Chapter 65

【Volume 3 : ကံဆိုးခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၁၃】

Chapter 65

ထွက်ခွာမည့်နေ့ကို လျင်မြန်စွာ ရောက်လာသည်။

ယနေ့နံနက်အစောပိုင်းတွင် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး နှိုးစက်နာရီကိုပင် အသုံးမပြုဘဲ အစောကြီးနိုးလာခဲ့သည်။

ရေချိုးပြီး မနက်စာစားပြီးသည့်နောက်မှာ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူထုပ်ပိုးထားသည့် ခရီးဆောင်အိတ်များကို သယ်ပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူ့မိဘများကို လိုက်ပို့ရန်မလိုဘူးဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူ့သားကို တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားခွင့်ပေးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်တာကြောင့် သူမ စိတ်သက်သာရာရသည်ဟု မခံစားရခင် ယဲ့ဖေးကျိုး လေယာဉ်ပေါ်တက်တာကိုကြည့်ရန် အတင်းအကျပ်တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် ညက သန်းခေါင်ယံအထိ လူမှုရေးပွဲတက်နေသော ယဲ့ကျင်းရှန်ကိုပင် ကားထဲဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။ 

သူ၏ပုံမှန်အားဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး အာဏာရှင်ဆန်သော အဖေဖြစ်သူ အိပ်ချင်မူးတူး ညည်းညူနေတာကို ကြည့်ရင်း ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ သူ ငြင်းဆန်ရန် ကျရှုံးသွားပြီး အမေက သူ့ကို ကားထဲ အတင်းတွန်းထည့်လိုက်သည်။ 

ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် တောက်ပသောနေရောင်ခြည်သည် ဖြာကျနေပြီး မနက်ခင်းတွင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ရွှေမှုန်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပစေကာ လူတို့၏စိတ်ဓာတ်ကို မြင့်တင်ပေးသည်။

ကားစတင်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်ပြီး ရှန်ရှင်ယွင်ဆီ WeChat စာတစ်စောင်ပို့လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လေဆိပ်ကိုသွားနေပြီ။ ကျွန်တော့်မိဘတွေက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့မှာ။ ခင်ဗျား လေဆိပ်ရောက်ရင် ကျွန်တော့်ကို မသိချင်ဟန်ဆောင်ထားနော်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ သွားလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။"

ရှန်ရှင်ယွင်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။ "ကောင်းပြီ" အနောက်တွင် ဝမ်းနည်းနေသော အီမိုဂျီတစ်ခုရှိသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ပြတင်းပေါက်ဘက်မျက်နှာလှည့်ပြီး ရှုခင်များကို ကြည့်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်တာကြောင့် သူ့ဘေးတွင်ထိုင်နေသော သူ့အမေသည် သူ တကယ်က တိတ်တိတ်လေးပြုံးနေတာကို မသိလိုက်ပေ။

ရှန်ရှင်ယွင်: "ကျွတ်… လျှို့ဝှက်ဆက်ဆံရေးပဲ"

ရှန်ရှင်ယွင်: "နေ့အလင်းရောင်ကို မမြင်ရတော့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ တိတ်တိတ်လေး ပုန်းနေရုံပဲ ရှိတာပေါ့"

ရှန်ရှင်ယွင်: "ကိုယ်မှားတယ်လို့ခံစားရတယ်"

ရှန်ရှင်ယွင်: "QAQ…"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ရယ်ချင်သလို စိတ်မကောင်းဖြစ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "လျှောက်မပြောနဲ့။ ကျွန်တော် ကောလိပ်ရောက်တဲ့အခါ သူတို့ကိုပြောပြလိုက်မယ်"

ရှန်ရှင်ယွင်: "နောက်တာပါ၊ ကံဆိုးသူလေး၊ မင်းပြောသမျှ ကိုယ်နားထောင်မှာပါ"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အနမ်းအီမိုဂျီကို ပို့လိုက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ပြည့်နှက်သွားပြီး အနည်းငယ် နာကျင်သွားသလို ခံစားရသည်။

သည်လိုပျော်ရွှင်မှုမျိုးက သူ့ကို ဝမ်းသာအားရရယ်မောအောင် ပြုလုပ်နေသည်။

မနက်ခင်းမှာ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုကြောင့် လေဆိပ်ကိုရောက်ရန် တစ်နာရီနီးပါးကြာသည်။ မိဘများနှင့်အတူ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် လေယာဉ်ပေါ်တက်ခွင့်လက်မှတ်ယူပြီး ခရီးဆောင်အိတ်များကို စစ်ဆေးသည်။ တစ်နေကုန် သူ့အမေ၏ညွှန်ကြားမှုများကြောင့် မူးဝေနေကာ လုံခြုံရေးဂိတ်ကို သူတစ်ယောက်တညိး ဖြတ်သွားသည်။ သူသည် တစ်ဖက်မှာရပ်ပြီး ပြုံးကာ အဝေးကနေ မိဘများကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ၏ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲယူကာ ပထမတန်းဧည့်ခန်းတွင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ရှန်ရှင်ယွင်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ လမ်းမပေါ်က ယာဉ်ကြောအခြေအနေသည် အခုတလော သိပ်မကောင်းပေ… ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ထိုင်ရန် ဆိုဖာသေးသေးလေးတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ပြီး ရှန်ရှင်ယွင်ကို ဖုန်းဆက်ရန် ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဘယ်သူမှ မဖြေချေ။

"ကားမောင်းရခက်နေလို့ ဖုန်းပြောဖို့ အချိန်မရှိတာဖြစ်မယ်…" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် တွေးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဂိမ်းကိုဖွင့်ပြီး ဇွန်ဘီများနှင့် တိုက်ခိုက်ရင်း ခဏလောက် စိတ်ဂနာမငြိမ် ကစားပြီးနောက် ရှန်ရှင်ယွင်ကို နှစ်ကြိမ်ဖုန်းခေါ်သော်လည်း ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြပေ။

'အသံပိတ်ထားတာပဲဖြစ်မယ်'ဟု ယဲ့ဖေးကျိုး စိုးရိမ်တကြီး တွေးလိုက်သည်။ သူသည် ဖုန်းကို အသံအမြင့်ဆုံးထိမြှင့်ပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လျှောက်နေသော သူစိမ်းများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မိနစ်တိုင်း ဧည့်ခန်းဝင်ပေါက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်ဝင်လာသလားဆိုတာ သူ စစ်ဆေးနေမိသည်။

အချိန်တွေကုန်လွန်လာပြီး ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ခရီးဆောင်ကို ဝင်ပေါက်နှင့် အနီးဆုံးဆိုဖာပေါ်ဆွဲတင်ပြီး ဝင်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဆူပုတ်နေသောမျက်နှာဖြင့် သူသည် ရှန်ရှင်ယွင်ကို တစ်ခေါက်ပြီးတစ်ခေါက် ဖုန်းခေါ်လိုက်၊ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၊ ထိုင်ချလိုက်၊ လမ်းပတ်လျှောက်လိုက်လုပ်နေသော်လည်း ဘယ်သူမှ ဖုန်းမကိုင်ချေ။

ဤအချိန်တွင် ယဲ့ဖေးကျိုး၏ လေယာဉ်ပေါ်တက်ရန် သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မတော်တဆတစ်ခုခုများဖြစ်နေတာလား… ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခရီးဆောင်အိတ်လက်ကိုင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သံသယစိတ်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။ လေယာဉ်လက်မှတ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး ယာဉ်တစ်စီးကိုရှာရန် ထွက်သွားမည့်အချိန်တွင် သူ့ဖုန်းက WeChat အသိပေးချက်နှင့်အတူ ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အလျင်အမြန် စာကိုဖွင့်ကြည့်ပြီး လုံးဝစိတ်ရှုပ်နေသော ရှန်ရှင်ယွင်ဆီမှ အသံမက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဖြစ်သည်။ "ဘေဘီ၊ ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရုတ်တရက် အရေးပေါ်ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ ကိုယ် ဒီနေ့မလာနိုင်ဘူး။"

သူ၏ပုံမှန်လိုပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် အသံနှင့်မတူဘဲ သူ့အသံက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေပြီး အလွန်စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" ယဲ့ဖေးကျိုးက ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ရှန်ရှင်ယွင်က တိုတိုတုတ်တုတ်ပြောပြန်ခဲ့သည်။ "ကိုယ်အဆင်ပြေပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ချီတုံချတုံဖြင့် သူ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို လေယာဉ်ပေါ်တက်သည့်တံခါးဆီသို့ ဆွဲယူရင်း လမ်းလျှောက်ကာ ဖုန်းပြောနေသည်။ "ဒါဆို… ကျွန်တော့်ဘာသာ အရင်ဆုံးသွားနှင့်မယ်လေ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် မသွားရင် ကျွန်တော့်မိဘတွေ သံသယဝင်မှာ။ မနက်ဖြန် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လာရှာလို့ရတယ်မလား။"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့တွင် ထပ်ပြောရန် အချိန်မရှိသလို "ကောင်းပြီ"လို့သာ ပို့ခဲ့သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ သူ့မေးခွန်းများကို ဖိနှိပ်ပြီး တခြားဘာမှမပြောတော့ဘဲ လေယာဉ်ပေါ်တက်လိုက်သည်။

ကြိုမမြင်နိုင်သော အဖြစ်အပျက်များနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို သူလည်း မဖြစ်စေချင်ပါ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ရက်လောက်နောက်ကျသွားတာပဲ။ ပထမနေ့မှာ ငါ့ဟာငါ တောက်တက်လို့ရပါတယ်။ တစ်ရက်လောက် ငါ့ဟာငါ ခရီးသွားတာ မဆိုးလောက်ပါဘူး… ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်ပြီး ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို တင်းကျပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လေယာဉ်ပျက်သောမြင်ကွင်းကို သူ မတွေးဘဲမနေနိုင်ပေ။

"ဖွီး… ဖွီး… ဖွီး…" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် လေယာဉ်ပျက်ကျမည့်အခြေအနေကို စိတ်ထဲမှဖယ်ရှားပြီး ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နူးညံ့ပြီး ဖောင်းကြွနေသော အဖြူရောင်တိမ်တိုက်များသည် ဂွမ်းလုံးများကဲ့သို့ လေယာဉ်အောက်တွင် ကျယ်ပြန့်သောပင်လယ်ကြီးတစ်ခုလို ဖြန့်ကျက်နေသည်။

…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနည်းနည်းတော့မပျော်သေးဘူး။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် မေးစေ့ကို ကိုင်ထားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

တစ်နာရီခွဲကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် လေယာဉ်သည် ပစ်မှတ်လေဆိပ်သို့ ချောမွေ့စွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသဘ် ကူကယ်ရာမဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လေယာဉ်ပျက်ကျတာမျိုး တစ်စုံတစ်ခုမဖြစ်ခဲ့တာ အရမ်းကောင်းတာပဲ။

လေဆိပ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် နေရောင်သည် လင်းလက်တောက်ပနေသဖြင့် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ရှန်ရှင်ယွင် ကြိုတင်ဘွတ်ကင်လုပ်ထားသည့် ဟိုတယ်သို့ တက္ကစီစီးခဲ့သည်။

ဟိုတယ်က ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိတာကြောင့် ဈေးကြီးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်က တကယ်ကို ကောင်းမွန်ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိကာ ဈေးနှုန်းနှင့်ထိုက်တန်သည်။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အခန်းထဲကိုဝင်ပြီး နူးညံ့သောအိပ်ရာပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လူးလိမ့်ကာ ခဏလောက် လဲနေပြီးနောက် သူ့ဖုန်းကို အသုံးပြုပြီး ယနေ့မှာ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် စီစဉ်ထားသောနေရာများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ပြီးနောက် သူသည် တောင်တက်ကျောပိုးအိတ်၊ တောင်တက်ဖိနပ်နှင့် တောင်တက်တုတ်များကို ခေါင်းကနေခြေဖျားအထိ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

"ငါ လေယာဉ် အစားအစာခဲ့ရတော့ တောင်တက်ပြီးရင် အစားအသောက်ကောင်းကောင်းစားရမယ်…" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် စီစဉ်နေသလို သူ့ကိုယ်သူရေရွတ်ရင်း ကိုယ်လုံပေါ်မှန်ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူကြည့်လိုက်ကာ ပါးကိုညှစ်ပြီး တင်းမာစွာပြောလိုက်သည်။ "ဟေ့… အားတင်းထား"  

စကားပြောပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် တောက်ပသောအပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏တောက်ပသောမျက်လုံးများသည် ကြည်လင်သော လခြမ်းပုံရေကန်နှစ်ကန်နှင့် တူသည်။

"ဟုတ်တယ် လိမ္မာတဲ့ကောင်လေး" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ခေါင်းကိုပုတ်လိုက်ရင်း အခန်းကတ်ကိုယူပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဧည့်သည်ခန်းသည် ပဉ္စမထပ်ဖြစ်၍ ယဲ့ဖေးကျိုးက လှေကားထစ်ကို ရွေးလိုက်သည်။

ဓာတ်လှေကားထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေပြီး မတော်ဆနီးပါး ပြုတ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဓာတ်လှေကားများကို ကြောက်ရွံ့လာခဲ့ပြီး ဆယ်ထပ်အောက်က အထပ်များကို သူ့ခြေထောက်များကိုသာ အားကိုးခဲ့သည်။

လှေကားထစ်ကနေဆင်းတာက ပိုလုံခြုံသည်။ သူသည် လှေကားများကနေ ပြုတ်ကျသည့်အတွေ့အကြုံရှိသော်လည်း ဓာတ်လှေကားစီးတာထက် အမြဲလုံခြုံသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် တတိယထပ်မှ ဒုတိယထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ ဒုတိယထပ်ရှိကြမ်းပြင်သည် တောက်ပြောင်ပြီး သုတ်ထားရုံသာရှိသေးသည်ကို သူသတိပြုလိုက်မိသည်။ လက်ရန်းပို သူ လှမ်းကိုင်တော့မည့်အချိန်တွင် သူ့ခြေထောက်များသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအားတစ်ခုကြောင့် တွန်းပို့ခံရသကဲ့သို့ ချော်လဲသွားပြီး ကံဆိုးသော သခင်လေးယဲ့သည် လှေကားတစ်လျှောက် လိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးထပ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ လဲကျသွားသည်။

အိုး…

နာတယ်၊ နာတယ်၊ နာတယ်။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်သွားသလို ခံစားရပြီး သူထခါနီးတွင် လူတစ်စုက သူ့ဆီသို့ ပြေးလာကာ အော်ဟစ်နေပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သေသွားသကဲ့သို့ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းရင်း မျက်လုံးမှ ထွက်လာမည့် မျက်ရည်များကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

လူအများကြီးရှေ့တွင်ငိုတာက အလွန်ရှက်စရာကောင်းသည်။

"လူကြီးမင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" "ဆေးရုံကားမြန်မြန်ခေါ်ကြ" "သူ့ကိုလှည့်ပြီး ကြည့်ရအောင်" သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူတွေ ဝိုင်းအုံလာပြီး စကားပြောနေကြကာ တချို့က ယဲ့ဖေးကျိုး၏လက်မောင်းကို ဆွဲကာ သူ့အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် လှည့်ဖို့ ကြိုးစားနေကြသည်။

ထို့ကြောင့် မာနကြီးသော သခင်လေးယဲ့သည် ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုရှိနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။ "တစ်ခုခုများဖြစ်လို့လား။"

ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက ဒဏ်ရာအတွေ့အကြုံများစွာကိုအခြေခံ၍ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့တွင်အရိုးကျိုးခြင်း သို့မဟုတ် အတွင်းဒဏ်ရာများမရှိကြောင်းယူဆပြီး ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများသာရသွားတာ ဖြစ်နိုင်တာကြောင့် သူ အလွန်တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

ဟော်တယ်မန်နေဂျာတစ်ယောက်လို ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ယဲ့ဖေးကျိုးအား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဦးညွှတ်ကာ ငိုတော့မည့်အမူအရာဖြင့် အဆုံးမရှိတောင်းပန်ခဲ့သည်။

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဘာဒဏ်ရာမှမရပါဘူး။" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ကျောနောက်ရှိ တောင်တက်အိတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ နာကျင်မှုကို တောင့်ခံရင်း အတင်းပြုံးပြီး တစ်ဖက်လူအား နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ နာကျင်မှုကို သက်သာစေတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ရှိတယ်"

ကံဆိုး၍သာဖြစ်နိုင်သည်။ လှေကားကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်ပြုတ်ကျတာ ပထမဆုံးအကြိမ်၊ ဒုတိယအကြိမ်မဟုတ်ပါ။ ကြမ်းပြင်က အနည်းငယ်ချော်နေတာတော့ မှန်ပါသည်။ သို့သော် လူအများစုက ပြုတ်ကျမှာမဟုတ်ပေ။ ကံမကောင်းပါက တခြားသူများကို သူနှင့်အတူ မဆွဲချပါနှင့်။

ကံဆိုးသူကောင်လေးသည် အမြဲတမ်းကံဆိုးသောဘဝကို သည်လိုရင်ဆိုင်နေပုံရသည်။

မန်နေဂျာသည် ချက်ချင်းပဲ ယဲ့ဖေးကျိုးနှင့် လက်ထပ်ချင်သလိုဖြစ်သွားပြီး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သို့သော်လည်း ယဲ့ဖေးကျိုးကို ဝန်းရံသောလူအုပ်စုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပုံမပေါ်ဘဲ သူတို့အားလုံးသည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဟိုတယ်စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့သည် စစ်ဆေးရေးခရီးစဉ်တွင် ပါဝင်သကဲ့သို့ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို သတိပြုလိုက်မိသည်။ သူတို့ထဲတွင် အထူးထင်ရှားသော အမျိုးသားနှစ်ယောက်ပါဝင်ပြီး တစ်ယောက်က အရပ်ရှည်ပြီး တစ်ယောက်က အရပ်ပုသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးသည် အလွန်ချောမောကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာအသွင်အပြင်များက တစ်ထပ်တည်းမကျသော်လည်း သူတို့၏အေးစက်စက်အမူအရာနှင့် အမူအရာကင်းမဲ့သောမျက်နှာများက ရေခဲတောင်နှစ်ခုလို အတော်လေးဆင်တူကာ တစ်ခုကကြီးပြီး တစ်ခုကသေးသည်။

…ဒီလိုထူးထူးဆန်းဆန်း ပြီးပြည့်စုံတဲ့လိုက်ဖက်မှုက ဘာလဲ။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခေါင်းယမ်းကာ သူ့စိတ်ထဲမှ မသက်ဆိုင်သော အတွေးများကို ထုတ်လိုက်သည်။ သည်လူများကို စိတ်သက်သာရာရစေရန် သူထပ်ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်တော် မကြာခဏ လှေကားထစ်တွေကနေ လိမ့်ကျလေ့ရှိလို့ ကျင့်သားရနေပါပြီ။"

"…" လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် မေးခွန်း အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ၏တောင်တက်တုတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဟိုတယ်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သည်လောက်တိုတောင်းသောအကွာအဝေးတွင် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် နတ်ဆိုးဝင်နေသလို နှစ်ခါဆက်တိုက် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ သူသည် ရေခဲတောင်ကြီး၏ခြေရင်းတွင် ဝမ်းနည်းဖွယ် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ရေခဲတောင်ကြီးသည် သူ့ကို ကူညီရန် အောက်ကို ငုံ့မည့်အချိန်တွင် ရေခဲတောင်လေးက သူ့ကို လာကိုင်လေသည်။ သူ့ကို ကူညီပြီး ပြန်ထူချိန်တွင် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရေခဲတောင်လေး၏ မျက်လုံးထဲက 'သတ်ဖြတ်လိုစိတ်'ဟုခေါ်သောအရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှာလကာရည်နည်းနည်းရောနေသလိုပဲ။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် လန့်သွားပြီး သူအဆင်ပြေကြောင်း ထုတ်ဖော်ရန် သူ့လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူတို့က တကယ်ကို စုံတွဲတွေပဲ…

ဒါပေမဲ့ တူညီတဲ့ပုံစံတွေရှိတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်များ ချစ်ကြိုက်သွားကြတာလဲ။ ရေခဲတောင် Vs ရေခဲတောင်လား။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဦးတည်သွားရင်း သူ၏တောင်တက်တုတ်ကို ဂရုတစိုက် အသုံးပြု၍ သူ့ကိုယ်သူ ထောက်ထားလိုက်သည်။ သူ ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ မိုးကြိုးပစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"..." ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ချဉ်းကပ်လာသည့် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကို ကြောင်တက်တက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

လေတိုက်ရာမှ လွင့်မျောလာသော ငွေရောင်မိုးရေသည် ယဲ့ဖေးကျိုး၏ ဦးခေါင်း၊ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တို့အပေါ် အေးမြပြီး ညင်သာစွာ စီးဆင်းလာသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် မိုးရေကို ခဏတာ ငေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နိမ့်ချစွာ ရယ်မောရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါ ဒါကို စောစောကတည်းက တွေးလိုက်သင့်တာ…"

မိုဘိုင်းဖုန်းစာအုပ်ဆိုင်ထဲက တိမ်များလို ချိုမြိန်သော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်က တိမ်များသည် မှောင်မိုက်ပြီး စိတ်ပျက်စရာကောင်းသောတိမ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ 

'ခဏလောက်နေရင် ရပ်သွားမှာပါ'ဆိုသောမျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဆိုဖာဆီ ဂရုတစိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်ကျမှ သူသတိထားမိတာက အစောပိုင်းပြုတ်ကျမှုကြောင့် ဖုန်းသည် ဖန်သားပြင်အက်ကွဲကြောင်းရှည်ကြီးဖြင့် ကွဲသွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ အသုံးပြုရန် မထိခိုက်ခဲ့ပေ။ ရှန်ရှင်ယွင်၏ချောမောပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်မျက်နှာသည် အက်ကွဲကြောင်းကြောင့် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေပုံရသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုး၏ လက်ချောင်းထိပ်များက အက်ကွဲကြောင်းကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ထိတွေ့ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို သုတ်ရန် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

'ငါ လုံးဝမှားတယ်လို့ မခံစားဘူး။ ငါ လုံးဝမငိုချင်ဘူး။ ငါ ဘယ်လိုနာကျင်မှုကိုမှ မခံစားရဘူး။' ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့မျက်လုံးများကိုမှိတ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ညှို့ယူရန် ကြိုးစားရင်

း သဘာဝအတိုင်းပြုံးနေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ပေါ်လာသည်။

ငါ ကံဆိုးမှုကို နှစ်သက်တယ်၊ ကံဆိုးမှုက ငါ့ကို ပျော်ရွှင်စေတဲ့… နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ။

TK Team Chapter 65