Ch 36
Viewers 12k
Chapters 363

အခန်း (၃၆) - အိမ်မက် မက်နေလိုက်

 

လူအိုကြီးကျီ၏ ရုတ်တရက် သေဆုံးမှုသည် ကျီမိသားစုအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

 

ယခုနှစ်သည် ရာသီဥတု အခြေအနေ မကောင်းမွန်သဖြင့် လူအိုကြီးကျီ၏ ဈာပနကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ ကျင်းပနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

 

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အခမ်းအနားကို အိမ်တွင် သုံးရက်ကြာ ထားရှိပြီးနောက် လူအိုကြီးကျီကို ရှီလျို့ရွာနောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် မြှုပ်နှံခဲ့သည်။

 

လူအိုကြီးကျီ၏ ဈာပနပြီးနောက် အမျိုးသမီးရှဲ့သည် ကျီချန်ကို ကျီကျောက်ထံ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

 

“အာ့ထောင်၊ ငါ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး…” အမျိုးသမီးရှဲ့သည် အပြစ်ရှိစွာ ခေါင်းငုံ့နေခဲ့သည်။ “ငါ့မှာ အရည်အချင်း မရှိလို့ ချန်ချန်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုကနေစပြီး ချန်ချန်ကို ငါ နင့်ကို လက်ထဲ အပ်ခဲ့လိုက်မယ်…”

 

ကျီကျောက်သည် အမျိုးသမီးရှဲ့၏ မိခင်ဘက်မိသားစုသည် သူမအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ကို ကြိုတင်ရှာဖွေပေးပြီးသားမှန်း ကြားသိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

 

ထို့ကြောင့် ကျီချန်သည် အမျိုးသမီးရှဲ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို မခေါ်သွားနိုင်ပေ။

 

အမျိုးသမီးရှဲ့သည် အချိန်အကြာကြီးစဉ်းစားပြီးနောက် ကျီချန်ကို ကျီကျောက်ထံတွင် ထားရစ်ခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည်။

 

“အဖိုးရဲ့ အရိုးတွေတောင် မဆွေးသေးဘူး။ အဖွားက နောက်တစ်ကြိမ် လက်ထပ်တော့မယ်ပေါ့” ကျီကျောက်သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ လှောင်ပြောင်ရိပ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်လွှာချပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

 

“ငါ့… ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး” အမျိုးသမီးရှဲ့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းနေမိသည်။ “ငါ နင့်အဖိုးအပေါ် ဒီလို မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ ရွေးစရာမရှိဘူး။ အာ့ထောင်၊ နင်… ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား။”

 

ကျီကျောက်သည် ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

 

အမျိုးသမီးရှဲ့သည် မျက်ခုံးမျက်လုံး အလွန်လှသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များတွင် အရေးအကြောင်းများ ရှိနေတာတောင် သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေက အလွန်လှပနေဆဲပင်။

 

သို့ရာတွင် သူမသည် အလွန်အေးစက်စက်နိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။

 

“ကျွန်မ ကျီချန်ကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်ပါတယ်” ကျီကျောက်က အသက်ပြင်းပြင်းရှုပြီး အမျိုးသမီးရှဲ့ကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါပေမယ့် ကျွန်မမှာ တောင်းဆိုစရာရှိတယ်။ ရှင် ကျီမိသားစုရဲ့ အိမ်နဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို ယူဆောင်သွားခွင့်၊ ရောင်းချခွင့် မရှိဘူး။ ဒါတွေအားလုံးကို ကျီချန်အတွက်ပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ။”

 

“နင် အိမ်မက်မက်နေတာလား” အမျိုးသမီးရှဲ့က ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားသည်၊ “ငါက နင့်ကို ကြင်နာတတ်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်လိမ့်မယ်လို့ တွေးခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမယ့် နင်က ကျီမိသားစုပိုင်မြေကို မက်မောနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ကျီအာ့ထောင်၊ နင် အရှက်ကင်းမဲ့လှချည်လား။”

 

အမျိုးသမီးရှဲ့၏ မူလစိတ်ကူးမှာ ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလေးဖြစ်သည့် ကျီချန်ကို ကျီအာ့ထောင်ထံ ပေးအပ်ပြီးနောက် သူမသည် ကျီမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရောင်းချကာ ငွေကို သိမ်းယူပြီး အခြားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ဖို့ရန်ဖြစ်သည်။

 

ကျီကျောက်၏ တောင်းဆိုချက်သည် သူမ၏ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ဒါက သူမကို လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။

 

“အဖွား၊ ရှင်နဲ့ ကျွန်မက ကျီမိသားစုဝင်တွေ မဟုတ်ဘူး” ကျီကျောက်သည် လက်ပိုက်ထားပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလာခဲ့သည်၊ “အဖိုးက နာမကျန်းဖြစ်ပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာပါ။ ကျီမိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက မူလကတည်းက ကျီချန်ရဲ့ အပိုင်တွေပါပဲ။ အခု အဖိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မဆွေးမြည့်သေးဘူး၊ အဖွားက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရောင်းချပြီး အခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ချင်နေတယ်။ တကယ်လို့ ဒီစကားတွေသာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရင်…”

 

“ကျီချန်ကို နင်ခေါ်သွားလိုက်။ ကျီချန်အတွက် ကျီမိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ဝက်ခွဲပေးမယ်” အမျိုးသမီးရှဲ့သည် အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝန်လေးစွာဖြင့် လိုက်လျောပေးခဲ့သည်။

 

“စကားလုံးတွေက အခြေအမြစ်မရှိဘူး။ စကားလုံးတွေကို သက်သေအဖြစ် ချရေးထားမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။”

 

“… နင် နိုင်တယ်” အမျိုးသမီးရှဲ့သည် အံတင်းတင်းကြိတ်ပြီး သူမကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်သည်။ အဆုံး၌ သူမသည် ဆန္ဒမရှိစွာ အတွင်းခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

 

အမျိုးသမီးရှဲ့သည် လူအိုကြီးကျီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မအေးစက်ခင်ကပင် အခြားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ချင်ကြောင်း ကောလဟလများ၊ အတင်းအဖျင်းများစွာ ရွာတွင် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ တိုးတိုးသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

 

လူအိုကြီးရှဲ့၏ အခေါင်းရှေ့တွင် အမျိုးသမီးရှဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးရင်း မေ့လဲသွားတာကို မြင်ပြီးသည့်အပြင် သူမ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတာကို ခဏခဏမြင်ပြီးနောက်မှ ထိုကောလဟလတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာခဲ့တာဖြစ်သည်။

 

ရှီလျို့ကျေးရွာသူကြီးထံမှ ကျီချန် ရသင့်ရထိုင်သော ကျီမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရရှိပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ကျီချန်ကို ရှန်းဟယ်ရွာသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

 

“အစ်မ… အစ်မ… အဖွား… မလိုချင်… ချန်… ချန်…” ကျီချန်သည် ကျီကျောက်၏ အင်္ကျီလက်တွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွဲကိုင်ထားကာ သူ့မျက်ဝန်းနက်လေးတွေထဲမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

 

“ချန်ချန် လိမ်လိမ်မာမာနေ” ကျီကျောက်သည် ဒူးတုပ်ထိုင်ချပြီး သူ့ရဲ့ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြီး “အခုကနေစပြီး ချန်ချန်က အစ်မနဲ့ အတူနေလို့ရပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

 

“ဟုတ်ကဲ့…”

 

ကျီကျောက်သည် ကျီချန်ကို ရှန်းမိသားစုခြံဝင်းသို့ ပြန်မခေါ်သွားဘဲ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို အရင်ပြန်သွားခဲ့သည်။

Prev Next