ငါတို့သူငယ်ချင်းတွေ သေရတော့မှာ... ဒါတွေအားလုံးက ဘာအတွက်လဲ ငါတို့ကို ပြောပြနိုင်မလား?"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက "သူ့ကိုကြည့်ရတာ ဝိညာဥ် မရှိတော့ပုံပဲ... ဟုန်ကျွင့် အလောင်းတွေက သေပြီးရင် သူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်တွေက သူတို့ထဲမှာရှိနေဦးမယ်လို့ မင်းထင်လား?"

ဟုန်ကျွင့်သည် ချင်းရှူံက သူ့အား စာအုပ်တစ်အုပ်ပေးခဲ့ကြောင်း မှတ်မိနေသေးသော်လည်း ထိုစာအုပ်တွင် ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များ အကြောင်းသာ ပါကာ အလောင်းများကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိချေ။ ဟုန်ကျွင့် တစ်ဖက်လူအား စောင့်ကြည့်ပြီး။ 

"သူ စကားမပြောချင်ဘူးလို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော် စကားပြောလို့ မရတာ ဖြစ်မယ်... ငါဘာလုပ်ရမလဲ..."

အဝေးက လုရွှီဆီကနေ အော်သံကြားလိုက်ရသည်။ 

"ဟုန်ကျွင့်!"

ဟုန်ကျွင့်သည် လုရွှီတစ်ယောက် မော့ရစ်ကန်းကို တစ်ဝက်သယ် တစ်ဝက်ဆွဲရင်း ကျောင်းကွင်းပြင်မှ ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အသေးအမွှား ကိစ္စမဟုတ်ဟု တွေးရင်း အမြန်ပြေးသွားခဲ့၏။ မော့ရစ်ကန်းဟာ အချိန်အတော်ကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားကာ နိုးလာတော့ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးပြီး သူ့ကိုယ်အပူချိန်ကလည်း ကျဆင်းသွားသည်။

ဟုန်ကျွင့်: " မြန်မြန် ပြန်အိပ်ခိုင်းလိုက်ပါ...လုရွှီ မင်း သူ့ကို ဘာလို့ ထွက်သွားခိုင်းတာလဲ "

မော့ရစ်ကန်းတစ်ယောက် နာမကျန်းဖြစ်နေချိန်မှာ သူ့ခြေလှမ်းတွေက ဂွမ်းပုံလို လှုပ်စိစိနဲ့ ထိန်းမရဘဲ ဖြစ်နေသည်။ 

"ဒါ.....ဘယ်သူလဲ ဘာဖြစ်တာလဲ...?"

လုရွှီ: "အရုဏ်ဦးကြယ်... အရုဏ်ဦးကြယ်!"

လုရွှီသည် မော့ရစ်ကန်းအား အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်ရှေ့အထိ ရောက်သွားစေရန် တွန်းအားပေးနေသည်။ ထိုစဥ် ဟုန်ကျွင့်ကလည်း မော့ရစ်ကန်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို သူ့ပုခုံးကို အခြားတစ်ဖက်ဆီသို့ ဆန့်ထုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ လုရွှီက လက်ကို လေထဲသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်ခိုင်း​နေသည်။ ထို့နောက် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီး ဟုန်ကျွင့်နဖူးပေါ်မှ သူ့လက်ကို ဖိကာ မော့ရစ်ကန်းကိုလည်း လှည့်ကြည့်ရင်း အလောင်းတစ္ဆေဘုရင် ဘက်ကိုလည်း ညွှန်ပြ​ပြန်သည်။

"မင်းဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ?"

မော့ရစ်ကန်း၏ မျက်လုံးများက မဖွင့်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါ၏။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အားနည်းပြီး ပျော့ပျောင်းနေသည်။ လုရွှီမှာလည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဟုန်ကျွင့်နဖူးပေါ်မှ သူ့လက်များကို ဖိထားပြီး တစ္ဆေဘုရင်၏ နဖူးပေါ်သို့ လက်ညှိုးထိုး၍ မော့ရစ်ကန်းကို တစ်ဖန် ကြည့်လိုက်​ပြန်သည်။

ဟုန်ကျွင့်မှာတော့ တစ်ညတွင် မော့ရစ်ကန်းက သူအိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုထဲ၌ ပိတ်မိသွားချိန် ကူညီပေးခဲ့တာကို အမှတ်တမဲ့ သတိရသွား၏။ ဂါထာအနည်းငယ်ရွတ်ကာ သူ့လက်ကို မော့ရစ်ကန်း၏ နဖူးပေါ်တင်လိုက်သည်။

လုရွှီသည် မော့ရစ်ကန်းဟာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ နိုးထလာခဲ့ရကြောင်း ဟုန်ကျွင့် နားလည်သွားပြီး သူ့တွင် ဤထူးခြားသော စွမ်းရည်ရှိကြောင်း သိခဲ့သည်။ ဒါ့အပြင် သူက အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်ရဲ့ အမူအရာကို မြင်သောအခါ အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်က အိပ်မက်မက်နေနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟုန်ကျွင့်: "မော့ရစ်ကန်း!... ဒီ​ကောင်ကို နှိုးပြီး သူ့အိပ်မက်ဆိုးတွေကို သက်သာစေဖို့ မှော်စွမ်းအင်ကို သုံးရမယ်!"

မော့ရစ်ကန်း : "..."

မော့ရစ်ကန်း: "ငါ အရမ်းအေးနေတယ်..."

"အားတင်းထားဦး!" ဟုန်ကျွင့် ကမန်းကတန်း အော်လိုက်သည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "မင်းက တစ်ဝက်သေတဲ့လူကို ဗေဒင်ဟောခိုင်း​နေတုန်းပဲ...မင်းမှာ အသိတရား မရှိသေးဘူးလား... သူ့ကို အနားယူဖို့ လွှတ်လိုက်တော့!"

မော့ရစ်ကန်းလည်း သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက မှုန်ဝါးနေခဲ့ကာ မန္တာန် စာလုံးပေါင်းကို တွေးတောရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား​နေခဲ့ရသည်။ ဟုန်ကျွင့်၏ နှလုံးခုန်သံက စည်းချက်မညီတော့ပေ။ သူလုပ်တာက ရက်စက်လွန်းကြောင်း သိသလို လုရွှီကလည်း သူ့အား အရှိန်မြှင့်ရန် ကူညီပေးနေသေးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဟုန်ကျွင့် သူ့လက်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး ဆို၏။ 

"မင်း မန္တာန်ကို ဘယ်လိုသင်ရမလဲ... ပြောပြ! ငါလုပ်မယ်"

မော့ရစ်ကန်းက ခေါင်းခါပြီး "မင်း မလေ့လာနိုင်ဘူး..."

သူသည် စကားလုံး အနည်းငယ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရွတ်ဖတ်ကာ အသက်ဝဝရှူရင်း ရွှင်လန်းကာ အလောင်း တစ္ဆေဘုရင်၏ နဖူးကို ဖိကပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြာရောင်ဝံပုလွေကြီး၏ အရိပ်သည် မော့ရစ်ကန်း နောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး မြေပြင်မှ ခုန်ထလုနီးပါး အသွင်သဏ္ဌာန်ဖြင့် အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်ဆီသို့ ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်လိုက်လေသည်။

အလောင်းတစ္ဆေ ဘုရင်သည် ဤစွမ်းအားကြောင့် မမျှော်လင့်ဘဲ အရှိန်ပြင်းလာပြီး အနက်ရောင် မီးတောက်များက လေပြင်း တိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။ မော့ရစ်ကန်းလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုရင်း တစ္ဆေဘုရင်၏ နဖူးပေါ်မှ လက်ဖဝါးကို ဖိထားလျက်မှ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်သွားသည်။ အလောင်းတစ္ဆေဘုရင်ကလည်း ပြင်းထန်သော မှော်စွမ်းအင်တစ်ခု၏ ထိမှန်ခြင်းကို ခံရပုံဖြင့် နာကျင်စွာ ဟောက်လိုက်၊ လက်တွေကို ရုန်းကန်လိုက်၊ သံကြိုးကို ဆွဲဖြုတ်လိုက် လုပ်နေသည်။

လီကျင်လုံလည်း အသံကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာ၏။ ထိုစဥ် လုရွှီနဲ့ ဟုန်ကျွင့်က မော့ရစ်ကန်းကို တစ်ဖက်စီကနေ ကိုင်ထားပြီး မော့ရစ်ကန်းရဲ့ လက်ကတော့ တစ္ဆေဘုရင်ရဲ့နဖူးပေါ်မှ ဖိထားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

မော့ရစ်ကန်းရဲ့ အမူအရာက အလွန်နာကျင်နေကြောင်း မြင်သာစေ၊ အနက်ရောင်စွမ်းအင်သည် တစ္ဆေဘုရင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာပြီး ဟိန်းဟောက်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်း မော့ရစ်ကန်းကို မျိုချရန် ကြိုးစားမည်၊ တင်းဝံပုလွေရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်က ငယ်မှိန် လီကျင်လုံလည်း နှလုံးမီးအိမ်၏စွမ်းအားကိုအသုံးပြုဖို့ ပြတ်ပြတ်သားသားဆုံးဖြတ်ချက်ချနေထိုင် သူကပါ မော့ရစ်ကန်းရဲ့ နောက်ကျောကို လက်ဖဝါးနဲ့ ကပ်ထားတယ်၊ 

အဖြူရောင် အလင်းစွမ်းအင်သည် မော့ရစ်ကန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးအပေါ် ရုတ်တရက်သွားပြီး မော့ရစ်ကန်း၏ လက်ရှိအားနည်းလာသေည ရပ်ကွက်စွမ်းအားများက တစ်ဖန်ပြန်လည်အားကောင်းလာ အလောင်းတစ္ဆေဘုရင် နောက်ကွယ်မှ မီးခိုးနက်များကို မုန်တိုင်းအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်ပြေးသွားကြောင်း၊ ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင် မီးခိုးများသည် ငိုကြွေးသကဲ့သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ကွဲအက်သွားကာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းအောက်၌ လူပျံသွားသည်

မော့ရစ်ကန်းလည်း လှိုင်းစွမ်းအားကို ဆုတ်ခွာသွားကာ သွေးတစ်လုတ်ကို ထွေးထုတ်ပြီးနောက် လဲကျသွားခဲ့သည် လုရွှီက မော့ရစ်ကန်းကို တစ်ချက်ပျက် ပွေ့ဖက်ထားပြီး လီကျင်လုံနဲ့ ဟုန်ကျြ့ကလည်း မော့ရစ်ကန်း၏ လေးလံသောစကားလုံးကို ဖမ်းရန် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်၊

တစ္ဆေဘုရင်သည် သူ၏ မှိုင်းပြနေသော မျက်လုံးများကြားတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လာ မီးခိုးရောင်အရိပ်များက သူ့မျက်လုံးထဲ ဆက်လက်စုစည်းနေကာ သူ့သူငယ်အိမ်များ တည်ငြိမ်နေပါစေ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့အရှေ့မှ လူသုံးယောက်ကို လှမ်းကာ ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးကိုလည်း အထက်တန်းလွှာ၊ 

အားလုံးတည်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံဟာ ထူထပ်နေပြီး နှင်းများများက မြေပြင်အပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းကာ ကျောက်ချိုင့်ကို တစ်ခု၌ တွေ့ရသည်။ 

အမှောင်ထုထဲတွင် ကျန်းဟောက်သည် သူ့ကျိုးပဲ့နေသော အကြောင်းအရာကို ဆွဲထုတ်ကာ သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ လဲကျသွားသည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးသည် သင်္ချိုင်းအလယ်တွင် ရပ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောပါ  

"ကျန်းဟောက် . . . မင်းလုပ်တာ အကုန်ရှုပ်ကုန်ပြီ! အခုတော့ မိစ္ဆာဘုရင်ကို ဘယ်လိုမှ မရှင်းပြနိုင်တော့ဘူး"

ကျန်းဟောက် : "မင်းငါ့ကို သတ်တာ မဟုတ်ဘူး. . ဖုတ်ကောင်စစ်တပ်က အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ . . . ထွက်လာတာနဲ့ ငါဖယ်ပစ်လိုက်မယ် . . ကိစ္စမရှိ... အစွမ်းက ရှိနေသေးတယ်... ငါတို့ ခိုးဝင်ဖို့ပဲလိုတာ... လျိုဖေးကို ပြန်လွှတ်ပြီး ဓားပြန်ယူရမယ်......"

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက အသွားများကို ကိုက်ကာ တစ်လုံးချင်း ပြောသည်

"လျိုဖေး ကနုိုးလာပြီပြီ" 

ကျန်းဟောက် ကြီးစိုး သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်တကြားနဲ့ သွားတွေက တဆက်ဆက်တုန်လာ သူတို့နှစ်ယောက် သင်္ချိုင်းရဲ့ တစ်ညတာ အတူတူ ေမာ့တ်သွား သင်္ချိုင်းဂူထဲတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် သပ်ရပ်စွာ စီထားသော ခေါင်းတလား အရေအတွက် 50,000 ဖြင့် ပထမတွင်ရှိပြီး ထိပ်ဆုံးတွင် အဖုံးဖုံးထားသော ကျောက်စိမ်းအခေါင်းတစ်ခုရှိ​​သော အဖြူရောင်၊

ခေါင်းတလားက ဗလာကျင်းနေသည်။ 

ခေါင်းတလားပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသော စာလုံးများသည် မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်သကဲ့သို့၊ “ချင်ပြည်ကြီး”ဟူသော စကားလုံးကို ခေါင်းတလားပေါ်တွင် ရေးထားခဲ့ကြောင်း ယောင်ဝါးဝါး မှတ်မိသလောက်၊