Ch 8

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၈

မွှေးကြိုင်သော အနံ့ကြောင့် ကျန်းနျန် တစ်ယောက် စိတ်ပါသွားပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။ လုယွီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ၍ ချက်ချင်း နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ပစ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။"နေ့လယ်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ" 

“ကျွန်တော် မျက်နှာသစ်လိုက်အုံးမယ်။”

ထိုစကားနှင့်အတူ လုယွီသည် ရေတွင်းဆီ ထွက်သွားသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ကျန်းနျန်သည် အပြင်မှာ ရေကျနေသည့် အသံကို ကြားနေရ၏။

သူမက ခေါက်ဆွဲသုပ် နှစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး မီးဖိုချောင်ကနေ ထွက်လာလိုက်သည်။ တံခါးဝရောက်ခါနီးမှာပင် ပန်းကန်လုံးတွေကို ရှည်လျားပြီး သွယ်လျသော လက်တစ်စုံက လာယူသွား၏။ လုယွီ၏ ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးက သူမ၏ မျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားပြီး သူက "ကျွန်တော် ယူသွားလိုက်မယ်" ဟု ပြောလာသည်။

ခေါက်ဆွဲကို မြင်တော့ သူက မသိမသာ ပြုံးပြီး ပြောခဲ့သည်။ "မရီးလုပ်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲသုပ်က အရမ်းအရသာရှိမယ့်ပုံပဲ" 

ကျန်းနျန်က ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမလက်တွေကို ပြန်ရုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" 

သူမ၏ ပါးစပ်က ဦးနှောက်ထက် ပိုမြန်နေခဲ့သည်။ ထိုစကားက ယဉ်ကျေးလွန်းနေသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်၏။ ဤစကားမျိုးကို အစ်မဖန့်ရှေ့တွင် ပြောသည်မှာ အဆင်ပြေသော်လည်း လုယွီ ရှေ့မှာတော့ ရှောင်သင့်၏။

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို မရီးအနေနဲ့ ယဉ်ကျေးစရာမလိုပါဘူး" 

ထို့နောက် သူက ပန်းကန်များကို သယ်ပြီး ထွက်သွား၏။

ကျန်းနျန် တူနှစ်စုံကို ယူပြီး ခရမ်းချဉ်သီးကြော်နှင့် ကြက်ဥကြော်ပန်းကန်ကို ခြံဝင်းထဲ ယူခဲ့လိုက်သည်။ ထိုင်ပြီး ပန်းကန်ထဲက ခေါက်ဆွဲများကို ရောမွှေလိုက်၏။ ခရမ်းချဉ်သီးကြော်နှင့် ကြက်ဥကြော်၏ မွှေးရနံ့သည် ခေါက်ဆွဲသုပ်၏ မွှေးရနံ့နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ သူမ၏ အရသာခံအာရုံကို လှုံ့ဆော်ပေးလာ၏။ သူမ အားရပါးရ စားနေသည့် လုယွီကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူက ခရမ်းချဉ်သီးကြော်နှင့် ကြက်ဥကြော်အချို့ကို သူ့ပန်းကန်ထဲ ထည့်၊ ခေါက်ဆွဲနှင့် ရောမွှေကာ ဆက်စားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် တူနှင့် ခေါက်ဆွဲအချို့ကို ကောက်ယူပြီး စိတ်ထဲက ပြုံးလိုက်သော်ငြား မျက်နှာကိုတော့ ဣန္ဒြေရရ ထားလိုက်သည်။ သူမ ပန်းကန်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ကောင်းရဲ့လား"

လုယွီ စားတာ ခဏရပ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စားနေသည့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။  "အရမ်းကောင်းတယ်" 

သူ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

သူ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ နိုင်ငံရေးအရာရှိချုပ်နှင့် ခေါက်ဆွဲသုပ် စားခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် သူ့မရီး လုပ်ပေးသည်လောက် မကောင်းခဲ့ပေ။

သူ့စကားမှန်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုယွီသည် ခေါက်ဆွဲ သုံးပန်းကန် စားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေတွင်းဆီ ရေသွားခပ်ပြီး မျက်နှာကို ထပ်သစ်လိုက်၏။ မီးဖိုချောင်က ရေအိုးထဲ‌၌ ရေမများတော့သည်ကို သတိထားမိသဖြင့် ရေသုံးပုံး ထပ်ခပ်ပြီး အိုးထဲကို လောင်းထည့်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းနျန် စားပြီးနောက် ပန်းကန်အားလုံးကို ယူပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာလျှင် လုယွီ အိုးထဲ ရေလောင်းထည့်နေတာကို တွေ့ရသည်။

သူမသည် ပန်းကန်များကို အိုးထဲထည့်ပြီး ပန်းကန်ဆေးရန် အဝတ်တစ်ထည်ကို ယူလိုက်စဉ် လုယွီက အဝတ်ကို အရင်ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မရီး အနားယူလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် ပန်းကန်ဆေးလိုက်မယ်" 

ကျန်းနျန် ခဏတာ အံ့သြသွားပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်နေသော လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အရပ်ရှည်သဖြင့် မီးဖိုသည် ပုနေပုံရသည်။ နေ့လယ်နေရောင်သည် ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်ကြီးမှ ဖြတ်ဝင်လာပြီး သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာထက်တွင် အလင်းရောင်များ ဖြာကျကာ ဘေးနားရှိ မြေနံရံများပေါ်တွင်လည်း ဖြန့်ကျက်နေသည်။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းကန်ဆေးနေပြီး သူ၏ မေးရိုးသည် ထင်ရှားပြတ်သားနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီမှာ ချောမောရုံသာမက အလုပ်လုပ်ရာတွင်လည်း ထူးချွန်သည်ကို သတိပြုမိသည်။

ခြင်ကိုက်ရာများသည် ယားယံလွန်းသဖြင့် ကျန်းနျန် မထိန်းနိုင်ဘဲ ထပ်ကာထပ်ကာ ခြစ်မိသည်။ သူမသည် သူမ လယ်ကွက်သို့ သွားခဲ့သည့်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အစ်မဖန့်က ကျွန်မကို လယ်ကွက်ကို ခေါ်သွားတယ်။ နောက်ရက်တွေကျရင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်မလို့။”

လုယွီသည် ပန်းကန်များမှ ရေကို သွန်လိုက်ပြီး ရိုးရှင်းသော သစ်သားဗီဒိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူလှည့်လိုက်ရာ ကျန်းနျန်၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် လက်ဖျံရှိ ခြင်ကိုက်ရာများနှင့် လည်ပင်းတွင်လည်း အနည်းငယ်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ကျွန်တော် နေ့လယ်နားချိန်နဲ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ လယ်ယာလုပ်ငန်းကို လုပ်ပေးမယ်။ မြေထွန်ယက်ပြီးရင် မရီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်လို့ရပြီ။”

ကျန်းနျန်သည် မြေပေါ်ရှိ ထင်းများကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ”

လုယွီသည် အိုးနှင့် ပန်းကန်များဆေးပြီး ကြမ်းပြင်ကို သန့်ရှင်းပြီးသည်နှင့် ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ပတ်တီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကောက်ကိုင်ပြီး "ကျွန်တော်သွားတော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ”

ကျန်းနျန်သည် နာခံစွာ မီးဖိုချောင်တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး မှီထားကာ လုယွီ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

လုယွီ ခြံဝင်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်စဉ် မတော်တဆ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြမရသော ခါးသီးမှုတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ် သူအိမ်မှ ထွက်သွားစဉ်ကလည်း ကျန်းနျန်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူ့ကို လိုက်ပို့ခဲ့ဖူး၏။

လုယွီ အကြည့်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးကို ပိတ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းလျှော်ရန် ရေနွေးအိုးတစ်လုံး ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ရေအပူချိန်ကို ချိန်ညှိပြီး ထိုင်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရ၏။ အစ်မဖန့်သည် သူမလယ်မှ ခရမ်းသီးနှစ်လုံးနှင့် ငရုတ်ပွသီးလေးလုံး ယူလာခဲ့သည်။

ဖန့်မိန်သည် လုယွီ၏ မရီးဖြစ်သူသည် စကားသိပ်မပြောသူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သဘောကျသည်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းလျှော်ရန် လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်မိန်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး သူမကို တားရန် အလျင်အမြန်လျှောက်လာ၏။ "မင်းရဲ့ ခေါင်းဒဏ်ရာက မပျောက်သေးဘူး။ ရေစိုရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။”

ကျန်းနျန် ဆံပင်ကို ကိုင်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အရေးမကြီးပါဘူး။”

"ဘယ်လိုလုပ် အရေးမကြီးရမှာလဲ။”

ဖန့်မိန်သည် ရေဇလုံကို ကောက်ယူပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "လာ၊ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲထားပြီး ခေါင်းကို အပြင်ဘက် ချထားလိုက်။ ငါ ဒဏ်ရာကို ရေမထိအောင် လုပ်ပေးမယ်။”

ကျန်းနျန်ပင် ငြင်းရန်မမီ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဖန့်မိန်က ရေဇလုံကို သယ်သွားပြီးဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် - …

သူမသည် အစ်မဖန့်က အနည်းငယ် စိတ်အားထက်သန်လွန်းသည်ဟု ခံစားရ၏။

ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် အမိုးတန်းများကို မော့ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဖန့်မိန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ခုံတစ်လုံးချပြီး ရေဇလုံကို ထားကာ ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်ကို လျှော်ပေးရင်း အတင်းများ ပြောနေသည်။

"နင် မသိပါဘူး၊ ငါ နေ့လယ်အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အကြာကြီး စဉ်းစားပြီး လောင်စုန့်ကို တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုနဲ့ ကျန့်ဟုန်အကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်။ သူ ဘာပြောလဲ သိလား”

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ စကားကို လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ဘာပြောလဲ။”

ဖန့်မိန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက ငါ အခုမှ ပြဿနာကို မြင်ရလို့ မိုက်မဲတာတဲ့။ တခြားသူတွေရဲ့ မိသားစုကိစ္စတွေကို ဝင်မပါနဲ့တဲ့၊ မဟုတ်ရင် လူတိုင်းရဲ့ အပြစ်တင်တာကို ခံရလိမ့်မယ်တဲ့”

ကျန်းနျန်သည် ရယ်မောမိမည်ကို ထိန်းရင်း နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားလိုက်သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူ့ဇနီးကို ဤမျှ ပြတ်သားစွာ ပြောလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ကျန်းနျန် ခဏစဉ်းစားပြီး ဖန့်မိန်ကို နှစ်သိမ့်အားပေးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သူက အစ်မ ကောင်းဖို့ ပြောတာပါ။”

"ဘယ်လိုကောင်းတာလဲ။" ဖန့်မိန်က ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်ကို ဆပ်ပြာထည့်ပြီး ဂရုတစိုက် လျှော်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူက ငါ့ကို ဆူရမှ ကျေနပ်တဲ့သူ။”

"ဒါဆို အစ်မ တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို နားလည်မှုလွဲနေတာပဲ။”

ကျန်းနျန် သူမအတွက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဆိုရိုးစကားတစ်ခုရှိတယ်၊ တရားသူကြီးတောင် မိသားစုရေးရာကို အလွယ်တကူ မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးတဲ့။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က အစ်မ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာထဲ ဝင်ပါရင် အပြစ်တင်ခံရတာနဲ့ အစ်မကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ဘာမှ ပြန်မရမှာကို စိုးရိမ်နေတာ။ သူက အစ်မကို စောင့်ရှောက်နေတာပါ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖန့်မိန်သည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို နီးကပ်စွာ ငုံ့လျက် မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လား။”

ဖန့်မိန်၏ ခေါင်း ရုတ်တရက် နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တကယ်ပါ၊ အချို့ယောကျာ်းတွေက ဒီလိုပဲ၊ သူတို့ရဲ့ ဇနီးသည်ကို ဂရုစိုက်တဲ့နည်းက မတူဘူး။”

ရိုးသားစွာပြောရလျှင် ကျန်းနျန်၏ ရှင်းပြချက်က ဖန့်မိန်အား စိတ်သက်သာရာရစေသည်။ သူမ ရေသန့်တစ်ဇလုံယူလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "လုယွီရဲ့ မရီး၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်သိရတာလဲ။ မင်းက ငယ်ရွယ်ပုံပဲ။ ငါ မင်းကို ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက သိပ်စကားမပြောတတ်ဘူး ထင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းပြောတဲ့စကားက နားထောင်ရတာ တကယ်သက်သာရာရတယ်။”

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ အစ်မ မေ့သွားတာလား။ ကျွန်မလည်း အရင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးတယ်လေ။”

ဖန့်မိန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နင် ပြောတာ မှန်တယ်။”

သူမသည် ထပ်နီးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ငယ်ရွယ်သေးတယ်။ တခြားတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေဖို့ စဉ်းစားဖူးလား။ မင်းစိတ်ဝင်စားရင် ငါ လောင်စုန့်နဲ့ လုယွီကို ပြောပြီး မင်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံးသူကို ရှာပေးလို့ရတယ်။”

ကျန်းနျန် - …

သူမသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အခုတော့ ကျွန်မ လုယွီကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပေးချင်ရုံပဲ။ သူလက်ထပ်ပြီး ကလေးရတဲ့အခါမှ ကျွန်မကိစ္စကို စဉ်းစားမယ်။”

သူမသည် ဖန့်မိန်၏ ကောင်းမွန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖယ်ရှားရန် ဤသို့ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဖန့်မိန်သည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်ကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မင်းက သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးတော့ သူလည်း ကန်တင်းကို နေ့တိုင်း ပြေးစရာမလိုတော့ဘူး။”

ကျန်းနျန် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ကျွန်မက အစ်မထက် ငယ်တယ်။ နောက်ဆို ကျွန်မကို ကျန်းနျန်လို့ပဲ ခေါ်နော်။”

ဖန့်မိန် ရယ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ”

ခေါင်းလျှော်ပြီးသည်နှင့် ကျန်းနျန်သည် သိသိသာသာ ပေါ့ပါးလာသလို ခံစားရ၏။

သူမသည် နေ့လယ်နေရောင်အောက်တွင် ခြံဝင်းထဲထိုင်ကာ ဆံပင်ကို အခြောက်ခံနေစဉ် နံရံတစ်ဖက်မှ အော်ဟစ်ငြင်းခုံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုသည် စိတ်မရှည်စွာ အော်သည်။ "ငါ မင်းနဲ့ စကားများဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ အတူနေနိုင်ရင်နေမယ်၊ မနေနိုင်ရင် မေ့လိုက်တော့။”

ရှု့ယန်က ခပ်စူးစူးအသံဖြင့် ဒေါသထွက်စွာ ပြန်ပြောသည်။ "လျိုချမ့်၊ ရှင်က နှလုံးမရှိတဲ့ လူယုတ်မာပဲ။ ငါ နင်နဲ့ လက်ထပ်မိတာ ကန်းနေလို့ပဲ။ နင်နဲ့ ကျန့်ဟုန် လက်မထပ်ခင်ကတည်းက ခံစားချက်ရှိတယ်ဆိုတာ သိရင် ငါ နင်နဲ့ ဘယ်တော့မှ ယူမှာမဟုတ်ဘူး။”

တံခါးပိတ်သံနှင့်အတူ ကျန်းနျန်၏ ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

ကျန်းနျန်နှင့် ဖန့်မိန် နှစ်ဦးစလုံးသည် တံခါးတစ်ဝက်ဖွင့်ထားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျိုချမ့်သည် အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖန့်မိန်သည် ရှု့ယန်၏ ကျိန်ဆဲသံများကို ဆက်နားထောင်နေသည်။ 

ဖန့်မိန်ကမူ ကျန်းနျန်နှင့် ကျန့်ဟုန် သူမရှေ့တွင် ပြောခဲ့သည့်စကားများကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ သူမသည် ကျန့်ဟုန်က တကယ်ပင် မသင့်လျော်ဘူးဟု ခံစားရသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ ခင်ပွန်း လောင်စုန့်သာ ကျန့်ဟုန်၏ နေရာသို့ သွားပြီး အမျိုးမျိုးသော အလုပ်များကို ကူညီပေးနေမည်ဆိုလျှင် သူမလည်း သည်းမခံနိုင်ပေ။

သူတို့အားလုံးသည် တူညီသော မိသားစုရပ်ကွက်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ ကျန့်ဟုန်သည် လူတွေ့လျှင် အမြဲပြုံးပြပြီး ချိုသာစွာ စကားပြောကာ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုကို အကူအညီတောင်းရသည်မှာ ရှက်စရာဖြစ်သော်လည်း တခြားနည်းလမ်းမရှိဟု ရှင်းပြသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ခင်ပွန်း အိမ်တွင် ရှိနေပါက အကူအညီတောင်းစရာ မလိုဟု ပြောသည်။

ထိုအချိန်က လူတိုင်းသည် သူမ၏ ဘဝ ခက်ခဲသည်ဟု ထင်ကာ ရှု့ယန်အား မဆင်ခြင်သူဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခု စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤသို့ဆက်ဖြစ်ပွားနေပါက ကောလဟာလများ ပျံ့နှံ့လာနိုင်ပြီး ရှု့ယန်နှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုသည် တကယ်ပင် အတူမနေနိုင်တော့သည့် အဆုံးသတ်ဖြစ်လာနိုင်၏။

ဖန့်မိန်သည် ခဏထိုင်နေပြီးနောက် အိမ်တွင် အဝတ်လျှော်စရာများ ပုံနေသည်ဟု ပြောကာ ထွက်သွားရန် ပြင်သည်။

ကျန်းနျန်က "အစ်မဖန့်၊ ခဏစောင့်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး နို့သကြားလုံးလေးလုံးနှင့် မက်မွှေးကိတ်မုန့်လေးခုကို ဖန့်မိန်အတွက် ယူလာသည်။ ဖန့်မိန်သည် အံ့သြသွားပြီး ဤအရာများသည် စျေးကြီးသော မုန့်များဖြစ်သည်ကို သိသည်။ လောင်စုန့်သည် တပ်ရင်းမှူးဖြစ်ပြီး လစာကောင်းသော်လည်း သူတို့သည် လစဉ် သူ၏ မိဘများထံ ငွေပို့ပေးရပြီး သူမ၏ မိသားစုကိုလည်း ကူညီပေးရသေးသည်။ အစားအသောက်ကြီးသော သားနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ကျန်ရှိသော ငွေကမူ အနည်းငယ်သာပင်။

သားများအတွက် ပညာရေးနှင့် အနာဂတ် အိမ်ထောင်ရေးအတွက် စုဆောင်းရမည်ကို ထည့်တွက်လျှင် နို့သကြားလုံးနှင့် မက်မွန်ကိတ်မုန့်များသည် သူမ၏ မိသားစုအတွက် နှစ်စဉ် သုံးလေးကြိမ်သာ ခံစားရသော အထူးမုန့်များဖြစ်သည်။

ဖန့်မိန်၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ အားမနာပါနဲ့။ ကျွန်မ မနေ့ကမှ ရောက်လာတာ၊ အစ်မက ကျွန်မတို့ကို ညစာနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ယူလာပေးတယ်၊ ခေါင်းလဲ လျှော်ပေးသေးတယ်။ ဒါတွေကို မယူရင် နောက်ဆို အစ်မဆီက ဘာမှမယူတော့ဘူး။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖန့်မိန် ရိုးရိုးသားသားဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ငါယူလိုက်မယ်။”

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန့်မိန်၏ သားနှစ်ယောက်သည် နေ့လယ်အိပ်ရာမှ လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ နို့သကြားလုံးနှင့် မက်မွန်ကိတ်မုန့်များကို ယူလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ထလာကြသည်။

စုန့်ရှင်းတုန်သည် အကြီးဆုံးသားဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် အသက်ခုနစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ နှစ်တစ်ဝက်အတွင်း တပ်စခန်းအနီးရှိ ရွာတွင် ကျောင်းတက်ရမည်ပင်။ သူသည် ကုတင်အစွန်းသို့ တက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် လျက်ကာ အော်လိုက်သည်။ "မေမေ၊ နို့သကြားလုံးနဲ့ မက်မွန်ကိတ်မုန့်တွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ။”

ဒုတိယသား စုန့်ရှင်းဟုန်သည်လည်း အကြီးဆုံးသားနှင့် ကပ်လျက်နေပြီး အော်ဟစ်ကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်သည်။ "မေမေ၊ နို့သကြားလုံးလိုချင်တယ်။ နို့သကြားလုံးလိုချင်တယ်။ နောက်ဆုံးစားဖူးတာ နှစ်သစ်ကူးတုန်းကပဲ။ နို့သကြားလုံးရဲ့ အရသာကို မေ့သွားပြီ။”

ဖန့်မိန်သည် ကလေးနှစ်ဦးစလုံးကို နို့သကြားလုံးတစ်လုံးစီ ပေးလိုက်သည်။ သူတို့သည် မက်မွန်ကိတ်မုန့်များကို မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်လုံးကို ပြူးကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်တဲ့ဟာတွေကို ဗီဒိုထဲမှာ သော့ခတ်ထားမယ်။ တစ်ရက်ခြားတစ်ခါ တစ်ခုစီ စားလို့ရမယ်။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်ရှင်းတုန်နှင့် စုန့်ရှင်းဟုန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ကြသည်။ "ရေး၊ နောက်ရက်တွေမှာ နို့သကြားလုံးနဲ့ မက်မွန်ကိတ်မုန့်တွေ စားရတော့မယ်။”

ညနေခင်း၌။

ကောင်းကင်သည် မှောင်ရီပျိုးနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေသော်လည်း လုယွီ ပြန်မလာသေးပေ။ ဘေးအိမ်မှ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလျိုတို့ ပြန်ရောက်နေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်၏။

သူမသည် ထပ်စောင့်သော်လည်း သူ့ကို မတွေ့ရသေးသဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ဟင်းလျာများ ချက်ပြုတ်နေလိုက်သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆီထဲထည့်ကြော်သံများသည် အပြင်ဘက်မှ လာနေသော ခြေသံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။