Chapter - 2 : သေမင်းတမန်ဌာန ( 2 )

Chapter - 2 : သေမင်းတမန်ဌာန ( 2 )

ဝန်ထမ်းသည် ၁၂၀ အား အရင်ခေါ်ဆိုပြီးမှ လူအုပ်အား ထိန်းသိမ်းရန် အလုပ်များနေလေသည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ လူရှာရန် လာခဲ့သည်ဆိုသော လူငယ်သည် ဘားပေါ်တွင် မှီကာ ဤနေရာသို့ ကြည့်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။

အားလုံး၏ ထိတ်လန့်မှုနှင့် မတူဘဲ သူ၏ အမြင်အာရုံသည် တည်ငြိမ်နေပြီး သူ့မျက်နှာ၌ ရှင်းလင်းမှုပင် ရှိနေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမျိုးအား ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အင်တာနက်ကဖေး၏ မန်နေဂျာသည် ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရလိုက်ပြီး ထိုလူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်နေသည်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်အား ခေါ်သကဲ့သို့ လက်ချောင်းဖြင့် သူ့ဘက်သို့ ကွေးညွှတ်ပြလိုက်သည်။ ညနေခင်း၏ အရိပ်သည် တံခါးမှန်မှတစ်ဆင့် သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာရာ အလင်းနှင့် အမှောင် ခြားနားမှုသည် သူ့မျက်နှာအားပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။

သူ၏အပြုံးသည် ကောက်ကျစ်ပြီး သူ့စိတ်နေသဘောထားမှာ နားမလည်နိုင်‌သည့် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ အန္တရာယ်လည်းရှိလေသည်။

ထိုလူ၏ အကြည့်အား လိုက်ကြည့်ရင်း သူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လဲလျောင်းနေသူအား ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ မရှင်းပြနိုင်သော အေးစက်မှုတစ်ခုမှာ သူ့နောက်ကျောပေါ်သို့ တက်လာပြီး ပြောချင်သော စကားတစ်ခွန်းကိုပင် ထုတ်မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေရာသည် လုံးဝ ဗလာနတ္တိဖြစ်နေပြီး ထိုလူများပင် မည်သည့်နေရာကိုရောက်သွားမှန်း မသိတော့ပေ...

"ချန်ကျန့်၊ မွေးရပ်မြေ တုန်းချန်က၊ ၁၉ နှစ်... အချိန်ကြာကြာ ညဥ့်နက်အောင် နေထိုင်မှုကြောင့် ပြင်းထန်တဲ့ နှလုံးခုန်ရပ်တန့်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးတယ်..."

လုရွှိသည် လုပ်ငန်းစဉ်အား ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီး ဖောက်သည်၏ သေဆုံးမှုအား တည်ငြိမ်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သေသွားပြီလား..."

အနည်းငယ်အဝလွန်နေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖောက်ထွင်းမြင်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အလောင်းအား မြင်သော်လည်း ဤအဖြစ်မှန်အား လက်ခံရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် အသက်တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူ့ဘဝ မစတင်မီကပင် မည်သို့ ပြီးဆုံးနိုင်မည်နည်း။

လုရွှိသည် ရှင်သန်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းအား ကျင့်သားရနေသောကြောင့် ဤဝိညာဉ်၏ ငိုကြွေးခြင်းကို မြင်သော်လည်း နှစ်သိမ့်မှုအဖြစ် ပခုံးကိုသာ ပုတ်ပေးလိုက်နိုင်သည်။

ယခုလေးတင် သေဆုံးမှု၏ ပြန်လည်ပြသမှုမှတစ်ဆင့် သူသည် ဤလူငယ်၏ ၁၉ နှစ်တာ ဘဝအား ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ချမ်းသာသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားလာပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သော မိဘများသည် ဝင်ငွေကောင်းသော်လည်း ကလေးများနှင့် အချိန်များစွာ မပေးနိုင်ပေ။ ကလေးများ၏ တန်ဖိုးထားမှုများ မရင့်ကျက်ပါက လမ်းမှားသို့ လွယ်ကူစွာ ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ချန်ကျန့်သည် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးတွင် ပုန်ကန်တတ်သော ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ လိမ်ညာခြင်း၊ ကျောင်းပျက်ခြင်းနှင့် ဂိမ်းကစားခြင်းတို့မှာ ပုံမှန်လို ဖြစ်၏။ ထို့အပြင်၊ အစားအသောက် အလွန်အကျွံ စားသုံးခြင်းနှင့် ဆီနှင့်ကြော်ထားသော ကယ်လိုရီများသည့် သရေစာအမျိုးမျိုးကို ဆက်တိုက် စားသုံးခဲ့သည်။

အသက်တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တွင် သွေးတွင်းအဆီများခြင်းနှင့် သွေးတိုးရောဂါ ခံစားခဲ့ရသည်။ အသက်တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်တွင် သုံးညဆက်တိုက် မအိပ်ဘဲနေပြီးနောက် သူ့ဘဝ ဇာတ်သိမ်းခဲ့ရ၏။

လူတိုင်းသည် ဤသို့ပင် ထင်မြင်ကြပြီး အချိန်သည် ရှည်ကြာသည်ဟု အမြဲ တွေးနေကြသည်။ သို့သော် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူ့ဘဝ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။

ချန်ကျန့်သည် မျက်နှာအား ဖုံးအုပ်ကာ ငိုကြွေးနေပြီး သူ့အချိန်ကို ကောင်းစွာ အသုံးမချခဲ့ခြင်းနှင့် သူ အမှန်တကယ် လုပ်ချင်သောအရာအား မလုပ်ခဲ့ခြင်းအတွက် နောင်တရနေလေသည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ အဆုံးသတ်ဖြစ်ပြီး မည်မျှပင် နောင်တရသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

မည်မျှပင် မလိုလားသော်လည်း ချန်ကျန့်သည် လုရွှိ သူ့အတွက် ဖွင့်ပေးခဲ့သည့် သေမင်းဥမင်ထဲသို့သာ ဝင်ရောက်သွားရမည်ဖြစ်၏။

သူသည် စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သည်။

သူ့သေဆုံးမှုအကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူ့မိဘများက သူ့ဘေးတွင် အတူမရှိခဲ့ခြင်းအတွက် နောင်တရမည်လား...

လုရွှိသည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်ကာ ဖောက်သည်၏အချက်အလက်များအား စာရင်းသွင်းပြီး ပေးပို့လိုက်ကာ ရှဲ့အန်းထံ မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

[ ပြီးပြီ ]

အောက်ဘက်ရှိ စည်ကားသောမြို့သည် ယာဉ်အသွားအလာများ ပြည့်ကျပ်နေလျက် အဆုံးမဲ့ စီးဆင်းနေသည်။

ဤလောကတွင် ဘဝသည် နေ့စဉ် ကုန်ဆုံးနေသော်လည်း လူတိုင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင် သေဆုံးခြင်းသည် သူတို့နှင့် ဝေးကွာနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဘယ်သူက အဲလိုကိစ္စမျိုးကို အဖတ်လုပ်နေမှာလဲ...

လုရွှိသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ရှိလူတိုင်းသည် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ့ဖောက်သည်များပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

"သေမင်းလမ်းညွှန်များ" အနေဖြင့် ၎င်းတို့သည် မြေအောက်မြို့တော်မှ ဖြစ်ပြီး ဘုံသုံးပါး၏ အရပ်ဘက်ဝန်ထမ်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။

သို့သော်လည်း လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခြင်းနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စံနှုန်းများ တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် သေဆုံးနှုန်းမှာ များစွာ လျော့ကျသွားသည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားသူ အရေအတွက် လျော့ကျလာသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့အပေါ် ဖိအားများလည်း ကြီးမားလာပြီး ၎င်းတို့၏ "သေမင်းဝန်ကြီးဌာန"၏ ရန်ပုံငွေများလည်း လျော့ကျသွားသည်။

သူသည် ရှဲ့အန်းကဲ့သို့ သေမင်းနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်တွဲလုပ်ခဲ့ရသော်လည်း လူသားတစ်ဦး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အား သင်ယူကာ ဘတ်စ်ကားပေါ် တိုးကြိတ်စီးနင်း၍ စွမ်းဆောင်ရည်အတွက် အပြေးအလွှား လုပ်ဆောင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

လုရွှိသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ကြီးမားသော LED ကြော်ငြာဘုတ်ပေါ်တွင် လွန်စွာ ချောမောလှပသော မျက်နှာအား တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ လူကြိုက်များမှုမှာ အလွန်ကြီးမားသဖြင့် လုရွှိသည် ကြယ်ပွင့်များအား မလိုက်စားသော်လည်း ထိုလူမှာ သရုပ်ဆောင် ကျိရှိုးနျန် ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။

ထိုလှပသော မျက်နှာအား ကြည့်ရင်း လုရွှိသည် ထိုအမျိုးသား သေဆုံးသောအခါ ငရဲပြည်၌ ပရိသတ်တွေ့ဆုံပွဲ ကျင်းပနိုင်မည်ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့အန်းသည် ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုရွှိ၊ ကျွန်တော်တို့ အထူး တရားမဝင်ခရီးသည် တစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီ၊ အစည်းအဝေးအတွက် ပြန်လာသင့်တယ်နော်..."

"တရားမဝင် ခရီးသည်များ" ဆိုသည်မှာ သေသင့်သော ဘဝပိုင်ရှင်များသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ အသုံးပြု၍ နေရောင်ခြည်ထဲတွင် အတင်းအကျပ် နေထိုင်နေကြသော လူသားများ ဖြစ်သည်။

ကံကြမ္မာအား ဆန့်ကျင်ပြီး ဘဝအား အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲခြင်းသည် လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ဤ "တရားမဝင် ခရီးသည်များ" သည် ၎င်းတို့၏ အသက်အား ထိန်းသိမ်းရန် ပျက်စီးစေသော အရာတစ်ခုခု လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤလူများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အထက်(ကောင်းကင်)မှ မုန်းတီးကြပြီး အောက်(ငရဲ)မှ မူဝါဒများသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခြင်း ခံရပေသည်။ တစ်ကြိမ် တွေ့ရှိပါက ပြစ်ဒဏ်ကြီးလေးစွာ ပေးခံရမည်ဖြစ်၏။

လုရွှိသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ငန်းသက်တမ်းတွင် "တရားမဝင် ခရီးသည်" ဖြစ်ရပ်များစွာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ "အထူး တရားမဝင် ခရီးသည်" တစ်ဦး ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဖုန်းနှင့် စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်သောကြောင့် လုရွှိသည် နားကြပ်တပ်ပြီး ရုံးခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားလေသည်။

၎င်းတို့၏ အလုပ်အား လွယ်ကူချောမွေ့စေရန်အတွက် "သေမင်းဝန်ကြီးဌာန" သည် လူ့လောကတွင် ရုံးခွဲများစွာ ဖွင့်ထားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းတို့သည် ရပ်ကွက်ရှိ လူနေအိမ်ရာ အောက်ထပ်များတွင် တည်ရှိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ပို၍ ကုန်ကျစရိတ် သက်သာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုရွှိသည် စကူတာဖြင့် လမ်းများ၊ လမ်းကြားများကို ဖြတ်သန်းကာ ပြည်သူ့ဆေးရုံဘေးရှိ လူနေအဆောက်အအုံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဆေးရုံအနီးတွင် ပန်းခွေ၊ အခေါင်း စသည့် ဆိုင်များစွာရှိ၏။ လုရွှိသည် မျက်စိမှိတ်မထားဘဲ လမ်းဆုံးသို့ လျှောက်သွားကာ "ဘဝအဆုံးသတ်ဝန်ဆောင်မှုဌာန" ဟု ခေါ်သော ဈာပနပစ္စည်းဆိုင်သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဧည့်ခန်းသည် ဧရိယာသေးငယ်ပြီး နှစ်ဆယ် စတုရန်းမီတာပင် မပြည့်ပေ။ ပန်းခွေများနှင့် အနုပညာလက်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထောင့်တွင် ပုံထားသော စက္ကူအဝါရောင်များမှာ လှုပ်ယမ်းနေသဖြင့် အနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်နေသည့် ပုံစံရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့အန်းသည် လိမ္မော်ရောင်ဝက်တစ်ကောင်အား ကိုင်ကာ အမွှေးနံ့သာထွန်းညှိနေသည်။ လုရွှိ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုရွှိ၊ ခင်ဗျား ခုမှ ရောက်တာပဲ၊ အတူတူ ထမင်းစားချင်လား"

မူလက ပျင်းရိနေသော လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကြီးသည် လုရွှိအား မြင်သောအခါ စိတ်အားထက်သန်လာပြီး ပတ်ပတ်လည် ခန္ဓာကိုယ်အားလှည့်ကာ သူ့ခြေသလုံးအား လာပွတ်လေသည်။

လုရွှိသည် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ခေါင်းအား ညင်သာစွာ လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ရှဲ့အန်းအား ပြောလိုက်သည်။

"မစားသေးဘူး၊ အထူး တရားမဝင် ခရီးသည် အကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြဦး"

ရှီအန်းသည် အမွှေးနံ့သာအား နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ် ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ တက်ဘလက်အား ယူကာ လုရွှိထံ ပြလိုက်သည်။

"ဒီမှာ... ဒါ သူပဲ!"

ဓာတ်ပုံထဲရှိ အမျိုးသားသည် ထူးချွန်သော ရုပ်ရည်ရှိပြီး မျက်လုံးအိမ်များသည် အလင်းရောင်ဖြင့် နက်ရှိုင်းနေသည်။ စိတ်နေသဘောထားမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သော်လည်း မြင်ကွင်းမှတစ်ဆင့်ပင်လျှင် ဖော်မပြနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

ဤရင်းနှီးသော မျက်နှာအားမြင်သောအခါ လုရွှိ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ကျိရှိုးနျန်လား"

~~~