Ch 35

အခန်း (၃၅) - ရှန်းရှို့ရန်ကို သူမ မကြိုက်ပါ။

ရှန်းတန်သည် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လက်ဆောင်အသေးစားများစွာကို ပေးပို့လာခဲ့သော ဝန်ထမ်းများအပါအဝင် လူတိုင်းထံမှ ဂရုစိုက်မှုတို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူမ ပထမဆုံးရောက်လာတုန်းက သူမရဲ့ နာမည်ဆိုးကြောင့် သူမ ပါဝင်တာကို လူအများက မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အချိန်သည် လူတစ်ဦး၏ အကျင့်စရိုက် အမှန်ကို ဖော်ပြပေးသည်။ အရင်ဆုံး သူမနှင့် အတူ လက်တွဲလုပ်ကိုင်ပြီးနောက် သူမ၏ အကျင့်စရိုက်အမှန်ကို သိလာပြီး အားလုံးရဲ့ အမြင်တွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာဟောက်သည် ရှန်းတန်၏ မျက်နှာကို သေသေချာချာကြည့်ကာ သူမရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ အလွန်မှေးမှိန်ပြီး မိတ်ကပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် သူစိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့ ဒါရိုက်တာ၊ ဒီဒဏ်ရာတွေက သိပ်ပြဿနာမရှိဘူး။”

“ကောင်းပြီ၊ အဲ့ဒါဆို အဆင်သင့်လုပ်ထား။ ငါတို့ ဒီည ရိုက်ကူးရေးစကြမယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့”

ရှန်းရှို့ရန်က အနားသို့ လျှောက်လာသည်။ “ဂုဏ်ပြုပါတယ်။”

ရှန်းတန်က ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပါ”

ရှန်းတန်သည် မူလက တတိယမြောက်အမျိုးသမီး ဇာတ်လိုက်နေရာတွင် အလွန်ချစ်စရာကောင်းပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပါးချိုင့်များရှိသော အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြင့် အစားထိုးခဲ့ကြောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက သူမကို တွေ့သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးလေးက တလက်လက် တောက်ပနေပြီး”အစ်မတန်တန်၊ အစ်မကို အဲ့ဒီလို ခေါ်လို့ရလား” ဟု မေးလာခဲ့သည်။

“ရပါတယ်။”

သူမ သဘောတူတာကို ကြားတော့ ထိုမိန်းကလေး၏ ပါးစပ်ထောင့်များသည် အပေါ်သို့ မထိန်းချုပ်နိုင်စွာဖြင့် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။

“အစ်မတန်တန်၊ ညီမက အစ်မရဲ့ အမာခံပရိသတ်ပါ။ ညီမနာမည်က ရှုကျောင်းကျောင်းပါ။ အစ်မ ညီမအတွက် လက်မှတ်လေး ထိုးပေးလို့ရမလား။”

စကားစမြည်ပြောရင်း ကောင်မလေးက မှတ်စုစာအုပ်လေး ထုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် ဘောပင်ကို ယူပြီးနောက် မှတ်စုစာအုပ်တွင် ဗလာစာရွက်များသာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် သူမ ချက်ချင်း လက်မှတ်မထိုးလိုက်ပေ။

ရှန်းတန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ညီမမှာ အခြားစာရွက်တွေ ရှိသေးလား။”

“မရှိတော့ဘူး၊ ဒီစာရွက်က ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။”

ရှန်းတန်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများသည် ရှင်းလင်းပြီး  မသိနားမလည်သလို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ရှိလေ၏။

နာမည်ကျော်တစ်ဉီးအနေဖြင့် သူမ တကယ် မသိနားမလည်တာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သို့ပေမယ့် တခြားသူတွေကို သတိထားတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။

ရှန်းတန်က သူမကို ရှင်းပြလိုက်ပြီး ကောင်မလေး၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို နီရဲသွားခဲ့သည်။

သူမက လျှာလေးကို တစ်လစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ”တောင်းပန်ပါတယ် အစ်မတန်တန်၊ ညီမ ဒါကို နားမလည်ခဲ့ဘူး။”

“ရပါတယ်၊ ညီမ အစ်မကို ဘာဖြစ်လို့ ကြိုက်တာလဲ။”

ကောင်မလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မရဲ့ မျက်နှာ၊ ညီမက အစ်မရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်တဲ့ အမာခံပရိသတ်ပါ။”

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ရှန်းတန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။

ရှန်းတန်က သူမ၏ မျက်နှာက လှတယ်ဆိုတာ သိပေမယ့် လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော အတိုင်းအတာလောက်တော့ မရှိနိုင်ဟု ခံစားရသည်။

သို့တိုင် အချို့သူများသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်ကြသကဲ့သို့ သူမသည်လည်း ချောမောလှပသည့် မိန်းမပျိုလေးများအား ကြည့်ရခြင်းကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်မှာ အမှန်ပင်။

နှစ်ယောက်သား မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရင်းနှီးလာကြသည်။ ကျောင်းကျောင်းသည် ရှန်းတန်၏ နောက်လိုက်လေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး သူမ သွားလေရာသို့ အမြှီးသေးသေးလေး တစ်ခုလို လိုက်ပါနေခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် မိန်းကလေးအမာခံပရိသတ်လေးတစ်ဦး ရရှိထားကြောင်းကို အဖွဲ့သားများကပင် ရယ်မောနောက်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန်သည် ဤအကြောင်းကို မည်သို့မျှ မှတ်ချက်မပေးခဲ့သော်လည်း ကျောင်းကျောင်း၏ မျက်နှာမှာမူ နီရဲသွားခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် သူမတို့ တစ်ညလုံး ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေစဉ် ရိုက်ကူးရေးမပြီးခင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် မိုးရွာထဲမှ သူမ အခန်းသို့ ပြန်လာကာ ရေချိုးလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် သူမ အခန်းတံခါးအား ခေါက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှန်းတန် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့ ဝင်လာသူမှာ ခေါင်းအုံးလေးတစ်ခု ပိုက်ထားသော ကျောင်းကျောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“နောက်ကျနေပြီ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”

ကျောင်းကျောင်းက ချီတုံချတုံနှင့် ”အစ်မတန်တန်၊ ညီမ  အစ်မနဲ့ တူတူအိပ်လို့ရလား။” ဟုပြောလာခဲ့သည်။

ရှန်းတန်က ပြန်မဖြေတာကို မြင်တော့ ကျောင်းကျောင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် နီမြန်းလာခဲ့သည်။ ”ညီမ ငယ်ငယ်လေးတည်းက မိုးကြိုးပစ်တာကို ကြောက်တယ်။ ဒီမှာ အစ်မက လွဲလို့ တခြားဘယ်သူနဲ့မှလည်း မရင်းနှီးဘူး။ အစ်မ အဆင်မပြေရင်လည်း ထားလိုက်ပါ။”

ရှန်းတန်က ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ”ရတယ်၊ ဝင်လာခဲ့။”

ကျောင်းကျောင်း ဝင်လာတာကို မြင်‌တော့ ရှန်းတန်က တံခါးကို ပိတ်ပြီး သူမကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်က သူမ ဘာလုပ်ချင်တာလဲဆိုတာကို သိချင်ပေမယ့် ကျောင်းကျောင်းကတော့ ရိုးရိုးလေး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည်လည်း သိပ်မကြာခင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် တစ်ညလုံး အိပ်မက်လှလှလေး မြင်မက်ခဲ့သည်။ 

နောက်တစ်နေ့ မနက် ရှန်းတန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှုကျောင်းကျောင်းအား အခန်းထဲတွင် မတွေ့ရတော့ပါ။

ရှုကျောင်းကျောင်းသည် အခန်းထဲရှိ စားပွဲပေါ်တွင် မှတ်စုစာရွက်လေး တစ်ရွက်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။ ”အစ်မတန်တန် ညီမကို အခန်းထဲ ခေါ်သိပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးပါ။ အစ်မ ဘာစားချင်လဲ မသိလို့ ညီမ ကြုံသလိုပဲ ဝယ်လာခဲ့လိုက်တယ်။”

ရှန်းတန်သည် အလွန်များပြားသော မနက်စာများကို ကြည့်လိုက်တော့ အများစုမှာ သူမ၏ အကြိုက်များ ဖြစ်နေသည်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်မလေးက အိမ်စာတွေ အများကြီး လုပ်ထားပုံရတယ်။ ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းသလား ဆိုသလားဆိုသည်ကို မသိသေးသည့်အတွက် လောလောဆယ် အလိုက်အထိုက် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ရှန်းတန် ရိုက်ကူးရေးနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရှုကျောင်းကျောင်းက ရိုက်ကူးရေး လုပ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ အရည်အချင်းများသည် ယခင် တတိယအမျိုးသမီး ဇာတ်လိုက် လင်ရှင်းထက် များစွာသာလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ 

ရှုကျောင်းကျောင်း၏ အပြစ်ကင်းစင်သောမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းတန်သည် သူမ အတွေးလွန်နေသလားဟုပင် မတွေးမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ခဏကြာသော် ရှုကျောင်းကျောင်းက ရိုက်ကူးရေး ပြီးသွားသောအခါ သူမထံသို့ အပြေးလာခဲ့သည်။ ”အစ်မတန်တန်၊ ညီမ အခု သရုပ်ဆောင်တာ ဘယ်လိုနေလဲ။“

ရှုကျောင်းကျောင်းသည် ယခုအခါ ချီးမွမ်းခြင်းကို စောင့်နေသော ဒေါင်းလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို မြင့်မြင့်မြှောက်ထားခဲ့သည်။ 

“အရမ်းကောင်းတယ်။”

ရှန်းတန်က အမှန်တိုင်း ပြောလိုက်တာပင်။

ရှုကျောင်းကျောင်းက မရပ်မနား ပြုံးနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရှန်းတန်သည် ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရန် အချိန်ပို လုပ်ခဲ့ရပြီး ထိုကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ အကြောင်းအရာများကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ရှုကျောင်းကျောင်းသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်သဖြင့် ရှန်းတန်သည် သူမ၏ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချလိုက်သည်။

မိုးရွာပြီး မိုးကြိုးပစ်တဲ့ ညတိုင်း ရှုကျောင်းကျောင်းသည် ရှန်းတန်၏ အခန်းသို့ လာပြီး သူမကို တင်းတင်းဖက်ထားခဲ့သည်။

ရှန်းတန်က ဒီကလေးမလေး သူမကို လည်ပင်းညစ်သတ်ချင်တယ်လို့ သံသယရှိခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ရှန်းတန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာစဉ် ဆူဆူညံညံ အသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအသံအရ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဝေဖန်နေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်းအလုပ်လုပ်နိုင်လား၊ မလုပ်နိုင်ဘူးလား။ မင်းမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ထွက်သွား”

“ဒီအဝတ်အစားတွေကို နေ့တိုင်းသုံးရမယ်ဆိုတာကို မင်းမသိဘူးလား။ မင်းက သူတို့ကို ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်မိပြီးရင် ငိုယိုပြလိုက်တာနဲ့ ပြီးသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား။”

“ငါ မင်းကို မယုံဘူး။ မင်း သိသမျှက ငိုဖို့ချည်းပဲ။ မင်း ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး စကားတစ်လုံးတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူးလား။”

ကောင်မလေးက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ငိုကြွေးနေပြီး မျက်ခမ်းစပ်များက နီမြန်းနေသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်…”

“တကယ် ကျွန်မလုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ဒီကို ရောက်ကတည်းက ဒါက ပျက်စီးနှင့်နေပြီ။”

ရှန်းတန်သည် အဝတ်အစားများကို ယူ၍ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဝတ်စုံများက သူမ၏ ဝတ်စုံများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝတ်စုံအနားကို စစ်ဆေးကြည့်တော့ ချွန်ထက်သော အရာဖြင့် ဖြတ်တောက်ထားပုံရသည်။ ရှန်းတန်သည် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုများ ရှိနေသည်ဟု မတွေးမိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဒါက ဒီမိန်းကလေးကို ဦးတည်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် သူမကို ဦးတည်နေတာလား။

“ဒီအနီးအနားမှာ စီစီတီဗွီ မရှိဘူးလား။” ထိုလူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အခန်းထဲမှာ မရှိဘူး။ စင်္ကြံမှာပဲ ရှိတာ။”

ရှန်းတန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

အသက်ရှုမဝလောက်အောင် ငိုကြွေးနေတဲ့ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် အလွန်သနားစရာကောင်းလှသည်။ 

“မငိုပါနဲ့၊ ဒါက ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကို ပြန်ပြင်လိုက်ရင် ရပြီ။”

ကောင်မလေးက စို့နင့်နေပြီး”ဘယ်လို ပြန်ပြင်ရမှာလဲ။” ဟုမေးလာခဲ့သည်။ 

“ငါ လုပ်လိုက်မယ်။ အပ်နဲ့ အပ်ချည်ရှိလား။”

“ရှိတယ်” ကောင်မလေးက ခပ်သုတ်သုတ် အမြန်ရှာဖွေလိုက်သည်။

ဒီဝတ်စုံရဲ့ ပြဲရာက သိပ်မကြီးဘူး။ ဒါကြောင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြင်လိုက်မယ်ဆိုရင် သိပ်မသိသာတော့ဘူး။

ရှန်းတန်သည် အပ်ချုပ်ကျွမ်းကျင်ပြီး အဝတ်အစားများကို အချိန်တိုအတွင်း ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ “ဒါဆို အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။”

ထိုဝတ်စုံသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြစ်ပြီး သေချာဂရုတရိုက် မကြည့်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ 

ကောင်မလေးက ထိုလူကို မဝံ့မရဲကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုချန် ဒါဆို အဆင်ပြေလား။”

အစ်ကိုချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရိုက်ကူးရေးကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်သ၍ အဆင်ပြေတယ်။”

ရိုက်ကူးရေး အချိန်ဇယားကို တစ်ရက်ရွှေ့ဆိုင်းခြင်းက ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ကို ငွေအမြောက်အများ ပိုမိုကုန်ကျစေမည်ဖြစ်သည်။

“နောက်တစ်ခါဆို ဒီလို မဖြစ်အောင် သတိထား။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်မယ်ဆို မင်းအဝတ်ပစားတွေ ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ပြန်လို့ရပြီ။”

“ဟုတ်ကဲ့”

အစ်ကိုချန် ထွက်သွားပြီးနောက် မိန်းကလေးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ 

“ကျေးဇူးပါ အစ်မတန်တန်၊ အစ်မကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ညီမ အလုပ်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်။”

“နောက်တစ်ခါ ပိုသတိထားရလိမ့်မယ်။”

ရှန်းတန်က ဒါကို ဘယ်သူလုပ်တယ်ဆိုတာ စိတ်မဝင်စားဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဝတ်အစားက အများကြီး စုတ်ပြဲသွားတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် ကိစ္စကြီးတစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး။

သူမသည် အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခုကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သဘောထားသေးသိမ်သွားရာ ကျလိမ့်မည်။ 

ကောင်မလေးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူမ နောက်ထပ် အမှားတွေ ထပ်မလုပ်ရဲတော့ဘူး။ သူမ ဒီအလုပ်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။ 

သို့သော်လည်း နောက်ရက်များတွင် ရှန်းတန်သည် သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာများကို ပိုမိုအာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ 

ထို့ကြောင့် သူမသည် စိတ်ဝင်စားစရာ အရာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရှန်းရှို့ရန်နှင့် သရုပ်ဆောင်တိုင်း ရှုကျောင်းကျောင်းရဲ့ အကြည့်တွေက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ရှန်းတန်က သူမ ရှန်းရှို့ရန်ကို သဘောကျနေတာလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။