Chapter 60

【Volume 3 : ကံဆိုးခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၀၈】

Chapter 60

ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှန်ရှင်ယွင်သည် ပြုံးပြီး ပြောလေသည်။ "မင်း သဘောတူလိုက်ပြီထင်တယ်"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် မေးစေ့ကို လက်ပေါ်တင်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်စက်မျက်နှာဖြင့် ရှုခင်းကို ကြည့်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ၏ဆံပင်ပါးပါးအောက်တွင် ခပ်ရေးရေးမြင်နေရသော နားရွက်များက နီရဲနေသည်။

"ဒါက ဘာလဲကြည့်လိုက်" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှ ဘယ်ဘက်လက်ကို ထုတ်ကာ လက်ဖဝါးကို လျော့ရဲရဲ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ သူ့လက်၏ ကွေးညွှတ်နေသော ပုံစံကြောင့် သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုအဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် တကယ်တမ်းမှာတော့ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော အရာတစ်ခုလိုပဲ ထင်ရသည်။

"ဘာမှမရှိပါဘူး" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရိုးသားစွာပြောရင်း ရှန်ရှင်ယွင်၏အမူအရာကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် စူးစမ်းနေသည်။ 

သူ့ကြည့်ရတာ အတော်လေး လေးနက်သည်…

"ကြိုးနဲ့ချည်ရအောင်" ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့ညာလက်ကို ဘက်လက်ဖဝါးထဲ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်မနှင့်လက်ညှိုးဖြင့် ဆွဲယူကာ လက်မောင်းကို အဝေးသို့ ဆန့်ထုတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ် တစ်စုံတစ်ခုကိုတင်ကာ သွားနှင့်ကိုက်သည့် အမူအရာလုပ်လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးသည် မမြင်ရသောချည်လုံးကနေ ချည်ရှည်တစ်ကြိုးကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်သလိုပင်။

ထို့နောက် ရှန်ရှင်ယွင်သည် မမြင်ရသော "ချည်မျှင်" ကို သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး၏ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို မငြင်းဆန်နိုင်စွာ ပတ်လိုက်ရာ နွေးထွေးသော လက်ချောင်းထိပ်များသည် လက်ကောက်ဝတ်အရေပြားနှင့် ထိတွေ့ကာ ခွဲထွက်သွားသည်။ 

ရှန်ရှင်ယွင်၏လုပ်ရပ်များနှင့် အမူအရာများသည် အလွန်ကိုလက်တွေ့ကျလွန်း‌တာကြောင့် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ နူးညံ့သော ပင့်ကူချည်မျှင်လို အထိအတွေ့တစ်ခုနှင့် ချည်နှောင်ခံထားရသလို မှားယွင်းစွာ တွေးတောနေမိသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သိမ်မွေ့သော်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ပြီးပြီ" ရှန်ရှင်ယွင်သည် မမြင်ရသောချည်ကြိုးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလေသည်။

"…ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် လုံးဝစိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ့လေသံက လေးနက်ပြီး ရိုးသားကာ ပရောပရည်လုပ်နေပုံမပေါ်ပေ။ "ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ကို ချည်နှောင်ထားပြီးဖြစ်တဲ့ ကြိုးနီကို ငှားဖို့ အောင်သွယ်တော်နတ်ဘုရားကို တောင်းဆိုခဲ့တာ။ ဒီနေ့ကစပြီး ဘယ်သူမှ ကိုယ်တို့ကို ခွဲလို့မရတော့ဘူး။"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခေတ္တမျှတန့်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့ ဆိုလေသည်။ "ကျွန်တော်က ကလေးမဟုတ်ဘူး။ ဒီလှည့်ကွက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို လာချော့မနေနဲ့။"

"အမှန်ပဲလေ" ရှန်ရှင်ယွင်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရွှင်မြူးစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အောင်သွယ်တော်နတ်ဘုရားက ကြိုးနီကို ချည်လုံးတစ်လုံးလို လိမ့်ထားတာလား။"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့လက်ကို အပြစ်ကင်းစွာ ဖြန့်လိုက်ပြီး "သူက ကြိုးနီကို သိုးမွေးလုံးလို လိမ့်ရတာ ကြိုက်တယ်။ သူသဘောကျနေတဲ့လူအတွက် ပဝါထိုးဖို့ ကြိုးနီကို သုံးလေ့ရှိတယ်။ မင်း မထင်ထားဘူးမလား။" 

"..." ယဲ့ဖေးကျိုး ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ချေ။

ခင်ဗျားက အောင်သွယ်တော်နတ်ဘုရားကို အရမ်းရင်းနှီးနေသလိုပဲ…

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း အခု ထွက်မပြေးနိုင်ဘူး" ရှန်ရှင်ယွင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအပြုံးသည် ရေကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားကာ သူ့မျက်လုံးထောင့်များ၊ မျက်ခုံးများနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကောက်ကြောင်းတိုင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ သူ၏ချောမောလှပပြီး ကျက်သရေရှိသော မျက်နှာကို တောက်ပပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

"…ကျွန်တော်လည်း ထွက်ပြေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ထိုအပြုံးကြောင့် စိတ်ရှုပ်သွားပြီး မတ်တတ်ထရပ်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "၁ နာရီထိုးခါနီးပြီ၊ ကျွန်တော် အတန်းတက်ရဦးမယ်"

နှစ်ယောက်သား ကားဆီ လျှောက်သွားသည်။ ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးအတွက် အနောက်တံခါးကိုဖွင့်ပေးကာ ကောင်လေး၏ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး နောက်ခုံကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဈေးဝယ်အိတ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။ "ကိုယ် မင်းအတွက် အဝတ်အစားတွေ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ အဝတ်လဲလိုက်"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ကားထဲသို့ဝင်ကာ စျေးဝယ်အိတ်ထဲမှ အဝတ်အစားများကို ထုတ်ယူပြီး ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီလက်တိုတစ်ထည်ကို မြင်လိုက်ရကာ စွန်းထင်းသွားသော ကျောင်းဝတ်စုံအင်္ကျီကို အစားထိုးလိုက်နိုင်သည်။

"ကျွန်တော့်အတွက် အဝတ်အစား ပြင်ဆင်ရမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ။" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သိချင်စွာ မေးလိုက်ပြီး ရှေ့ထိုင်ခုံတွင် နောက်ပြန်မှီကာ ချွေးစို့နေသော အားကစားဂျာကင်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ အဝတ်အစားအသစ်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

၎င်းက ရိုးရှင်းစွာ လန်းဆန်းပြီး အေးမြသည်။

"ကိုယ်မသိပါဘူး" ရှန်ရှင်ယွင်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ကံဆိုးတော့ အဝတ်အစားတွေ ညစ်ပတ်တာက ပုံမှန်ဖြစ်စဉ်ပဲလို့ ကိုယ်တွေးမိလို့… တကယ်လည်း အသုံးဝင်လာတာပဲလေ"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခဏတာ ဝမ်းနည်းရမလား၊ စိတ်လှုပ်ရှားရမလားမသိပေ: "…"

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် အဝတ်အစားများ ညစ်ပတ်သွားတာက တကယ်တော့ အဖြစ်များသည့်ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း အဝတ်အစားတစ်ထည် အပိုဆောင်ထားရန် ဘယ်သောအခါမှ မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

မစ္စတာလူဆိုးက တရားလွန်အောင် ယုတ်မာပေမဲ့ သူက အတော်လေး တွေးတတ်တာပဲ…

ဤနည်းဖြင့် တင်းကျပ်မိသားစု၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့် တစ်ခါမျှ ရည်းစားမထားဖူးသော သခင်လေးယဲ့သည် နားမလည်နိုင်စွာ ချိန်းတွေ့မှုကို စတင်ခဲ့သည်။ 

သူ့ခံစားချက်များကို ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် အိပ်မက်တစ်ခုလို လက်တွေ့ဘဝတွင်လည်း အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။ တစ်ခုတည်းသော အကျိုးအမြတ်ကတော့ သူသည် လိင်တူချစ်သူတစ်ယောက်မှန်း သေချာသွားတာဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရှန်ရှင်ယွင်ကို သူလုံးဝသဘောမကျဘဲ မနေနိုင်ဘူးဆိုတာ သိရှိသွား၍ဖြစ်သည်။

'အဖေသာ သိသွားရင် သူ ငါ့ကို သေအောင်ရိုက်မှာ…' ယဲ့ဖေးကျိုးသည် စိုးရိမ်တကြီး တွေးတောရင်း သူ့ကျောင်းဝတ်စုံအနားကိုကိုင်ပြီး သင်ကြားရေးဆောင်နောက်ဘက် ကစားကွင်းငယ်လေးဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။

နောက်အတန်းက ရူပဗေဒဖြစ်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး သူ့လက်များကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်ထားသည်။ ယဲ့ဖေးကျိုး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ရှေ့ကိုလှမ်းကာ သတ္တုခြံစည်းရိုးအောက်က ကျောက်တုံးပေါ်ကို တက်ပြီး ခြံစည်းရိုးပေါ် ခေါင်းမှီလျက် ကျီစယ်သော်လည်း ချောမောသောအပြုံးတစ်ခုကို ပေါ်လွင်စေသည်။ "ဘေဘီ၊ ကိုယ် အချိန်မီရောက်ရဲ့လား"

"…အချိန်မီတယ်" သည်လိုအသုံးအနှုန်းမျိုးကို သိပ်အသားမကျသေးသော ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အနည်းငယ်ရှက်နေမိ၏။ သူ့မြီးညောင်းရိုးနာကျင်မှုကို ညည်းခံရင်း လက်ရန်းကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ လက်ရန်းပေါ် ခေါင်းတင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများကို ငုံ့ပြီး စကားပြောရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ဆရာက ကျွန်တော်တို့ကို အပေါ်ကနေ မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…"

"ကိုယ် ဒီမှာရှိနေသရွေ့ မင်းကိုမမြင်ဘူး" ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့လက်ကို ယဲ့ဖေးကျိုး၏လက်ပေါ်တင်ပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး၏လက်ဖမိုးကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ရင်းနှီးစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။

"ဒါဆို စလိုက်… ကြရအောင်လား" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခြံစည်းရိုး၏ထိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူပြောလိုက်သောစကားကြောင့် သူ့ပါးပြင်များ နီရဲလာသည်။

သူစကားမဆုံးခင် ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို လက်နှင့်ဖိထားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လွှမ်းမိုးစွာနမ်းလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခဏတာ မသက်မသာဖြင့် ခုခံပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ဖွင့်ဟစေခဲ့သည်။ ချောမွေ့ပြီး ရောယှက်နေသော နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့၏ အထိအတွေ့က သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်ခါသွားစေသည်။ နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်သော အသံများက သူ့နားစည်ကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေကာ သူ့ခြေလက်များရှိ သွေးများသည် ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံကြောင့် ယိုစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယဲ့ဖေးကျိုး၏ခြေထောက်များသည် အားနည်းပြီး အားမရှိဖြစ်နေသည်။ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားရင်း အောက်ကို လျှောကျချင်စိတ်ပဲ ရှိတော့သည်။ သို့သော် သူ ထွက်သွားရန် ကြိုးစားတိုင်း ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့လည်ပင်းနောက်ကို တင်းတင်းဖိပြီး သူ့ဆီ ဆွဲယူသွားတတ်သည်။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အောက်ဆီဂျင်မရှိ၍ အသက်ရှူမမှန်ဖြစ်လာသည်။ ထိုအခါကျမှ ရှန်ရှင်ယွင်သည် တွန့်ဆုတ်စွာ သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"လုံလောက်ပြီ" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် တံတွေးများစိုနေသော သူ့နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖမိုးနှင့် သုတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက ပေါက်ကွဲတော့မလို နီရဲနေသည်။

"မလုံလောက်ပါဘူး၊ လုံးဝမလုံလောက်ဘူး" ရှန်ရှင်ယွင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ သူသည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ စိုက်ကြည့်ပြီး ဩရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို အရမ်းသဘောကျတာ… ဘယ်ပမာဏမှ မလုံလောက်ဘူး"

"…" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သတိလစ်ဟင်းနေပြီး အနောက်မှ ရုတ်တရက် ဆရာပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသိလိုက်တာက သူ့နှုတ်ခမ်းသည် ရှန်ရှင်ယွင်၏နှုတ်ခမ်းနှင့် ထိသွားသည့်အခိုက်အတန့်တွင် ကစားကွင်းငယ်လေးကို ရုတ်တရက် စစ်ဆေးရန် သင်ကြားရေးအဆောင်ထောင့်ကိုပတ်ပြီး လှည့်ပတ်နေသော ‌ဌာနမှူးသည် ရုတ်တရက် ဘတ်စကက်ဘောတစ်လုံးမှန်ပြီး ဒေါသတကြီး လှည့်ကာ ဦးတည်ချက်ပြောင်း‌၍ တရားခံကို ရှာရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမသိသေးတာက ထိုအခိုက်အတန့်မှာပဲ ကစားကွင်း၏တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် လိပ်ပြာတစ်ကောင်သည် သူ၏တောင်ပံများကို ပုံမှန်ထက် ပိုမြန်မြန်ခတ်နေပြီး သူ့အကြေးခွံများသည် နေရောင်အောက်တွငမ နတ်သူငယ်၏မှော်ပညာလို တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေသည်။ ငါးမိနစ်အကြာတွင် ထိုလိပ်ပြာသည် အတန်း ၄၊ ၁၁ တန်း၏ စာသင်ခန်းထဲကို ပြတင်းပေါက်ပိတ်မသွားခင် တိတိကျကျ ပျံသန်းသွားပြီး ရူပဗေဒဆရာ၏ ကျောင်းသားများ နံပါတ်ကို ခေါ်မည့်အတွေးအား အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာပေါ်က အဖြစ်အပျက်အများစုသည် ကြီးကြီးမားမား သေးသေးမွှားမွှားများက ပြောင်းလဲမှု အများကြီးရှိသည်။ ထိုအချိန်မှာတော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုသည် လမ်းညွှန်ပေးပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နောက်ထပ်တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီကို ပိုပြီးကံကောင်းစေရန် သူတို့၏မူလလမ်းကြောင်းများကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

တစ်ချို့က အလွန်သေးငယ်သော်လည်း ကံကောင်းခြင်း၏ တိကျသော‌ ခြေလှမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် အတန်းတက်တော့မယ်။" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခြံစည်းရိုးရှိ ကျောက်တုံးများကို ဂရုတစိုက် တွယ်ဆင်းသွားသည်။

ရှန်ရှင်ယွင်က ညင်သာစွာပြောသည်။ "နှုတ်ဆက်ပါတယ် ကိုယ့်အချစ်လေး"

"…နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ယဲ့ဖေးကျိုးက ရှန်ရှင်ယွင်ကို လက်ပြလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်ကို နာမည်တောင်မခေါ်ဘူး" ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့ပါးများကို စူဖောင်းရင်း မကျေမနပ်ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် မျက်တောင်ခတ်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ "နှုတ်ဆက်ပါတယ် မစ္စတာရှန်"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် ကျစ်စုပ်သပ်ပြီး ချော့မြူလေသည်။ "ကိုယ်တို့က တွဲနေကြပြီဆိုတော့ အချင်းချင်း ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်သင့်တယ်လေ။ မင်း ကိုယ့်ကို အစ်ကိုရှင်ယွင်လို့ ခေါ်ပါလား"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုသည်။ "အရမ်းချိုအီလွန်းတယ်၊ ကျွန်တော့်ကိုတောင် ကြက်သီးမွေးညှင်းထစေတယ်"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် မရမကပြောလေ၏။ "ဒါဆို ကိုယ့်ကို အစ်ကိုယွင်လို့ခေါ်"

"..." ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရှက်ပြီး ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေသည်။ "မြန်မြန်ခေါ်လို့"

"..." ယဲ့ဖေးကျိုးသည် လှည့်၍ အမြန်ထွက်သွားသည်။

ရှန်ရှင်ယွင်: "..."

ရှန်ရှင်ယွင်: "တကယ်ကြီးလား။ မင်း အသုံးချပြီးတော့ ကန်ထုတ်လိုက်

ပြီပေါ့"

ရှန်ရှင်ယွင်: "ကလေးရေ၊ နံရံပေါ်ကျော်တက်ပြီး မင်းကိုဖမ်းဖို့ မင်းကိုယ့်ကိုဖိအားပေးနေတာပဲ"

TK Team Chapter 60