"အရင်ကတော့ နည်းနည်းဆော့ဖူးတယ်"

ဟိုင်ရိက ပြောလိုက်သည်။

"ဆယ်နှစ်လောက်ကပေါ့"

ဆံပင်ဝါ: ...

ဟိုင်ရိ၏ အစောပိုင်းမှတ်ချက်များသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း တကယ် တစ်နေကုန် ဂိမ်းဆော့ဖို့ပဲ စဉ်းစားထားတာလား"

"ဟုတ်တယ်"

ဆံပင်ဝါသည် ဘာမှထူးဆန်းမနေသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် တခြား ဘာအစီအစဉ်တွေရှိသေးလို့လဲ"

ဟိုင်ရိမှာလည်း ဘာမှပြန်ပြောစရာမရှိပေ။ သူသည် ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ရှန့်ချန့်ယန်နှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြောင်းပြန်မှု မရခဲ့ပေ။ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မနက် ၁၁ နာရီ ၅၀ မိနစ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှန့်ချန့်ယန်သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟိုင်ရိ: "လျိုရိဖန်"

ဆံပင်ဝါ: ...

"ဘာလဲ"

ဆံပင်ဝါက လန့်နိုးသွားသလို အော်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီနာမည်နဲ့ ခေါ်တာလဲ"

ဟိုင်ရိ: "မင်းရဲ့ ယန်ကော ပြန်သွားစေချင်လား"

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆံပင်ဝါက ရိုးသားစွာပင်ဖြေလိုက်သည်။

"မပြန်စေချင်ပါဘူး"

ဟိုင်ရိ သူ့အား ကန်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း ဆံပင်ဝါအား အနည်းငယ် သနားမိသောကြောင့် တကယ်တမ်း မကန်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဆံပင်ဝါသည် ဂိမ်းများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်နေသည်။

"ဘာလို့ ပြန်သွားရမှာလဲ၊ သူ ဖျားနေတာ... ပြန်သွားရင် နှိပ်စက်ခံရုံပဲ ရှိမှာ"

"ငါလည်း ဖျားနေတာပဲ"

ဟိုင်ရိက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မင်းရဲ့စကားတွေကို ငါ အရမ်းမုန်းတာလဲ"

ဆံပင်ဝါ: "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံး ဖျားနေတာ...ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံး ပြန်သွားတာကို ကျွန်တော်မလိုချင်ဘူး၊ ဒီစကားတွေက ခင်ဗျား သဘောကျရဲ့လား"

ဤစကားများသည် ဟိုင်ရိ၏ စိတ်ကြိုက် ပို၍ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ တကယ်ပင် စိတ်ဖောက်ပြန်သွားသလိုမျိုးပင်။

ဆံပင်ဝါ: "ယန်ကော တစ်ခါ ပြန်သွားဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ သူ ပြန်လာသေးတယ်... ကျွန်တော်မြင်တာတော့ ကျွန်တော်တို့ အခု ကောင်းကောင်းနေနေရပြီလေ၊ မူးယစ်သေရည်နဲ့ အချိန်ကို လျစ်လျူရှုပြီး နေရတာ ကောင်းမနေဘူးလား...ကျွန်တော်တို့လို လူတွေက အကုန်လုံး ပျက်စီးနေပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ ကောင်းတဲ့အဆုံးသတ်ကို မျှော်လင့်သင့်တယ်လို့ မထင်ဘူး...ကောင်းကောင်းနေရတာက ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှာရှိတဲ့ အရာတွေကို ဆက်တိုက် လိုက်နေမှသာ ဖြစ်လာနိုင်မှာ"

ဟိုင်ရိ: ...

"ပျက်စီးနေတဲ့ လူတွေ..."

ဟိုင်ရိက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။

"လိုက်ဖက်တယ်"

ဆံပင်ဝါ: "ဟုတ်တယ်မလား၊ ယန်ကော ဒီမှာ ဘယ်လောက် ပျော်နေလဲ ကြည့်ပါဦး၊ သူ မင်းကို အရမ်းကြိုက်တာ၊ ကျွန်တော် အသံကျယ်ကျယ် ပြောပြရဦးမှာလား"

ဟိုင်ရိ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်တောင်လဲ"

ဆံပင်ဝါ: "သူ ခင်ဗျားရဲ့ Wechat တောင်းတဲ့နေ့ကို မှတ်မိသေးလား"

ဟိုင်ရိ: "မှတ်မိတယ်"

လျိုကျယ်သည် ထိုအချိန်၌ ရှိနေသေးသည်။ ဟိုင်ရိသည် ရှန့်ချန့်ယန်၏ အတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး လျိုကျယ်နှင့် ခေါက်ဆွဲသွားစားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်ကပင် ရှန့်ချန့်ယန် ပို့လိုက်သော Wechat မက်ဆေ့ချ်ကို သူ လက်ခံရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ပိုမိုနက်နဲစွာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤမျှသေးငယ်သော ကိစ္စများအားလုံးကို ရှန့်ချန့်ယန်ကသာ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဆံပင်ဝါ: "သူ အဲဒီမက်ဆေ့ချ်ကို တော်တော်ကြာကြာ တွေဝေနေခဲ့တာ၊ အဲဒီတုန်းကတည်းက သူ ခင်ဗျားအပေါ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် တကယ်တွဲဖြစ်သွားမယ်လို့တော့ ကျွန်တော်လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး"

ဟိုင်ရိသည် ရယ်မောပြုံးပြလိုက်သော်လည်း တစ်မျိုးတည်းသော ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရသည်။ သူ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲ"

"သူ သတ္တိရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မထင်ခဲ့ဘူး"

ဆံပင်ဝါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဟိုင်ရိ ရယ်လိုက်သည်။

"ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ၊ ငါကတော့ သူ သတ္တိရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်"

ဆံပင်ဝါ: "ဒါက သူ ခင်ဗျားးကို အရမ်းကြိုက်တယ်ဆိုတာကိုပဲ ဆိုလိုတာ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ တမင်ကြူးပြနေတာလား"

ဟိုင်ရိက ရယ်မောလိုက်သည်။

သို့သော် အားရပါးရ ရယ်မောပြီးနောက် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု အနည်းငယ် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ဤစိတ်ပျက်အားငယ်မှု သို့မဟုတ် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုအတွက် တိကျသော လမ်းညွှန်ချက် သို့မဟုတ် အခြေခံမရှိပေ။ စကားဖြင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် ဟိုင်ရိသည် သေဆုံးရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် လက်ရှိဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို ဖက်တွယ်နိုင်စွမ်းမရှိခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆံပင်ဝါ: "ဒီရက်တွေ ထာဝရတည်တံ့နေဖို့ ကျွန်တော်မျှော်လင့်တယ်၊ ဒါတွေ အားလုံးက ကျွန်တော်တို့ ခိုးယူရရှိထားတဲ့ အချိန်တွေပဲ"

"ငါတို့နှစ်ယောက်ထဲမှာ ဘယ်သူက မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ မသိဘူး"

ဟိုင်ရိ ထရပ်လိုက်သည်။ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှ ထမင်းဘူးများကို ကောက်ယူ၍ အပြင်ဘက်ရှိ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

"နောက်တစ်ခါ အမှိုက်ကို ကိုယ့်ဘာသာ ပစ်လိုက်ဦး၊ ကြားလား"

ဆံပင်ဝါ: "အဲဒီမှာပဲ ထားလိုက်၊ မကိုင်နဲ့...ဒီည ကျွန်တော် ယူသွားမယ်"

ထိုည၌...

ဟိုင်ရိ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းနေရင်း Kuaishou ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ King Kong Barbie တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ King Kong Barbie သည် ထိုအချိန်၌ သူ၏ ပရိသတ်များကို တရားဟောနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဟိုင်ရိ: ?

King Kong Barbie: "မွေးခြင်း၊ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ ချစ်ရသူနဲ့ ကွဲကွာရခြင်း၊ မလိုလားသူနဲ့ ပေါင်းသင်းရခြင်း၊ မရနိုင်ရာကို တောင့်တခြင်း၊ ပဉ္စက္ခန္ဓာ...ဘဝမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခရှစ်ပါး ရှိတယ်၊ သိရဲ့လား"

သူသည် အရောင်အသွေးစုံလင်သော အဝတ်အစားများဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ကြက်ဆင်တစ်ကောင်နှယ် ပေါ်လွင်နေသည်။ သူ၏လက်ထဲ၌ ဆေးလိပ်တစ်ဝက်ကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း တာဝန်ရှိသူများက ကင်မရာတွင် ဆေးရွက်ကြီးနှင့် အရက်ကို ခွင့်မပြုသောကြောင့် သူသည် ကင်မရာမှန်ဘီလူးမှ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားကာ တစ်ဖွာသောက်ပြီးနောက် မီးခိုးများအားလုံးကို ထုတ်ပစ်ပြီးမှ မျက်နှာပြင်ကို ဆက်လက်ပြောဆိုနေ၏။

"လူတွေက ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေကြတာ၊ သူတို့ ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံစားရတော့ရင် သေချင်စိတ်လည်း မရှိတော့ဘူးပေါ့"

ဟိုင်ရိက စဉ်းစားမိသည်။ 'မစားရင် ဗိုက်ဆာမယ်' ဆိုတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။ အကုန် လျှောက်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

King Kong Barbie: "တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြိုဆိုပါတယ်...အစ်ကိုကြီး 'အတိတ်က လေလိုပဲ ပျောက်ကွယ်'ရေ... ကြာလှပြီ မတွေ့တာ၊ အစ်ကိုကြီး၊ ဘယ်သတင်းတင်ဆက်သူကို ကြည့်နေခဲ့တာလဲ၊ ငါ့ကို မေ့သွားပြီလို့တောင် ထင်ခဲ့တာ"

King Kong Barbie: "အစ်ကိုကြီး 'အတိတ်က လေလိုပဲ ပျောက်ကွယ်' ကို cloud-piercing arrow အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး၊ အင်း...ဆဲစရာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ငါတို့မွေးဖွားခဲ့တဲ့ ခေတ်က အဆင်မပြေဘူး၊ လူတွေက ရှေးဦးခေတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေမှာ နေထိုင်ရတာ အရမ်းပျော်ခဲ့ကြတယ်၊ သူတို့ လက်မောင်းတွေကို ဖော်ထားလို့ရတယ်၊ သားရေစကတ်တိုတွေ ဝတ်လို့ရတယ်၊ သူတို့ဆန္ဒအတိုင်း ကစားလို့ရတယ်၊ ဗိုက်ဆာရင် စားလို့ရတယ်၊ အိပ်ချင်ရင် အိပ်လို့ရတယ်၊ နွေဦးရောက်ရင် မိတ်လိုက်လို့ရတယ်၊ ဘယ်လောက် ပျော်ဖို့ကောင်းလဲ"

သူသည် ကင်မရာမှ ရွေ့လျားသွားကာ မီးခိုးတစ်ငုံကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိတဲ့ ဝက်တစ်ကောင် ဖြစ်ရတာ မကောင်းဘူးလား"

King Kong Barbie: "အေး၊ အရမ်းလည်း အဆိုးမြင်မနေပါနဲ့၊ ဒုက္ခတွေ ရှိတဲ့နေရာမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေလည်း ရှိတယ်၊ မင်း တကယ်ပဲ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ငါနဲ့လာပြော... ငါ့ရဲ့ private message တွေ ဖွင့်ထားတယ်၊ တစ်ကိုယ်တည်း ယောက်ျားလေးတွေ အားလုံးကို ငါနဲ့ ရင်ဖွင့်စကားပြောဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်"

ဟိုင်ရိ ရယ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု အသံမြည်လာသောကြောင့် ဟိုင်ရိ လက်ခံလိုက်သည်။

ရှန့်ချန့်ယန်ဘက်ခြမ်းတွင် အနည်းငယ် မှောင်နေသည်။ သူ အခန်းထဲမှာ လဲလျောင်းနေပုံရပြီး မီးများ ပိတ်ထား၏။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ အလင်းရောင်သည် သူ၏မျက်နှာတစ်ခြမ်းအား ထွန်းညှိပေးထားသည်။

"လောင်ကုန်း..."

ဟိုင်ရိ ချက်ချင်းပင် ရှက်စရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှန့်ချန့်ယန်က ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို တို့ထိလိုက်ရင်း အသံကျယ်ကျယ် ရယ်လိုက်၏။

"နေ့လယ်က ဘာဖြစ်တာလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"အသံမှားကြားတာလား"

ဟိုင်ရိ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ ထိုကိစ္စကို မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ဝေလငါးအော်သံပဲ ကြားလိုက်တာ၊ အရင်ကလည်း မကြာခဏ ဖြစ်ဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ ဆံပင်ဝါက မကြားဘူးတဲ့"

ရှန့်ချန့်ယန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုး မှားကြားနိုင်လား"

ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ မီးခိုးရောင်ဝေလငါးသည် အမြဲတမ်း အသံမပြုလုပ်ပေ။ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အော်သံတိုင်းသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ရှန့်ချန့်ယန်သည် ဤအရာ၌ တစ်ခုခု မမှန်ကန်ဟု ခံစားမိခဲ့၏။ သို့သော်လည်း သူသည် နက်နက်နဲနဲ မမေးမြန်းတော့ဘဲ စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

ဟိုင်ရိသည် ဖြူဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မမှားပါဘူး၊ တကယ်ပါ...ငါ မှားကြားတယ်ဆိုရင်လည်း မှားကြားတာပေါ့၊ ငါတို့နှစ်ယောက် ဂိမ်းဆော့နေတာ၊ ဘယ်သူမဆို မှားကြားနိုင်တာပဲ၊ မင်း ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီးပြီလား"

"အင်း"

ရှန့်ချန့်ယန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခုလေးတင် လှဲနေတာ၊ လျိုရိဖန် ရှိနေတုန်း မေးဖို့ မသင့်တော်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နာနေတုန်းပဲလား"

ဟိုင်ရိ မျက်နှာကို စောင်ထဲ မြုပ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဘေးတစောင်းလှဲကာ ကင်မရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့အကြည့်တို့သည် နွေးထွေးတောက်ပနေ၏။

ရှန့်ချန့်ယန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်"

ဟိုင်ရိ: "အာ...အခုမှ သွားတာမဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါကို ကျွန်တော် လက်မခံခဲ့သင့်ဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန်က အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် သူ့လျှာကို တို့ထိလိုက်သည်။ ဟိုင်ရိ သတိပြုမိသည်မှာ ရှန့်ချန့်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း သူ၏ စကားပြောဟန်မှာ ပို၍ တက်ကြွလာခြင်းဖြစ်၏။ တစ်ညတာအတွင်း၌ပင် သူသည် ပို၍ ရင့်ကျက်လာပြီး ပို၍ ယောက်ျားပီသလာသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့ စစသိချိန်တုန်း၌ ရှန့်ချန့်ယန် ထုတ်ဖော်ခဲ့သော မှိုင်းမှိုင်းမှုန်မှုန်နှင့် အသက်ရှူကျပ်စေသော အရှိန်အဝါသည် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟိုင်ရိသည် နေ့ခင်းဘက်က ဝေလငါးဆီမှ သူကြားခဲ့သော စကားများကို ပြန်စဉ်းစားမိ၏။ 'ပျက်စီးခြင်း' ဟူသော စကားလုံးက ရင်းနှီးသော ခံစားချက်ကို နှိုးဆွခဲ့သောကြောင့် သူသည် သူ့တွင် အသံအကြားအာရုံ မှားယွင်းမှုများ ရှိသည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။

သူသည် ဤကိစ္စကို မသိစိတ်ကပင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု မှေးမှိန်စွာ ခံစားနေရ၏။

🌟🌟🌟