Chapter 52

【Volume 2 : လက်ထောက်လေး အချပ်ပို ၄】

Chapter 52 (တတိယနေ့ ဗီလာတွင် အပိုင်း ၂)

ဆိုဖာသည် လူနှစ်ယောက်ကြောင့် လုံးဝရှုပ်ပွသွားသည်။

ကျန်းကျင်ယန်သည် ခေါင်းယမ်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသေ အိပ်မက်ထဲကနေ သူ့ကိုယ်သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထွက်လာသည်။ သူ၏အကြည့်က မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင် ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ကျန်းယွီချွမ်း၏ကျောပြင်ပေါ်မှာ ချွေးများနှင့် စိုရွဲနေပြီး လှပစွာ ပုံဖော်ထားသော ကြွက်သားများဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်သွားခဲ့သည်။

ငါ့ယောက်ျားက ပြီးခဲ့တဲ့လက barbell လေ့ကျင့်ခန်းထက် ပိုပြီးလုပ်ခဲ့ပုံပဲ။ သူ နေ့တိုင်း လှေကားတက်ခဲ့သလိုပဲ။ ဒါက မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုပဲ။

"ရေသွားချိုးရအောင်။" ခဏတာကြာပြီးနောက် ကျန်းကျင်ယန်သည် ကျန်းယွီချွမ်း၏ပခုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာတို့လိုက်သည်။

ကျန်းယွီချွမ်းသည် ခေါင်းလှည့်လာပြီး သူ၏ချွေးစေနေသောပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ကာ ခပ်တိုးတိုးပြောသည်။ "ခဏနေဦး၊ တစ်မိနစ်လောက်"

"…အရမ်းပူတယ်" ကျန်းကျင်ယန်သည် ပြိုလဲတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ 

ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ပူပြီး စေးကပ်ရုံသာမက ငါ့လိင်တံကလည်း ပေါင်တွေပေါ်ကို စီးကျနေလို့ အဆင်မပြေဘူး။

ကျန်းယွီချွမ်းက အေးစက်စွာပြောသည်။ "ကိုယ် ပင်ပန်းတယ်"

ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျန်းကျင်ယန်၏လည်ပင်းတွင် ခေါင်းကိုမြုပ်ပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းကျင်ယန်သညိ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရယ်သံကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ရေခဲတုံး စီအီးအိုက သုံးထပ်တိုက်လှေကားဂိမ်းဆော့လို့ မတ်တတ်မရပ်နိုင်အောင် အရမ်းမောပန်းသွားပြီပေါ့… သူက အံ့ဩစရာကောင်းအောင် ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။

"မင်း ကိုယ့်ကိုရယ်ရဲတယ်ပေါ့" ကျန်းယွီချွမ်းသည် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် အပြုံးဖြင့် ကျန်းကျင်ယန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့သူဌေး၏ပါးပြင်များကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဆွဲပြီး အပေါ်သို့ အတင်းဆွဲတင်လိုက်ကာ ပြောသည်။ "ခင်ဗျားလည်းရယ်တာပဲလေ"

ကျန်းယွီချွမ်းသည် ကျန်းကျင်ယန်၏လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ခပ်ရေးရေးအပြုံးကိုပြကာ ‌ကြမ်းပြင်မှ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ "သွားရအောင်၊ ရေသွားချိုးကြမယ်"

မနက်ခင်းလေပြေသည် ပြတင်းပေါက်အဟများကြားကနေ ဖြတ်ပြေးလာပြီး အဝတ်စကန့်လန့်ကာများကို မြှောက်လိုက်ကာ အေးမြသောနှင်းစက်များသည် စောင်အပြင်ဘက်က အရေပြားပေါ်ကျရောက်နေပြီး နူးညံ့သောပင့်ကူအိမ်လို နေရောင်ခြည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဖြာကျနေသည်။

နွေရာသီမှာ သက်တောင့်သက်သာအရှိဆုံးအရာများထဲက တစ်ခုကတော့ အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းပြီး နိုးတစ်ဝက်အိပ်တစ်ဝက်ဖြစ်နေချိန် လေညှင်းခံတာပဲဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်တိကျသော ဇီဝနာရီသည် ကျန်းကျင်ယန်ကို ခြောက်နာရီကျော်ပြီးသည်နှင့် နိုးထစေခဲ့သည်။ ကျန်းကျင်ယန်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် အညောင်းဆန့်လိုက်ပြီး အိပ်ရာထရန် အလွန်ပျင်းရိနေခဲ့သည်။ သူလှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ ပါးလွှာသောစောင်သည် သူ့ပခုံးမှ လျှောကျသွားပြီး သူ၏ချောမွေ့သောကျောပြင်အများစုကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူသည် ပိန်ပါးသောကြောင့် သူ့ပခုံးရိုးပုံသဏ္ဌာန်သည် အလွန်ရှင်းလင်းပြီး သူ၏ဖြူဖွေးသောအသားအရေပေါ်တွင် အလင်းတန်းလေးများကို ထင်ဟပ်စေသည်။

"မင်းနိုးပြီလား။" ကျန်းယွီချွမ်းသည် လိမ့်လာပြီး ကျန်းကျင်ယန်၏ကျောကို ဖိလိုက်ကာ သူ့လျှာက ပခုံးရိုးကြားကနေ လည်ပင်းနောက်ဘက်အထိ နမ်းလိုက်ပြီး သူ့နားရွက်ကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းကျင်ယန်သည် လဲအိပ်နေတာ အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိတာကြောင့် မထချင်ဘဲ သူ၏ထူထဲပြီး မည်းနက်သော မျက်တောင်မွေးများက အနည်းငယ်တုန်ယင်ပြီး အိပ်ပျော်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။

"အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကိုယ့်ကိုနိုးစေချင်တာလား။" ကျန်းယွီချွမ်းသည် ပါးလွှာသောစောင်အောက်ကို လက်လှမ်းပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ကျန်းကျင်ယန်ကို ရှက်သွေးဖြာသွားစေပြီး အမြန်ထလိုက်သည်။

ကျန်းယွီချွမ်းရှေ့မှာ အိပ်ဟန်ဆောင်တာ အဓိပ္ပါယ်မရှိချေ။

နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ပြီးနောက် သူ့အတွင်းထဲတွင် အနည်းငယ်ပူလာပြီး အရေပြားမှာလည်း ချွေးပါးပါးလေးများ ပေကျံနေသည်။ အောက်ထပ်က အပြာရောင်ရေကူးကန်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်း၍ ရေကူးချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားသည်။

"မင်း ရေကူးနိုင်တာလား" ကျန်းယွီချွမ်းသည် စဉ်းစားရင်း မေးလိုက်ပြီး ကျန်းကျင်ယန်၏အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အိုး ဟုတ်တာပဲ" 

ကျန်းကျင်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်: "..."

ပါးစပ်ဟစရာတောင် မလိုတဲ့ စကားပြောဆိုမှုမျိုးပေါ့။

မနက်စာကောင်းကောင်းစားပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား ခဏလောက် အနားယူကြပြီး ရေကူးဘောင်းဘီအဖြစ် ပြောင်းကာ ရေကူးကြသည်။

ဗီလာ၏အရိပ်ကြောင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြတ်သွားသော နေရောင်ခြည်သည် ရေကူးကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်ကျရောက်နေပြီး ရေတစ်ဝက်က အပြာရောင်နှင့် တစ်ဝက်က ရွှေရောင်ဖြစ်နေသည်။ ရေကူးကန်ကို မိသားစု၏ခြံဝင်းငယ်လေးက ဝန်းရံထားပြီး ပိုဝေးသောနေရာမှာတော့ နံရံတစ်ခုရှိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရေလှိုင်းများ၏ တိုးတိုးလေး တိုက်ခတ်နေသောအသံသာ ရှိသည်။

အေးမြသောရေထဲတွင် နှစ်မြုပ်ထားခြင်းကို သက်သောင့်သက်သာခံစားရပြီးနောက် ကျန်းကျင်ယန်သည် နှစ်ပတ်ကူးပြီးနောက် ရေကူးကန်နံရံကို မှီကာ ကျန်းယွီချွမ်း၏ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ဆီသို့ ရေကူးလာသည်ကို ကြည့်နေသည်။

ရေပက်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ကျန်းယွီချွမ်းသည် ရေထဲကနေ ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းကျင်ယန်ကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။ ရေစိုနေသောဆံပင်များကို နောက်သို့သပ်ချလိုက်ရင်း သူ၏အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ချောမောသည့်မျက်နှာကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ရေစိုနေသောဆံပင်များက ပိုထူပြီး ပိုကြော့ရှင်းနေသယောင် ထင်ရသည်။ ရေစက်လေးများသည် သူ့မေးရိုးတစ်လျှောက်လိမ့်ဆင်းလာပြီး လည်ပင်းနှင့် ညှပ်ရိုးပေါ်ကနေ လျှောကျကာ ရင်ဘတ်ကြွက်သားများ၏ကောက်ကြောင်းများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး အပြာရောင်ရေထဲကို ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ကျန်းကျင်ယန်သည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် မေးစေ့ကိုကိုင်လျက် စွဲမက်စရာကောင်းသော ရေစက်လေးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

နူးညံ့ပြီး ရှည်ကြာသောအနမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့်ရေပြင်၏ နှစ်ထက်ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကြောင့် ကျန်းကျင်ယန်သည် ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မချွတ်နဲ့။" သူတို့နမ်းနေရင်း ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့ရေကူးဘောင်းဘီအစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော တစ်ဖက်လူ၏လက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဖိထားလိုက်သည်။

"အနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး" ကျန်းယွီချွမ်းသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျန်းကျင်ယန်၏ ရေကူးဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတော့ ရေအောက်ကနေ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ရေစိုနေသော အဝတ်လေးကို ဆွဲယူကာ ကမ်းခြေပေါ်ပစ်တင်လိုက်ပြီး ဖိရန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ဟန်ချက်ထိန်းရန်အတွက် ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်းယွီချွမ်း၏ လည်ပင်းကိုဖက်ထားကာ ခြေထောက်တစ်ဖက်၏ခြေချောင်းများက ရေထဲကနေထွက်နေသည်။ ရေအောက်တွင် သူ ဘယ်နေရာမှာရှိနေသလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမသိရပေ။

သူတို့ပတ်လည်ရှိရေများသည် စည်းချက်ညီညီ လှိုင်းထနေပြီး ဗဟိုချက်တူ စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အသားချင်းရိုက်ခတ်သံများသည် ရေပက်သံနှင့်အတူ ရောနှောနေပြီး သူတို့၏မရှင်းလင်းမှုကြောင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

"ခင်ဗျား အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ…" ကျန်းကျင်ယန်၏ပါးပြင်များ နီရဲလာပြီး သူ၏မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများ တစ်ဝက်မှေးမှိန်သွားသည်။ "ခင်ဗျားလုပ်သမျှ ဒါတွေချည်းပဲ…"

သူ၏စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုရှည်ကြီးသည် စီအီးအိုအချစ်ဝတ္ထုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ညစ်ညမ်းသောလိင်စိတ်နှိုးဆွသည့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ကျန်းကျင်ယန် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

နေ့တိုင်း GV(Gay Video) ရိုက်ကူးနေသလို နေထိုင်ရတာ တကယ်အဆင်ပြေရဲ့လား။

"မင်း ကိုယ့်ကို ကျီစယ်နေတာလေ။" ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့လက်ချောင်းများကို ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းပေါ် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ့အသံက အေးစက်ပြီး နူးညံ့နေသည်။ "မင်းဆံပင်ကနေ ခြေချောင်းအထိ တစ်ကိုယ်လုံးက ကိုယ့်ကို ကျီစယ်နေတာ…" 

ချစ်မိသူများသည် သူတို၏အသက်ရှူသံမှာတောင် ချိုမြိန်သောရနံ့တစ်ခုရှိသည်။

ကျန်းကျင်ယန်သည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ကြေကွဲဝမ်းနည်းနေသောအသံများကိုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ 

အေးမြသောရေ၊ လောင်ကျွမ်းနေသောခန္ဓာကိုယ်များနှင့် ပွင့်လင်းသော ပတ်ဝန်းကျင် … ဤအရာအားလုံးသည် ယစ်မူးစေသောအရာများဖြစ်သည်။ ရေသည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်ပြီး ပြင်းထန်စွာထုတ်လွှတ်ကာ သူတို့၏ပူလောင်နေသောအသားအရေနှင့် မငြိမ်မသက်သောစိတ်များကို ဆေးကြောသန့်စင်သည်။ နေရောင်ခြည်နှင့် မိုးတိမ်အရိပ်များသည် သူတို့ဘေးရှိရေပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော်လည်း သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ပြိုကွဲသွားသည်။ ကျန်းကျင်ယန်၏လက်သည် ကျန်းယွီချွမ်း၏စိုစွတ်နေသောဆံပင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေသည်။ နွေရာသီလေပြေသည် သူမ၏နားရွက်များကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အဝေးကပန်းများ၏ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ဒါက ကျွန်တော်တို့ ဆုံတွေ့ပြီးကတည်းက ဒုတိယမြောက်နွေရာသီပဲ။

ဒီနွေရာသီပြီးရင် ပျော်ရွှင်စရာနွေရာသီတွေ

အများကြီးရှိလာဦးမှာပါ။

TK Team Chapter 52

❴𝗩𝗼𝗹𝘂𝗺𝗲 2 : လက်ထောက်လေး ပြီးပါပြီ။❵