Ch 6

ဪ🍼 Chapter 6

🍼 Qingqing is secretly photographed

"ပါး... ပါး၊ ပါး... ဘာလုပ်ဖို့ အိမ်ပြန်လာတာလဲ"

ဖူစစ်ချန်သည် ငုံးငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တုန်ရီစွာလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ့ နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမြင် ကွင်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရုပ်ရှင်မှ ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုခုနှင့်ဆင်တူသည်။

၎င်းမှာ အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

"ကိစ္စရှိလို့" ဟု ဖူဟန် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ သူ ထိုအကြောင်းကို ပြောချင်ပုံမပေါ်ပေ။

၎င်းသည် သားဖြစ်သူကို ကျော်ဖြတ်ကာ အခန်ထဲသို့ဝင်သွားပြီး အိပ်ရာပေါ်မှ ချင်ချင်အား ကောက်ယူကာ ကျွမ်း ကျင်စွာ သူမလေးအား အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ပေး လိုက်သည်။

ချင်ချင်သည် ဤကဲ့သို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းကို အတော်လေး အသားကျနေပုံရပြီး သူ့ လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စွာဆန့်တန်းပေးသည်။ ဖူဟန်၏အကူအညီဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ဝတ်ဆင်ပြီးစီးခဲ့သည်။

"ဗိုက်ဆာနေပြီလား"

ဖူဟန် တိုးညှင်းစွာမေးလိုက်ပြီး သူ့လေသံထဲ သိသာထင် ရှားသောနူးညံ့မှုကောင့် တံခါးဝတွင်ရပ်နေသော ဖူစစ်ချန်ကို အံ့အားသင့်စေသည်။

ဒါ တကယ်ပဲ သူ့အဖေလား ??

သူ့ ဖခင်သည် အမြဲတမ်းရွေ့လျားနေသော ရေခဲတောင်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူ့ မိခင်ကိုပင် မည်သည့်အမူအရာမျှမပြပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆန့်ကျင်ဘက်သံလိုက်နှစ်ခုကဲ့သို့ နေထိုင်ကြပြီး တစ်ခါမျှမထိတွေ့ကြချေ။ ၎င်းတို့၏သားဖြစ်သူအတွက်ပင် ၎င်းတို့အတူတကွ အတင်းအကျပ် ပေါင်းစည်းရန်ကြိုးစားခြင်းမှ အဆင်မပြေမှုကိုခံစားရစေသည်။

ဒါဆို သူ့ရှေ့က ဒီနူးညံ့နေတဲ့ လူက... အယောင်ဆောင်များလား ??

ဖူစစ်ချန်၏အမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"Ice cream စားချင်တယ်"

သူလေးသည် သားငယ်၏ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများကို မသိဘဲ ချင်ချင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်လိုက်သည်။ သူ့ ကြက် တောင်စည်းလေးမှာထောင်မတ်နေပြီး ယခင် "သကြားလုံး မစားရ" ဟူသော စည်းမျဉ်းကို လုံးဝမေ့သွားသည်။

"မရဘူး" မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမကို အေးစက်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

"...ဪ" သူ့ ကြက်တောင်စည်းလေးမှာ စိတ်ပျက်အား ငယ်စွာညှိုးကျသွားပြီး သူ့ ပိုင်ရှင်ကဲ့သို့ စိတ်မချမ်းသာဖြစ် ပုံရသည်။

"နည်းနည်းလေးတော့ ကျွေးလိုက်ပါ၊ အဆင်ပြေမှာပါ၊ မဟုတ်ဖူးလား"

ဖူစစ်ချန်သည် ကြည့်မနေနိုင်တော့သဖြင့် သူ့ဖခင်၏သေစေလောက်သောအကြည့်အား ဂရုမစိုက်ဘဲ ချင်ချင့်အတွက် ကူပြောပေးခဲ့သည်။

"သူ ဒီနေ့အချိုစားတာလုံလောက်သွားပြီ၊ ထပ်စားရင် ဗိုက်နာလိမ့်မယ်"

ဖူဟန်သည် မလှုပ်မယှက်ရှိနေပြီး သူ့ သားငယ်၏ အကြံ ပြုချက်ကို အေးစက်စွာငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ထိုနေရာမှာစကားပြောဖို့ အဆင်မပြေသောကြောင့် ဖူဟန်သည် ချင်ချင်အားအပြင်သို့ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဖူစစ်ချန် နောက်မှ အလိုလိုလိုက်ပါသွားသည်။

အရွယ်အစား တစ်မျိုးစီရှိသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား သဟဇာတဖြစ်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကိုကြည့်ရင်း ဖူစစ်ချန်  သူ့ စူးစမ်းလိုစိတ်အား မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ– "ပါး၊ ဒီကလေးက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"

သူ့ အစ်ကိုတိတ်တိတ်ပုန်းမွေးထားတဲ့ သမီးလား ?

သူ့မိဘများတွေရဲ့ တတိယမြောက်ကလေးလား ? သူတို့၏ မသိလိုက်တဲ့ ညီမလေးများလား ??

သူ့ အဘိုးနဲ့အဘွားတွေ နောက်ကျမှထပ်မွေးထားတဲ့ သမီး၊ များလား ? သူ့ အဒေါ် ဖြစ်နိုင်လား ??

ဒါမှမဟုတ် အသက်ကြီးပေမဲ့ အားကောင်းနေဆဲဖြစ်တဲ့အဘိုးက အပြင်မှာများ...

"သူက မင်း မား"

ဖူစစ်ချန် သူ့ အဘိုးအဘွားများ၏ဂုဏ်သတင်းကို ဆက် လက် ဖျက်ဆီးခြင်းမပြုမီ ဖူဟန် ၎င်း၏အန္တရာယ်ရှိသော အတွေးများကို အောင်မြင်စွာတားဆီးလိုက်နိုင်သည်။

"ဪ၊ ဒါဆို ကျွန်တော့် မား... အား ??? ဒီကလေးမလေးက ကျွန်တော့်မားလို့ ပြောနေတာလား ? ပါး၊ စိတ်ကောမှန် သေးရဲ့လား"

ထိတ်လန့်မှုတို့လွှမ်းမိုးသွားသော ဖူစစ်ချန်သည် သူ့ပါး အပေါ် လေးစားမှုအားမေ့သွားပြီး သူ့ ပါးစပ်မှကြုံရာကျ ပန်းပြောဆိုလို့နေသည်။

ဖူဟန့် မျက်နှာမည်းမှောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူ အန္တရာယ်ကိုသတိပြုမိပြီး ပါးစပ်ပိတ်ကာ သူ့ ပါးထံ အဆင်မပြေသော်လည်း နာခံမှုရှိသောအပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဟီး ဟီး ဟီး..."

"တောကတတ်လာတဲ့ ငတုံး" 

ချင်ချင် ဖူစစ်ချန်အားလက်ညှိုးထိုးပြပြီး ကလေးဆန်သော အသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

ဖူဆစ်ချန်– "..."

မင်း ကလေးစုတ်လေး ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ မင်း ဦးလေး ရိုက်ရင် နာတယ်နော်

မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါ ငါ့ မားတဲ့ 

ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ?? သူရဲ့ကမ္ဘာ့အမြင်ကြီး ပျက်စီးသွားပြီ၊ ပြန်ပြုပြင်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး။

ဖူစစ်ချန်သည် အရေထူထူမို့ ထိုထူးဆန်းသောအရာအား အလွယ်တကူ လက်ခံနိုင်ခြင်းမဟုတ်ပေ။

သူ့ဖခင်သည် စကားအတည်သာပြောသော၊ မလိမ်ညာတတ်သော လူဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့ ပါးစပ်မှရရှိနိုင်သော အဖြေတစ်ခုသာရှိသည်– ထိုသည်မှာအမှန်တရားပင်။

ဒါ့ပြင် ဒီအချက်ကို အရင်က လုံးဝသတိမထားမိတာ မဟုတ်ဘူး။

ဥပမာ ချင်ချင့်အပေါ် သူ့အစ်ကို၏ထူးဆန်းသော သဘော ထားနှင့် ချင်ချင် သူ့အား အမြဲတမ်း "သား" ဟု ခေါ်ခြင်း...

"ဒါ တကယ်အမှန်ပဲ"

ချင်ချင်၏ကလေးမျက်နှာကို တွေဝေစွာစိုက်ကြည့်နေ သည်။ ၎င်းသည် သူ့မျက်နှာနှင့်အလွန်ဆင်တူသည်။ အနီး ကပ် လေ့လာကြည့်ပါက ချင်ချင် အနည်းငယ်ကြီးလာပြီး သူ့ မျက်နှာသွင်ပြင်များဖွံ့ဖြိုးလာပါက သူ့ မိခင်နှင့်တူလိမ့် မည်ပင်။

ဒါဆို ဒီကလေးလေးလေးက တကယ်ပဲ သူ့ မား ပေါ့ ? 

သူ့မားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... သေးသွားရတာလဲ ??

ဖူစစ်ချန်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထိတ်လန့်မှုက အရမ်းကြီးမားလွန်းပြီး သူ့ ဦးနှောက်ကိုပြန်လည်စတင်ရန် လိုအပ်သည်။

၎င်း၏အံ့အားသင့်နေသော သားဖြစ်သူ ပြန်လည်သတိမရမီ ဖူဟန်သည် ချင်ချင်အားခေါ်ပြီး ထွက်သွားရန်ပြင်လိုက်သည်။

သူ့ဇနီး ရုတ်တရက်ကျုံ့သွားသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် သူ လျှို့ဝှက်ချက်အား မဖော်ထုတ်နိုင်စေရန် အိမ်ဖော်များအားလုံးကို ချက်ချင်းဆိုသလိုထုတ်ပယ်ပစ်ခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြစ်ခြင်းကြောင့် အိမ်သည် ကလေးအတွက်နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ မရှိတော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

သူ့ဇနီး မည်သို့ပြန်ပြောင်းရမည်ကို သူ မသိရှိမီအထိ ဖူဟန်သည် ဤသတင်းအား လုံးဝလျှို့ဝှက်ထားရန်ဆုံး ဖြတ်ခဲ့ပြီး ကူးချင်ချင် နိုင်ငံခြားသို့ ခရီးထွက်သွားကြောင်း လူအများအားကြေညာခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းသည် ချမ်းသာပြီး အပန်းဖြေတတ်သောလူချမ်းသာများအတွက် ပုံမှန်ဖြစ်သောကြောင့် မည် သူမှ သံသယရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ပါး၊ ခဏ"

သူ့ဖခင် သေးသွားသောမိခင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သတိပြန်ဝင်လာသော ဖူစစ်ချန် သည် ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ အပြေးအလွှားသွားပြီး သူတို့၏ လမ်းကိုပိတ်ဆို့ရန် လက်များကိုဖြန့်ကားလိုက်သည်။ သူသည် လုပ်ဆောင်ချက်တွင် ရဲရင့်သော်လည်း သူ့ ဖခင်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံမိသောအခါ သူ အလိုလိုတွန့်သွားရသည်။

သက်ပြင်းချ၊ သူ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ သူနှင့် သူ၏ အစ်ကိုသည် သူတို့၏ ဖခင်၏ တင်းကျပ်သော အခွင့်အာဏာအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှု အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းခဲ့သည်။

ချင်ချင်သည် သူ့ ခေါင်းလေးကိုစောင်းလိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာပြုမူနေသော ဖူစစ်ချန်ကိုကြည့်နေပြီး သူ အဘယ် ကြောင့် သူတို့လမ်းအားပိတ်ဆို့ရန် အလျင်စလိုပြေးလာရခြင်းကို အံ့သြနေမိသည်။

"ပါး၊ ပါး~..." အကြိမ်ကြိမ် တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ဖူစစ်ချန် ထုတ်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်– "ပါး၊ ကျွန်တော့်မားကို နိုင်ငံတော်ကိုအပ်နှံမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမှတ်လား ? အဲ့လိုဆို ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ပါးကို အောင်မြင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

မိခင်နှင့်သားကြား အခြေအနေမည်မျှ ဆိုးရွားလင့်ကစား သူမသည် သူ့ မိခင်ဖြစ်ပြီး ဖူစစ်ချန်သည် သူ့ဖခင်မှ သူမအား နာကျင်အောင်လုပ်သည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ချေ။

ဖူဟန်– "..."

ချင်ချင်– "..."

ဒီငတုံးက ချင်ချင့်ရဲ့ သားလား ??

ရုတ်တရက် သူလေး သူ့ကို မလိုချင်တော့ပေ။

ချင်ချင် စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အမူအရာကိုပြလာသည်။ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးသည် ငတုံးဆိုသည် အဘယ်အရာနှင့်တူသည်ကို နားမလည်နိုင်ဟု မထင်လိုက်လေနှင့်။ သူမ ကောင်းစွာနားလည်သည်။

ဖူဟန်အမူအရာ အနည်းငယ်မည်းမှောင်သွားသည်။

လူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့ အတွေးများက ပိုမိုရှုပ်ထွေးသည်။ ငယ်ရွယ်ပြီးအပြစ်ကင်းသော ချင်ချင်နှင့် မတူဘဲ ဖူဟန်သည် သူ့သား၏ သဘောထားမှတစ်ဆင့် အချိန်အကြာကြီးလျစ်လျူရှုထားခဲ့သော ပြဿနာအချို့ကိုမြင်နိုင်ခဲ့သည်။

"ငါ မင်း မားကို နာကျင်စေလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

သူ့သားက သူ့ကို တကယ်မယုံကြည်တာလား ??

ဒါမှမဟုတ် သူ့သားက သူနဲ့သူ့မားကြားက ဆက်ဆံရေးက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ဆိုးရွားတယ်လို့ ထင်နေတာလား ?

"..." ဖူစစ်ချန် မပြောရဲပေ။

ဟုတ်တယ်ဟုပြောပါက အရမ်းနာကျင်သွားလိမ့်မည်။ မဟုတ်ဘူးဟုပြောပါက သိသာထင်ရှားစွာ သူ့အသိစိတ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေမည်။ ထို့ကြောင့် သူ တိတ်တဆိတ်နေရုံသာတတ်နိုင်သည်။

သူ့အား ဤကဲ့သို့မြင်သောအခါ ဖူဟန် အရာအားလုံးကို နားလည်လိုက်သည်။

"ငါ မင်း မားကို ကလေးပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ ခေါ်သွားရုံပဲ"

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့ဇနီးအခြေအနေသည် မည်မျှကြာကြာ ခံမည်ကို သူ မသိပေ။ ကလေးတစ်ဦးအားပြုစုစောင့် ရှောက်ခြင်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောအလုပ်ဖြစ်သည်။ သူ အရာအားလုံး အဆင်သင့်မလုပ်ထားဘဲ နေလို့မရချေ။

"မင်း..." သူသည် သူ၏ သားအငယ်ဆုံးကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်သည်– "စာတွေ ပိုဖတ်၊ မဟုတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အမြဲတမ်းပေါင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရာတွေမလုပ်မိစေနဲ့"

သူ နားလည်မှုလွဲမှားမှုကြောင့် ရှက်ရွံ့မှုအားခံစားရခြင်းမရှိချေ။ ဖူစစ်ချန်သည် ဆုံးမခံရပြီး သူ့ သားမွေးများထောင်နေသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်– "အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရာတွေဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ? တရုတ်ကာတွန်းကားများတွေရဲ့ အနာဂတ်က အရမ်းတောက်ပနေတာ..."

သို့သော် သူ့အား မည်သူမှနားမထောင်ပေ။ ဖူဟန်သည် ချင်ချင်နှင့်အတူ ကားမောင်းထွက်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"!" 

ဖူစစ်ချန် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းလိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်နေသော်လည်း သူ့ကြီးပြင်းလာမှုကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ သင့်လျော်သောစကားလုံးများရှာမတွေ့သဖြင့် ရေခဲရေ ဖန်ခွက်ကြီးနှစ်ခွက်အား ဒေါသတကြီးမော့ချလိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ ချင်ချင်တို့ ဘာဝယ်ကြမလဲ" 

ချင်ချင်သည် ပြတင်းပေါက်အာ့ သူ့ မျက်နှာဖြင့် စူးစမ်းစွာ ဖိကပ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ဖြတ်သန်းသွားသောမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကာ ဖူဟန်ဘက်သို့လှည့်မေးလိုက်သည်။

"အားလုံး ဝယ်ရမယ်" ဟု ဖူဟန် ပြောလိုက်သည်။

သူ ချင်ချင်အားဈေးဝယ်စင်တာတွင် ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့ပြီး အိတ်ကြီးများစွာကို လေးလံသောပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။

ဖူဟန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာလေ့ကျင့်ခန်းများဖြင့် သူ၏ ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းမရှိပါက သူ ဤမျှများစွာသော အရာများကို သယ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပျောက်ဆုံးခြင်းမှကာကွယ်နိုင်ရန် ချင်ချင့်လက်သေးသေးလေးများကို ကိရိယာဖြင့်ချည်နှောင်ထားပြီး သူမသည် ဖူဟန့်နောက်မှ နာခံမှုရှိစွာလိုက်လာကာ သူမ၏ခြေတိုလေးများမှ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေကြသည်။

သူမသည် ကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အာရုံပြောင်းလွယ်ကာ ဈေးဝယ်စင်တာသည် ဆွဲဆောင်မှုများစွာပေးထားသည်။ သူမသည် မကြာခဏပျော်ရွှင်နေတတ်ပြီး အန္တရာယ်မှကာကွယ်သော ကိရိယာမပါရှိပါက သူမသည် 'ညင်သာသော ပွေ့ဖက်မှု' အချို့တွင် သူ့ကိုယ် သူမေ့သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"ဪ၊ ဒါ ဥက္ကဋ္ဌဖူ မှတ်လား"

၎င်းတို့ ဈေးဝယ်ပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင်  ကျယ်လောင်သည့် အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ချင် ထိုအသံကြောင့်လန့်သွားပြီး အလိုလိုဖူဟန့် နောက်သို့ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။ သူ့ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးသည် ဖူဟန့်ပေါင်အားကပ်တွယ်ထားပြီး အသံလာရာ ရင်းမြစ်အားချောင်းကြည့်နေခဲ့သည်။

ရောက်လာသူအသစ်သည် သပ်ရပ်သောဝတ်စုံအားဝတ် ဆင်ထားသည့် ပရောဖက်ရှင်နယ်ဆန်သည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် လေးနက်ပြီးဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုရှိသော်ငြားလည်း သူမသည် ညစ်ညမ်းကာ၊ ရိုင်းစိုင်းသည့် အရိပ်အယောင်များထွက်ပေါ်နေပြီး လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ပေါင်းစပ်မှုမျိုးဖြစ်နေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏လွန်ကဲစွာ မိတ်ကပ်လိမ်းထားသော မျက်နှာကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤမရင်းနှီးသော အမျိုးသမီးသည် အလွန်လှပသော်လည်း ချင်ချင် သူမအား အလိုလို မကြိုက်ပေ။

"ဥက္ကဋ္ဌဝူ" ဖူဟန် ရပ်လိုက်ပြီး သူမအားအေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ နှုတ်ဆက်သည်။

သူ ကြာကြာနေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သူ့အား ယဉ်ကျေးစွာနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန်လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏နည်းဗျူဟာကို မသိဘဲ သူ့ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကိုလိမ်ကာ သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"မထွက်သွားပါနဲ့ဦး၊ ဥက္ကဋ္ဌဖူ၊ ရှင် အရင် ကျွန်မဆီမှာချန်ထားခဲ့တဲ့ ဟာတွေကို မယူရသေးဘူးလေ"

စကားလုံးများက မပီမသဖြစ်နေသည်။ အခြေအနေကို မသိသူတစ်ဦးမှ ကြားလျှင် သေချာပေါက်နားလည်မှုလွဲမှားမှုများဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

ထောင့်ပတ်လည်တွင် လျှို့ဝှက်စွာဓာတ်ပုံရိုက်နေသော ဦးဦးမှ နားလည်မှုလွဲသွားသည်၊ မဟုတ်ပါလား ??

ချင်ချင်၏ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် ဈေးဝယ်စင်တာထောင့်တစ်နေရာရှိ လျှို့ဝှက်စွာဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးအား အာရုံစိုက်ကာစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဖူဟန်အား မြှူဆွယ်ခဲ့ရာာ မအောင်မြင်သဖြင့် ဝူလီသည် နောက်ဆုံး သူ့ခြေထောက်တွင် အနီးကပ်လိုက်ပါနေသော ချင်ချင်အား သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ လမ်းပတ်ကာ ချဉ်းကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒီကလေးက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ဥက္ကဋ္ဌဖူရဲ့ သမီးလား"

သူမ ပြောနေစဉ် သူ့ လက်သည်းနီဆိုးထားသော လက်သသည် ချင်ချင့်၏ နူးညံ့ဖြူစင်သော မျက်နှာဆီသို့လက်လှမ်းလာလေသည်။

ချင်ချင် ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားရသည်။ ထိုချိန် ဖူဟန်မျက် မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့အေးစက်သော မျက်လုံးများထဲ ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်စီးလက်သွားသည်– "ဥက္ကဋ္ဌဝူ၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် လေးစားပါ"

သူ ဝူလီလက်အား ဈေးဝယ်အိတ်ဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် ဖြတ်လိုက်ပြီး သူလေး လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုကာ ချင်ချင်အားခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ရှင်းပြမရသောမဆင်မခြင် လူများအပေါ် ယဉ်ကျေးရန်မလိုအပ်ပေ။

"ဟဲဟဲ... ငါ ဒီနေ့ တယ်ကံကောင်းပါလား ? ကော်ဖီတစ်ခွက် ဝယ်ရုံနဲ့ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ သတင်းကိုရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ထောင့်တစ်နေရာမှအမျိုးသားသည် သူ့ကင်မရာကို ချိန်ညှိပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဓာတ်ပုံများစွာရိုက်ရန်ပြင် ဆင်လို့နေသည်။ ဓာတ်ပုံတစ်ချက်ထပ်ရိုက်တိုင်း ဥက္ကဋ္ဌဖူထံမှ အခြားသော လျှို့ဝှက်ငွေပေးချေမှုကိုဆိုလိုသည်။

"ဦးလေး၊ ဘာရိုက်နေတာလဲ"

ပန်းရောင်၊ ဇာပါသော မင်းသမီးဖိနပ်တစ်ရံသည် ထိုလူ့ ရှေ့တွင်ပေါ်လာပြီး လိုက်ဖက်သော မင်းသမီးဝတ်စုံသည် ကင်မရာ၏မြင်ကွင်းအား ပိတ်ဆို့ထားသည်။

"ထွက်သွား၊ ကလေးမ"

သူ၏သီးသန့်သတင်းကို စောင့်နေသော ထိုလူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ ကင်မရာကို ချလိုက်ပြီး ချင်ချင်အားအော် ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဖူဟန်၏အေးစက်သော အကြည့်နှင့် ဆုံမိသောအခါ "ဥက္ကဋ္ဌဖူ... ဥက္ကဋ္ဌဖူ" 

သူ တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ယင်စွာဖြင့် မြေပေါ်သို့လဲကျသွားသည်။

သူ့အဖိုးတန် ကင်မရာမြေပေါ်သို့ ဘယ်အချိန်ကပြုတ်ကျသွားမှန်းပင် သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

ဖူဟန်သည် အိတ်အနည်းငယ်ကို ချလိုက်ပြီး လက်တစ် ဖက်ကို လွတ်စေကာ ကင်မရာအား ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ကာ ဓာတ်ပုံများကို စတင်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ ကြည့်လေလေ သူ့ အမူအရာ ပိုအေးစက်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင် သူသည် ကင်မရာမန်မိုရီကတ်အား  ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့သော ထိုသူကိုပြောလိုက်သည်– "ခင်ဗျားဘက်က ရှေ့နေဆီက စာရတဲ့အခါမှာလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခုလို မှန်တယ်လို့ထင်နေနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ဥက္ကဋ္ဌဖူ၊ ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံတွေ ချက်ချင်းဖျက်ပစ်ပါ့မယ်၊ ကျွန်တော့်ကို တရားမစွဲပါနဲ့" 

ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့သော သူသည် ချက်ချင်းထိတ်လန့်သွားပြီး ဖူဟန့် ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ သနားခံသည်။

သို့သော် တမင်တကာဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ သူ့ အသံသည် အနည်းငယ်ကျယ်လောင်နေပြီး ၎င်းတို့သည် လူများသောဈေးဝယ်စင်တာတွင် ရှိနေကြသည်။

သိပ်မကြာမီ သူ့ပတ်တ်လည်၌ ကြည့်ရှုသူများမှာ နံရံတစ် လေးခုသဖွယ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။