Ch 5

🍼 Chapter 5

🍼 Qingqing Eats Hanbaobao

"ဪ၊ ကောင်းပါပြီ"

ချင်ချင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း သူ့မိဘများ အိမ်တွင်မကြာခဏမရှိခြင်းကို အသားကျနေပြီဖြစ်သောကြောင့် နောက်ထပ်မငြင်းတော့ပေ။

သူမလေး၏ ပုံမှန်ထောင်နေသော ဆံပင်စည်းသေးသေးလေးမှာ ဝမ်းနည်းနေသကဲ့သို့ညှိုးကျနေသည်။

သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေသောအမူအရာကို မမြင်ရက်သဖြင့် ဖူဟန်သည် လက်လှမ်းကာ ချင်ချင့်ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး Totoro လေး၏စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

သူမ၏အကြည့်နှင့် ဆုံမိသောအခါ ဖူဟန်သည် အနည်း ငယ်ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ကို သဘာဝအတိုင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ့ ဇနီးငယ်စဉ်က သူ့ခေါင်း အပုတ်ခံရခြင်းကိုမကြိုက်ပုံရသည်။

အထိအတွေ့သည် အမြဲတမ်းနှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းနေပေသိ။

"ချင်ချင်၊ ဗိုက်ဆာနေပြီလား ?" ဟု သူ အကြောင်းအရာကို ချက်ချင်းပြောင်းလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ချင်သည် သူ့ ဝိုင်းစက်သော ဗိုက်လေးကိုပုတ်လိုက်ပြီး ဗိုက်မဆာသော်လည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်ပြန်ဖြေသည်– "ဆာတယ်! ချင်ချင် ဟန်ပေါင်ပေါင် စားချင်တယ်"

တကယ်တော့ ချင်ချင်သည် ၎င်းသည် ဘာလဲဆိုတာလုံးဝ မသိပေ။

သူမသည် မိသားစုအချို့သည် ၎င်းတို့၏ကလေးများကို ဟန်ပေါင်ပေါင်စားရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကိုကြားသိခဲ့ရပြီး သူ့ မီနူးတွင် ထုံးစံအတိုင်းထည့်သွင်းလိုက်ခြင်းဖြစ် သည်။

(ဟန်ပေါင်ပေါင် = မီနီဘာဂါ) 

သူမသည် "ကလေးများ" ကို ဘာကြောင့် စားနိုင်ရသလဲဆိုတာကို နားမလည်သော်လည်း၊ သူသည် အခြားသူတစ်ဦး ၏ "ကလေး" ကိုစားသုံးရမည်ဟူသော အကြံက ရက်စက်သည်ဟု ထင်ရသောကြောင့် ချင်ချင် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ့ စိတ်ကို ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်– "ချင်... ချင်ချင် ပေါင်ပေါင်တွေကို မစားချင်တော့ဘူး၊ နို့ပဲ သောက်လိုက်မယ်"

"ရပါတယ်၊ ငါတို့ ဟမ်ဘာဂါပဲ စားကြမယ်"

ဖူဟန်သည် ကလေးများကို ဤကဲ့သို့ကျန်းမာရေးနှင့် မညီ ညွတ်သောအရာများကို စားသုံးခွင့်ပေးရန် သဘောမတူသော်လည်း ချင်ချင်၏မျှော်လင့်နေသော်လည်း ကြောက် ရွံ့နေသော မျက်နှာလေးကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ သူ လိုက် လျောလိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်စားလိုက်ရုံနှင့် ကြီးကြီးမားမားမဖြစ်သင့်ပေ။

"မစားချင်ဘူး၊ မစားချင်ဘူး... မစားချင်ဘူး"

ဖူဟန် သဘောတူသည်နှင့် ချင်ချင်သည် ၎င်းကိုမစားချင်တော့ပေ။

သူလေးသည် ခေါင်းလေးကိုတသွင်သွင်လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ခုခံမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဘာကြောင့် ကလေးတွေ စိတ်အပြောင်းအလဲမြန်ရတာလဲ ?

သူလေး ဘာတွေးနေသည်ကို သိပ်နားမလည်သော်လည်း ဖူဟန်သည် ချင်ချင် အမှန်တကယ်မကြိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအကြံကိုလက်လျှော့လိုက်သည်။

"ဒါဆို ချင်ချင် ဘာစားချင်လဲ" ဟု သူ စိတ်ရှည်စွာဆက်မေးလာသည်။

"ဘာမဆို ရတယ်လား" ချင်ချင် မျက်လုံးလေးများသည် လှည့်ပတ်နေပြီး လိမ္မာပါးနပ်မှုနှင့် ဆိုးသွမ်းမှု ပြည့်ဖြင့် "ကောင်းသော" အကြံတစ်ခုကို ကြံစည်နေပုံရသည်။

"မင်း အရင်ပြောလေ"

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ မကောင်းဆိုးဝါးသည် အမြဲတမ်းတစ်လှမ်းသာနေပြီး ဖူဟန်သည် သူလေး၏ စူးစမ်းမှုကိုအေး ဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

"ချင်ချင် သကြားလုံးစားချင်တယ်"

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူ့ အစားအသောက်ဆန္ဒက အနိုင်ယူသွားပြီး ချင်ချင်သည် သူ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဆန္ဒကိုဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

"မရဘူး" ဤစကားသည် ဖူဟန့်စကားမဟုတ်ဘဲ ဆူညံသံကိုကြား၍ ထွက်လာသော ဖူစစ်ကျင်း၏စကားဖြစ်သည်။ 

"သူ ဒီနေ့ သကြားလုံး သုံးလုံး၊ သရက်သီး တစ်ဖာလုံးနဲ့ ဒိန်ချဉ် တစ်ပုလင်းသောက်ပြီးပြီ၊ နောက်ထပ် သကြားလုံး ထပ်မရတော့ဘူး"

"တကယ်တော့ ငါးလုံးပါ၊ စစ်ကျင်းလေး ချင်ချင့်ကို သကြားလုံး နှစ်လုံးလျှို့ဝှက်ပေးခဲ့ပြီး ချင်ချင် နှစ်လုံးလုံး စားလိုက်တယ်"

မထွက်ခွာသေးသော အတွင်းရေးမှူးလီသည် သူ့ မျက်မှန်ကိုပင့်တင်လိုက်ပြီး ချင်ချင်၏သစ္စာဖောက်ခံရသောအကြည့်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိစွာဖြင့် ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ သစ္စာဖောက်ကာ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကိုပါ မတော်တဆလှည့်စားလိုက်သည်။

ချစ်စရာကောင်းသည့်အရာများကို နှစ်သက်ခြင်းသည် တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ကလေးများ၏အစားအသောက်ကန့်သတ် ချက်များကို ထိန်းသိမ်းရပေမည်။ ၎င်းသည် ရင့်ကျက်သော လူကြီးတစ်ဦး၏အပြုအမူဖြစ်သည်။

"ချင်ချင် သကြားလုံး ငါးလုံး,လုံး စားခဲ့တာလား" ဟု ဖူဟန် မေးလိုက်သည်။

သူသည် အခြားသူတစ်ဦးပြောပြချက်အပေါ်တွင် အခြေ ခံ၍ ကလေးတစ်ဦး၏အမှားကို တရားစီရင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ချင်... ချင်ချင် စားခဲ့ပါတယ်" ဟု ချင်ချင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူ လိမ်မပြောနိုင်ပေ။ သူ့ ဆရာမက ကောင်းသောကလေး များသည် မလိမ်သင့်ကြောင်း မဟုတ်ပါက သူတို့သည် လိမ်လည်သူများဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လိမ်လည်သူများကို မည်သူမျှ မကြိုက်ကြောင်းပြောခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ နောက်ထပ် သကြားလုံးစားခွင့်မရှိဘူး"

"..." 

သူလေး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး မျက်ရည်များဝဲလာသော် လည်း ၎င်းတို့ကို ခေါင်းမာစွာထိန်းထားသည်။

သူ အလွန်နာနာကျင်ကျင်ခံစားနေရသည်။

ဖူဟန်သည် အေးစက်စွာ မရွေ့မလျားဘဲရှိနေသည်။

သို့သော် နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် သူ ချင်ချင်၏လက်သေးသေးလေးကိုကိုင်ကာ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူရွှင်တော်၏ပြုံးနေသော အကြည့်အောက်တွင် ရင်းနှီးသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ကလေး set တစ်စုံပေးပါ"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏ စောင့်ပေးပါဦး"

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကြက်ကြော်နံ့ မွှေးပျံ့နေသော ပူပူနွေးနွေး ဟမ်ဘာဂါ Combo Set အား ဖူဟန်ထံ သို့ယူလာခဲ့သည်။

သူ ဗန်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ချင်ချင်နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို အလွယ်တကူရှာတွေ့ခဲ့သည်။

"အင့်~" ကလေးများအတွက် သင့်တော်သော မီနီဟမ်ဘာဂါတစ်လုံးကို ချင်ချင့်ထံပေးလိုက်သည်။

ချင်ချင် ဟမ်ဘာဂါကိုယူလိုက်ပြီး စူးစမ်းစွာကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် အစွန်းဘက်မှသတိထား၍ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။

သူမသည် အကိုက်များစွာ ကိုက်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ အသုပ်ဆော့စ်ဖြင့် နယ်ထားသော ခေါက်ဆွဲပြားကို အနည်းငယ်လေးသာစားလိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများတောက်ပလာသည်။

အရသာရှိလိုက်တာ!

"ဒါ ဘာလဲ ? အရမ်းစားလို့ကောင်းတယ်"

ချင်ချင် ပါးစပ်ထဲ အစားအစာများအပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူ့ စကားများ မပီမသဖြစ်နေသည်။

သူ ဤမျှအရသာရှိသောအရာကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါ ဟမ်ဘာဂါပါ၊ မေ့မေ့"  (မေ့မေ့ = ညီမလေး)

သူမ သူငယ်ချင်းနှင့်အတူဖြတ်သွားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက မသင်္ကာဖွယ်ဖြစ်နေသည့် ကလေးမလေးကို ကြင်နာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟန်ပေါင်ပေါင်" 

( မီနီဟမ်ဘာဂါ - ဟန်ပေါင်ပေါင်လို့ခေါ်တာ ဟန်က ဟမ်ဘာဂါ၊ မီနီကို သေးလို့ ကလေးလေးဆိုပြီး ပေါင်ပေါင်ပေါ့ ချင်ချင် ထင်တာ ဟမ်ဘာဂါရဲ့ကလေးလေး သူများကလေးကို သူ မစားရဲပါဘူးပေါ့ 🤣🤣)

ချင်ချင် ရပ်နားသွားပြီးနောက် သူ့လက်ထဲရှိ ဟမ်ဘာဂါကို နောက်တစ်ကြိမ် ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး ရုတ်တ ရက် တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်– "ဒါဆို ဟမ်ဘာဂါထဲမှာ 'ကလေး' မရှိဘူးပေါ့" 

သူ့ အသံသည် အလွန်နိမ့်ကျသောကြောင့် သူ့ဘေးရှိ ဖူဟန်သာကြားလိုက်ရသည်။

သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ့သားအကြီးရုံးခန်းတွင် ချင်ချင်၏ဆန့်ကျင်ဘက်သဘောထားကို ရုတ်တ ရက်ဆိုသလို အမှတ်ရမိလိုက်သည်။

သူသည် သူ့လက်သီးကို ပါးစပ်နားသို့ဆုပ်ထားပြီး အနည်း ငယ်တုန်ခါနေသော လည်ချောင်းမှတိုးညင်းသော ရယ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီကလေးက ဘယ်လိုများ ဒီလောက်ထိချစ်စရာကောင်းနေရတာလဲ ??

ဟမ်ဘာဂါ၏ဆွဲဆောင်မှုအား မလွန်ဆန်နိုင်ကြောင်းထင် ရှားသည်။

ကိုက်ရေအနည်းငယ်ဖြင့် ချင်ချင့်လက်ဖဝါးထက်ပင် သေးငယ်သော မီနီဟမ်ဘာဂါတစ်ဝက်ကျော်ခန့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ စားနေစဉ် ပိုက်တံတစ်ချောင်းကို သူ့ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ တေ့ထားလိုက်သည်။ ချင်ချင် အလိုလိုယူလိုက်ပြီး စုပ်‌သောက်လိုက်သည်။ နွေးထွေးချိုမြိန်သော နို့သည် သူလေး ပါးစပ်ထဲသို့စီးဝင်သွားပြီး ဟမ်ဘာဂါကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အာခေါင်ခြောက်သွေ့ခြင်းကိုပြေပျောက်သွားစေသည်။

ကလေး set ထဲတွင် ကြက်သားအတုံးအနည်းငယ်လည်း ပါဝင်သော်လည်း ဖူဟန်သည် ကြက်သားကိုသာ ချင်ချင်အတွက်ချန်ထားခဲ့ပြီး ကြက်သား၏ကြွပ်ဆတ်သော အပြင်လွှာကိုမူ ခွာထုတ်လိုက်သည်။

ကလေးများသည် ဤကဲ့သို့ ပူ၍အဆီများသော အစားအ စာများကို အလွန်အကျွံမစားသင့်ပေ။

ဗိုက်ပြည့်ပြီးကျေနပ်နေသော ချင်ချင်သည် သူလေး၏ လုံးဝန်းဖောင်းကြွနေသော ဗိုက်လေးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူ လုံးဝဗိုက်ပြည့်သွားပြီ~

သူ့အား ဖူဟန် ကားထဲသို့သယ်ဆောင်လာပြီး ကြိုတင်တပ် ဆင်ထားသော ကလေးငယ်ဘေးကင်းလုံခြုံရေးထိုင်ခုံတွင်  နေရာချလိုက်သည်။ သူ့ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မှေးနေပြီး နည်းနည်းတွေတွေဖြစ်လာပုံရသည်။ စားပြီးနောက် အိပ်ချင်လာသည်။

"ဘာလို့ မင်းက ဝက်ကလေးတစ်ကောင်လိုဖြစ်နေရတာလဲ ?"

စားပြီးနောက် အိပ်ခြင်း !!

ဖူဟန်သည် ကားထဲစောင်မရှိသောကြောင့် သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းချွတ်လိုက်ပြီး ချင်ချင်ကို ၎င်းဖြင့် ဖုံးပေး လိုက်ကာ ကလေးငယ်နွေးထွေးနေစေရန် လေအေးပေးစက်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

ကားက ညင်သာစွာယိမ်းနွဲ့နေစဉ် ချင်ချင်သည် ကျိုးဘွဲ့ဘွဲ့နှင့် (တရုတ်ဒဏ္ဍာရီလာအိပ်မက်နှင့် ဆက်စပ်သော ပုဂ္ဂိုလ်) အိပ်မောကျသွားသည်။

"ငှက်ကလေး"

သူလေး အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်သေးသေးလေးက ပြတင်းပေါက်ကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်ပြီးမှ အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူ့အသံသည် အလွန်တိုးညှင်းပြီး စကားလုံးများကမပီမသဖြစ်နေသောကြောင့် ဖူဟန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမကြားနိုင်ပေ။

ချင်ချင် အိပ်မက်ထဲစကားပြောနေသည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

ဖူဟန် မနက်ပိုင်းတွင် ကုမ္ပဏီလုပ်ငန်းများကိုအလျင်စလို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လုပ်စရာမရှိသော ကြောင့် ချင်ချင့်အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မနက်ပိုင်းသည် အလွန်အလျင်စလိုဖြစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာအားလုံးကမမျှော်လင့်ထားပေ။ ယခု သူပြန် သွားပြီး သဲလွန်စများ ရှိ၊ မရှိ ကြည့်ရှုရန်လိုအပ်သည်။

သူ့ဇနီးသည် တစ်ညတည်းနှင့် ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ဘာ့ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ ?

ပြီးတော့ ပုပုသေးသေးဖြစ်သွားတဲ့ သူ့ဇနီးကရော ? နဂိုပုံစံ ပြန်ပြောင်းလာမှာလား ?

အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ဖူဟန်သည် အံဆွဲများထဲ ရှာဖွေနေစဉ် ချင်ချင်အား အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် သူ လေးအား သူ့ အငယ်ဆုံးသားအခန်းထဲအိပ်စေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့သားသည် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်းဒေါသထွက်နေပြီး အိမ်ပြန်ရန် ငြင်းဆိုနေသော ကြောင့် သူ့မိခင် သူ့အခန်း၌အိပ်ပါက ကိစ္စမရှိပေ။

ဖူဟန် သဲလွန်စများ ရှာဖွေနေချိန်တွင် ချင်ချင် အိပ်မော ကျနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖူစစ်ချန် အိမ်ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဖူစစ်ချန်သည် အိမ်မပြန်လာချင်သေးပေ။ သူ သူ့ မားအား ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သည်။

အိမ်ပြန်ခြင်းသည် လက်နက်ချခြင်းဖြစ်ရာ သူ့မား၏ယုတ် မာသောနည်းလမ်းများကြောင့် အရှုံးပေးခြင်းနှင့် တူနေပြီး ယခုမှစ၍ သူသည် သူ့မားထက် နိမ့်ကျနေမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ ဘဝကို သူမက ထိန်းချုပ်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအရာသည် ဖူစစ်ချန်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်စေသည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့နံနက်က အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ စကားများကိုအမှတ်ရမိသောအခါ သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူ့ စိတ်ထဲတွင် အချိန်အကြာကြီးစိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ နောက် ဆုံး သူသွားများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ကိုက်ကာ ခဏတစ် ဖြုတ်ခိုးဝင်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ချက်သာ ကြည့်မည်။ ဘာမှမဖြစ်ပါက သူ ချက်ချင်း လှည့်ပြန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူ့မားနှင့် မတွေ့ရန်မျှော်လင့်နေ သည်။

ဖူစစ်ချန်သည် စင်စစ် နာခံမှုရှိခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဖူစစ်ကျင်း၏စကားများအား သူ လွန်လွန်ကျူးကျူးအလေး ထားနေမိခြင်းသာ။

ဖူစစ်ချန် အိမ်မှထွက်ပြေးခြင်းသည် ဤသည်မှာပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ရှည်လျားသော ဆိုးသွမ်းသော အကျင့်သည် သူ့ မိသားစုကို အလွန်တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ ရာဇဝတ်မှုများ မကျူးလွန်သရွေ့ သို့မဟုတ် ဥပဒေရေးရာနယ်နိမိတ်များကို မကျော်လွန်သရွေ့ တစ်လလုံး အိမ်မပြန်လျှင်ပင် သူ့အားစစ်ဆေးရန် မည်သူမျှစိတ်မဝင် စားကြချေ။

ထို့ကြောင့် ဤအခြေအနေများအောက်တွင် ဖူစစ်ကျင်း၏ အကြံပေးချက်သည် အတော်လေးသတိချပ်စရာဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဖူစစ်ချန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှဂရုစိုက်နေရသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

၎င်းနောက်ကွယ်တွင် မရေရာနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား ?" 

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အိမ်ဖော်များပင်မရှိသည်ကိုတွေ့သောအခါ ဖူစစ်ချန် သက်ပြင်းလေးခိုးချလိုက်သည်။

"ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ်လာတုန်းက တစ်ခုခုမေ့ခဲ့တယ်၊ မသွားခင် ယူလိုက်ဦးမယ်" ဖူစစ်ချန်သည် သူ့အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဖူမိသားစုသည် သုံးထပ်တိုက်ကြီးတွင်နေထိုင်သည်။

ပထမထပ်တွင် ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်၊ ဂိုဒေါင်ခန်းနှင့် အိမ် ဖော်များ၏ အခန်းနှစ်ခန်းပါဝင်သည်။

ဒုတိယထပ်တွင် ဖူညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏အခန်းများ၊ ၎င်းတို့ စာကြည့်ခန်းများနှင့် ဧည့်ခန်းများစွာရှိသည်။

တတိယထပ်တစ်ခုလုံးသည် ဖူဟန်နှင့် ချင်ချင်တို့ပိုင်ဆိုင်ပြီး အိမ်တွင်းရုပ်ရှင်ရုံ၊ ဖျော်ဖြေရေးခန်း၊ စာကြည့်ခန်းနှင့် ခေါင်မိုးထက် ဥယျာဉ်အားထားရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဖူစစ်ချန်သည် သူ့ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်ရန် သူ့ မိဘများ၏နယ်မြေကို ဖြတ်သန်းရန်မလိုအပ်ပေ။

ဖူမိသားစုအိမ်၏ ကောင်းမွန်သောအသံလုံစနစ်ကြောင့် သူ့ ဖခင် တတိယထပ်၌ အံဆွဲများလှန်လှောရှာဖွေနေသည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိချေ။

သူအိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဖူစစ်ချန်၏ခြေ လှမ်းများ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားရသည်။

ယင်း၏ထက်မြသော အကြည့်သည် သူ့ အိပ်ရာပေါ်အာရုံ စိုက်လိုက်သည်။ အဖုအထစ်လေးသည် ထင်ရှားလွန်းသည် မဟုတ်သော်လည်း ဖူစစ်ချန်က ၎င်းကိုထက်မြက်စွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးသည် သူ့အခန်းထဲသို့ဝင်လာခဲ့ပြီး အပြစ်ရှိသူသည် သူ့အိပ်ရာကိုပင် ရဲရဲတင်းတင်းသိမ်းပိုက်ဝံ့နေသည်။

တစ်လှမ်းကို သုံးလှမ်းနှုန်းဖြင့် ဖူဆစ်ချန် အလျင်စလို ပြေးသွားပြီး စောင်များကိုကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းဆွဲချကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်– "ဟေး! မင်း ဘယ်သူလဲ...? တိတ်တိတ်ပုန်းမွေးထားတဲ့ သမီးလား? ပါး! ကောင်မလေး မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" 

၎င်း၏ မူလဒေါသတကြီးမေးခွန်းမှသည် အံ့အားသင့်သောမေးခွန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဖူစစ်ချန်သည် သူ့ အစ်ကိုတိတ်တိတ်ပုန်းမွေးသောသမီးဟု သံသယရှိသော ဤကောင်မလေးသည် သူ့အိပ်ရာထဲ အိပ်နေလိမ့် မည်ဟု လုံးဝမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဒီကောင်မလေး အခန်းမှားဝင်ခဲ့တာလား ?

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အပြင်ဘက်ရှိတံခါးများအားလုံး တူညီနေပြီး အိမ်နှင့်မရင်းနှီးသူတစ်ဦးအတွက် လမ်းပျောက်ရန် လွယ်ကူသည်။

သူငယ်စဥ်က အစ်ကိုဖြစ်သူ၏အခန်းထဲသို့ မှားယွင်းစွာ ဝင်သွားခြင်းမျိုး မကြာခဏပြုလုပ်ခဲ့သည်။

"အာ..."

ရုတ်တရက်နိုးလာသော ချင်ချင်သည် မျက်လုံးများကို လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ထထိုင်လိုက်ပြီး လုံးဝတွေဝေနေပုံရသည်။ သူ မငိုခဲ့ပေ။ သူ့ စိတ်သည် မှိုင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူမသည် ထိုလူ့ပေါင်များအတိုင်း အပေါ်သို့မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖူစစ်ချန်၏ သူမနှင့်အလွန်ဆင်တူသောချောမောသည့် မျက်နှာကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ကလေးဆန်သောအသံဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်– "သားလေး"

သူမသည် ဖူစစ်ချန်မှာ သူ့ သားဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေပုံရသည်။

ဖူစစ်ချန်– "???"

ဟေး သူငယ်ချင်း၊ မင်းမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီးရှိရမယ်။

ဒီကလေးမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ? လူကဖြင့် လက်တောက်လောက်နဲ့ ငါ့အမေ ဖြစ်ချင်နေပြီ။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဖူစစ်ချန်၏အမူအရာမှာ လေးနက်လာကာ ချင်ချင်အား အမှားပြင်ဆင်ရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ စကားမပြောမီ အခြားရင်းနှီးသော နက်ရှိုင်းသည့်အသံက သူ့ထက်အရင် ဦးအောင်ပြောလိုက်သည်– "ချင်ချင် နိုးပြီလား ?"

ဖူစစ်ချန်၏ကျောပြင်မှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။