Ch 10
Viewers 12k
Chapters 363

အခန်း (၁၀) – ကျွန်မ ရှင့်ကို ကြက်ဥနဲ့ ဧည့်ခံချင်တယ်၊ ရှင် လိုချင်လား

 

“ကျွန်မ ဒီမှာပဲ နေချင်တယ်” ကျီကျောက်က ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ရှန်းမိသားစုကို အကြွေးပြန်ဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းကို စဉ်းစားပါ့မယ်။”

 

“ဒါက ရေရှည်နေလို့ရမယ့်နေရာမဟုတ်ဘူး” ရှန်းယောင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ သူ့မျက်ဝန်းနက်တွေမှာတော့ နွေးထွေးမှု အလျဉ်းမရှိပေ။

 

“ကျွန်မ ရှီလျို့ရွာကိုပြန်သွားရင် ကျွန်မအဖွားက ကျွန်မကို ထပ်ရောင်းမှာကို ကျွန်မကြောက်တယ်” ကျီကျောက်က မျက်လွှာချထားပြီး သူမစိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖော်ပြလိုက်ပါသည်။

 

သူမသည် မူရင်းဝတ္ထုကို ဖတ်ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ မွေးစားအဖွား အမျိုးသမီးရှဲ့သည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် လွယ်ကူသူ မဟုတ်ပေ။

 

“အမေ့ရဲ့ ကြင်နာမှုကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် အဖွားက ကျွန်မကို အိမ်ဖော်အဖြစ် မြို့ထဲရောင်းချဖို့ ပွဲစားကို ကတိပေးလိုက်လိမ့်မယ်” ကျီကျောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်၊ “အခု မိုးခေါင်ရေရှားဖြစ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ရှီလျို့ကျေးရွာက မိသားစု တော်တော်များများ အစာငတ်ပြီး သေကုန်ကြပြီ…”

 

ရှန်းယောင် ငြိမ်ကျသွားသည်။

 

သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်ပြီဆိုလျှင် အငတ်ဘေး ကြုံနေရသူ အများစုမှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်သည်။

 

“ကြက်ဥတွေ ကျက်ပြီ” ကျီကျောက်သည် မီးဖိုပေါ်ရှိ ကြက်ဥတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ရှင်ရော တစ်လုံးလောက် စားချင်လား” ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

 

“ဟင့်အင်း” ရှန်းယောင်က ခေါင်းခါပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

 

ဒါပေမယ့် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။

 

ကြက်ဥစားနေသော ကျီကျောက်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

 

ရှန်းယောင်က သူမကို သူ့နောက်ကျောက အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

 

“အဲ့တာ ဘာလဲ”

 

“ဒီအိတ်က မင်းပစ္စည်းတွေထည့်ထားတာလေ။”

 

စူးစမ်းချင်စိတ်ကြောင့် ကျီကျောက်သည် အပြာနုရောင်အိတ်ကို တိတ်တဆိတ်ဖွင့်လိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းတွေကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

 

မက်မွန်ရောင် ဂါဝန်နှစ်ထည်၊ ကြက်သွေးရောင်စကတ်နှင့် အဖြူရောင်အင်္ကျီနှစ်ထည်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

 

ရှန်းယောင်သည် သူမ ကိုင်ကြည့်နေသော အဖြူရောင် အတွင်းခံအင်္ကျီကို မတော်တဆ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို အကြည့်ပြန်လွှဲသွားခဲ့သည်။

 

သို့သော် သူ့နားရွက်ထိပ်ဖျားလေးတွေက အနည်းငယ် နီရဲနေခဲ့သည်။

 

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ကျီကျောက်က ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

 

“ကိစ္စမရှိဘူး” ရှန်းယောင်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ “ဒါ့အပြင် ဒီဟာတွေက အရင်ကတည်းက မင်းပစ္စည်းတွေပဲလေ။”

 

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်နေဆဲပါပဲ” ကျီကျောက်က ရိုးသားတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်မ ရှင့်ကို ကြက်ဥနဲ့ ဧည့်ခံချင်တယ်။ ရှင် လိုချင်လား။”

 

“ဟင့်အင်း၊ အဲ့တာကို မင်းအတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ” ရှန်းယောင်က ခေါင်းခါပြီး ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

 

ကျီကျောက်သည် အရှေ့မှ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး လွန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

 

ယခုအခါ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အေးချမ်းသော ရှန်းယောင်သည် အနာဂတ်တွင် ပြတ်သားပြီး အေးစက်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်မည်နည်း။

 

ကြက်ဥနှစ်လုံးကိုစားပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ဘုရားကျောင်းထဲသို့ဝင်ကာ ခဏတဖြုတ် အနားယူရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

 

ယခု သူမ နေထိုင်ရန် နေစရာ နေရာကို ရှာတွေ့ပြီဆိုတော့ သူမ ဝင်ငွေရှာဖို့ နည်းလမ်းရှာရတော့မှာပေါ့။

 

ရာသီဥတုက ပိုပူလာသည်။ သူမမှာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အရင်းအနှီးရှိရင် ပိုကောင်းလာလိမ့်မည်။

 

ကျီကျောက်သည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

 

ထိုအချိန်၊ ရှန်းမိသားစု နေအိမ်၌။

 

ခြံထဲမှာ အဝတ်လှန်းနေတဲ့ ကျောက်လန်ဟွာက သူမရဲ့ တတိယသား၏ အတွေးများနေသည့် အသွင်သဏ္ဌာန်ကို မတော်တဆ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်မိပြီး အလျင်စလို လှမ်းမေးလိုက်သည်၊ “စန်းလန်၊ နင် အခုနတုန်းက ဘယ်သွားတာလဲ။”

 

“အမေ” ရှန်းယောင်က တလေးတစား ပြန်ထူးခဲ့သည်၊ “ကျွန်တော် ကျီအာ့ထောင်ရဲ့ အိတ်ကို သွားပေးတာပါ။”

 

“သူမ ရှီလျို့ရွာကို မပြန်ဘူးလား။”

 

“ဟင့်အင်း” ရှန်းယောင်က ခေါင်းခါသည်၊ “သူမ အနောက်တောင်ပေါ်ရှိ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းမှာ အခြေချ နေထိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားပုံပဲ။”

 

“ဒါပေမယ့် မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းက အရမ်းကျဉ်းပြီး ပျက်စီးနေတယ်…” ကျောက်လန်ဟွာက စိုးရိမ်တကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်၊ “သူမ ဘာဖြစ်လို့ ရှီလျို့ရွာကို ပြန်မသွားတာလဲ။”

 

“သူ အိမ်ပြန်သွားမယ်ဆိုရင် သူမအဖွားက ထပ်ရောင်းမှာကို စိုးရိမ်တယ်လို့ သူမ ပြောတယ်။”

 

ကျောက်လန်ဟွာသည် တစ်ခဏတာမျှ စကားမပြောဘဲ အချိန်အကြာကြီး နှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် “သူမက အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတာပဲ” ဟုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

 

“အမေ၊ ကျွန်တော် အခန်းထဲ အရင်ပြန်နှင့်မယ်ဗျ။”

 

“ကောင်းပြီ”

 

မွန်းတည့်ခါနီးတွင် ကျောက်လန်ဟွာသည် ခေါက်ဆွဲကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

 

အကြီးဆုံးမရီးက “အမေ၊ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့ ခေါက်ဆွဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချက်နေရတာလဲ” ဟု ပြုံးပြုံးလေး မေးလာခဲ့သည်။

 

“အမေ ပျော်နေလို့ပဲဖြစ်ရမယ်” မီးဖိုရှေ့မှာ ထင်းထည့်ပေးနေတဲ့ ဒုတိယမရီးရှန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလာခဲ့သည်၊ “ရှန်းဟယ်ရွာ တစ်ရွာလုံးမှာ ငါတို့အမေရဲ့ ခေါက်ဆွဲလက်ရာက အထူးချွန်ဆုံးပဲဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတယ်။ အမေ လုပ်တဲ့ ခေါက်ဆွဲက အထူးသဖြင့် ဝါးလို့ ပိုကောင်းတယ်။”

Prev Next