Ch 2

🍼 Chapter 2

🍼 Qingqing has a younger brother

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ကလေးများကို လိမ်လည်ရာတွင် မကျွမ်းကျင်သော ဖူစစ်ကျင်းသည် ချစ်စရာကောင်းသော ချင်ချင်အား။စိတ်ပျက်စေရတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ "...မား" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုခေါ်သံသည်ပင် အလွန်ခေါ်ရခက်နေသည်– "ဦးလေး မလိမ်ပါဘူး၊ သူက မားရဲ့ တိတိ၊ အဘိုးတို့ အဘွားတို့ရဲ့သားအငယ်ဆုံးပါ"

"..."

ဤအချိန်တွင် ချင်ချင်၏ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန်အတွက် "ကောင်းကင်ပြိုကျသွားသကဲ့သို့" ဟူသော စကားသည်ပင် နည်းပါးလို့နေသေးသည်။

သုံးနှစ်ခွဲအရွယ်ကလေးတစ်ဦးသည် အရာများစွာကို အပြည့် အဝနားမလည်သေးသည့် အဆင့်တွင်ရှိသည်။

သို့သော် မွေးစကတည်းက ဆွေမျိုးများကိုမှတ်မိအောင် သင် ကြားပေးထားသည့် ကလေးတစ်ဦးအတွက် "ဦးလေး"၊ "တိတိ" နှင့် "သားအငယ်ဆုံး" စသည့် စကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူမ နားလည်နိုင်သေးသည်။

အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးမှာ သူ့ ဦးနှောက်ငယ်လေးတွင် သူမသည် သုံးနှစ်သာရှိသေးပြီး ဤမျှကြီးသော တိတိ သို့မဟုတ် ဤမျှကြီးသော သားတစ်ဦးရှိရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို အခြေ ခံဗဟုသုတလုံးဝရှိမနေခြင်းပင်။

အခြားလူများပြောသမျှကို သူ ယုံကြည်သည်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ ဉာဏ်ကောင်းသောချင်ချင်သည် အတည်  ပြုရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို မေးမြန်းရန်သိသော်လည်း၊ သူမ ယုံ ကြည်ရသူမှအတည်ပြုလာပါက သံသယရှိဖွယ်မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူ့တွင် တကယ်တမ်း တိတိတစ်ယောက်ရှိနေခဲ့သည်။

"ဝါး..." ရုတ်တရက် ငိုသံတစ်ခုက လူတိုင်းအားလန့်သွားစေ သည်– "မလိုချင်ဘူး၊ ချင်ချင် တိတိ မလိုချင်ဘူး၊ ဝါး... မားမားနဲ့ ပါးပါး အရမ်းဆိုးတယ်၊ သူတို့ ချင်ချင့်ကိုလိမ်တယ်၊ သူတို့ သားသမီးထပ်မယူဘူးလို့ သေချာပြောထားတာကို၊ ဝါး..."

ဆိုဖာပေါ်တွင် သူမ၏တစ်တုတ်နေသော ခြေထောက်လေးများကိုကန်ကျောက်နေကာ မျက်ရည်များ စီးကျနေသော၊ သနားစဖွယ်ငိုယိုနေသည့် ချင်ချင်ကို ကြည့်ရင်း ကူးလန်၏ မျက်နှာအမူအရာမည်းမှောင်သွားပြီး သူ ချက်ချင်းဆိုသလိုလှည့်ထွက်သွားသည်။

"ဦးလေး" ဖူစစ်ကျင်း စိုးရိမ်တကြီး နောက်သို့လိုက်ချင်သော် လည်း ကူးလန်၏ရှင်းပြမရသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည့် ကျောပြင်ကိုမြင်သောအခါ သူ အလိုလိုရပ်တန့်သွားရသည်။

သူ့ဘေးမှ ငိုသံသည်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားပုံရသည်။ ဖူဟန်သည် ခေါင်းကိုလျစ်လျူရှုစွာ ငုံ့လိုက်သည်။

ကူးချင်ချင်သည် ကူးလန် ထွက်ခွာသွားသည့် ပုံရိပ်ကိုအား ကိုးရာမဲ့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ ကိုယ်လုံးလေးသည် ရှိုက် ကြီးတငင်ငင်ငိုထားမှု‌ကြောင့် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်ကာ မျက် လုံးနှင့် နှာခေါင်းတို့သည် နီရဲရောင်ရမ်းနေကာ အလွန်သနားချင့်စဖွယ်ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဘာလို့ ဆက်မငိုတော့တာလဲ"

"သမီးရဲ့တိတိက... သူ ဒေါသထွက်နေတာလား ?" 

သူမ၏နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ဖြူဖွေးသည့် လက်သေးသေးလေးများ သည် တက်ဒီဝက်ဝံ၏နားရွက်များကို အလိုလိုကုတ်ခြစ်ရင်း ချင်ချင် တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

သူမ အခုလေးတင် တစ်စုံတစ်ဦးအား ထိခိုက်နစ်နာစေခဲ့ကြောင်း သိရှိသွားသကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

"မား၊ သူ တကယ်ပဲ အဲ့လောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလို့လား ?" သူမ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ဖူစစ်ကျင်းသည် လှည့်ပြန်လာပြီး ချင်ချင်ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူတို့ချင်း မျက်လုံးများဆုံမိကြပြီး ဆင်တူသော မက်မွန်ပွင့် သဏ္ဍာန်မျက်လုံးများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးပုံရိပ်များကို ထင်ဟပ်နေသည်—တစ်ဦးက ကလေးပြန်ဖြစ်သွားသူ၊ ကျန်တစ်ဦးက ရင့်ကျက်ပြီးသားသူ 

"ဦးဦး၊ ဘာပြောနေတာလဲ ? ချင်ချင်... ဟစ်~ ဟစ်... ချင်ချင် နားမလည်ဘူး" ဟု ချင်ချင် ဝေခွဲမရဖြစ်စွာပြောလိုက်သည်။

ဖူစစ်ကျင်းသည် ချင်ချင်၏မျက်လုံးများကို အာရုံစိုက်ကြည့်ကာ တစ်လုံးချင်းပြန်မေးလိုက်သည်– "ကျနော် မားကို မေးနေတာ၊ ဦးလေးကို တကယ်မုန်းတာလား ? မားရဲ့ တိတိကို မုန်းလား" 

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူသည် ဒီအဖြေကို အထူးသိလိုနေပုံရသည်။

"ချင်...ချင်ချင်..."

ချင်ချင် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ နားလည်သွားသည်။ သို့သော် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူမ၏ ချစ်စဖွယ် မျက်နှာ သေးလေးသည် ပေါက်စီကဲ့သို့တွန့်လိမ်သွားပြီး ဖူစစ်ကျင်း လိုချင်သည့် အဖြေကိုမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ့ မျက်လုံးများထဲ မျက်ရည်များ ပြန်ဝဲလာသည်ကိုမြင်သောအခါ ကြီးမားသော လက်တစ်စုံက ရုတ်တရက် ရောက် လာပြီး ချင်ချင့်ကိုပွေ့ချီလိုက်သည်။

"ပါး" ဖူစစ်ကျင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"တော်တော့၊ သူက သုံးနှစ်ပဲရှိသေးတယ်" 

သားဖြစ်သူ၏ ကန့်ကွက်မှုများကိုလျစ်လျူရှုကာ ဖူဟန် ချင်ချင်အား မီးဖိုချောင်သို့ ချက်ချင်းခေါ်ဆောင်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် မနက်ကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အ ပျက်များသာလွှမ်းမိုးနေကြပြီး မစားရသေးပေ။ လူကြီးများ အစာမစားရလျှင် အရေးမကြီးသော်လည်း ကလေးငယ်အား ဆာလောင်ခွင့်မပြုသင့်ပေ။

၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ဦးမှ သူ့အား လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာက ပြောပြခဲ့သည့်အရာပင်။

"...မမုန်းပါဘူး"

ချင်ချင်အတွက် နို့အပူပေးရန်ရေခဲသေတ္တာအား အခုလေး တင် ဖွင့်လိုက်သော ဖူဟန်သည် ကလေး၏တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။

"ချင်ချင်၊ တိတိကို မမုန်းပါဘူး"

သူမသည် သူ့ မိဘများ အမြဲတမ်းကတိကို ဖျက်ခြင်းကိုသာ မကြိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏နက်ရှိုင်းသောမျက်လုံးများ အနည်းငယ်ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ချင်ချင့် ဦးခေါင်းလေးကို တိတ်တဆိတ်ပုတ်ပေး လိုက်သည်။

နူးညံ့သော အထိအတွေ့က ကောင်းမွန်သောကြောင့် သူ ထပ် မံပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ လာကိုင်တာလဲ ?"

ချင်ချင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး သူမနှင့် နီးကပ်နေသော ခန့်ညားသည့် မျက်နှာကိုငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤဦးလေးသည် အမှန်ပင် ရုပ်ရည်ကောင်းသည်။ သူမ၏ ဖခင်ထက်ပင် ပိုကောင်းနေသေးသည်။

"လိမ္မာတယ်" 

သူ ခွေးလေးတစ်ကောင်ကို ပုတ်သကဲ့သို့ ညင်သာစွာ နှစ်ချက်ထပ်ပုတ်ပေးပြီးနောက် မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်မှ နို့ပူပူကိုထုတ် ယူကာ လက်ဖြင့် အပူချိန်စစ်ဆေးပြီး ပိုက်ထည့်ကာ ချင်ချင့်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဦးဦး"

ချင်ချင်ညယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် နို့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း အကုန် သောက်ချလိုက်သည်။

သူမ ဆာလောင်နေခဲ့သည်။ အစောပိုင်း သူ စားခဲ့သောသရေ စာများသည် ဆန္ဒကိုဖြည့်ဆည်းပေးရုံသာရှိပြီး ဗိုက်ပြည့်ဖို့ရာမလုံလောက်ပေ။ ယခုမူ နို့နွေးနွေးနှင့်အတူ သူ့ ဗိုက်ကလေးသည် ဗိုက်ဆာသံပေးခြင်းမှာရပ်တန့်သွားရသည်။

နို့ပူတစ်ခွက်တည်းမှာ မနက်စာအတွက် မလုံလောက်ပေ။ ဖူဟန်သည် ချင်ချင်ကိုထိုင်ခုံပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီး နို့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ထိုင်သောက်စေကာ သူ မနက်စာပြင် ဆင်ရန် သူ့လက်များကိုအလွတ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသည်– ပေါင်းထားသော ကြက်ဥ၊ မီးကင်ထားသော ပေါင်မုန့်နှင့် ယိုတစ်အိုးသာ

သို့တိုင် ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ၏ ခက်ထန်အေးစက်သော ဖခင် မနက်စာပြင်ဆင်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ပြောရလျှင် သူ့ မျက်နှာအမူအရာသည် ကြောက်လန့်တုန် လှုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့အဖေရဲ့ ချက်ပြုတ်မှု... စားလို့ ရရော ရရဲ့လား ??

သူ့သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်သည် စားပွဲပေါ် ချထားသော မနက်စာအပေါ် အမြဲလိုလိုဝေ့ဝဲနေခဲ့ပြီး၊ အပြင်ထွက်စားရမလားနှင့် သူ့ဖခင်၏ရှားပါးသော ချက်ပြုတ်မှုအား အသာတ ကြည် ထိုင်စားရမလား ထိုအကြား သူ့စိတ်တွင်းချိန်ခွင်လျှာသည် ဒွိဟဖြစ်နေရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ့ အသက်ရှင်သန်လိုမှုဗီဇမှာ သိလိုစိတ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး ဖူစစ်ကျင်းသည် လှည့်၍တံခါးဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားသည်။

"အလုပ်မသွားခင် မြန်မြန်စားပြီး" ဟု အိမ်ထောင်ဦးစီးမှ လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ကြောက်တတ်သော ကောင်လေးခမျာ ချက်ချင်းလက်ငင်းသဘောတူလိုက်ရသည်။

ချင်ချင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသော ဖူစစ်ကျင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယိုသုတ်ထားသော ပေါင်မုန့်ကိုစားပြီး အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် ပြုတ်ထားသောကြက်ဥကို စားနေသည့် ကောင်မလေးကိုကြည့်ကာ လုံးဝ ကျေနပ်နေပုံရသောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူ့မိခင်ဖြစ်သူ စားပြီးနောက် အဆင်ပြေနေခြင်းက သူ့ဖခင် ၏ချက်ပြုတ်မှုသည် လုံးဝစားမရသည့် အစားအစာမဟုတ်ကြောင်း အနည်းဆုံးသက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။

ထို့ပြင် တကယ်က အရာအားလုံးစက်နှင့် လုပ်ထားခြင်းဖြစ် သည်။ အရသာက မဆိုးနိုင်ပေသိ၊ သို့သော် တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုပါက အရမ်းကောင်းတာ မဟုတ်သလို—ရိုးရိုး အိမ်ချက်အစားအစာမျှသာ။

သို့သော် နဂိုတည်းက စံနှုန်းများအလွန်နိမ့်ကျနေသော ဖူစစ်ကျင်းအတွက်၊ ၎င်းသည် အစားကောင်းတစ်မျိုးဖြစ်နေပြီး သူ မျက်ရည်ကျလုနီးပါးအထိ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဦးဦးက အရမ်းထူးဆန်းတယ်" 

ချင်ချင်က ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများထဲ ကောက်ကျစ်သောအပြုံးတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေသည်။ သူ့လက်ချောင်းလေးကို ပါးပေါ်ပွတ်ဆွဲကာ ကလေးဆန်သော အသံဖြင့် ဖူစစ်ကျင်းကို နောက်ပြောင် လာသည်– "စားရင်းနဲ့ ငိုနေတာ၊ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

"..." ဖူစစ်ကျင်း။

ကောင်မလေး၊ မင်း ငါ့ မားဖြစ်ရုံနဲ့ မင်း လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရပြီလို့ ထင်မနေနဲ့။

တကယ်တော့ သူမ တကယ် လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရသည်ပင်။

"ဒီမနက် ငါ လုပ်စရာတွေရှိတယ်၊ မင်း ဒီမနက် မင်း မားကို ခေါ်ပြီး သင့်တော်တဲ့အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ပေးလိုက်၊ ငါ နေ့လယ်စာစားချိန်ကျရင် သူ့ကို လာကြိုမယ်"

နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် Suit အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသော ဖူဟန်သည် ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မထွက်ခွာမီ သူ့သားအကြီးဆုံးအား ပုပုသေးသေးဖြစ်နေသော ဇနီးသည်ကို မျက်ခြည်မပြတ်စေရန်ညွှန်ကြားခဲ့ပြီး ဖူစစ်ကျင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲထွက်ခွာသွားသည်။

"ပါး..." 

ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့ နှလုံးသားမဲ့‌သော ဖခင်အား မတားနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ့မျက်နှာများမှာ အားမလိုအားမရဖြစ်သွားရသည်။

"ငါလည်း လုပ်စရာတွေရှိတယ်"

သူ့ဘောင်းဘီထောင့်စွန်းမှ အနည်းငယ်သောဆွဲအားတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖူစစ်ကျင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်ချင်သည် မသင့်လျော်သောဆွယ်တာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းငယ်ကိုစောင်းကာ သူ့အား ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

"ဦးဦး၊ ဦးဦးက ချင်ချင်ကို မားနဲ့ ပါးကို ရှာဖို့ ခေါ်သွားပေးမှာလား"

"ငါ့ကို ဦးဦးလို့ မခေါ်နဲ့"

သူ့မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ကာ ဖူစစ်ကျင်းသည် အားအင်မရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကလေး၏နူးညံ့ချိုမြိန်သော အသံသည် ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း သူမသည် သူ့၏သွေးရင်းမိခင်ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကိုမူ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။

သူ၏သုံးနှစ်ခွဲအရွယ် မိခင်—သူ့ ရုပ်ဝါဒဆိုင်ရာ ကမ္ဘာအမြင်သည် ပြန်လည်ပြုပြင်၍မရလောက်အောင် လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ" ဟု ချင်ချင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို... စစ်ကျင်းလေး လို့ ခေါ်" သူ့မားသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့ကို ထိုသို့ ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသော်လည်း ဖူစစ်ကျင်းသည် ဤကလေးဆန်သော အမည်ကိုမကြိုက်ပေ။

သူ ကြားတိုင်း စိတ်ဆိုးပြီး တုံ့ပြန်ရန်မလုပ်ချင်တော့ပေ။ သူသည် ယခုမူ ဦးဦးဟု ခေါ်ခံရသူမဖြစ်ချင်ပေ။

"ဦးဦး စစ်ကျင်းလေး" အလွန်ကျယ်လောင်စွာအော်ခေါ်သံ

"...ငါ မင်းကို ဦးဦးလို့ မခေါ်ဖို့ ပြောထားတယ်၊ စစ်ကျင်းလေး လို့ပဲခေါ်" အားကိုးရာမဲ့စွာပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို စစ်ကျင်းလေး ?"

သတိထားပြီး စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အစ်ကို လို့လည်း မခေါ်နဲ့" ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းဆူကာ၊ မကျေနပ်မှုကြောင့် စိတ်ဆိုးနေသော ချင်ချင်သည် အနည်းငယ်ဒေါသထွက်သွားပြီး မည်သူနှင့်မှ စကားမပြောချင်တော့ပေ။

ကလေးဆီက ခေါ်သံမကြားရသဖြင့် ခဏစောင့်ပြီးနောက် ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့ လည်စည်းကို လျင်မြန်စွာချည်နှောင်ပြီးနောက် ထိုင်ချလိုက်ကာ ချင်ချင်၏ပခုံးသေးသေးလေးများကို ညင်သာစွာလှည့်လိုက်သည်– "ဘာဖြစ်တာလဲ ? စိတ်ဆိုးနေတာလား"

"မဆိုးပါဘူး" သူမ ထိုသို့ ပြောသော်လည်း သူမ၏ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းများသည် ဆီပုလင်းအားချိတ်ဆွဲထားနိုင်လောက်အောင် ဆူလို့နေသည်။

ကလေးများသည် ကိုင်တွယ်ရအလွန်ခက်လှသည်။

သူ အတွင်းစိတ်ထဲ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ညင်သာသော အပြုံးကိုထိန်းသိမ်းထားပြီး သူမနှင့် စိတ်ရှည်စွာ ဆက်သွယ်ရပြန်သည်။– "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ မှားသွားတယ်၊ မင်းကို အပြင်ထွက်ပြီး အဝတ်လှလှလေး တစ်ထည် ဝယ်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ"

သူသည် သူ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသော မိခင်ကိုလွယ်လွယ်ကူကူ တိတ်ဆိတ်သွားစေပြီး အေးစက်စွာ ဆက်ဆံနိုင်သော်လည်း သူ့ငယ်ရွယ်သော မိခင်နှင့်ပတ်သက်၍ ဖူစစ်ကျင်းသည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ လျင်မြန်စွာနူးညံ့သွားသည်။ သူ တကယ် တမ်း ဘာမှ မမှားခဲ့ဟု မထင်ခဲ့သော်ငြား။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ ချင်ချင်သည် ချော့မော့ရလွယ်ကူသည်။

သူမ အပြင်ထွက်နိုင်သည်ကို ကြားလိုက်သောအခါ ချက်ချင်းတက်ကြွလာပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသည် မတူညီသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေကာ သူမ၏အသံသေးသေးလေးထဲ စိတ်အားထက်သန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်– "ကောင်းပြီ~!"

ကလေးများအတွက်၊ အပြင်ထွက်ခြင်း = မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကစားခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုညီမျှခြင်း မှန်ကန်နေသဖြင့် ရလဒ်ထွက်လာသောအခါ ပျော်ရွှင်မှုသည် အတုမရှိပေ။

၎င်းသည် မွေးစကတည်းက အိမ်မှ ရှားရှားပါးပါးထွက်ခွာခဲ့သော ချင်ချင်အတွက် အထူးသဖြင့်မှန်ကန်သည်။

တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော အီလက်ထရောနစ် ဂိတ်တံခါး ပွင့်သွားပြီး စျေးကြီးသော အနက်ရောင် ဇိမ်ခံကားတစ်စီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းထွက်လာသည်။

ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အကာအကွယ်ပေးထားသော ပြတင်း ပေါက်နောက်တွင်၊ နူးညံ့ချစ်စဖွယ် မျက်နှာငယ်လေးတစ်ခု ပြူးကြည့်နေသည်။ သူမ၏အနည်းငယ် ဝိုင်းစက်သော ဗာဒံစေ့ပုံ မျက်လုံးများက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကျယ်ပြန့်နေပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အသစ်အဆန်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကမ္ဘာကို အဆက်မပြတ်စူးစမ်းနေလေသည်။

"မား... ချင်ချင်..." ချင်ချင်၏လုပ်ရပ်များကို သတိပြုမိသော ဖူစစ်ကျင်းသည် သူမကို ဘယ်လိုခေါ်ရမှန်းမသိသောကြောင့် ခက်ခဲသော မေးခွန်းကို ရိုးရိုးလေးကျော်သွားသည်– "ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ"

"ငှက်ကလေးတစ်ကောင်" ချင်ချင် ပြတင်းပေါက်ကို လက် ညှိုးထိုးပြပြီး ဖူစစ်ကျင်းကိုကြည့်ရန် အမူအရာလုပ်ပြ သည်။

ဖူစစ်ကျင်းသည် ကားမောင်းနေသောကြောင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်၍ မရနိုင်ပေ။ သူသည် ၎င်းကို ကလေးတစ်ဦး၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ဟု ရိုးရိုးလေးယူဆလိုက်ပြီး လမ်းဘေးမှ ငှက်ကိုပင် စိတ်ဝင်စားစရာတွေ့နေခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။

ကားသည် မြို့လယ်ရှိ အကြီးဆုံးကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ရင်ပြင်ကြီးဆီသို့ မောင်းနှင်သွားပြီး အလယ်ဗဟိုရှိ ထင်ရှားသော ဒီဇိုင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဘောလုံးပုံစံအဆောက် အအုံကြီးကို အဝေးမှပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဤ ဘောလုံးပုံစံ အဆောက်အအုံသည် မြို့တော်၏ ထင်ရှားသော အထင်ကရနေရာများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်တည်နေသော ဖူအုပ်စု၏ ဧရာမ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည်။

"ဝိုး၊ အဲဒီ ဘောလုံးကြီးက ကြီးလိုက်တာ"

ကားပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်နေသော ချင်ချင်သည် အရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်တွေ့ရှိနေပြီး အထူးသဖြင့် ကြီးမားသော ဘောလုံးပုံစံအဆောက်အအုံသည် သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုကို လုံးဝဖမ်းစားလိုက်နိုင်သည်။

"အားကျမနေနဲ့" ဟု ဖူစစ်ကျင်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီဘောလုံးနဲ့ သူ့နောက်က အဆောက် အအုံတွေ အားလုံးက မင်း ပိုင်တာပဲ"

တိတိကျကျပြောရလျှင် ၎င်းသည် သူ့ဖခင်က သူ့မိခင်အား ၂၀ နှစ်မြောက်မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်အဖြစ် လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့မိခင် ထိုလက်ဆောင်အား လက်ခံရရှိသည့်အခါ သိပ်ပျော်ရွှင်ပုံ မပေါ်ပေမယ့်ငြား။

ဖူစစ်ကျင်း အမြင်အရ၊ သူ့မိခင်သည် ဤမျှကြီးမားခမ်းနားသော လက်ဆောင်ကိုလက်ခံခြင်းထက် သူ့ဖခင်မှ သူ့ အလုပ်အားခေတ္တရပ်နားပြီး သူမနှင့်တစ်နေ့တာ အချိန်ဖြုန်းပေးခြင်းကို ပိုနှစ်သက်လိမ်မည်ပင်။