Chapter 64

【Volume 3 : ကံဆိုးခြင်းနတ်ဘုရားလေး ၁၂】

Chapter 64

နောက်နေ့မနက်တွင် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အနမ်းတစ်ခုကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

"မှော်အစွမ်းပြယ်သွားပြီ" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုး၏နှုတ်ခမ်းကို သူ့နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "အိပ်ပျော်နေတဲ့မင်းသမီးလေး ထတော့"

"…မင်္ဂလာနက်နံခင်းပါ" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အိပ်ချင်မူးတူး ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း ရှုပ်ပွနေသောဆံပင်များကို ဖိလိုက်သည်။

"မင်းအိပ်နေတဲ့အချိန် အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို နမ်းမလိုအမူအရာလုပ်ပြရင်း ချစ်ခင်စွာပြောခဲ့သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်ပြီး ဖုံးပြီး ထိတ်လန့်တကြားပြောလိုက်သည်။ "ခဏစောင့်ဦး၊ ကျွန်တော် သွားမတိုက်ရသေးဘူး"

ငါ့ချစ်သူက မနက်စောစောနိုးတာနဲ့ ငါ့ကို ပရောပရည်လုပ်နေတယ်။ ငါက ဆင်ခြံတုံတရားရှိသူမလို့ ကံကောင်းတယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ သူကို ချစ်မိလိုက်တာ ကြာလှပြီ။ သခင်လေးယဲ့သည် စိတ်ပူစွာ တွေးတောလိုက်ပြီး သူ့ကို ချစ်မိသွားပြီဆိုတာ လုံးဝမသိလိုက်ပေ။

"ခြောက်နာရီ..." ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သမ်းဝေပြီး နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကျောင်းသွားဖို့ ပြင်သင့်ပြီ"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ၏ရှုပ်ပွနေသောဆံပင်များကို ဖွလိုက်ပြီး အိပ်ရာကနေထကာ အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များကို ဝတ်ရင်း ပြတင်းပေါက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖွင့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ထုတ်လိုက်ကာ ယဲ့ဖေးကျိုးကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်အရင်သွားပြီ၊ တတိယအတန်းချိန်မှာတွေ့မယ်နော်"

စတုတ္ထအတန်းချိန်က ရူပဗေဒအတန်းဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်...

"ကောင်းပြီ၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ယဲ့ဖေးကျိုးက သူ့လက်ကို နာခံစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆင်းလာပြီး ဆင်းသက်ပြီးနောက် ခြံဝင်ထဲတွင် ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ယဲ့ဖေးကျိုးကို အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ရှန်ရှင်ယွင်ကို အနမ်းတစ်ပွင့်ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ရှန်ရှင်ယွင်၏တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မကြည့်ဘဲ ကန့်လန့်ကာနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်သွားကာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ရင်ခုန်နေလေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတော့ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့ခေါင်းတစ်ဝက်လောက် ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ ချောင်းကြည့်ပြန်ပြီး အောက်ထပ်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ခြံဝင်းထဲက ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ယဲ့ဖေးကျိုး လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူသည် ခြံစည်းရိုးထိပ်ကနေ ခုန်ဆင်းသွားပြီး လမ်းဘေးကို တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဆင်းသက်ပြီးနောက် ရှန်ရှင်ယွင်သည် ရှင်းမပြနိုင်သောနည်းဖြင့် လက်တစ်ဖက်ကို အလျားလိုက် လေထဲသို့ မြှောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ခံရသကဲ့သို့ မူလအနေအထားသို့ ပြန်ရောက်မသွားခင် သူ့လက်မောင်းသည် ရုတ်တရက် နိမ့်ကျသွားပြီးနောက် ပေါ်လွင်နေသော လက်ဖျံကြွက်သားများသည် အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ရုန်းကန်နေရသကဲ့သို့ တင်းမာသွားသည်။ ရှန်ရှင်ယွင်သည် ပြုံးပြီး သူ့လက်မောင်းပေါ်က လေထဲကို တစ်စုံတစ်ခုပြောလိုက်ပြီနောက် သူ့လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီး ‌ထွက်သွားသည်။

လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးသည် မမြင်နိုင်သောငှက်တစ်ကောင် သူ့လက်မောင်းပေါ်ကျရောက်ပြီးနောက် အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားပုံရသည်။

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် လုံးဝစိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေသည်: "…"

ငါ့ချစ်သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက် ပြောပြနိုင်မလား။

စာမေးပွဲကြီး ဖြေဆိုမည့်ရက်က နီးကပ်လာသည်။

မနက်ပိုင်းစာမေးပွဲများပြီးသွားသောအခါ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် စာမေးပွဲခန်းထဲကနေ အမြန်ထွက်လာပြီး အဝေးက ကျောင်းတံခါးတွင် သူ့ကိုစောင့်နေသော ရှန်ရှင်ယွင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုလဲ" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုးကို သူအကြိုက်ဆုံး matcha မစ်ရှိတ်တစ်ခွက် ပေးလိုက်ပြီးနောက် တစ်ရှူးဖြင့် သူ့နဖူးမှ ချွေးစများကို သုတ်လိုက်သည်။

"အတော်ကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်" ယဲ့ဖေးကျိုး အလွန်ယုံကြည်မှုမရှိချင်သော်လည်း သူ၏စိတ်ကြီးဝင်မှုကိုတော့ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ "နေ့လယ်ပိုင်း ရူပဗေဒစာမေးပွဲမှာ ကျွန်တော် အမှတ်တစ်ဝက်ရသရွေ့ အဆင်ပြေတယ်"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ပြုံးကာ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် နွေးထွေးသောအလင်းရောင်များ စီးဆင်းနေသည်။ "အရင်သွားစားရအောင်။ မင်းစားချင်သလဲ။"

ယဲ့ဖေးကျိုးက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "ပီဇာ"

နေ့လယ်စာစားချိန်က အလွန်ရှည်လျားသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် နောက်ဆုံးပီဇာကို ကိုက်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာနဲ့ ဆိုဖာပေါ် လဲချလိုက်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့ဗိုက်လေးကို စိုက်ကြည့်ပြီး ရယ်လေသည်။ "ထိလိုက်ရင် ပျော့အိပြီး နူးညံ့နေမှာပဲ"

ယဲ့ဖေးကျိုးက မျက်ဆန်လှန်ပြသည်။ "ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းပဲ မာနေတာ"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ မီနူးကို ‌ကောက်ယူကာ အုပ်မိုးပြီး သူတို့မျက်နှာများကို မီနူးဖြင့် ဖုံးလိုက်ပြီး ယဲ့ဖေးကျိုးနှင့် ရှည်လျားသော အနမ်းတစ်ခု ဖလှယ်လိုက်သည်။

အနမ်းပြီးဆုံးပြီးနောက် ရှန်ရှင်ယွင်သည် မီနူးကို လေးနက်စွာ ပြန်ထားကာ သူ့အမူအရာက အလွန်ငြိမ်သက်နေပုံရသည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသော ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့်တူပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများသည် နီရဲစိုစွတ်လာသည်အထိ အနမ်းခံရခြင်းကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အလွန် masochistic ပုံစံဖြစ်စေသည်။

"ခင်ဗျားက 'Sekaiichi Hatsukoi' လို cosplay နေတာပဲ…" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး သည်ဘက်ကိုကြည့်နေသော သူ့ညာဘက်က လူတစ်ယောက်တည်းကို စိတ်တိုတို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ရှင်ယွင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "အဲဒါကဘာလဲ"

"BL Anime လေ" ယဲ့ဖေးကျိုးက ‌ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြံပြုလိုက်သည်။ "အဲဒါက တကယ်ချစ်စရာကောင်းတယ်။ သူတို့က မျက်နှာကို မီနူးနဲ့အုပ်ဖို့ နမ်းတဲ့အခန်းပါတယ်"

"ကိုယ်မကြည့်ဖူးဘူး" ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဘယ်ဘက်ရှိ တစ်ယောက်တည်းသမားကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုယ် သူ့ကို အမြင်ဖုံးချင်လို့ပါ၊ ဘာမှမပိုပါဘူး"

သူ့ဘေးက တစ်ယောက်တည်းသမား: "…"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ယဲ့ဖေးကျိုး၏မျက်နှာပေါ်က ဆော့စ်တချို့ကို တစ်ရှူးဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး သူ့နဖူးပေါ်ရှိ ရှုပ်နေသော ဆံပင်များကို သပ်ရပ်အောင် ကူညီပေးကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့နေ့လယ် မင်း ရူပဗေဒစာမေးပွဲဖြေရမယ်။ မင်း မေးခွန်းကို ခန့်မှန်းလိုက်ပါ။ ကိုယ် မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်" 

"ကောင်းပြီ..." ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ကျွန်တော် ခိုးချတာမများလွန်းဘူးလား။"

ရှန်ရှင်ယွင်က ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ နောက်နောင် ခိုးချတာပိုများဦးမှာ"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ၏ဖျော်ရည်ပိုက်ကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တခြားကျောင်းသားတွေအတွက် ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းနည်းနည်းဖြစ်မိတယ်။"

"မင်းလည်း အရမ်းကြိုးစားတာပဲလေ" ရှန်ရှင်ယွင်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "ပြီးတော့ ဒါတွေအားလုံးက ကိုယ်တို့အတူတူ ခရီးထွက်ရဖို့မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ memo app ကိုဖွင့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်လိုက်၊ ကျွန်တော် လမ်းညွှန်ဂိုက်ကိုတောင် ကြည့်ပြီးပြီ"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖေးကျိုး၏ခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။ "အင်း၊ မဆိုးဘူး… ဒီမြို့မှာ ပင်လယ်ရှိတယ်။"

"ကျွန်တော် ပင်လယ်ကို မတွေ့ရတာကြာပြီ" ယဲ့ဖေးကျိုး၏မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ "ကမ်းခြေမှာ လှိုင်းလုံးတွေထဲ ကျွန်တော် မျောပါလုနီးပါး ဖြစ်ကတည်းက ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်ကို ကမ်းခြေသွားခွင့်မပေးတော့ဘူး…"

ရှန်ရှင်ယွင်သည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ရယ်မောကာ စားပွဲတစ်ဖက်ဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ယဲ့ဖေးကျိုးဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ခါးကိုဖ‌က်ကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ လှိုင်းလုံးတွေထဲ မင်းမျောပါတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ခြေလှမ်းတိုင်း ကိုယ် မင်းဘေးမှာရှိနေမယ်။"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ချိုမြိန်မှုကို ခံစားလိုက်ရကာ ရှက်သွေးဖြာပြီး သဘောတူဟန် အသံပြုလိုက်သည်။

စာမေးပွဲကြီးအပြီးတွင် ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ဤတစ်ကြိမ် ရလဒ်များကို အလွန်ဂရုစိုက်ပြီး နေ့တိုင်း စောင့်မျှော်နေသောကြောင့် ရက်အနည်းငယ် အာရုံပျံ့လွင့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ရှန်ရှင်ယွင်၏ကံကောင်းခြင်းကြောင့် ယဲ့ဖေးကျိုး၏စာမေးပွဲကြီးအဆင့်သည် ကျဆင်းမသွားရုံသာမက ယခင်လပတ်စာမေးပွဲအဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နှစ်ဆင့်တက်လာပြီး သူ၏ညံ့ဖျင်းသော ရူပဗေဒရမှတ်သည် အတန်းထဲက ထိပ်ဆုံးငါးယောက်ထဲဝင်အောင် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ 

ယဲ့ဖေးကျိုး၏မိဘများသည် ရလဒ်ကို အလွန်ကျေနပ်ကြပြီး စာမေးပွဲမတိုင်ခင် ပေးခဲ့သောကတိကြောင့် သားဖြစ်သူကို ခရီးစရိတ်အတွက် ငွေအမြောက်အမြားလွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ယဲ့ဖေးကျိုး၏အမေသည် သားဖြစ်သူက အမြဲတမ်းကံမကောင်းတတ်ကာ ခရီးတွင် ပြဿနာတတ်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ပင်လယ်မရှိသောမြို့တစ်မြို့ကို ရွေးချယ်စေချင်ကာ သူ့အတွက် သက်တော်စောင့်တစ်ယောက် စေလွှတ်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ ယဲ့ကျင်းရှန်က ဤအကြံပြုချက်အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

လွတ်လပ်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည့် အမှတ်ကတ်ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီး ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အပေါ်ထပ်က သူ့အိပ်ခန်းဆီ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားပြီး တံခါးပိတ်ကာ ရှန်ရှင်ယွင်ကို သတင်းကောင်းပြောပြရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဆင့်ငါးရတယ်" ယဲ့ဖေးကျိုးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကထက် အဆင့်နှစ်ဆင့်တက်လာတယ်"

"ဘေဘီက အရမ်းအံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။" ရှန်ရှင်ယွင်သည် ခေတ္တတန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခရီးစဉ်က အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ယဲ့ဖေးကျိုးသည် အလွန်ပျော်၍ "ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဘယ်နေ့သွားကြမလဲ။ ၂၄ လား ၂၅ လား"

"ကောင်းပြီ၊ ၂၄ ပေါ့" ရှန်ရှင်ယွင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် လေယာဉ်လက်မှတ်နဲ့ ဟိုတယ်ကို ကြိုတင်မှာထားပြီ။"

"အင်း…" ယဲ့ဖေးကျိုးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်က အိုးထဲရှိ အပင်၏အရွက်များကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး နူးညံ့သောအရွက်သည် လိပ်ကာ ပြန်ကျလာသည်။ သူ၏သဘာဝအတိုင်း ပြုံးနေသေ။ နှုတ်ခမ်းများသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကွေးညွှတ်သွားပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ကတိနော်… ခြေလှမ်းတိုင်း ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဘေးမှာရှိရမယ်"

ရှန်ရှင်ယွင်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ညှို့‌ဓာတ်ပါသည့်အသံသည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သောလေလှိုင်းများမှတစ်ဆင့် ရောက်လာသည်။ "ကတိ… ခြေလှမ်းတိုင်း ကိုယ် မင်းဘေးမှာရှိနေမှာပါ"

ယဲ့ဖေးကျိုး၏အံ့

ဩသင့်စေရာမှာ သူပြောပြီး ငါးရက်မပြည့်ခင်မှာပဲ ရှန်ရှင်ယွင်သည် သူ့စကားသူ ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။

TK Team Chapter 64