Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အပိုင်း (၁၄၉)
စွဲလန်းခြင်း
“ဗြိ”
မကောင်းဆိုးဝါး၏ လက်ထဲတွင် သွယ်လျသော ခြေတံရှည်နှစ်ဖက်သည် ကားယားကြီး ဖြစ်သွားသည်။ အဝတ်မပါသော တောင့်တင်းပြီး သန်မာသော ခြေတံရှည်နှစ်ချောင်းကို မကောင်းဆိုးဝါးသည် ကျေနပ်စွာ ကိုင်တွယ်နေသည်။ ကျန်းလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် အဖြူရောင်အဝတ်စများ တစ်စစီစုတ်ပြဲကာ ကျလာပြီး မကောင်းဆိုးဝါးသည် ကျန်းလော့၏ မယုံနိုင်ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ကာ လူယုတ်မာပြုံးကြီး ပြုံးနေသည်။
သူ့လက်ထဲတွင် အခုလေးတင် ဖြဲလိုက်သော အဝတ်စအပိုင်းကြီးကြီး တစ်ခုကိုလည်း ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ကျန်းလော့သည် သူ့အဝတ်များ စုတ်ပြဲသွားသည့်အသံ ကြားထဲက ကျန်းလော့မျက်နှာသည် အက်ကြောင်းထင်သွားသလိုကို ပျက်ကျသွားတော့သည်။
အကယ်၍ ယခုဖြစ်နေသော ကူကယ်ရာမဲ့မှုသည် တမင်သက်သက် ချီယုံ့ကို ရှုပ်ထွေးအောင် ဟန်ဆောင်နေတာ ဆိုလျှင် ကျန်းလော့ ဤမျှလောက် အေးခဲတောင့်တင်းသွားမည် မဟုတ်ပေ။
‘မင်း ဘာဖြစ်ချင်နေတာတုန်းဟေ’
‘ငါမီးရှို့ရမဲ့ အဝတ်တွေ.. မအေဘေး ချီယုံ မင်းလုပ်လို့ ကုန်ပြီကွ’
ကျန်းလော့ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ပြာတောက်သွားရာမှ ခရမ်းချဉ်သီးလို နီရဲလာသည်။ ယခုသူသည် တုံးလုံးဖြစ်နေသော အောက်ပိုင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပဲ ကိုယ်ကို မြှောက်၍ ချီယုံ့ ကော်လာကို ဆွဲချလိုက်ပြီး နားနားကပ်ကာ တင်းမာခက်ထန်စွဦ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
“မင်းနေရာမှာ ငါက ဘာကိုသွားပြီးမီးရှို့ရတော့မှာလဲ”
“ဘယ်သူသိမလဲ”
မကောင်းဆိုးဝါး၏ အသံသည် အေးဆေးနေပြီး ကျန်းလော့ သူ့ကိုကြည့်နေတုန်းမှာပင် ဖြူဖျော့သော လက်ချောင်းများသည် အဝတ်စတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ရင်ဘတ်မှ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူသိမလဲ”
ထို့နောက် ထိုအဝတ်စလေးသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ နှင်းဆီပန်းသဏ္ဍာန်ခေါက်ထားသည့် အဖြူရောင် တောက်ပနေသော ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ထွက်လာသည်။ ကျန်းလော့သည် စိတ်တိုနေသော မျက်နှာဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးကို အကြည့်နှင့်သတ်လိုက်ချင်သလို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေပြီး
“အဲဒီအဝတ်တွေက ဘယ်ကဟာတွေလဲ”
“လျှို့... ဝှက်ချက်”
မကောင်းဆိုးဝါး၏ လက်သည် သူ့ခြေကျင်းဝတ်နားထိ လျောဆင်းလာပြီး လက်ချောင်းများသည် ကျန်းလော့ကို စက်ဝိုင်းပုံပွတ်သပ်နေကာ မရှင်းမလင်းပြုံး၍
“ဒီအဝတ်တွေက အခုထိ မလျှော်ရသေးတဲ့ဟာတွေလေ”
မကောင်းဆိုးဝါးသည် ကောင်လေး၏ အဝတ်မချွတ်ရသေးသော ဝမ်းဗိုကို အင်္ကျီပေါ်မှ ဖိကပ်နမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းလော့၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများသည် အနည်းငယ်တွန့်သွားပြီး နဖူးမှ ချွေးများ အလုံးလိုက်အလုံးလိုက် စီးကျနေကာ မကောင်းဆိုးဝါး၏ ဆံပင်ကို ဆောင့်ဆွဲပြီး အသေဆုပ်ထားသော်လည်း သူ့အာရုံသည် မကောင်းဆိုးဝါး ပြောနေသော စကားများတွင်ပင် တဝဲလည်လည်ဖြစ်နေသည်။
“ချီး...”
‘မလျှော်ရသေးတာတွေလား..’
‘မလျှော်ရသေးဘူးဆိုတာ အမှန်ပြောနေတာရော ဟုတ်ရဲ့လား’
“နေပါဦး ဘယ်သူက မီးရှို့မှာကို လျှော်ပြီးမှ ရှို့လို့လဲ”
‘ဒီသူတောင်းစား...’
ကျန်းလော့သည် ရုတ်တရက် သူမီးရှို့ပစ်ခဲ့သော အဝတ်များကို သတိရသွားသည်။ တစ်ရက်သာ ဝတ်ရသေးသော အဝတ်များသည် အညစ်အကြေးများ စွန်းထင်းသွားသောကြောင့် ထိုအဝတ်များနှင့် အိပ်ရာခင်းတို့ကို အပေတောင်းထဲထည့်ပြီး မီးရှို့ပစ်ခဲ့သည်။
ထိုအဝတ်များသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ချီယုံနှင့် အိပ်မက်ထဲတွင် လူးလိမ့်ရာမှ အပြင်ဘက်တွင်ပါ ညစ်ပတ်သွားသော အဝတ်များဖြစ်သည်။
တစ်ခုထဲသော အရှက်ရစရာများသည် ထိုအဝတ်များတွင် ရေးထိုးထားပြီး သူသည် ၎င်းတို့ကို သူ့ဘဝ၏ အမည်းစက်အဖြစ်သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သူသတိရသွားသည်ကို သိသိချင်း မကောင်းဆိုးဝါးသည် တမင်တကာပြောလာသည်။
“ဒီအဝတ်တွေအားလုံးမှာ မင်းအနံ့လေးရနေသေးတယ်”
ကျန်းလော့၏ နဖူးတွင် သွေးကြောများထောင်ထလာကာ
“ပါးစပ်ပိတ်ထား”
မကောင်းဆိုးဝါးသည် မီးထဲကို လောင်စာထပ်ထည့်လိုက်သည်။
“ကိုယ်အတွက် မင်းရှို့ပေးလိုက်တဲ့ ဒီပစ္စည်းလေးတွေကို အရမ်းကို ကြိုက်တာ အထူးသဖြင့် အကြိုက်ဆုံးက နောက်ဆုံးတစ်ခုလေ”
ကျန်းလော့သည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာကို ကန်ပစ်လိုက်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးသည် သူ့ခြေထောက်ကို ဆွဲ၍ သူ့မျက်လုံးများသည် မီးတောက်နက်များ တောက်လောင်လာသလို မည်းမှောင်သွားသည်။ ထိုမျက်နှာထားသည် ကျန်းလော့ကို အောက်ပိုင်းတွင် ဘာမှ ဝတ်မထားကြောင်း သတိရသွားစေပြီး သူသည် နှာမှုတ်၍ အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကြည့်ကောင်းလား”
ချီယုံသည် အလွန်အကျွံ စွဲလမ်းနေပြီး အကြည့်မလွှဲနိုင်စွာ သူ့ကိုယ်သူပင် သတိမထားမိနိုင်အောင် အသံမြင့်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါလေးက အရမ်းလှတယ်”
“ကိုယ့်မျက်လုံးတွေကို ချုပ်ထားသလိုပဲ အကြည့်ကို မလွှဲနိုင်တော့ဘူး”
ကျန်းလော့သ်ည နှုတ်ခမ်းတင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး
“ဒါဆိုလည်း မင်းမျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်လိုက်လေ”
ကျန်းလော့သည် တခြားသူများ၏ အမှိုက်ကို ထင်သလို ကောက်မယူရကြောင်း ချီယုံ့ကို လက်ချာအရှည်ကြီး ပို့ချပေးချင်သည်။ သို့သော် နောက်ခဏတွင် မြူနက်များသည် ချိန်းကြိုးသဏ္ဍာန် ပြောင်းသွားပြီး ကျန်းလော့၏ ခြေလက်များကို ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။ ကျန်းလော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ချိန်းကြိုးများ ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရသော လက်များကို အနည်းငယ် ရုန်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရုန်းလေ ချိန်းများ တင်းကြပ်လာလေ ဖြစ်သည်ကို သိရပြီးနောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေလိုက်တော့သည်။
‘ထောင်ချောက်မိသွားပြီ’
ကျန်းလော့သည် မယုံနိုင်စွာ နှုတ်ခမ်းတင်းတင်း စေ့ထားလိုက်သည်။
ချီယုံသည် နက်ခ်တိုင်ကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ကာ ကျန်းလော့မျက်လုံးကို စည်းပေးလိုက်သည်။ ကျန်းလော့၏ မျက်ခုံးသည် အကုတ်လွန်ပြီး အောက်စိုက်တော့မည်တောင် ထင်ရပြီး
“မင်းဘာတွေလုပ်နေတာလဲ အပြင်မှာလူတွေရှိတယ်ကွ”
“ဒါပေမဲ့ အထဲမှာက ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ”
မကောင်းဆိုးဝါးသည် အေးဆေးစွာပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကိုယ်စောနက ပြောခဲ့သလိုပဲ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မင်းကိုယ့်ကို စိတ်ဆိုးရအောင် အမှားတွေ အများကြီးလုပ်ခဲ့တာ”
မျက်လုံးအစည်းခံထားရသောကြောင့် ဘာမှမမြင်ရပေ။ လက်နှင့်ခြေထောက်များသည် ချုပ်နှောင်ခံထားရကာ အလွန်မလုံခြုံသလို ခံစားရသည်။ ကျန်းလော့သည် ဤအခြေအနေကို လုံးဝ မနှစ်မြို့ကာ တမင်တကာ လိုက်ပွတ်နေသော အထိအတွေ့ကိုသာ ခံစားနေရသောကြောင့် သူ့အရေပြားသည် ထိတွေ့မှုကို အာရုံခံအား အလွန်နှိုးကြွလာသည်။
ကျန်းလော့သည် ချီယုံ့ကို အော်ငေါက်နေပြီး ထပ်၍ သတိပေးလိုက်သည်။
“ငါ့ကို လွတ်ပေး”
သို့သော် ပြန်ဖြေသံမကြားရဘဲ သူ့ခြေသလုံးနားမှ အေးစက်မှုတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး သူ့ဒူးကို အဝတ်တစ်စက ပွတ်တိုက်သွားသလို ခံစားမိလိုက်သည်။
လုံးလုံးလျားလျား ကျွတ်သွားပြီဖြစ်သော ဘောင်းဘီရှည်ကို ဘယ်ပစ်လိုက်သည်မသိပေ။ ဘာမှဝတ်မထားသော အောက်ပိုင်းဆီသို့ အနမ်းများ ကျရောက်လာလေသည်။ အထိအတွေ့သည် ပြင်းထန်လွန်းပြီး ခဏခဏလာနမ်းနေသလို ခံစားမှုမျိုးဖြစ်သည်။
ကျန်းလော့သည် မသိလိုက်စွာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်လာပြီး အံတင်းတင်းကြိတ်ထားကာ သူ့ကျောရိုးသည်ပင် အတောင့်လိုက်ကြီး ဖြစ်လာသည်။
အနမ်းများ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက်အနမ်းခံနေရကာ မကောင်းဆိုးဝါးသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း အပေါ်ဘက်သို့ လိုက်လံနမ်းရှိုက်လာသည်။ အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ကျန်းလော့နဖူးမျှ ချွေးစများသည် လျောဆင်းလာပြီး လည်ပင်းမှ အင်္ကျီကော်လာထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။
တစ်ဖက်သက်ကြီး တစ်ယောက်ထဲခံစားနေရသော ခံစားချက်သည် ကျန်းလော့ကို မသက်မသာဖြစ်စေကာ အလွန်သာယာနေသော်လည်း။
‘ဘာလို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ငြိမ်ခံနေရတဲ့သူက ငါဖြစ်နေတာလဲ’
ခုနကထိ ရှက်ရွံ့နေသော ခံစားချက်များကို လွင့်ပစ်လိုက်ကာ စပြီး စကားပြောလိုက်သည်။
“မင်းက အဝတ်စုတ်တွေစုတဲ့သူလား မင်းဘယ်လိုတောင် ဒီလို ညစ်ပတ်တာတွေကို လိုချင်ရတာလဲ ဟမ်၊ လူတွေဝတ်ပြီးသား အဝတ်တွေတောင် မင်းဆီကနေ ထွက်လာတာ ဝါး… တခြား အန်ချင်စရာတွေ စုဆောင်းတဲ့ ဝါသနာတွေ ရှိသေးလား”
မကောင်းဆိုးဝါးသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ကျန်းလော့ကို ချုပ်နှောင်ထားသော မြူနက်ချိန်းကြိုးများသည် ပို၍ထူလာပြီး တင်းကျပ်လာသည်။
စကားပြောသည့်အချိန်တိုင်း သူ့အသံသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ယင်နေသော်လည်း တခြားသူကို ရန်စနေတာကတော့ တစ်စက်လေးမှ လျော့မသွားပေ။ ကျန်းလော့၏ ရှပ်အင်္ကျီသည် အပေါ်သို့ မတင်ခံလိုက်ရသည်။ မကောင်းဆိုးဝါး၏ အနမ်းများသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို တစ်နေရာမကျန် ကျရောက်လာတော့သည်။
ကျန်းလော့ နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာသည် တင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူ့မျက်ခွံများသည် တစ်ဆတ်ဆတ်တုန်နေကာ အားတင်းပြီး စကားဆက်ပြောကာ မကောင်းဆိုးဝါးကို ရန်စနေသည်။
“အား မင်းက နှာဘူးကောင်ဆိုတာကို ငါဘယ်လိုများ မေ့သွားရတာလဲ”
“ဟမ်..”
မကောင်းဆိုးဝါး၏ စွဲစွဲလမ်းလမ်း အောက်စိုက်နေသော ခေါင်းသည် နောက်ဆုံးတော့ မော့လာကာ ရေခဲကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူလင်းသော အရေပြားပေါ်တွင် သူ့အမှတ်များ ထင်းနေသော ကျန်းလော့ကို စိတ်ဝင်စားစွာကြည့်သည်။
ကျန်းလော့၏ ခြေထောက်များသည် အနည်းငယ် ပျော့ခွေနေပြီဖြစ်ပြီး နက်ခ်တိုင်နှင့်အစည်းခံထားရသော မျက်နှာတွင် မျက်ခုံးများပါ ဖုံးနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် မေးရိုးနှင့် လှပသော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံသာ မြင်ရသည်။
မကောင်းဆိုးဝါးသည် သူ့ကို ကြည့်နေပြီး ရုတ်တရက် သူ့ဝိညာဉ်ထဲမှ ဆာလောင်မှုတစ်မျိုး နိုးထလာကာ အတွင်းပိုင်းတွင် တောက်လောင်လာသည်။ သူသည် ကျန်းလော့ကို ဗိုက်ထဲရောက်အောင် ဝါးစားပစ်ချင်လာလို ရွှံ့ထဲမြုပ်ပြီး သိမ်းထားချင်လာသလို ခံစားလာရသည်။
သူ၏ နှလုံးသားမရှိသော ရင်ဘတ်တစ်နေရာသည် ထပ်မံ၍ ခုန်လာပြန်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသည် အနည်းငယ် ပူလောင်လာပြီး
“ဘယ်လို နှာဘူးမျိုးလဲ ပြောကြည့်..”
ကျန်းလော့သည် အကျယ်ကြီး ရယ်လိုက်ပြီး
“သူ့ကျောင်းသားရဲ့ အဝတ်ပေတွေကို ခိုးထားတဲ့ နှာဘူး”
သူသည် ကျေနပ်အားရစွာ အော်ရယ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒါကြီးက ရွံစရာကောင်းတယ် ဟုတ်တယ်မလား”
ကျန်းလော့သည် သူထိုသို့ ရန်စနေလျှင် မကောင်းဆိုးဝါး၏ ရမ္မက်များ ပိုမိုတောက်လောင်လာမည်ကို ယခင်အတွေ့အကြုံများအရ ကောင်းကောင်းကြီး သိထားသည်။
မကောင်းဆိုးဝါးသည် သူ့အပြုံးကို ကြည့်၍ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အပေါ်သို့ ကွေးသွားပြီး ခဏကြာပြီးနောက် ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားပြန်သည်။ ကျန်းလော့သည် ပန်းပဲဖိုထဲမှ ခုလေးတင်ထုတ်ထားသည် ဓားတစ်ချောင်းလို ပူလောင်နေပြီး အားနည်းစွာ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။
မကောင်းဆိုးဝါးက ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာ့ကို အကြာကြီးမေ့ထားတဲ့ ကျောင်းသားကိုပဲ အပြစ်တင်ရမယ်”
ရုတ်တရက် မကောင်းဆိုးဝါးသည် အသံပျောက်သွားသည်။ အနမ်းများလည်း ဆက်မလာတော့ပေ။ သို့သော် ချိန်းကြိုးများကတော့ ဒီတိုင်းရှိနေသေးသည်။ မြူနက်များ ပတ်လည်ဝိုင်းနေသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးထဲတွင် ကျန်းလော့သည် နေသားမကျ မသက်မသာဖြစ်လာသည်။ ကျန်းလော့သည် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်များ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားကာ ဘေးစောင်း၍ အသံတစ်ခုခုကြားရမလား အကြာကြီး နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် စိတ်မရှည်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး။
“ချီယုံ”
ချီယုံသည် ကျန်းလော့ခါးပေါ်မှ မှဲ့သုံးလုံးကို မြင်လိုက်သည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုများသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုနေရာကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူသည် မှဲ့သုံးလုံးတန်းကို ထိကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းလော့သည် စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်သွားပြီး တုန်ယင်လာသည်။ မကောင်းဆိုးဝါးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အသားပေါ်သို့နမ်း၍ လျှာနှင့် အငမ်းမရလျက်နေသည်။ သူသည် ကျန်းလော့ကို ဝါးစားပစ်ချင်နေသလို ကိုက်လိုက်စုပ်လိုက်လုပ်နေသည်။ ကျန်းလော့၏ မျက်ခွံများတုန်ခါလာပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်တော့သည်။
“မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲကွ”
မကောင်းဆိုးဝါး၏လက်သည် ကျန်းလော့ကို မလှုပ်ရှားနိုင်တော့အောင် ဗိုက်မှ အတင်းဖိထားကာ ကျန်းလော့၏ခါးထက်မှ မှဲ့သုံးလုံးကို ဆက်နမ်းနေသည်။
“ဒီဟာလေးက မင်းကို ကိုယ်ပိုင်ပါတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေလေးတွေပဲ”
“ဖယ်စမ်း ”
မကောင်းဆိုးဝါးသည် ကိုယ်ကိုကြွလိုက်ပြီး ကျန်းလော့နားနားကပ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမှဲ့လေးတွေက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲသိလား”
“ဒါလေးတွေက မင်းက ကိုယ့်အတွက် ကလေးလေးတွေ မွေးပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတယ် ကျန်းလော့လေး”
ချီယုံ့လက်ဖဝါးသည် ကျန်းလော့၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်နေသည်။
“မင်းလေးက ကိုယ့်ကလေးလေး မွေးမပေးနိုင်တဲ့ ယောက်ျားလေးဖြစ်နေတာ ဆိုးတာပဲ”
သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အကြောင်းအရာပြောင်းပြောပြန်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ မင်းက အရမ်းကို ကောင်းချီးပေးခံထားရတဲ့ ပါရမီရှင်ဖြစ်နေတော့ အခွင့်အရေးရှိလောက်တာလဲ ဖြစ်နိုင်တယ်”
ကျန်းလော့သည် အရိုးထဲမှပင် အေးစက်လာကာ ကြက်သီးများထလာပြီး သူ့နောက်ကျောတလျှောက် အေးစိမ့်လာသည်ကို လျစ်လျူရှု၍ ချီယုံ့အထိအတွေ့များမှ ရုန်းထွက်ချင်လာကာ
“မင်း ရူးနေတာလား”
မကောင်းဆိုးဝါးက ပြောသည်။
“မင်းပါးစပ်လေးက...”
သူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အကန်တွေကြီး ပြောနိုင်လွန်းသည့် သူ့အောက်မှ လူသားလေး ပါးစပ်ပိတ်သွားအောင် ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။
ချီယုံသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဒီလိုလုပ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဒီတိုင်း ကျန်းလော့တစ်ကိုယ်လုံးကို အရသာခံပြီး ကောင်လေး၏ ခြေလက်များကို ချုပ်နှောင်၍ မျက်လုံးမမြင်ရအောင် လုပ်ပြီး အပြစ်သေးသေးပေးချင်တာသာ ဖြစ်သည်။
အပြစ်ပေးလို့ပြီးသွားပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းလော့သည် နီရဲနေပြီး သူ့အပြစ်ပေးမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ တောင့်တင်းပြီး လှပသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အမှတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။
သန်မာပြီး ပျော့ပြောင်းသော ခါး၊ တောင့်တင်းသော ပေါင်တံများ၊ မကောင်းဆိုးဝါး၏ ကိုက်ရာနမ်းရာများ ပွထနေသော ရင်ဘတ်တို့သည် ချီယုံ့စိတ်ကြိုက် အနမ်းမှတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ချီယုံသည် နှာခေါင်းတွင် ချွေးစို့နေပြီး တစ်စက်ကလေးမှ မလှုပ်ချင်တော့သော ကျန်းလော့ကို လွတ်ပေးလိုက်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါးသည် ကျန်းလော့ကို အဝတ်အစားများ ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် အတွင်းခံတော့ မဝတ်ပေးခဲ့ပေ။
အပေါ်ပိုင်း အင်္ကျီသည် အတူတူပဲ ဖြစ်သော်လည်း ဘောင်းဘီကတော့ ပြောင်းသွားသည်။ မည်သူကမှ ကျန်းလော့ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ပြောနိုင်မှာမဟုတ်ပေ။ အဝတ်များအောက်မှ ကျန်းလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အနမ်းရာများ ပြည့်နေသည်ကို မည်သူမှ မြင်မှာမဟုတ်သလို ထိုအမှတ်များသည် မကောင်းဆိုးဝါးက အချစ်အမှတ်အသားများအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ပေးလိုက်သည်ကို ပိုပြီး မသိနိုင်တော့ပေ။
တစ်ချက်လောက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် မကောင်းဆိုးဝါး၏ လူသားအပေါ်မည်မျှ စွဲလမ်းနေသည်ကို မြင်နိုင်ပေသည်။ မကောင်းဆိုးဝါး အဝတ်ပေးနေတာကို ကျန်းလော့သည် မျက်နှာသေဖြင့် ငြိမ်ခံနေသည်။
ကျေနပ်နေသော ချီယုံသည် နောက်ဆုံးတော့ ပြောထုတ်လာသည်။
“ကောင်းပြီ မင်းကိုယ့်ကိုပြောချင်တဲ့ ပူးပေါင်းမှုက ဘယ်လိုမျိုးဟာလဲ”
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER