Ch 3

🍼 Chapter 3

🍼 Qingqing comforts her son

ဖူစစ်ကျင်း ကားပေါ်မှဆင်းပြီးနောက် ချင်ချင်ကို ပွေ့ချီကာ တတိယထပ် ကလေးအဝတ်အစား အရောင်းဆိုင်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဤဈေးဝယ်စင်တာတွင် နိုင်ငံတကာအမှတ်တံဆိပ်များကိုသာ တွေ့ရှိနိုင်ပြီး အနည်းဆုံးအဝတ်အစားများ၏အရည် အသွေးကို အာမခံနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် တတိယထပ်သို့ရောက်သည်နှင့် ဖူစစ်ကျင်း ချင်ချင်ကို ချက်ချင်းချပေးလိုက်ပြီး ကလေးအဝတ်အစားဆိုင်များဘက်သို့ယုံကြည်မှုရှိစွာ လက်ညှိုးထိုးပြသည်– "ကြိုက်တာ ရွေး"

ချင်ချင်သည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ ဖူစစ်ကျင်း၏ဘောင်းဘီအောက်ပိုင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ နောက်တွင် ရှက်ရွံ့စွာပုန်းကွယ်နေကာ ဖြတ်သွားသော ခြေထောက်ကြီးများကို သတိထား၍ကြည့်နေသည်။

လူများ အရမ်းများနေတယ်။

သူမသည် မတော်တဆ ဘီလူးများ၏နယ်မြေထဲသို့ရောက် သွားသော လူပုလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ခံစားနေရပြီး၊ ဤမျှကြီး မားသော သူစိမ်းများကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်လိုက်ရသော ကြောင့် ကြောက်လန့်နေမိသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" 

သိသာထင်ရှားသည်မှာ အရပ် ၁.၈၈ မီတာရှိသော ဖူစစ်ကျင်းသည် သုံးပေအရွယ် ဖက်ထုပ်သေးသေးလေး၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို နားမလည်နိုင်ပေ။

သူသည် ဤပြဿနာရှာတတ်သော ကလေးငယ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြဿနာရှာနေပြန်ပြီဟု ထင်လိုက်သည်။

"ကြောက်တယ်၊ ကြောက်တယ်" 

ချင်ချင်သည် ရေနစ်နေသူတစ်ဦး သစ်သားမျှောကိုဆုပ် ကိုင်သကဲ့သို့ သူ့ဘောင်းဘီအောက်ပိုင်းကို လက်သေသေး လေးများဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရာ၊ တစ်ချိန်က မီးပူ တိုက်ထားသော အထည်သည် ယခုအခါတွန့်ကြေနေပြီဖြစ်သည်။

"မကြောက်နဲ့၊ ငါ ရှိတယ်"

ဖူစစ်ကျင်းသည် ချင်ချင်ကို သူ့ပေါင်မှဆွဲချရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမသည် နောက်သို့တွန့်ဆုတ်သွားပြီးဆုပ် ကိုင်ထားမှုသည် ပိုမိုတင်းကျပ်လာကာ လုံးဝမလွှတ်တမ်း ဖက်ထားသည်။

"ငါ့ကို အရင်လွှတ်ပေးပါဦး"

ဖြတ်သွားဖြတ်လာများသည် စူးစမ်းသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ဖူစစ်ကျင်း၏ဖြူစင်သော မျက်နှာအားရှက်ရွံ့မှုဖြင့်နီမြန်းစေသည်။

သူ အနည်းငယ် စိတ်တိုမိသည်။

"မရဘူး၊ မရဘူး... ချင်ချင် ကြောက်တယ်"

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖိစီးနေသော ချင်ချင်၏နူးညံ့သော မျက်ခုံးများ တင်းတင်းကြုတ်သွားပြီး သူမလေး၏ချစ်စဖွယ်မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားကာ ရင်းနှီးသောအလေးအနက်ထားမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ဖူစစ်ကျင်း လက်များ အလိုလိုလွှတ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများနှင့် ထူးထူးခြားခြားဆင်တူသော မက်မွန်ပွင့် မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိလိုက်သည်။

အတွင်း၌အေးစက်သော လျစ်လျူရှုမှု သို့မဟုတ် မကျေ နပ်မှု မရှိဘဲ ပုံဆောင်ခဲကဲ့သို့ ကြည်လင်သော... ကြောက်ရွံ့မှုသာ ရှိသည်။

သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာသေးလေးသည် သူ့အပေါ်သို့ အနည်း ငယ်တုန်ယင်နေသည်။

သူ တကယ်ကြောက်နေခြင်းဖြစ်ရမည်။

သူ့တင်းမာနေသော နှလုံးကြိုးများသည် ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားပြီး ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို တိတ်ဆိတ်စွာဆွဲတင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ တိတ်ဆိတ်စွာကိုယ်ကိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကြီးသည် ချင်ချင်၏လက်မောင်းအောက်သို့ လျှောဝင်ကာ သူမကို ပြန်၍ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့တော့၊ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်"

၎င်းသည် သူ့ မိခင်ကို "ကာကွယ်ခြင်း" ဟူသော စကားလုံးအားပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများအောက်တွင် ပြောဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ချင်ချင်ကိုကာကွယ်ရင်း ဖူစစ်ကျင်းသည် အအေးသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူမအတွက် အုန်းနို့ပူတစ်ခွက်မှာယူကာ သူမ စိတ်ခံစားမှုများကို ငြိမ်သက်စေရန် ၎င်းကို ကိုင်ထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းသောက်စေခဲ့သည်။

ချင်ချင်သည် ကြမ်းပြင်အထိ မှန်ပြတင်းပေါက်များဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ကာ ချိုမြိန်သော အုန်းနို့ကိုသောက်ရင်း ခေါင်းလှည့်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ လူများစည်ကားနေသော ကမ္ဘာကိုကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် မကြောက်တော့ပေ။

သူမ၏ မူလကြောက်ရွံ့မှုသည် လူများစွာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး မရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ ကြောက်ရွံ့မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယခု သူမသည် အရာများနှင့် တဖြည်းဖြည်းအသားကျလာပြီး အပြင်မှ သူစိမ်းများသည် သူမကို အကြောင်းမဲ့မနာကျင်စေနိုင်ကြောင်း သိရှိလာသောအခါ သူ့သတ္တိသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"စစ်ကျင်းလေး" သူမသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ထိုလူကို လှည့်ကြည့်ပြီး "ဒေါသ ထွက်နေတာလား ?" 

"မထွက်ပါဘူး" ဟု ဖူစစ်ကျင်းက အသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ထွက်နေတာပဲ" ကလေးများသည် လူကြီးများအပေါ် အလွန်အကဲခတ်နိုင်ကြသည်။ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော် လည်း ချင်ချင်သည် ဖူစစ်ကျင်း၏ဒေါသကို ခံစားမိနေဆဲဖြစ်သည်။

"မထွက်ပါဘူး" 

ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့ စကားလုံးများကို အလေးပေးပြောဆိုသော်လည်း ရှက်ရွံ့စွာခေါင်းကိုလှည့်လိုက်သည်။

"အင့်~"

နူးညံ့ဖြူဖွေးသော လက်သီးတစ်လုံးသည် သူ့ လက်ဖဝါး ထဲသို့ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင် သေးငယ်ပြီး အနည်းငယ် မာကျောသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုပါလာသည်။

ဖူစစ်ကျင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် သေးငယ် သော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ပူဒီနာသကြားလုံးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒေါသ မထွက်ပါနဲ့" 

ချင်ချင်သည် စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်လှဲလျောင်း နေရင်း ခေါင်းကိုနောက်သို့ စောင်းကာ သူမ၏မျက်လုံးရွဲကြီးများက ဖူစစ်ကျင်းကိုကြည့်နေပြီး ညင်သာစွာ ချော့မော့လာသည်– "ဒီမှာ သကြားလုံးပေးမယ်"

"ဒီ သကြားလုံးကို ဘယ်ကရတာလဲ" 

၎င်းတို့အိမ်မှာ သကြားလုံးမရှိသောကြောင့် ချင်ချင် အိမ်မှ ယူလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟိုမှာ" 

ချင်ချင် ကောင်တာကိုလက်ညှိုးထိုးပြပြီး သကြားလုံးတောင်းကို ဝယ်ယူသူများ အလွယ်တကူယူဆောင်နိုင်ရန် ပြသထားသည်။ 

"တောင်းထဲမှာ ရှိတယ်၊ ကျဲလှလှက ချင်ချင့်ကို ကြိုက်သ လောက် ယူလို့ရတယ်လို့ပြောတယ်"

ချင်ချင်သည် သူမ၏ကျန်လက်သေးသေးလေးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အခြားသကြားလုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ "ချင်ချင် နှစ်လုံးယူခဲ့တာ၊ တစ်လုံးက စစ်ကျင်းလေး အတွက်"

သူမသည် ဝေမျှတတ်ရန်ပင် သိတတ်သေးသည်။

သူ့နှုတ်ခမ်းထက် အပြုံးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာပြီး သကြားလုံးကိုသိမ်းလိုက်သည်။ ဖူစစ်ကျင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ချင်ချင်ကိုလက်ဟန်ပြလိုက်သည်– "သွားကြရအောင်"

"ဘယ်ကိုလဲ" ချင်ချင်တွင် မေးခွန်းများ အပြည့်ရှိသော် လည်း သူမသည် သူ့ လက်သေးသေးလေးကို ဖူစစ်ကျင်း ၏ကြီးမားသော လက်ထဲတွင် နာခံမှုရှိရှိထားလိုက်သည်။ ထိုလက်ကို သူက တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"မင်းအတွက် အဝတ်အစားဝယ်ဖို့"

ချင်ချင်၏လက်သေးသေးလေးကို ကိုင်ထားရင်း ဖူစစ်ကျင်းသည် သူမ၏ခြေထောက်တိုများနှင့် လိုက်လျောညီ ထွေဖြစ်စေရန် ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်းညွတ်ကာ ခြေလှမ်းကျဥ်းများလှမ်းလိုက်သည်။

သူသည် သင့်လျော်သည်ဟုထင်ရသော ကလေးအဝတ်အ စားဆိုင်ကို ရှာတွေ့ပြီး ချင်ချင်ကို အတွင်းသို့ခေါ်ဆောင်ကာ ဈေးဝယ်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

"ကြိုဆိုပါတယ်! ဘာကူညီပေးရမလဲ"

အရောင်းလက်ထောက်သည် ယဉ်ကျေးသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်သော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လာပြီး ချင်ချင် မကိုက်ညီသောအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်ရသော်လည်း အံ့သြခြင်း လက္ခဏာမပြပေ။

"သူနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ အဝတ်အစား နည်းနည်းလောက်ရွေးပေးပါ" ဟု ဖူစစ်ကျင်း ချင်ချင်ကိုလက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကလေးအဝတ်အစား ရွေးချယ်ရာတွင် မကျွမ်း ကျင်သော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ၊ ပညာရှင်များအား ပညာရှင်အလုပ်ကို လုပ်ခွင့်ပေးနိုင်သည်။

"ကောင်းပါပြီ" အရောင်းလက်ထောက်သည် ချင်ချင်နှင့် အလွန်ကိုက်ညီသော အဝတ်အစားများစွာကို လျင်မြန်စွာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့တွင် ဂါဝန်များ၊ ဘောင်းဘီများ၊နှင့် ချစ်စဖွယ် ကာတွန်းပုံ ဝတ်စုံတစ်ထည်တို့ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ ချင်ချင်သည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။

ဖူစစ်ကျင်းသည် ၎င်းတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်– "အားလုံး ထုပ်ပိုးလိုက်ပါ"

သူသည် သူ့လိပ်စာကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ချင်ချင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် တစ်ထည်မှလွဲ၍ ကျန်အဝတ်အစားများအားလုံးကို ဖူမိသားစုအိမ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချင်ချင် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သော တစ်ထည်မှာ Totoro ဝတ်စုံဖြစ်နေသည်။

ပုပုဖောင်းဖောင်းရှိသော Totoro လေးသည် လမ်းလျှောက်တတ်စ ဘဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖူစစ်ကျင်း၏ခြေထောက်များတွင် တလူးလူးတလွန့်လွန့် ဖြစ်နေပြီး သူ့ဦးထုပ်က ကောက်ကွေးစွာစောင်းနေကာ ပုံပျက်နေသော ကြောင်မျက်နှာက အနည်းငယ်ရယ်စရာကောင်းနေသည်။ အရောင်းဝန်ထမ်းသည် လက်ဖြင့် ထိချင်စိတ်ကိုမထိန်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

*အမ်...*

သူမ ကလေးလေးအား အဝတ်အစားများ သပ်ရပ်အောင် ကူညီပေးချင်ရုံသာဖြစ်သည်။

အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူပြီးစီးသောအခါ ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့လုပ်ငန်းတာဝန် ပြီးမြောက်ပြီဟု ခံစားရပြီး ချင်ချင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ကြောင်ခြေသည်းက သူ၏ဘောင်းဘီအောက်ပိုင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲလိုက်သည်။

"ချင်ချင် အခု ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ"

သူသည် အလုပ်အတွက်အချိန်အကြာကြီး နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် အလုပ်ကိုချစ်သော ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိန်း ချုပ်နိုင်သူတစ်ဦးအတွက် နှိပ်စက်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။

"ဘောင်းဘီ" ချင်ချင်၏ပါးပြင်များ နီမြန်းနေပြီး သူမ၏ အသံမှာ တိုးတိုးလေးသာ ထွက်လာသည်။

"ဘာ" ဖူစစ်ကျင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားလိုက်ပေ– "ကျယ်ကျယ် ပြောပါ၊ ငါ မကြားဘူး"

"ဘောင်းဘီ ဝယ်ပေးပါ၊ ချင်ချင် အတွင်းခံမရှိဘူး" ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ချင်ချင်သည် သူ့ခြေထောက်ကို နည်းနည်းပိုကျယ် သောအသံဖြင့် ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လက် ညှိုးထိုးပြလာသည်။

ဖူစစ်ကျင်း ချင်ချင် လက်ညှိုးထိုးပြသည့် လမ်းကြောင်းကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ မျက်နှာမည်းမှောင်သွားသည်။

— ကလေး အတွင်းခံဆိုင်။

ဒါဆို သူက သူ့မားကို ကလေးအဝတ်အစားဝယ်ပေးရုံတင်မကဘူး အတွင်းခံတွေပါ ဝယ်ပေးရတော့မှာလား ??

ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အခြေခံမူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိန်ခေါ်ခံနေရသည်ဟု ခံစားရသည်။

"နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်ပါဦး"

မှန်တံခါးသည် သူ့နောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားပြီး သူသည် အရောင်းလက်ထောက်နှင့် သူမ၏ လုပ်ဖော် ကိုင်ဖက်များ၏စကားပြောသံကို မှိန်ဖျော့စွာ ကြားနိုင်သည်။

"ဘာလဲ ? ဒီပါးပါးက အရမ်းချိုမြိန်တယ်၊ သူ့သမီးကို အတွင်းခံ ဝယ်ပေးဖို့ခေါ်လာတယ်" 

"ဒီဘက်ခေတ် အဖေတွေက အားလုံး ခုလိုချောကြတာလား"

"ကလေးမလေးကလည်း အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်...."

ငါ့ကိုယ် ငါ အဖေလို့ မပြောပါဘူး၊ ငါက သူ့သားပါ။

ဖူစစ်ကျင်း မျက်နှာသည် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ပုံဖျက်ထားသော ဆေးရောင်ခြယ် ပန်းချီကားတစ်ချပ်က ပိုသင့်လျော်ပေမည်။

ချင်ချင်သည် ထိုလူ၏မနှစ်မြို့ဖွယ် အမူအရာကို မော့ကြည့်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းကိုကုတ်ကာ သက် ပြင်းချလိုက်သည်။

စစ်ကျင်းလေးက ဒေါသထွက်လွယ်တယ်၊ သူနဲ့ ဆက်ဆံရတာ အရမ်းခက်တာပဲ။

သူမသည် သူမဝတ်စုံ၏ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ အိတ်ငယ်လေးကို ရှာဖွေပြီး နောက်ဆုံး သကြားလုံးတစ်လုံးကိုထုတ်ယူကာ စိတ်မပါ့တပါကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ့်လက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ လှမ်းပေး လိုက်သည်– "ရော့"

ဘာလို့ သူ့ကို သကြားလုံး ထပ်ပေးလာတာလဲ ?

ဖူစစ်ကျင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "မင်း သကြားလုံး မကြိုက်ဘူးလား"

"ကြိုက်တယ်" ကလေးများသည် အဆာပြေများအားလုံးကိုကြိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး သကြားလုံးမဟုတ်ဘူးလား ? မင်း ငါ့ကို ပေးလိုက်ရင် မင်းမှာ မကျန်တော့ဘူးလေ" 

ဖူစစ်ကျင်းက သူ့ကို တမင်သတိပေးလိုက်သည်။

"စစ်ကျင်းလေး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်လေ၊ သကြား လုံးစားလိုက်ရင် ပျော်သွားလိမ့်မယ်" 

ဒါဆို အခု သူ့ကို ချော့နေတာပေါ့ ?? 

တစ်ရက်တည်းမှာ သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ချော့မော့ခြင်းကို နှစ်ကြိမ်ခံရတဲ့အတွက် ဖူစစ်ကျင်း ဘယ်လိုခံစားရမှန်း မသိတော့ချေ။

သူ့မူလ စိတ်တိုမှုမှာ ရုတ်တရက်လျော့ကျသွားပြီးမာကျော နေသော နှလုံးသားတို့ပျော့ပြောင်းသွားရသည်။

သူသည် သူ့ မိခင်အပေါ် မကျေနပ်မှုကို ဘာမှမသိသော သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးအပေါ်သို့ ပုံချခဲ့ခြင်းဖြစ် သည်။

"ဘယ်လို..." သူသည် သနားစဖွယ် မြင်နေရပုံကိုတွေးလိုက်သည်။

ဖူစစ်ကျင်းသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ချင်ချင်ကို ညင်သာစွာ ရင်ခွင်ထဲသို့ဆွဲသွင်းကာ သူမ၏ပခုံးသေးလေးထက် မျက်နှာကိုဝှက်ထားပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်– "တောင်းပန်ပါတယ်"

"စစ်ကျင်းလေး" 

ချင်ချင်သည် ထိုမနက်က ဖူဟန်၏လုပ်ရပ်များကိုအလိုလို အတုယူကာ ဖူစစ်ကျင်း၏ဆံပင်ကို သူ့ လက်သေးသေးလေးဖြင့် ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်" 

မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ဖူစစ်ကျင်း စိတ်ကိုပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ညင်သာသောအပြုံးကို ပြန်ဆင်မြန်းပြီး ချင်ချင်ကို ကုမ္ပဏီသို့ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သူသည် မနက်ပိုင်းတွင် အစည်းအဝေးရှိသောကြောင့် ချင်ချင်ကို သူ့ ရုံးခန်းထဲထားခဲ့ပြီး သူမကို ဂရုစိုက်ရန် သူ့အတွင်းရေးမှူးများကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ဖူစစ်ကျင်း၏အတွင်းရေးမှူးများအားလုံးမှာ အမျိုးသား များဖြစ်ကြပြီး ဆင်ဂယ် သို့မဟုတ် ချစ်သူရည်းစားများ ရှိသော်လည်း မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးသောကြောင့် ကလေးများ ရှိနိုင်ခြေမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ကလေးတစ်ဦးကို မည်သို့ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည်ကိုဟူသော ရှုပ်ထွေးသောအကြောင်းအရာနှင့် ပတ် သက်လာသောအခါ သူတို့ လုံးဝမသိနားမလည်ကြချေ။

အဖွဲ့သည် ခဏတာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းရေးမှူးများက အရင်လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။

"ဘာလုပ်ရမလဲ ? ကလေးတစ်ယောက်က ဘာတွေ လိုအပ်လဲ ? ကစားစရာ ? သရေစာ ? ဒါမှမဟုတ် ဂိမ်းစက် ?" 

အငယ်ဆုံး အတွင်းရေးမှူးချန်က အနည်းငယ်ထိတ်လန့်နေသည်။

"ဒီလောက်ငယ်တဲ့ကလေးက ဗီဒီယိုဂိမ်းကစားလိမ့်မယ်လို့ မင်း သေချာလား" ဒုတိယအဆင့်ရှိ အတွင်းရေးမှူးလီက မျက်မှန်ကိုပင့်တင်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာမေးလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌက ကလေးကသုံးနှစ်ခွဲပဲရှိသေးတယ်၊ ရုံးခန်းထဲမှာ တိတ်တိတ်လေးကစားနေပါစေလို့ ပြောတယ်" 

အကြီးဆုံးအတွင်းရေးမှူးကျန်းသည် အတည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဖြေရှင်းချက်ကို အလျင်မြန်ဆုံးရှာဖွေနိုင်သည်– "ကုမ္ပဏီအဖွဲ့လိုက် စကားပြောခန်းမှာ စာပို့ပြီး ကလေးရှိတဲ့ အမျိုးသမီးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ကို လာကြည့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်"

သူတို့သည် ဝက်များပြေးသည်ကို မမြင်ဖူးသော်လည်း ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းသည် မလွယ်ကူကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိကြပြီး မတော်တဆမှုများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးကိုမေးမြန်းခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်သည်။

အတွင်းရေးမှူးများ၏အစီအစဉ်သည် ကောင်းမွန်သော် လည်း စာကို ကုမ္ပဏီအဖွဲ့လိုက်စကားပြောခန်းသို့ ပို့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖွဲ့လုံးပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

[ငါးသည်ရဲ့အဝတ်အစားပိုင်း ဒါရိုက်တာ– ဥက္ကဋ္ဌမှာ ကလေးရှိတယ် ? မယုံဘူး၊ မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာ၊ ငါ့ Idol က ငါ့နောက်ကွယ်မှာ တခြားသူနဲ့ ကလေးယူခဲ့တယ်ပေါ့!] [လျှပ်စီးလက်ခြင်း.jpg]

[ဒီညီမလေးက ကံမကောင်းတဲ့အေးဂျင့်မဟုတ်ဘူး– နိုးထလိုက်၊ နင်က ယောက်ျားကြီး]

[ဗုဒ္ဓရဲ့ အသံပိုင်း အင်ဂျင်နီယာ– ငါတို့ CEO ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါမခံနိုင်ကြဘူး]

[ဧည့်ကြို– ကျွန်မ ခုနက CEO ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတာတွေ့လိုက်တယ်၊ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ! အပြုံး.jpg]

[ရုံးဝန်ထမ်း အတွင်းရေးမှူးကျန်း– မင်းတို့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စအပေါ်မှာ အရင် အာရုံစိုက်ပေးလို့မရဘူးလား ?  တစ် ယောက်ယောက် ငါ့ကို ကူညီပေးဦး!]

[ချောမောသော အတွင်းရေးမှူးချန်– ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးက ဗိုက်ဆာတယ်လို့ပြောတယ်၊ ဒီအရွယ်ကို ဘာကျွေးရမလဲ ??]

[စူပါစတား ခုန်ရှင်း– သူ မနက်စာ စားပြီးပြီမဟုတ်လား ? အခု အများကြီးမကျွေးနဲ့၊ အဲ့ဒါမှ နေ့လယ်စာစားနိုင်လိမ့်မယ်၊ သူ့ကို သစ်သီးတစ်ခုခုရအောင် လုပ်ပေးလိုက်၊ သရက်သီး ဒါမှမဟုတ် စတော်ဘယ်ရီလို ပျော့တဲ့အသီးကို ရွေးနော်]

[ချောမောသော အတွင်းရေးမှူးချန်– ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေးခုန်]

အဖွဲ့လိုက်စကားပြောခန်းကိုပိတ်ပြီး အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေး အက်ပ်ကိုဖွင့်ပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူး ချန် သည် ချင်ချင်ကို စိတ်ချစွာပြုံးပြလိုက်သည်– "ချင်ချင်၊ ခဏစောင့်နော်၊ ကော အခုချက်ချင်း စားဖို့မှာပေးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချန်ကော" ချင်ချင် ချိုချိုသာသာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။