Ch 24

အခန်း ( ၂၄ ) - ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ လိုသေးလား

လူအချို့က အုတ်အော်သောင်းတင်းဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်နေကြပြီး အချို့က ရှန်းတန်၏ ဂုဏ်သတင်း ဖြေးဖြေးချင်း မြင့်တက်လာကြောင်း ရှာတွေ့သွားကြသည်။

အသိုင်းအဝန်းအထဲရှိ ဉာဏ်ကောင်းသည့်လူများက ရှန်းတန်အပေါ် အမြင်များ စတင်ပြောင်းလဲလာကြသည်။

ထိုနေ့တွင် ရှန်းတန်တစ်ယောက် ဇာတ်ညွှန်းကို အသေအချာ လေ့လာပြီးနောက်တွင် ချီယွဲ့နှင့်အတူ တွေ့ဆုံရန် ကော်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ချိန်းဆိုလိုက်သည်။

သူမ ရောက်ချိန်တွင် ချီယွဲ့က မရောက်သေး၍ ရှန်းတန်က မူရင်းဝတ္ထုကို ဖတ်နေခဲ့သည်။

"ဒါ ရှင် ရိုက်ချင်တဲ့ ရသစုံရှိုးလား၊ ဟားဟားဟား လယ်စိုက်တာကို ဘယ်သူက ကြည့်ချင်မလဲဆိုတာ ပြောစမ်းပါဦး။"

စူးရှနေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ အသံ နောက်တွင် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အခု ရသစုံရှိုးတွေက တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု ပုံစံတူနေတော့လေ၊ ကျွန်တော်ထင်တာကတော့..."

"ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ အတွေးကို မေးနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အတွေးကို ပြောနေတာ၊ လော့ချန် ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံတွေက လေနဲ့ အတူ လွင့်လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်က ရသစုံရှိုးရိုက်ချင်ပြီး ကျွန်မကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခိုင်းတာက ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဗလာနတ္ထိကတိတွေပေးရမယ့်အစား ရသစုံရှိုးက ရမယ့် အကျိုးအမြတ်တွေကို ပြောပြလေ။"

"ဗလာနတ္ထိ ကတိတွေ မဟုတ်ရပါဘူး။" ယောက်ျားလေးအသံက တီးတိုးရှင်းပြလာသည်။ 

"ဒါ ဗလာနတ္ထိ ကတိ မဟုတ်လို့ ဘာလဲ၊ ဒိတ်တင်းရှိုး၊ ကလေးတွေရှိုး အပြင် ဆိုးရွားစုတ်ပြတ်နေတဲ့ လူသူမဲ့ကျွန်းမှာ နေထိုင်ရတဲ့ရသစုံရှိုးကတောင်မှ အငြင်းအခုန်တွေ၊ အမြင်ကွဲတာတွေ ပရိတ်သတ်တွေဆိုတာ ရှိနေသေးတယ်၊ ရှင့်ရဲ့ ရသစုံရှိုးမှာက ဘာရှိလို့လဲ။"

"ပြီးတော့ အမျိုးသမီးဆယ်လီတွေကို လယ်စိုက်ခိုင်းမှာတဲ့လား၊ လာများနောက်နေသလား၊ ဘယ်လို အမျိုးသမီးဆယ်လီမျိုးက လယ်စိုက်ချင်မှာလဲ၊ ရှန်းတန်လို လူမျိုးတောင် ရှင့်ရဲ့ ရသစုံရှိုးကို လာချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရုတ်တရက် ထည့်ပြောခံလိုက်ရသော ရှန်းတန်လေး။ သူမက ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သူမက ဘာလို့များ ထည့်ပြောခံနေရတာလဲ။

သူမ၏ ဘေးဝိုင်းတွင် ထိုင်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မျက်နှာများကို ရင်းနှီးနေပါသော်လည်း လူကို မမှတ်မိသဖြင့် ခေါင်းသာငုံ့၍ စာဆက်ဖတ်နေလိုက်သည်။

ဘေးဘက်ရှိ သီးသန့်ခန့်မှ ဖိနှိပ်ထားသော ဆူပူကြိမ်းမောင်း အပြစ်တင်သံများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

"လော့ချန်  ကျွန်မ ရှင့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောမယ်၊ ရှင့်ရဲ့ ရသစုံရှိုးမှာ အနာဂတ်ဆိုတာ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ မြင်တာကြောင့် ကျွန်မဘက်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူး၊ အခု ရှင့်မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ရှိမယ်၊ ရှင့်ရဲ့ ရသစုံရှိုးအတွက် အစီအစဉ်ကို ပြောင်းရင် ပြောင်း မပြောင်းရင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ့်လူ အသစ်ကိုသာ ရှာလိုက်တော့။"

လော့ချန်ဟုခေါ်သော လူထံမှ စကားသံ ထွက်မလာတော့ချေ။

"ကျွန်မ အစားအသောက်အတွက် ရှင်းပေးခဲ့မယ်။" ထို့နောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ဒေါက်ဖိနပ်သံဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားသံက တဖြေးဖြေး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ရှန်းတန်က ဘေးဘက်အခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်ဟူသောလူနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန်လည်း ကိုးရိုးကားရားနိုင်စွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ရလေသည်။ "အယ်..."

"မင်းရော လယ်စိုက်မယ့်ရသစုံရှိုးမှာ အနာဂတ်မရှိဘူးလို့ထင်လား။"

ရှန်းတန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမကို ထိုမေးခွန်း မေးလာမည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။ 

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ အနည်းငယ် နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများကိုကြည့်ပြီး မကောင်းသည့် စကားများကို မပြောရက်တော့ချေ။

"မကြိုးစားကြည့်ဘဲနဲ့တော့ အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်က ဘယ်လိုလုပ်သိမလဲလေနော်၊ အခုခေတ်မှာ ရသစုံရှိုးအမျိုးအစားက အများကြီး မရှိသေးဘူးလေ၊ ပရိတ်သတ်တွေက တူညီတဲ့ ရသစုံရှိုးတွေကိုပဲ ထပ်ကာထပ်ကာ ကြည့်ရတာ ပျင်းနေပြီး မတူကွဲပြားတဲ့ ရသစုံရှိုးတစ်ခုကို မျှော်နေလောက်မလားဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ၊ ကျွန်မကတော့ ရှင့်အကြံက အတော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ။"

လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများ တဖြေးဖြေး တောက်ပလာသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် လက်လျှော့လိုက်လို့ မရဘူး။"

"အာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ရှင်ပြင်ဆင်နေတဲ့ ရသစုံရှိုးရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဂဃဏန မသိဘဲ လျှောက်ပြီး ခန့်မှန်းလိုက်တာဆိုတော့လေ။”

သူမ စကားမဆုံးခင် လော့ချန်က သူမဆီရောက်လာပြီး သူ့လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများကို သူမဘက်သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

"တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ပါ။"

ရှန်းတန် အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ ဒီလော့ချန်ဆိုတဲ့တစ်ယောက်က အတော်လေး ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေတာလား၊ သူမကို ဒီအတိုင်းကြီး လာပြရတယ်လို့။

နေစမ်းပါဦး၊ လော့ချန်တဲ့လား။

ရှန်းတန်က စာအုပ်ထဲတွင် လော့ချန်ဟုခေါ်သော ဒုတိယအမျိုးသားဇာတ်လိုက် ရှိကြောင်း တဖြေးဖြေးချင်းဖြင့် အမှတ်ရလာခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်က ထိုသူ၏ ရသစုံရှိုးတွင် အဓိကရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူဖြစ်ပြီး သူမဘက်က ဦးဆောင်ဦးရွက်ပြု၍ ရသစုံရှိုး၏ ဧည့်သည်အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့သဖြင့် ထိုသူက အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်ကို ချစ်မြတ်နိုးသွားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အဆိုပါရသစုံရှိုးက အလွန်ကျော်ကြားသွားခဲ့ပြီး သူကလည်း ပျိုတိုင်းကြိုက်သည့် နှင်းဆီခိုင် ဖြစ်လာရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်၏ လုပ်ငန်းများတွင် သူက အတော်လေး အကူအညီပေးခဲ့လေသည်။

ထိုသည်ကို တွေးမိပြီး ရှန်းတန်၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။

"လော့ချန် ရှင့်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ လိုအပ်နေသေးလား။"

ရှန်းတန် အိမ်ပြန်လမ်းတွင် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဆိုညည်းနေခဲ့ပြီး တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်လာသည့် ကုဟွိုင်အန်းနှင့် ဆုံခဲ့သည်။

ရှန်းတန် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်သည်။ "ရှင် ပြန်လာပြီပဲ။"

ကုဟွိုင်အန်း ခဏမျှ တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးမှ သဘာဝကျကျ ပြန်လည်တုန့်ပြန်လိုက်သည်။ "အင်း၊ မင်းကြည့်ရတာ အရမ်းပျော်နေပုံပဲနော်။"

ရှန်းတန် နှစ်ခါမျှ ရယ်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"

ကုဟွိုင်အန်း သူမ၏ ပါးနှစ်ဖက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်က နားထင်နားပါ ရောက်တော့မယ်လေ။"

ဒါ နည်းနည်းများ ချဲ့ကားသလို ဖြစ်သွားသလား။

ရှန်းတန် တောင့်ခဲသွားပြီး သူမ၏ အပြုံးလေးများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း သူမအကောင့်ထဲ ရောက်လာတော့မည့် ပိုက်ဆံများအကြောင်းတွေးရင်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်ချင်လာမိရသည်။

ဤသို့ဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တွန့်နေသည်မှာ အကြီးအကျယ် စိတ်ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းနေသော လူတစ်ယောက်အလားပင်။

နှစ်ယောာက်သား ဘေးချင်းယှဉ် ရပ်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အစ်မထောင်က ၃၂ ချောင်းသော သွားများကို အကုန်ဖော်ရင်း သဘောတကျ ရယ်နေလေသည်။

"ဆရာနဲ့ မဒမ် ပြန်ရောက်လာကြပြီပဲ၊ ညစာက ခဏနေ အဆင်သင့်ဖြစ်တော့မှာပါ။"

လက်တလောတွင်ရှန်းတန်က ဇာတ်ကောင်နှင့် ကိုက်ညီအောင် ဝိတ်ချနေရ၍ အသီးအရွက်များသာ စားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် ကုဟွိုင်အန်းရှေ့တွင်ရှိနေသော ဟင်းပွဲမျိုးစုံကိုကြည့်ရင်း သွားရည်တောက်တောက်ကျကာ မနာလိုမှုကြောင့် မျက်လုံးများ စိမ်းဖန့်လာသည်။

ကုဟွိုင်အန်းသည် ဟင်းပန်းကန်ကို သူမရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။ "စားချင်ရင် စားလေ။"

"ဟင့်အင်း၊ ကျွန်မ လူရွေးပွဲဖြေဖို့လုပ်ထားတဲ့ ဇာတ်ကောင်က အတော်လေး ပိန်တာ။" 

ရှန်းတန် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်ရသည်။

နည်းနည်းလေး လျှော့စားရတာ ဘာများခက်ခဲလို့လဲ။

[ငါ အသီးအရွက်တွေ စားရတာ ကြိုက်တယ်၊ အသီးအရွက်တွေက အရမ်းအရသာရှိတယ်]

ရှန်းတန် သူမကိုယ်သူမ အဆက်မပြတ် ဦးနှောက်ဆေးရင်း အသီးအရွက်များကို တစ်လုတ်ပြီး တစ်လုတ် ပါးစပ်ထဲ သွပ်နေလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း အစ်မထောင်ကို စားပွဲပေါ်ရှိ အသားဟင်းများကို ပြန်သိမ်းဖို့ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်းတန်က ချက်ချင်း တားလာသည်။

"မလုပ်နဲ့၊ ရှင်စားတာကို ကြည့်ရတာက ကျွန်မ စားရသလိုပဲမလို့ပါ။"

ကုဟွိုင်အန်း ထိုလော့ဂျစ်ကြီးကို နားမလည်ပေ။ 

ဤသို့ဖြင့် ပြန်မသိမ်းခိုင်းတော့ဘဲ ဆက်စားနေလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ စားသောက်ပုံက အလျင်စလိုဖြစ်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်လုပ်ချင်းစီကို အရသာခံ၍စားနေပုံ ပေါ်သဖြင့် ထိုထိုသော အစားအသောက်တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုများထက် ပို၍ မျက်စိပဒေသာ ဖြစ်စေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေသော တောက်လောင်နေသည့် အကြည့်တစ်စုံကြောင့် သူ၏စားသောက်နေပုံက တဖြေးဖြေးချင်း ကိုးရိုးကားရား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စားသောက်ပြီးချိန်တွင် ကုဟွိုင်အန်း၏ နောက်ကျော တစ်ခုလုံး ချွေးများ စိုရွှဲနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ကုဟွိုင်အန်းက ပုံမှန်အတိုင်း မနက်စောစောထခဲ့ပြီး အစ်မထောင်၏ ပုံမှန်အတိုင်း အသေအချာ ပြင်ပေးထားသော မနက်စာအသားညှပ်ပေါင်မုန့်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ 

ကုဟွိုင်အန်း အသားညှပ်ပေါင်မုန့်ကို မယူလိုက်ချေ။ "ဒီနေ့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်မများတော့လို့ အိမ်မှာပဲ မနက်စာ စားတော့မယ်။"

အစ်မထောင်က နားလည်သည်။ ဤသည်က ဆရာတစ်ယောက် မဒမ်နှင့်အတူ မနက်စာစားမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"အထူးတလှယ် ပြင်ဆင်ဖို့ မလိုဘူး၊ ပုံမှန်အတိုင်းဆို ရပြီ။"

ကုဟွိုင်အန်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ရေချိုးပြီးချိန်တွင် ရှန်းတန် နိုးထလာခဲ့သည်။

သူမက မိတ်ကပ်မလိမ်းထားလျှင်ပင် အလွန်လှပသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ကုဟွိုင်အန်းကို မြင်ချိန်တွင် ရှန်းတန် ခဏမျှ ကြောင်အသွားရသည်။ "မောနင်းပါ၊ ရှင် အလုပ်မသွားသေးဘူးလား။"

[ဒီအလုပ်သရဲက တကယ်ကြီး နားရက်ယူထားတာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်]

[ငါ ဒီနေ့ အစောကြီးများ ထမိတာလား]

ရှန်းတန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။

ကုဟွိုင်အန်း တွေးလိုက်သည်။ အလုပ်သရဲလည်း နားရက် လိုပါတယ်နော်။

သူ ပုံမှန်လို အနားမယူသော်လည်း သူက အနားမယူနိုင်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူ၏ အားလပ်ချိန်တွင် ဘာလုပ်ရမလဲ မသိရုံသာ ဖြစ်သည်။ 

မနက်စာက အမျိုးအစားမျိုးစုံဖြင့် ဖွယ်ဖွယ်ရာရာရှိပြီး တစ်မျိုးကို ပန်းကန်အသေး တစ်ခုစာ ရှိနေသည်။

စားပွဲအပြည့် မနက်စာကိုကြည့်ပြီး သူ မနက်တိုင်း ရသည့် ရိုးရှင်းသော မနက်စာ အသားညှပ်ပေါင်မုန့်လေးကို တွေးမိပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားနေကြောင်း ကုဟွိုင်အန်း သတိထားမိသွားသည်။

"ကိုယ့်အတွက် နေ့တိုင်း မနက်စာပြင်ပေးတာ ကျေးဇူးပါ။" ကုဟွိုင်အန်း ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းတန် ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူးရှင်။"

[အစ်မထောင်က သူ့ကို မနက်တိုင်း အသားညှပ်ပေါင်မုန့် လုပ်ပေးနေတုန်းပဲလား]

[ဒီ ရှူးဂါးဒယ်ဒီကြီးက ချော့ရလွယ်တာပဲ]

[အဲ့ဟာက စားလို့ကိုမကောင်းတာ၊ ဝူးဝူးဝူး ဒီအိမ်ချက် မနက်စာတွေကတော့ အရမ်းကိုအရသာရှိတာပဲရော]

[အား! အစ်မထောင်ရဲ့ အချက်အပြုတ်ကတော့ အရမ်းကိုကောင်းတာပါ]

ရှန်းတန် သူမ၏ ယခင်ဘဝအကြောင်း တွေးမိချိန်တွင် မနက်တိုင်း အသားညှပ်ပေါင်မုန့် တစ်ခု သို့မဟုတ် ပေါက်စီနှစ်ခုသာ စားခဲ့ရသည်။ သူမကိုယ်သူမအတွက် မျက်ရည်နှစ်စက်ပင် ကျပေးလိုက်မိတော့သည်။

ကူးပြောင်းပေးတဲ့ နတ်ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။

သူမ နောက်နှစ်နှစ်ကြာပြီး၍ ကွာရှင်းချိန်တွင် အစ်မထောင်ကို သူမနှင့် ခေါ်သွား၍ ရမလားဟု တွေးနေမိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကုဟွိုင်အန်းက အိမ်သို့ မကြာခဏ ထမင်း ပြန်မစားတတ်၍ အစ်မထောင်၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က အလဟဿဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ 

သူမ၏ အတွေးများအားလုံးကို ကြားရနေပါသော ကုဟွိုင်အန်း။ "....."