(58)

Chapter (58)

နှင်းနတ်ဘုရားမ ရွှမ်နွီ 

"နည်းနည်းလေး..." ဟုန်ကျွင့်လည်း ကောင်းကင်မှာ လွင့်နေတဲ့ တိမ်ဖြူဖြူကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"စိတ်ရှုပ်နေလို့ ဆိုပါတော့..." 

"ငါ..." မော့ရစ်ကန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး "သမင်ဖြူကို ရှာရမှာပေါ့"

"မင်းတို့ တွေ့ပြီးရင် ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ"

"အနာဂတ်မှာလား?" မော့ရစ်ကန်းက သူ့လက်မောင်းကို ခေါင်းအုံးရင်း မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ကာ နွေးထွေးတဲ့ ဆောင်းရာသီရဲ့ နေရောင်ခြည်ကို ခံစားလိုက်လေသည်။ 

"သူမကို ဇနီးအဖြစ်နဲ့ လက်ထပ်ပြီး ရှစ်ဝေဆီကို နတ်ဆိုးတွေ ထပ်မလာမချင်း စောင့်ကြပ်ရမယ်...."

"မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လား" ဟုန်ကျွင့် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး" မော့ရစ်ကန်းက ပြုံးပြီး။ 

"မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ကတော့ ငါ့​ရဲ့ ဒုတိယညီ ဖြစ်လိမ့်မယ်...ဝံပုလွေက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် မဖြစ်ရဘူး မြက်ခင်းပြင်မှာ နေထိုင်မယ်၊ အမဲလိုက်ရမယ်၊ နွား၊ သိုးတွေ၊ ကလေးတွေ အများကြီးမွေးမယ်... နွေဦးပေါက်ရင် သူတို့ကို ခေါ်သွားမယ် ငါတို့နဲ့အတူ မြင်းတွေနဲ့ မြက်ခင်းပြင်မှာ ပတ်ပြေးခိုင်းမယ်...."

"သူတို့ကို ဆောင်းဦးပေါက်မှာ အမဲလိုက်ခေါ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ချစ်သူတွေဆီ အကောင်းဆုံး သားကောင်တွေ ယူလာပေးခိုင်းမယ်... ဆောင်းရာသီ ပထမဆုံး နှင်းကျတဲ့နှင်း၊ ရှစ်ဝေရဲ့အိပ်မက်တွေ၊ ဟန်လူမျိုးတွေရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ ဆဲ့မုလူမျိုးတွေရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ အိပ်မက်တွေကို စောင့်ရှောက်ကြမယ်..."

ဟုန်ကျွင့်: "ဒါပေမဲ့ သခင်​ဖြူရဲ့ မျက်နှာကို မင်းမမြင်ဖူးသေးဘူးလေ"

"သူမက အရမ်းလှတဲ့ မိန်းကလေးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"စစ်သူကြီးနဲ့ သူ့မိန်းမလိုပါပဲလား" 

"ဟုတ်​တယ်​" မော့ရစ်ကန်းက ရယ်​လျက်။

ဟုန်ကျွင့် : "ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးဘူး။ မင်းထင်တာနဲ့ မတူရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... မင်းသူမကို မချစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ သူမရော မင်းကို မချစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

မော့ရစ်ကန်း : "..."

ရှစ်ဝေလူမျိုးတို့၏ ဒဏ္ဍာရီအရ မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေနှင့် သမင်ဖြူတို့သည် နေ့ရောညပါ စောင့်ရှောက်ပေးရသေယ သူတော်စင်များ ဖြစ်ကြသည်။ မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေ၏ စွမ်းအားရှိသော လူငယ်သည် မွေးကတည်းက သမင်ဖြူကို လိုက်ရှာရန် ကံကြမ္မာရှိ၏။ မော့ရစ်ကန်းက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် “လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟု ရိုးရိုးသားသားပဲ ပြောလာခဲ့သည်။

ဟုန်ကျွင့်ဟာ ဒီမေးခွန်းကို ထုတ်လိုက်တာနဲ့ မော့ရစ်ကန်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အမြင်တွေက သူ့စိတ်ထဲ တရိပ်ရိပ်နဲ့ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ 

လီကျင်လုံသည် ကဲရှူးဟန့်နှင့် တိုက်ပွဲအကြောင်း များစွာကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် လျိုဖေး ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဖုတ်ကောင်စစ်တပ်၏ ကျူးကျော်လမ်းကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

ယာတန်မှ ယွိမန်ခရိုင်၊ သဲသောင်ခုံမှ သွမ့်ဟွမ်ကို ဖြတ်၍ တပ်ဖွဲ့များသည် မြောက်ပိုင်းလမ်းကြောင်းကို ယူကာ တံတိုင်းတစ်လျှောက် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ ဝူလင်နဲ့ စုချောင်ကဲ့သို့သော စီရင်စုငယ် သုံးခုကို ဖြတ်သန်းကာ မြို့စောင့်စခန်းများကို တမင်ရှောင်ကွင်းသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်ဖွဲ့ဟာ တခြားလမ်းသည် ချီလျန်တောင်များတစ်လျှောက် တောင်ဘက်သို့ ဆက်သွားကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရွာငယ်များကိုလည်း လုယူခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အုပ်စုနှစ်စုသည် လန်ကျိုးမြို့ အပြင်ဘက်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လီကျင်လုံနဲ့ ဟုန်ကျွင့်တို့ကြောင့် အရေးနိမ့်ခဲ့ကြသည်။ လူသေကောင် ဖုတ်ကောင်များ၏ သူပုန်တပ်သည် မြို့မှထွက်ခွာပြီး မြောက်ဘက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"လူနှစ်ယောက်တည်းနဲ့..." ကဲရှူးဟန့်ခမျာ မယုံကြည် နိုင်လောက်အောင်ပင် အံဩနေတာကြောင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ 

"ဒီလိုမျိုး လူပေါင်း 100,000 တပ်ကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်"

လီကျင်လုံ: "အတိအကျ ပြောရရင်... လူသုံးယောက်နဲ့ ငါးတစ်ကောင်ပါ"

ဟုန်ကျွင့် ဝင်လာချိန်မှာတော့ စစ်သူကြီးတွေနဲ့ မြေပုံအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတဲ့ လီကျင်လုံက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဆီလာဖို့ အကြည့်နဲ့ တွန်းအားပေးနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ဟုန်ကျွင့်: "အဲဒါက မိစ္ဆာတွေအတွက်ပဲ အသုံးဝင်တယ်... သာမန်လူသားတွေ အတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး" 

ကဲရှူးဟန့်ကလည်း ဟုန်ကျွင့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ချက် ပြောလာသည်။ 

"အခုစဉ်းစားကြည့်တော့ အဲဒီနေ့က မင်းကို လိုက်မမီနိုင်ခဲ့လို့ ဝမ်းသာမိတယ်... မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ဓားလှုပ်ရှားမှုကို ဖမ်းဖို့နေနေသာသာ ဖုတ်ကောင် တစ္ဆေဘုရင်နဲ့ ယှဥ်နိုင်ပါ့မလားတောင် မသိဘူး.."

လီကျင်လုံမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကဲရှူးဟန့်ဟာ ဧကရာဇ်မင်းနှင့် မင်းသား ပြောဖူးသည့်အတိုင်း သတိထားနေကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ 

"နတ်ဆိုးနှင်ဌာနက နတ်ဆိုးနှင်ဖို့ ချည်နှောင်ထားခံရတာ... လုံခြုံမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရင် သက်ရှိသတ္တဝါတွေရဲ့ အသက်ကို အန္တရာယ်ပြုမိမယ်... အဲဒီအခါ ကျွန်တော်တို့လည်း ကောင်းကင်က မိုးခြိမ်းသံကို ဆွဲဆောင်မိပြီး အပြစ်ပေးခံရဖို့ များတယ်လေ..." 

ကဲရှူးဟန်ရဲ့ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း ပျော့ပျောင်းလာပြီး --- "ဒါဆို တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ ထူးကျွယ်နဲ့ ဟွေဟဲတပ်တွေကို တိုက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား" 

"မ​ဖြစ်ဘူး" လီကျင်လုံ မတွေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ကဲရှူးဟန့်ကလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး။ 

"ဒါဆို သေသွားတဲ့ အ​လောင်းတစ္ဆေနဲ့ ကျန်းဟောက်ကို လိုက်ရှာဖို့ တာဝန်က မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်သွားပြီ"

လီကျင်လုံလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဟုန်ကျွင့်က လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့လေသည်။ ထွက်လာပြီးနောက် ဟုန်ကျွင့် မေးလိုက်သည်။ 

"ဘာလို့ ကျွန်တော် အဲဒီစကားကို မမှတ်မိရတာလဲ?"

"သူ့ကို လိမ်ခဲ့တာ.... လန်ကျိုးက ကင်းထောက်တွေကို လိုက်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်ပြီလေ" 

ဟုန်ကျွင့်ရဲ့ နှလုံးသားတွေ တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်မေးလိုက်၏။ 

"ဘယ်နေရာကို ရှာတွေ့ထားပြီလဲ?"

လီကျင်လုံ: "အလယ်မှာ နှင်းမုန်တိုင်း ကျသွားလို့ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ရှာတာ မျက်ခြေပြတ်သွားတယ်..."

ဟုန်ကျွင့်သည် ထိုစကားကြောင့် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ မရေရာတဲ့ ကြိုတင်သတိပေးချက် တစ်ခု ရလိုက်သည်။ 

"နှင်းမုန်တိုင်း?"

"ဟုတ်တယ်.... နှင်းမုန်တိုင်း" 

လီကျင်လုံက သူ့ပါးစပ်ထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးလျက် လီကျင်လုံကို ကြည့်နေသည်။ ပြောပြီးနောက် စင်္ကြံအပြင်ဘက်ရှိ ပူနွေးသော နေရောင်ခြည်ဆီ အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ။ 

"စစ်ပွဲထဲက တစ္ဆေစစ်တပ် ပေါ်လာတိုင်း အရမ်းအေးတဲ့ ရာသီဥတုနဲ့ နှင်းမုန်တိုင်းက တွဲလာနေတတ်တယ်တဲ့... ​​ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလား ဒါမှမဟုတ် ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့အရာလား... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ?" 

ဟုန့်ကျွင့်သည် လီကျင်လုံရဲ့ အကြံအစည်များကို လိုက်လျောညီထွေစွာ တွေးလာနိုင်တာကို တွေ့လာရ​လေသည်။

လီကျင်လုံ: "သွားကြည့်ရအောင်... နောက်ထပ် မိစ္ဆာကြီးရဲ့ လက္ခဏာ အစစ်အမှန်ကို ငါတို့ ရှာတွေ့နိုင်ရင် ဒုက္ခအများကြီး သက်သာမှာ သေချာတယ်"

ဟုန်ကျွင့်လည်း သူ့အခန်းထဲကို အမြန်ပြန်ပြီး ချင်းရှုံပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်ကို ဖြန့်​ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း 'မင်းကိုယ်တိုင်ရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ ရန်သူအကြောင်းကို သိထားရင် မင်းဟာ တိုက်ပွဲတစ်ရာမှာ ဘယ်တော့မှ ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး' တဲ့။ လီကျင်လုံသည် ယခင်က အမြီးကိုးချောင်း တိမ်လွှာမြေခွေးဆီက ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရဖူးတာကြောင့် လူတိုင်းကို ဤအချိန်တွင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် လုပ်ခိုင်းဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

လီကျင်လုံ: "ဒီစာမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်...."

စာအုပ်က တော်တော် ဟောင်းနေပြီ။ စာရွက်တွေက စုတ်ပြဲထားကာ ရှေ့မျက်နှာစာမှာတော့ မင်နီတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေ၏။ မြေခွေးမိစ္ဆာကို အနက်ရောင်နဲ့ ဘောင်ခတ်ထားကာ စကားလုံးတွေက "ပြီးမြောက်ပြီ" ဟု မှတ်သားထားသည်။ အနက်ရောင်ဖြင့် ဘောင်ခတ်ထားသည့်အရာသည် "အနိမ့်ဆုံး" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး အနီရောင်ဖြင့် ဝိုင်းထားသော အရာက "အန္တရာယ်" ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသည်။ 

ဤစာအုပ်တွင် အသေးစိတ် မှတ်တမ်းများ ရှိခဲ့ပုံရသော်လည်း ပျောက်နေပြီ။ ထိုပျောက်နေသော စာမျက်နှာများ မှာ နဂါးကိုးကောင်နှင့် ပတ်သက်သော ယခင်စာမျက်နှာများ ပျောက်ဆုံးနေသေးသော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ သုံးဦးကို ဖယ်ထုတ်ထားပြီးပြီ။ ဟုန်ကျွင့် တစ်ယောက်ချင်းစီကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။ ရှေ့သို့ လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင် အင်္ကျီလက်ရှည်ဖြင့် "ဆန်းကြယ်မိန်းမပျို" ဆိုသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမမျက်နှာမှာ အနက်ရောင် ခြယ်သထားသည်။

"အနောက်မြောက်ဘက်မှာ နှင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးရှိတယ်.... ချီလျန်တောင်ထိပ်မှာ နေထိုင်တယ်တဲ့..." 

ဟုန်ကျွင့်သည် သူပျောက်နေသော စာမျက်နှာများနှင့် မဝေးတော့တာ သဘောပေါက်သွားသည်။ သေဆုံးသွားသော တ​စ္ဆေဘုရင် အကြောင်း စာမျက်နှာ ရှိသော်လည်း မပြည့်စုံချေ။ 

"အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးလောက် အစွမ်းထက်တာမဟုတ်ဘူး" လီကျင်လုံက ဆိုသည်။

ဟုန်ကျွင့်: "ဒါပေမဲ့ အားနည်းချက်တွေ အကြောင်းလည်း မရေးထားဘူး...တိရန်ကျယ် ကိုယ်တိုင်တောင် မမြင်ဖူးသေးတဲ့ အကောင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်"

"ဟုတ်ပြီ... ငါတို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ဖို့ အစီအမံတွေ လုပ်ရမှာပေါ့"

"ပလိပ်​ရောဂါနတ်ဘုရား!" 

ဟုန်ကျွင့်သည် ရွှံ့နှင့်တူသော သတ္တဝါကိုလည်း ထပ်တွေ့လိုက်သည်။ ဒီမိစ္ဆာကိုပါ ဒီအထဲမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုစာအုပ်ကို အတူတကွ ဖတ်ပြီးတဲ့အခါ ပလိပ်ရောဂါကို ပျံ့နှံ့စေတာက အလွန်အန္တရာယ်ကြီးကြောင်း စာအုပ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

လီကျင်လုံ: "ဒါက အဘွား​ကြီး ခံစားနေရတဲ့ ရောဂါပဲ... အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အမှုန်အမွှားတွေကို ရှူရှိုက်မိရင် ကုသဖို့ ရေအေးကို သုံးလို့ရတယ်တဲ့"

ဟုန်ကျွင့်: "သာမန် သမားတော်တွေ လုပ်ပေးဖို့ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်... သခင်မကြီးရဲ့ အခြေအနေကလည်း တည်ငြိမ်သွားပြီ"

"ဒါ့အပြင် ပလိပ်ရောဂါနတ်ဘုရားက အရမ်း အားနည်းတယ်... ငါ့နှလုံးမီးအိမ်က အဲဒါကို မကြောက်ဘူး... မင်းမှာက မိစ္ဆာစွမ်းအင် ရှိတယ် လုရွှီကလည်း ဂေါ်ပြားနဲ့ ဝိုင်းရိုက်နိုင်တယ်။ အဓိကက ဆန်းကြယ်မိန်းမပျို ရွှမ်နွီပဲ...."

ဟုန်ကျွင့်သည် လီကျင်လုံ၏ နှလုံးမီးခွက်ကို တွေးမိသွားတာကြောင့် သူ့အဝတ်အစားများကို ချွတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ လီကျင်လုံက သူ့ကိုမငြင်းဘဲ သူ့ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်တွင် တက်တူးလို အရာကို ကြည့်ရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"မှော်စွမ်းအားတွေ ရှိနေတုန်းပဲ" ဟုန်ကျွင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ကုန်သွားမှာလဲ....ငါတကယ် အဆင်မပြေရင် မင်းဆီ လာခဲ့မှာပေါ့..."

"ကြည့်ရတာ အဆင်မပြေဘူး" 

ဟုန်ကျွင့် အကြာကြီး ကြည့်ပြီးနောက် ပြောချလိုက်တဲ့ စကားကိုကြားတဲ့အခါ လီကျင်လုံ သူ့အဝတ်အစားကို ထပ်ဝတ်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ 

"ငါ တစ်ခုခုလုပ်စရာရှိလို့ ခဏသွားမယ်.... မင်းဒီမှာနေပြီး စဉ်းစားလိုက်ဦး...."

ဟုန်ကျွင့်: "???"

ဟုန်ကျွင့် နှင်းမိစ္ဆာကို မကြောက်ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဖီးနစ်ရဲ့ မီးကျင့်စဥ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ခုခံကာကွယ်ထားလို့ ရသည်။ လျိုဖေးပြောသော ပလိပ်နတ်ဘုရားသည် ယာတန်သို့ ပြန်ပြေးကာ နှင်းနတ်ဘုရားမနဲ့ ပူးပေါင်းကာ လက်စားချေရန် ကြံစည်နေပေလိမ့်မည်။ ဒီကနေ ယာတန်ကို ရောက်ဖို့အတွက် မြောက်ဘက်တစ်လျှောက် ရှားကျိုးနဲ့ ကွာကျိုးကို ​ဖြတ်သွားရမှာ ဖြစ်လေသည်။ 

အပြင်ဘက်တွင်တော့ နေဝင်ရီတရော အချိန်လုနီးနီး ရှိနေပြီ။ ရုတ်တရက် လျိုဖေးက သံချပ်ကာသံများဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်လာကာ ဟုန်ကျွင့်ကို မေးလိုက်သည်။ 

"မင်းရဲ့ အဲ့ညီအစ်ကို ဘယ်မှာလဲ" 

ဟုန်ကျွင့် အမြန်ထရပ်ပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပေမယ့် လျိုဖေးက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ။

"ကင်းထောက်ရဲ့ အစီရင်ခံချက် ရပြီးရင် အခုထွက်သွား​တော့မယ်" 

"ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ကို အရင်သွားရှာလိုက်ဦးမယ်... ကျွန်တော် သဘောတူလို့ မကောင်းဘူး..."

"ငါမင်းကို ပြောနေတာပဲလေ" လျိုဖေးက အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ လေသံနဲ့ ဆိုလာသည်။ လီကျင်လုံက သူ့ဆီပြန်လာပြီး ဓားကိုသာ ချိန်ထားနိုင်တာကြောင့်မို့ပါပဲ။ 

"အလောင်းတစ္ဆေ စစ်တပ်ကို တိုက်ရတာ ငါ့အလုပ်ပဲ... ငါပဲ ဖြေရှင်းရမယ် မင်းတို့ကိုဒုက္ခမပေးတော့ဘူး"

စကားပြောပြီးနောက် လျိုဖေး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ဟုန်ကျွင့်လည်း သူ ခြေလျင်လျှောက်သွားမည်ကို ကြောက်သော်လည်း လျိုဖေးက။ 

"မြို့ပြင်မှာ တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားတဲ့ မြင်းတွေ အများကြီးပဲ... ငါ ဆက်သွယ်လိုက်လို့ ရတယ်... အပြင်မှာ လေပြင်းတွေ တိုက်နေတယ် ညလည်း ရောက်နေပြီ မြို့ပြင်အထိတော့ လိုက်ပို့စရာ မလိုတော့ဘူး”

ဟုန်ကျွင့် သူ့ကို ဆက်မတားနိုင်တော့ပေ။ လျိုဖေးသည် မနေ့ညက သောက်လို့ မကုန်သေးတဲ့ သေရည်တွေကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖကိက သူ့ဦးထုပ်ကို ကိုင်ကာ အပြင်ထွက်တာကိုသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ တစ်ဖက်လူ အဝေးကို ရောက်ခါနီးမှ ဟုန်ကျွင့်လည်း အဝေးကနေ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ 

နေဝင်သော် လျိုဖေးလည်း ဟုန်ကျွင့်အား လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ကျွင့်သည် အထီးကျန် လူပျိုကြီး၏ ခံစားချက်ကို သတိပြုမိရန် နှေးကွေးနေသေးသည်။ လျိုဖေး အဲ့ကိုပြန်သွားရင် သေမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ 

ဒါပေမဲ့ သူက သေနေပြီးသား မဟုတ်လား? လျိုဖေးကို သတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှိပါ့မလား။ လျိုဖေးမှာ သူ့လက်အောက် ငယ်သားတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘဲ လေဓားကိုပဲ အားကိုးနေတာလား။ မိမိတို့မှာ တပ်ဖွဲ့ဝင် 50,000 လက်ထဲရှိနေသည့်တိုင် လျိုဖေးကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်မလား ဟုန်ကျွင့်မှာ မသေချာခဲ့ပေ။

ဟုန်ကျွင့် ဒီအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ အန္တရာယ်များလေလေလို့ ခံစားလာရလေပင်။ ထိုစဥ် လုရွှီ ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။

"ဟုန်ကျွင့်!" 

ဟုန်ကျွင့် လုရွှီကို ထိုင်ခိုင်းပြီး ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ လုရွှီကို အရမ်းသဘောကျနေတုန်းပဲ။ ပထမဆုံး အနေဖြင့် မော့ရစ်ကန်း ဖျားနေတဲ့အချိန်မှာ လုရွှီကပဲ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ 

သူတို့ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိထားတာ ဆယ်ရက်လောက်ပဲ ရှိပေမယ့် လုရွှီက သူ့နာမည်ကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။ သူ ကြီးပြင်းလာချိန်မှာ ချုံမင်ကတောင် စကားကို တိုက်ရိုက် ပြောလေ့ရှိပြီး သူ့နာမည်အား ခဏခဏ မခေါ်တော့ချေ။ 

"မင်း ဗိုက်ဆာနေပြီလား" ဟုန်ကျွင့်က မေးသည်။

လုရွှီ ခေါင်းခါပြပြီး သူ့နားထဲက ရေတွေကို ခပ်ဖွဖွလေး ခါထုတ်နေသည်။ 

"မင်းရဲ့နားကို ငါလုပ်ပေးမယ်" 

လုရွှီက သူ့နံဘေးတွင် လှဲအိပ်နေသည်။ ဟုန်ကျွင့်ပေါင်ပေါ် ခေါင်းအုံးကို ကိုင်လျက် လဲလျောင်းနေကာ ဟုန်ကျွင့်က တုတ်တစ်ချောင်းကို ယူ၍ နူးညံ့သော အဝတ်ဖြင့် ရစ်ပတ်၍ နားရွက်ကို သန့်စင်ပေးလေသည်။ လုရွှီ တုန်လှုပ်သွားတာကြောင့် ဟုန်ကျွင့်က ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ 

"အဆင်ပြေပါတယ်.... ချင်းရှုံဆို သူ့နားရွက်ကို ဖောက်တဲ့အခါ ဒီလိုလုပ်ရတာကို သဘောကျတယ်"

စကား​ပြော​နေစဉ်​တွင်​ ရုတ်​တရက်​ သူ့ဒူး​ပေါ်က စိုစွတ်​လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဟုန်ကျွင့် အမြန်ထထိုင်လိုက်ပြီး။ 

"လုရွှီ မင်းအဆင်ပြေလား... နောက်တစ်ဖက် ရှိသေးတယ်လေ.."

လုရွှီ ဟုန်ကျွင့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက ဟုန်ကျွင့်ကို ဗြောင်ကျကျ ကြည့်နေ၏။ ဟုန်ကျွင့် အကြောင်းပြချက် မေးချင်ပေမယ့် လုရွှီဟာ စကားလုံးဝ မပြောနိုင်ဘဲ ရိုးစင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကိုသာ ပြောနိုင်ခဲ့ကြောင်း သတိရသွားလေသည်။ 

"ခဏလောက် စောင့်နေ... ငါ မော့ရစ်ကန်းကို သွားရှာလိုက်မယ်။"

လုရွှီက လှည့်ပြီး ခန်းမထဲက ထွက်ကာ စင်္ကြံတစ်လျှောက် သူ့အခန်းကို ပြန်လာခဲ့သည်။ ဟုန်ကျွင့်လည်း မော့ရစ်ကန်းကို အမြန်ရှာဖွေရန် ထွက်သွားသော်လည်း သူ လုရွှီ ထွက်သွားရာဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူငယ်က မရှိတော့ပေ။

"လုရွှီ?"

"လုရွှီ!"

ဟုန်ကျွင့် သူ့ဝတ်ရုံကို ခြုံပြီး ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ အစောင့်ကို မေးပေမယ့် အစောင့်က ကင်းထောက်က အိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားပြီလို့ ပြောလာခဲ့သည်။ ထိုစဥ် ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက စင်္ကြံမှာ ခြေ​ထောက်စိမ်နေခဲ့၏။ ဟုန်ကျွင့်သူ့ကို ဖမ်းဆွဲပြီး အထည်အိတ်ထဲ ထည့်ကာ ကြိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချည်၍ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ 

"ဟုန်ကျွင့်! မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ!" 

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး အထိတ်တလန့်ဖြင့် ထအော်မိသွား၏။ 

"လုရွှီ ထွက်ပြေးသွားပြီ... နေဦး! လီကျင်လုံကို အကြောင်းကြားဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်..."

"သွားမယ် ငါသွားမယ်"

ဟုန်ကျွင့် ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကို လုံးဝ မထားခဲ့ပေ။ သူ လုရွှီကိုရှာဖို့ မြင်းပေါ်တက်လိုက်တော့ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက သူရဲ့နောက်မှ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်လာခဲ့လေသည်။ 

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို သနားပါဦးဟ!"

စစ်တပ်တဲထဲတွင် မီးလုံးများက တောက်ပနေပြီး လီကျင်လုံသည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ဖွင့်လျက် အောက်ပိုင်းကိုတော့ ဖုံးအုပ်ထားကယ တန်းလျားတစ်ခုတွင် ထိုင်ရင်း တက်တူးဆရာကို ကြည့်နေသည်။ ထိုအချိန်က ထန်စစ်သားများကြားတွင် ယေဘူယျအားဖြင့် တက်တူးထိုးလေ့ရှိသည်။ 

ပထမအချက်မှာ ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်ရန်၊ ဒု​တိယအချက်က အမှတ်အသား ဖြစ်သည်။ သစ်သားကမ္ပည်းပြား မရှိတော့လျှင် ၎င်းတို့၏ရဲဘော်များက ထိုတက်တူးကို ကြည့်၍ အလောင်းကို တောင်းယူနိုင်သည်။

အပ်စိုက်ကုထုံးက အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး တည်နေရာသည် အလွန်သေးငယ်သည်။ တက်တူးဆရာကြောင့် လီကျင်လုံရင်ဘက်က ရှုပ်ပွနေ၏။ မော့ရစ်ကန်းက သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလာသည်။ 

"မင်းအရင်က ဘာ့လို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေခဲ့တာလဲ" 

လီကျင်လုံ: "အဲဒီတုန်းက ငါမကြိုက်ဘူးလေ... ငါ့အသားအရည်ကို ငါ အရမ်းမြတ်နိုးတယ် အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ ငါ့မှာ အမာရွတ်တွေ ရှိနေပြီလေ... အဲဒါတွေက မပျောက်​တော့ဘူး"

မော့ရစ်ကန်းက ပြုံးပြီး "ဘာလို့ တခြား အဓိပ္ပာယ်တွေ ရှိ​နေတယ်လို့ ထင်နေရပါလိမ့်"

"အပိုစကား​တွေ မပြောနဲ့။" လီကျင်လုံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပြန်ဖြေ၏။ 

"ဟုန်ကျွင့် တစ်နေရာကနေ ထူးဆန်းတာတွေကို သင်နေပါတယ်လို့ ထင်နေတာ... အကုန်လုံး မင်းတို့ရဲ့ ပေါက်ကရတွေချည်းပဲ!"

မော့ရစ်ကန်းက သစ်သားအရုပ်ကို ထုတ်ယူလာ၏။ သူက သားရေသမင်ကို တက်တူးဆရာဆီ အပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ 

"ဒါလေး..." 

တက်တူးဆရာက လီကျင်လုံရဲ့ ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်ကို တက်တူးထိုးပြီးနောက် ပြောလာသည်။ 

"ငါးရက်လောက် ရေမစိုအောင် သတိထားပါ" 

ပြောပြီး ဆေးထိုးအပ်ပေါင်းများစွာကို ပြောင်းပြီး မီးနဲ့ သတ်လိုက်၏။ မော့ရစ်ကန်းကလည်း သူ၏ ၀တ်စုံကို ကြယ်သီး ဖြုတ်ကာ လက်မောင်းများနှင့် ပခုံးများကို ဖော်ထုတ်ရင်း လက်မောင်းများတွင် ထိုးပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လီကျင်လုံက သမင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ခဏလောက်ကြည့်ကာ "မင်း ထွင်းထားတာလား" ဟု မေးလာသည်။

"လုရွှီလေ..." မော့ရစ်ကန်းက ပြောသည်။

လီကျင်လုံ: "..."

မော့ရစ်ကန်း: "?"

လီကျင်လုံက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ဆို၏။ 

"လုရွှီရဲ့ ပါးစပ်ထဲက သမင်လေးကို နားကြား မှားသွားလို့ သူ့မျိုးရိုးနာမည်လို့ မင်း ထင်သွားတာမလား...."

မော့ရစ်ကန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပေမယ့် လီကျင်လုံက သားရေရုပ်ကို လက်နှစ်ချောင်းနဲ့ ကိုင်ထားပြီး။

"ဒါဆို... မင်း ဒီဟာကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ"

မော့ရစ်ကန်းရဲ့ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိကာ ထတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း လီကျင်လုံက သူ့ကို အောက်သို့ တွန်းချလိုက်ပြီး တက်တူးဆရာ ထိုးပေးပြီးသည်အထိ စောင့်နေခိုင်းလေသည်။

"ငါမေးချင်တာကြာပြီ.... သမန်းဝံပုလွေက သွေးနဲ့ အမွေဆက်ခံတာလား?"

လီကျင်လုံသည် သူ့ရှေ့က မှန်ကိုကြည့်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က တက်တူးအသစ်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ့လက်ချောင်းတွေကိုတော့ စားပွဲပေါ်၌ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တောက်နေလေသည်။ 

မော့ရစ်ကန်းက လေးလေးနက်နက် တွေးပြီး လီကျင်လုံကို တစ်ချက် ကြည့်လာသည်။ 

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ဖြေဖို့ အဆင်မပြေရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... အားထိုက်၊ ချိုးယုံစစ်နဲ့ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းကို ငါ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်... သူရှာနေတဲ့ နဂါးနက်ကိုရေယ မင်းရဲ့သမင်ဖြူကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်..ယ"

မော့ရစ်ကန်း: "မဟုတ်ဘူး ခေါင်းဆောင်... အားလုံးက မိသားစုလိုပါပဲ ပြောဖို့ အဆင်မပြေတာ မရှိပါဘူး အဲဒါက ငါ... သိပ်မသိသေးလို့"

လီကျင်လုံက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ 

"ငါက မသန်မာပေမယ့် တခါတလေ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင် အများကြီး ကူညီနိုင်ပါသေးတယ်"

မော့ရစ်ကန်းက ပြုံးပြီး ပြောလာ၏။ 

"လမ်းခွဲပြီး သုံးရက်အကြာမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မျက်လုံးအသစ်နဲ့ ကြည့်သင့်တယ်တဲ့... ဟုန်ကျွင့်က မင်းကို အများကြီး ပြောင်းလဲစေခဲ့တာပဲ ခေါင်းဆောင်...."

ထိုအခါ လီကျင်လုံရဲ့ မျက်နှာက အနည်းငယ်နီလာခဲ့သည်။ 

"ဒါတွေ ပြောမနေနဲ့.... သွေးအမွေလား ဒါမှမဟုတ် လူဝင်စားတာလား" 

"လူဝင်စားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်..မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေက ဒီလိုပြောင်းလဲမှုမျိုးက မျိုးဆက်တိုင်းမှာ မပေါ်ထွန်းခဲ့ဘူး.... တစ်စုံတစ်ယောက် မမွေးဖွားခင် နှစ်ပေါင်းရာချီ ဒါမှမဟုတ် ရာနဲ့ချီ ကြာနိုင်တယ်တဲ့.." 

"သတ်မှတ်ထားတဲ့ မျိုးနွယ်စုမှာ လူဝင်စားတာပေါ့?" လီကျင်လုံက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးသည်။

မော့ရစ်ကန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောနေပြီးတော့ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလာ၏။ 

"သူတို့အားလုံးက ရှစ်ဝေမျိုးနွယ်ထဲမှာ လူဝင်စားကြတာလို့ ပြောကြတယ်" ။

လီကျင်လုံ: "အဲဒါက မိန်းကလေးပဲ ဖြစ်ရမှာလား?"

မော့ရစ်ကန်းက "အရင်က မှတ်တမ်းတွေအရ သူတို့အားလုံးက မိန်းကလေးတွေပဲ" 

လီကျင်လုံက စဉ်းစားပြီး "ဒါဆို ဝံပုလွေက လူပြန်မဝင်ခင်မှာ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ဘယ်မှာ ပေါ်လာမှာလဲ?"

ဒီစကားက မော့ရစ်ကန်းအား ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် လီကျင်လုံရဲ့ ထင်မြင်ယူဆချက်မှာ ကောင်းမွန်စွာ တည်ရှိနေ၏။ မီးခိုးရောင် ဝံပုလွေနှင့် သမင်ဖြူတို့သည် နှစ်ရာဂဏန်းတိုင်း လူဝင်စားပြီး သူတို့ဘာသာသူတို့ လူဝင်စားသောကြောင့် ၎င်းတို့တွင် နတ်ကွန်းတစ်ခု ရှိသင့်သည်။ လုပ်စရာ မရှိသောအခါတွင် နတ်ကွန်းထဲ၌ နေလေ့ရှိကြသည်။

"ဝံပုလွေနဲ့ သမင်ဖြူတွေရဲ့ စွမ်းအားက လူဝင်စားမခံရတဲ့အခါ ပန်းချီကားပေါ်မှာ အမြဲရှိနေတယ်လို့ ယူဆထားတယ်... ပြီးမှ လူ့ပြည်ကို လာဖို့ သူတို့ အသီးသီး လူဝင်စားဖို့ တခြား မိသားစုကို သွားရှာကြလိမ့်မယ်.."

မော့ရစ်ကန်းက တုံ့ဆိုင်းနေပြီး "ဒါက... မှန်းဆချက်ပဲ" ဟု ပြောလာသည်။

လီကျင်လုံ: "ဝံပုလွေရဲ့ စွမ်းအားက မင်းတို့အိမ်ဆီ လာပြီး မင်းထဲကို လူဝင်စားတဲ့အတွက် မင်းမှာ မှော်အစွမ်းတွေ ရှိလာတယ်"

"ဟုတ်တယ်" မော့ရစ်ကန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"သမင်ဖြူလည်း အိမ်တစ်အိမ်ကို သွားခဲ့တယ်ဆိုပါစို့...ဒါပေမဲ့ အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေတဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဆီက ကြားဖြတ်ခံရတယ် ဆိုရင်..."

မော့ရစ်ကန်း : "..."

လီကျင်လုံက - "ဒီစကားက ထင်ကြေးနဲ့ ကိုက်ညီလားတော့ မသိဘူး... ငါ နတ်ဆိုးတွေ၊ သရဲတစ္ဆေတွေအကြောင်း နည်းနည်းပဲ သိတယ် ဒါပေမဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းက လူဝင်စားတာတွေအကြောင်း အဘိုးကြီးတွေ ပြောတာကိုတော့ ကြားဖူးတယ်...." 

မော့ရစ်ကန်း: "သမင်ဖြူမွေးတုန်းက အနှောက်အယှက်ဖြစ်ရင် ဖယ်သွားလိုက်..."

မော့ရစ်ကန်း အံ့သြသွားပြီး လီကျင်လုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

လီကျင်လုံ: "လူဝင်စားတာကို အလယ်မှာ နှောက်ယှက်မိရင် ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ ဝိညာဉ်ခုနစ်ပါး လွဲချော်နေတတ်တယ်လို့ ရှေးလူကြီးတွေက ပြောကြတယ်..."

တက်တူးဆရာက တက်တူးထိုးပြီးတဲ့အခါ မော့ရစ်ကန်းလည်း သူ့အင်္ကျီကို အမြန်ဆွဲယူပြီး ပိုက်ဆံပေးလိုက်သည်။ လီကျင်လုံက သူ့နောက်ကို လိုက်ကာ ​ပြောရ၏။ 

"ရပ်တော့!...လျိုဖေး သိနိုင်တယ်... သူ့ကို အတည်ပြုချက် အရင်တောင်းမယ်! သွားကြရအောင်"

နှစ်ယောက်သား အိမ်ကို အမြန်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ကျွင့်သည် လုရွှီအား နေရာတိုင်းတွင် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ စစ်သည်များကို မေးသောအခါ လုရွှီက မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ 

သူဘယ်သွားနေတာလဲ!

ဟုန်ကျွင့်လည်း လူတွေကို လီကျင်လုံနဲ့ မော့ရစ်ကန်းဆီ သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်သည်။ မှောင်နေပြီမလို့ မြေပြင်ပေါ်က ခြေရာတွေကလည်း မမြင်ရဘဲ ရှုပ်ပွနေခဲ့၏။ အဖြူရောင်ဝတ် ကင်းထောက်တစ်ဦးသည် အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ပြေးသွားသည်ကို သိရပြီးနောက် ဟုန်ကျွင့်လည်း လန်ကျိုးမြို့အစွန်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး: "လုရွှီက ဘယ်မှာလဲ... ဒါတစ်ဖက်သားကို တစ်ခုခုလုပ်ပေးရမှာကို တာဝန်မဲ့တဲ့ မော့ရစ်ကန်းရဲ့ အပြစ်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့... အဲဒါကြောင့် သူထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်...ဟုန်ကျွင့် ငါ့ခြေထောက်တွေ အရမ်းအေးနေပြီ.... မင်း နှင်းကိုက်လို့ ငါ့ကို အမြန်ခေါ်.. ...”

ဟုန်ကျွင့်သည် သူ့​မြင်းကို လေ​ပြင်းကဲ့သို့ စီးကာ စမ်းချောင်းကို ဖြတ်၍ ခုန်ကူးသွားသည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကိုလည်း အရှိန်အနည်းငယ်ဖြင့် ထုပ်ထားလိုက်သည်။ 

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လီကျင်လုံနဲ့ မော့ရစ်ကန်းကလည်း စစ်သူကြီး အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လျိုဖေးကို အရင်ရှာခဲ့ပေမယ့် အစောင့်က လျိုဖေး ထွက်သွား​ပြီ​ဖြစ်ကြောင်း ပြောလာ၏။ 

မော့ရစ်ကန်း: "သွားပြီ?!"  

လျိုဖေးဟာ သူ့ဓားကို ဒီမနက် ပြန်ယူခိုင်းခဲ့တာမို့ သူ့တပ်သားတွေကို ပြန်ပြီး သိမ်းယူတော့မယ် ဆိုတာ လီကျင်လုံ သိလိုက်သည်။

"လုရွှီ ဘယ်မှာလဲ" 

မော့ရစ်ကန်း လုရွှီကို အမြန်သွားရှာပြန်သည်။ နှစ်ယောက်သား အခန်းထဲဝင်သွားပေမယ့် မော့ရစ်ကန်းတစ်ယောက် လုရွှီလည်း ထွက်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ 

"သွားပြီ?! မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒါ ငါ့အမှားပဲ။" 

မော့ရစ်ကန်းကကို မြင်းရှာလာဖို့ အမြန်ခိုင်းစေ 

လီကျင်လုံ : "ထိတ်ို့မနေပါနဲ့ စိတ်အေးအေးထား!"

မော့ရစ်ကန်းက မြင်းမြင်းပေါ် တက်ရင်းနဲ့ ပြန်ပြောသည် 

"ထွက်ပြေးသွားတဲ့လူက ဟုန်ကျွ့သာဆိုရင် မင်းစိတ်ဖြေနိုင်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး"

"ဟုန်ကျွန့က ထွက်မပြေးဘူး!"

နှစ်ယောက်သား စကားများနေကြစဥ် ဟုန်ကျွင့် လွှတ်လိုက်သော အချုပ်က အပြေးကလေး ရောက်လာသည် 

"သခင်လေးက အဲဒီအရူးနောက်ကို လိုက်သွားပြီး အတူတူထွက်သွားကြပြီ!"

“မထိတ်ပါနဲ့….” မော့ရစ်ကန်းလည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး။

"ဟုတ်ပါတယ် အရမ်းအရည်အချင်းရှိတဲ့သူပါ။ သူ လုရွှီနောက်ကို လိုက်သွားရင် အဝေးကြီးကို ပြေးတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

လီကျင်လုံက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အိမ်နောက်ဖေးသို့ အပြေးထွက်သွားကာ မြင်းပေါ်တက်ပြီး မျက်လုံးတစ်မှိတ်အတွင်း မော့ရစ်ကန်းကို ထားခဲ့သည် 

မော့ရစ်ကန်း- "ငါ့ကို စောင့်ဦးလေ!"