Ch 10

🍼 Chapter 10

🍼 Qingqing's Parent-Child Games

နေ့လယ်ခင်း၌ ကစားကွင်းသည် စည်ကားနေပြီး လူငယ် ကျောင်းသားအုပ်စုများနှင့် ကလေးများနှင့်အတူ မိဘများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကူးလန်နှင့် ချင်ချင်တို့သည် သူတို့အထဲ မထင်မရှား လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

သို့သော် သူ၏ထင်ရှားသော ရုပ်ရည်နှင့် ကြီးမားသော ကိုယ်လုံးသည် သူ့လက်မောင်းများထဲမှ ချစ်စရာကောင်း သော ကလေးမလေးနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သိသာထင်ရှားသော ဆန့်ကျင်ဘက်ကိုဖန်တီးလိုက်သဖြင့် သူတို့အား လျစ်လျူရှုရန်ခက်ခဲစေသည်။

မောင်နှမနှစ်ဦး၏ထူးခြားသော ရုပ်ရည်ကောင်းများပေါင်း စပ်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် ကစားကွင်းတစ်ခုလုံး၌ အမြင်အာရုံအား အဖမ်းစားနိုင်ဆုံး စုံတွဲဖြစ်နေသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

---

ချင်ချင် ကစားကွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး သူ မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူ့ ခေါင်းငယ်လေးသည် ဘယ်ညာ လှည့်ပတ်နေပြီး အဆက်မပြတ် ကြည့်ရှုနေကာ တစ်ခါတစ်ရံလက်ညှိုးထိုးကာ ချစ်စရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံများထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ပျော်ရွှင်သော အပြုံးသည် ဘယ်တော့မှ မိန်ဖျက်မသွားဘဲ ကူးလန်ကိုပါ ကူးစက်စေခဲ့ရာ သူသည်လည်း ပျော်ရွှင်မှုတွင် ပါဝင်ချင်သော စိတ်အနည်းငယ်ခံစားခဲ့ရပြီး ကတိတစ်ခုကြောင့် မချင့်မရဲဖြင့် ချင်ချင်ကိုခေါ်လာခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။

"ချင်ချင် ဒါလိုချင်တယ်၊ ကြောင်လေး!"

ကစားကွင်းအမှတ်တရပစ္စည်းများ ရောင်းချသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် ချင်ချင်သည် ဝက်ဝံခေါင်းစည်းကို ချက်ချင်းတွေ့လိုက်ပြီး ၎င်းကိုလက်ညှိုးထိုးကာ ကူးလန်အား ဝယ်ပေးရန်တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဘယ်တစ်ခု လိုချင်လဲ"

ကူးလန်သည် ပတ်ပတ်လည်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး ဆင်တူသော ခေါင်းစည်းများဖြစ်ကြသည်။ ချင်ချင် ဘယ်တစ်ခုလိုချင်သည်ကို မသိသောကြောင့် သူသည် သူမလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခိုင်း လိုက်သည်။

ချင်ချင်သည် ခေါင်းစည်းနှစ်ခု၊ တစ်ခုကကြီးပြီး တစ်ခုက သေးသည်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ကူးလန် မကြည့်နေချိန်တွင် သူမသည် တစ်ခုကို သူ့ခေါင်းပေါ် တင်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ခုကို သူ့လက်ထဲထိုးထည့်လိုက်သည်– "ချင်ချင့် အတွက်"

"မင်းမှာ လက်မရှိဘူးလား" ကူးလန် မြည်တွန်လိုက်သော် လည်း သူ့လက်များသည် ကျွမ်းကျင်စွာ ချင်ချင့်အား ခေါင်းစည်းဝတ်ပေးလိုက်ပြီး ထိုသို့ပြုလုပ်စဉ် ထောင့်ကို  သေချာချိန်ညှိပေးလိုက်သည်။

---

အဖြူအမည်း အလုံးလေးနှစ်လုံးသည် ချင်ချင်၏ ခေါင်း  တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ကပ်နေပြီး သူလေး၏ဖက်ထုပ်ပါးများနှင့် တွဲလျက် သူမကို ချစ်စရာကောင်းသော ဝက်ဝံငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

ထိုချစ်စရာကောင်းမှုအား မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ ကူးလန်သည် ချင်ချင့်ဆံပင်များကို လျင်မြန်စွာဖွလိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ချက်ချင်းလှည့်သွားသည်။

ချင်ချင်သည် သူ့ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ကာ ရှုပ်ထွေးစွာမော့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကူးလန်၏အာရုံစိုက်နေသော ဘေးတိုက်ပုံကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် သူ့အား သံသယဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ်ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ အကြည့်သည် ကူးလန်ခေါင်းပေါ်ရှိ ကြောင်နားရွက်ပါသော ခေါင်းစည်းအနက်ရောင်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူမ ကိုယ်ပိုင်ခေါင်းကို တို့ထိလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ရာ သူ့ မျက်လုံးများကွေးသွားရသည်။

"ချင်ချင်" ဟု သူမက ပြောလိုက်ပြီး သူ့ ဝက်ဝံနားရွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"တိတိ" ဟု သူမ ထပ်ဖြည့်လိုက်ပြီး ကူးလန်၏ကြောင်နား ရွက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"အတူတူပဲ"

သူမ၏ဆိုလိုရင်းမှာ သူမနှင့် တိတိသည် တူညီသောခေါင်း စည်းကို ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် သူတို့သည်သူငယ် ချင်းကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ကလေးများသည် လက်ဆောင်ငယ်လေးများကိုဝေမျှခြင်း ဖြင့် သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများကို အမှတ်အသားပြုလိုကြပြီး ချင်ချင်သည်လည်း ခြွင်းချက်မရှိပေ။

ချင်ချင်သည် ခေါင်းပွတ်တိုက်သည့် ဖြစ်ရပ်ကိုအလိုအ လျောက် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်ကိုမြင်သောအခါ ကူးလန် သက်ပြင်းလေးခိုးချလိုက်ရသည်။

ဝေးတဲ့နေရာရှိ ငှက်သိုက်ရောင်းနေသူတစ်ဦးကိုမြင်သော အခါ သူ မျက်လုံးတစ်မှိတ်အတွင်း အကြောင်းအရာကို ချက်ချင်းပြောင်းလဲလိုက်သည်– "ငှက်သိုက် စားမလား"

"စားမယ်"

"ဟော့ဒေါ့ စားမလား"

"စားမယ်"

"ဖျော်ရည်"

"သောက်မယ်!"

"ဝက်ဝံပုံစံ အာလူးကြော်"

"စားမယ်!"

"ရေခဲမုန့်"

"စားမယ်!"

...

---

ကစားစရာတစ်ခုမှ မစီးရသေးဘဲ ကူးလန်နှင့် ချင်ချင်တို့ သည် ကစားကွင်းရှိ အစားအစာများနှင့် သရေစာများအားလုံးကိုမြည်းစမ်းခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝိုင်းသောဗိုက်များဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မြင်းရုပ်များကို စီးနင်းခဲ့ကြသည်။

၎င်းသည် ကစားကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် သုံးနှစ်သမီးအတွက် သင့်လျော်သော တစ်ခုတည်းသော ကစားစရာဖြစ်သည်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ ရဟတ်ကြီးလည်း ရှိသေးတယ်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးမှ စီးရမည်အား အရမ်းကြောက်နေသဖြင့် ..

"တိတိက အမြင့်ကိုကြောက်တယ်" 

ချင်ချင်သည် ကူးလန်၏ချောမောသော မျက်နှာအားနှစ် သိမ့်သကဲ့သို့ ပုတ်လိုက်ရင်း နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ရအောင်၊ ဒေါ်ဒေါ်ထင်း စိတ်မရှည်လောက်တော့ဘူး"

ကူးလန်သည် ချင်ချင်အားတိတ်ဆိတ်စွာ တင်းတင်းကျပ် ကျပ်ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ၊ သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်– "...ဒေါ်ဒေါ်ထင်း မရှိတော့ဘူး" သူ့အားအိမ်ပြန်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူ တစ်ယောက်မှမရှိတော့ပေ။

-

ချင်ချင်အား ဖူမိသားစုအိမ်တွင် ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ကူးလန်သည် ညစာစားရန် သူ့တူဖြစ်သူ၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ယဉ်ကျေးစွာငြင်းပယ်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်သွားသည်။

သူသည် ဖူမိသားစုအိမ်မှ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကားမောင်းရသော အဆင့်မြင့်လူနေရပ်ကွက်တွင် နေထိုင်ပြီး ထိုနေရာရှိ အဆောက်အဦများအားလုံးသည် တစ်ထပ်လျှင်တိုက်ခန်းနှစ်ခန်းဖြစ်သည်။

ကူးလန်တွင် ပိုင်နက်နယ်မြေ သဘောတရားပြင်းထန်ပြီး ငွေကြေးမချို့တဲ့သောကြောင့် သူသည် တူညီသောအထပ်မှ တိုက်ခန်းနှစ်ခန်းကို ရိုးရှင်းစွာဝယ်ယူကာ တစ်ခုတည်းအဖြစ်ပေါင်းစပ်ပြီး တစ်ယောက်တည်းနေထိုင်ခဲ့သည်။

တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ အေးစက်၍တိတ်ဆိတ်သော အတွင်းပိုင်းမှာ ငြိမ်သက်နေလေသည်။

သူသည် ဤအထီးကျန်ဆန်မှုကို အချိန်ကြာမြင့်စွာက တည်းက အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်နေပြီဟုထင်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူသည် ၎င်းကို ရုတ်တရက် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်လာသည်။

"ဟက်~... တကယ်ပါပဲ..."

သူသည် သူ့ဆံပင်များကို ရှုပ်ပွစွာဖွလိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ ခေါင်းစည်းကိုထိလိုက်ကာ ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ ပွပွအိအိကြောင်နားရွက်အနက်ရောင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကူးလန်သည် ရုတ်တရက်ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ လုံးဝမတူဘူး"

သူသည် ခေါင်းစည်းကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်ပြီးမီးဖို ချောင်သို့ သွားကာ ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ရေခဲတမျှအေးစက်သော ဘီယာဘူးတစ်ဘူးကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး ၎င်းကို ဖွင့်ရင်း စာကြည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက် သည်။

---

လက်တွေ့ဘဝသို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူ ဆက်လက်ကာ အလုပ်လုပ်ရဦးပေမည်။

ထိုတာဝန်မဲ့သော သက်ကြီးလင်မယားမှာ ၎င်းတို့ အသက် ကြီးလာပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံးကိုလွှတ်ချပြီး ၎င်းတို့ဘဝကို အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်သင့်ကြောင်း ပြောဆိုကာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးကို သူ့အပေါ် ပုံချလိုက်ပြီး ရှယ်ယာများကိုပင် လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သည်။

သူသည် သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်ရှိနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြသလို ကူးချင်ချင်သည် ပိုက် ဆံသုံးစွဲရုံသာ သိပြီး အခြားမည်သည့်အရာကိုမှ ဂရုမစိုက်သူ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်ခန့်က သူသည် ကုမ္ပဏီနှစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲရင်း နေ့တိုင်း ခွေးတစ်ကောင်လိုအလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး မကြာသေးမီ သူ့လက်အောက်မှ ဝန်ထမ်းများကိုလေ့ကျင့်ပေးပြီးမှသာ သူ အနည်းငယ်အနားယူနိုင်ခဲ့သည်။

"ငါကဟာ လျော်ကြေးရသင့်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု သူ တွေးလိုက်ပြီး ကူးချင်ချင်အား စာရင်းထဲသို့ မချင့်မရဲဖြင့် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

---

ဘီယာနောက်ဆုံး တစ်ငုံကိုလက်စသတ်ပြီးနောက် ကူးလန်သည် သူ့စိတ်ဓာတ်များကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး သူ့ အလုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် အားသွန်ခွန်စိုက်ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ချင်ချင်သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာပြီး ကာတွန်းကြည့်ရင်း ဖူစစ်ကျင်းနှင့်အတူ ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်တွင် ပူးပူးကပ်ကပ်ရှိနေသည်။

ဖူစစ်ချန်မှာတော့ ပြောစရာမလို၊ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ မထွက်ခွာမီ သူ့အစ်ကိုထံ ဖုန်းခေါ်ခဲ့သည်၊ မဟုတ်ပါက ချင်ချင်သည် ကူးလန်ကဲ့သို့ဗလာ ကျင်းနေသော အိမ်ကိုရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့ဖခင်၏ကုမ္ပဏီအတွက် အလုပ်မလုပ်ခဲ့ဘဲ သူ့ဖခင်၏ငွေကြေးပံ့ပိုးမှုဖြင့် သူ့ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးအား စတင်ခဲ့သည်။

သူသည် ကောလိပ်ဒုတိယနှစ်တွင် စွန့်ဦးတီထွင်မှုခရီးကို စတင်ခဲ့ပြီး သုံးနှစ်အကြာတွင် အခက်ခဲဆုံးသော စတင်လုပ်ကိုင်သည့် အဆင့်ကိုကျော်လွှားပြီး သူ့ ကုမ္ပဏီကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်ရှိစေခဲ့သောကြောင့် သူ့ အ ချိန်ဇယားသည် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရနည်းပါးသည်။

သူ့ဖခင်နှင့် မတူဘဲ သူ့စီးပွားရေးသည် အလွန်ကြီးမား သောကြောင့် အရည်အချင်းရှိသော ဝန်ထမ်းများမရေမတွက်နိုင်အောင်ရှိသော်လည်း သူသည် အမြဲတမ်းမယုံနိုင်လောက်အောင် အလုပ်များနေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခုကြား လိုက်ရသည်။

ဖူစစ်ကျင်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဖူစစ်ချန် ချန်ထားခဲ့သော တစ်ခုခုကိုပြန်လာယူ သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယင်းအစား သူ့ ဖခင်သည် ဝင်ပေါက်တွင် ဖိနပ်လဲနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

"ပါး"  ဘာလို့ ဒီလောက် အစောကြီးပြန်လာတာလဲ ?

ဖူစစ်ကျင်းသည် ထိုမေးခွန်းကို အသံထွက်မမေးဘဲ ပညာရှိစွာ ရှောင်ကြဉ်လိုက်သော်လည်း သူ့ အံ့အားသင့်မှုမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှိနေသည်။

---

ချင်ချင်ကမူ ပိုရိုးရှင်းသည်။

ဖူဟန်အားမြင်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူမသည် သူ အကြိုက်ဆုံး ကာတွန်းကိုပင် စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ ခြေတိုလေးများဖြင့် ဆိုဖာပေါ်မှခုန်ဆင်းကာ ဖူဟန်၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ပြေးဖက်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ ချိုသာစွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်– "ဦးဦး၊ ပြန်လာပြီ!"

"အင်း၊ ချင်ချင် ဒီနေ့ လိမ်လိမ်မာမာနေခဲ့ရဲ့လား ?"

အိမ်စီးဖိနပ် လဲလှယ်ပြီးနောက် ဖူဟန်သည် ကိုယ်ကိုင်းကာ ချင်ချင်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အထဲသို့ခေါ်လာသည်။

"ချင်ချင် အရမ်းလိမ်မာခဲ့တယ်" 

ချင်ချင်သည် ရှက်ရွံ့မှု အလျဉ်းမရှိဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဖူစစ်ကျင်း– "..."

မင်း ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်၊ သက်သေလည်း ငါ့မှာ ရှိတယ်။

အိမ်ထဲရှိ ကော်ဇောများနှင့် ကူရှင်အလှဆင်ပစ္စည်းများအားလုံးကိုအစားထိုးထားပြီး ပရိဘောဂအချို့မှာမူ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

မင်းတို့ ကလေးဆိုးလေးနှစ်ယောက် မနေ့က အိမ်မှာ ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိရဲ့လား ??

သိလား ??

---

သုံးနှစ်ခွဲအရွယ် ချင်ချင်သည် ထိုကဲ့သို့သောရှုပ်ထွေးသည့် အရာများကို မည်သို့နားလည်နိုင်မည်နည်း ??

သူလေးသည် နားမလည်ရုံသာမက သူမ၏ 'တစ်ခါတစ်ရံ ကမြင်းကြောထမှုများ'ကိုပါ လုံးဝမေ့လျော့သွားခဲ့သည်။

သူလေး မနေ့ကဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။

ဖူစစ်ကျင်းသာ သိခဲ့လျှင် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ငိုချင်သွားပေလိမ့်မည်။

သူသည် ချင်ချင်၏ရေပက်မှုကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားခဲ့ရသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဖူဟန်ကဲ့သို့ ထိုးထွင်းသိမြင်သောသူသည် အိမ်ထဲမှပြောင်းလဲမှုများကို မည်သို့မသိရှိနိုင်မည်နည်း ?

သို့သော် ကလေးများဖြေရှင်းပြီးဖြစ်ရာ သူ ဆက်လက် စုံစမ်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါ့အပြင် သူ တကယ်ရန်ငြိုးထားချင်ပါက အကြီးဆုံး ပြဿနာရှာသူသည် သူ့လက်ထဲရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဖူဟန်၏မှုန်ဝါးဝါး မရင်းနှီးသော အကြည့်ကိုခံစားမိသော အခါ တိရစ္ဆာန်ငယ်လေး၏အန္တရာယ်ရှိသော ဗီဇပေါ်လာပြီး ချင်ချင်သည် ချက်ချင်းအပြစ်ကင်းစွာပြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ကာ နူးညံ့၍ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးကိုထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

"ဦးဦး၊ ချင်ချင် ဦးဦးကို အရမ်းသတိရတာပဲ"

သူမသည် ဖူဟန့်လည်ပင်းကို ချစ်ခင်တွယ်တာစွာ ဖက်လိုက်ပြီး သူ့ နူးညံ့ဖြူဖွေးသော မျက်နှာကို သူ၏အမွေးနုအနည်းငယ်ပါသော ချောမောသောမျက်နှာနှင့် ပွတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယားယံသောကြောင့် ချင်ချင် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

---

ဒီကလေးမလေး၊ သူလေး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို တော်တော်လေးကျွမ်းကျင်တာပဲ။

ဖူဟန် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး ချင်ချင်ကို ပွေ့ချီကာ ဆိုဖာပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဗိုက်ဝိုင်းလေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တို့ထိလိုက်သည်—၎င်းသည် ဖောင်းကြွနေပြီး အနည်းငယ်မာနေသည်။

သူ့ နဖူးတို့ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားသည်– "ဒီနေ့ ဘယ် လောက်တောင် စားထားတာလဲ"

"မသိဘူး၊ ဦးလေးနဲ့ အားချန် သူ့ကို ဒီနေ့အပြင်ခေါ်သွားတာ၊ ကျွန်တော် ခုလေးတင်မှအိမ်ပြန်ရောက်ပြီး သူ့နဲ့ ခဏလောက် အတူရှိနေတာ၊ ချင်ချင် ဘာမှစားတာ မတွေ့လိုက်ဘူး"

ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့ ဖခင်ထက် မိနစ်သုံးဆယ်ထက် ပိုစောပြီး အိမ်ပြန်ရောက်မည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။

"သူ အရမ်း အများကြီးစားထားတယ်"

ကလေးနှစ်ဦး၏ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကလေးများနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံအချို့ရှိသည်။

ဖူဟန်သည် ချင်ချင်ဗိုက်တင်းနေသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

ကလေးများသည် သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပတ်သက်၍ ခံစားမှု အားနည်းပြီး မကြာခဏဗိုက်ပြည့်သည်အထိ စားတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် အရသာရှိတာကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး သူတို့ ဗိုက်လေးများ ခံနိုင်ရည်ရှိ၊ မရှိကို မစဉ်းစားဘဲ ဆက်စားနေတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် မိဘများသည် ဤအချိန်မျိုးတွင် အစားအစာ ပမာဏအားခန့်မှန်းရန် ကူညီပေးဖို့လိုအပ်သည်။ ပမာဏ ကျော်လွန်သွားပါက ကလေးအား ထပ်မပေးသင့်ပေ၊ မဟုတ်ပါက သူတို့ဗိုက်အတွက် မကောင်းပေ။

---

"ချင်ချင်၊ ထပြီး ခဏလောက် ပြေးဆော့ရင် ဘယ်လိုလဲ"

ဖူဟန်သည် အစာကြေလွယ်စေရန် ချင်ချင့်အား ပိုမိုလှုပ် ရှားစေလိုသဖြင့် ဖြစ်နိုင်လျှင် ဆေးတိုက်ခြင်းအားရှောင်ချင်ခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကစားကွင်းတွင် တစ်နေကုန် ပင်ပန်းလာသော ချင်ချင်သည် လှုပ်ရှားချင်စိတ်မရှိပေ– "ချင်ချင်က ကြောင်ကြီး ကြွက်ဖမ်းတာ ကြည့်ချင်တယ်"

"ခဏလေးပဲ ပြေးဆော့လိုက်ပါ၊ ဦးဦးလည်း မင်းနဲ့အတူ ဆော့ပေးမယ်" ဖူဟန် သူမကို ဆက်လက်ချော့မော့လိုက်သည်။

"ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ ဆော့ပေးမယ်" သူ့ ဖခင်၏ သဘော ထားမှ တစ်ခုခုကိုသိလိုက်ရသော ဖူစစ်ကျင်းသည် လျင်မြန်စွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်– "တူတူပုန်းတမ်း ကစားရအောင်၊ ချင်ချင်၊ ပုန်း၊ ငါ မင်းကို ရှာမယ်၊ ကောင်းလား"

ဂိမ်းကစားခြင်းသည်လည်း ချင်ချင့်အတွက် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

သူမသည် တီဗီကိုကြည့်လိုက်၊ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် သူ့အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ဖူစစ်ကျင်းနှင့် ဖူဟန်ကို ကြည့်လိုက်နှင့် တွေဝေနေသည်။ သူ့ နှလုံးသားထဲမှ ချိန် ခွင်လျှာသည် ဖခင်နှင့်သားဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်းစောင်းသွားသည်။

ကောင်းပြီ၊ သူမသည် ကြောင်များ ကြွက်ဖမ်းသည်ကို အချိန်မရွေးကြည့်နိုင်သော်လည်း သူ့ မိသားစုနှင့် ကစားရန် အခွင့်အရေးများမှာ ရှားပါးသည်။

"ဟူး၊ ဒီလူကြီးတွေကတော့ တကယ်ပဲ ထိန်းရခက်လိုက်တာ"

ဘဝက ခက်ခဲတယ်၊ ချင်ချင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့ 'တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ သစ်သားလူသား' ကစားရအောင်!" ဟု သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာအကြံပြုလာသည်။

တူတူပုန်းတမ်းက ဘာများပျော်စရာရှိလို့လဲ ? အိမ်က ဒီလောက်ကြီးတာ၊ ငါတို့ 'သစ်သားလူသား' ကစားရမယ်။

"ကောင်းပြီ" 

ဖူဟန်နှင့် ဖူစစ်ကျင်းတို့ ကန့်ကွက်စရာမရှိပေ။

၎င်းတို့သည် ချင်ချင်အား လေ့ကျင့်ခန်း ပိုရစေရန်အတွက်သာ ဂိမ်းကစားခြင်းဖြစ်ပြီး ချင်ချင် လှုပ်ရှားချင်သရွေ့ သူတို့ ဘာမဆိုကစားမည်ပင်။

သူတို့ သုံးဦးသည် ဒိုမီနိုဂိမ်း ကစားခြင်းဖြင့် မည်သူက ရေတွက်မည်နှင့် မည်သူက "သစ်သားလူသား" ဖြစ်မည်ကို ရိုးရှင်းစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

ပထမအချီတွင်

ဖူစစ်ကျင်း အလှည့်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဧည့်ခန်း၏အခြား တစ်ဖက်ရှိ ကျောက်တိုင်တစ်တိုင်ပေါ်မှီလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ "တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ သစ်သားလူသား!" ဟု အော်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

---

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာသော ချင်ချင်နှင့် ဖူဟန်တို့သည် ချက်ချင်းတောင့်တင်းသွားကြသည်။

ဖူဟန်ကမူ အဆင်ပြေသည်။ သူသည် ပုံမှန်လျှောက်လာရုံသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ချင်ချင့်၏ပုံစံမှာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းနေသည်။

သူမသည် ဖူစစ်ကျင်း၏ကျောဘက်သို့ ရောက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသော်လည်း အလျင်စလိုလုပ်ရာတွင် ခြေတစ်ဖက်မှာ မချမီမြှောက်ထားပြီး သူ့ လက်များမှာ အလွန်အကျွံဆန့်တန်းထားသည်၊ သူလေး၏ မျက်နှာအမူ အရာသည် ချစ်စရာကောင်းသလို ရယ်စရာလည်းကောင်းနေပြန်သည်။

ယခု သူမသည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် တုန်ယင်နေကာ လဲကျတော့မလိုဖြစ်နေသည်။

ဖူဟန် လျင်မြန်စွာလှမ်းဖမ်းလိုက်ရသည်။

"ပါး၊ ပါး လှုပ်သွားတယ်"