MM Story Teller

Ch 4

Viewers 1k

အပိုင်း (၄.၁) ရွှေ့ပြောင်းခြင်း

“မဖြစ်ဘူး”

ချန်ဟောက်မေက ခါးထောက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ ခေါင်းကို အလှည့်တွင် သူမသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် စုန့်ဝေဖျင်တို့ တရင်းတနှီး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပိုပြီး ဒေါသူပုန်ထသွားကာ

“နင် ဘာနဲ့တူနေပြီ၊ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ကလေးအရင်း မဟုတ်တဲ့သူကို အနီးကပ် ပျိုးထောင်ပေးလို့ကို မရဘူး၊ နင် မျက်နှာမလိုချင်တောင် ငါက မျက်နှာလိုချင်သေးတယ်ဟဲ့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ရွှီယန်ယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

“ကျွန်မက ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ စကားလေး ပြောတာကို မျက်နှာမရှိတော့ဘူးတဲ့လား၊ တခြားသူနဲ့ ပြောင်းခင်းထဲမှာ လွန်ကျူးခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ချရေးထားပြီး တခြားသူတွေ ဖတ်ဖို့ သစ်ခေါင်းပေါက်တစ်ခုထဲ ထည့်ထားတဲ့သူထက်စာရင်တော့ သာပါသေးတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား”

ချန်ဟောက်မေသည့် အကြောင်အမ်းအမ်းအခြေအနေထဲတွင် နင်သွားတော့သည်။ ဒီမနက် ရွာထဲသို့ သားနှင့် ချွေးမတို့ကို ခေါ်ဝင်လာသည်နှင့်ချက်ချင်း လူတစ်စုက စုဝေးပြီး ပြောင်းခင်းထဲတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သည့်အကြောင်း ပြောနေသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ ချွေးမဖြစ်သူက အတင်းဖျင်းများကို သဘောကျပြီး ထိုအကြောင်းကို သွားမေးလိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ရှက်ရှက်နှင့် ပြန်ပြေးလာခဲ့လေသည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူ ယန်ယန်၏ ကိစ္စဖြစ်နေမည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

“ဒါတွေအားလုံးက ယန်ယန်ကို ကောင်းကောင်း မသင်ကြားပေးခဲ့လို့လေ၊ ပြီးတော့ ကွမ်းဟွေရဲ့အမေက အရင်ကတည်းက ငါ့ကို ပြောထားတယ်၊ နင်က ကွမ်းဟွေနဲ့ မတန်ဘူးတဲ့၊ ယန်ယန်နဲ့ သူကမှ လိုက်ဖက်တဲ့ဖူးစာတဲ့၊ သူတို့ကို စေ့စပ်ပေးဖို့ကိစ္စ ငါနဲ့တောင် တိုင်ပင်ပြီးပြီ၊ သူတို့နှစ်ယောက်က အတွဲတွေလိုပဲလေ၊ ဒီနေရာမှာ နင် အတင်း ပြန်ပြောနေတာပဲ”

သူမက အတင်းကာရော ပြန်ချေပလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ဘာမှဆက်ပြီး မဝေဖန်ရဲတော့သဖြင့် သူမက စာရွက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပါတီစာရေးကြီးကို လှမ်းပေးလိုက်ကာ

“ဌာနခွဲစာရေးကြီး ကျွန်မတို့က အစကတည်းက ယန်ယန်ရဲ့အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို မြို့ကို ပြောင်းချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက သင့်တော်တဲ့ အသက်အရွယ်လည်း ရောက်ပြီ၊ ပြီးတော့ ပညာလည်း တတ်ထားတယ်၊ သူ မြို့ကို သွားရင်တောင် ရွာကို ထပ်ပြီး သွားရတော့မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီတော့ ယန်ယန်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပညာတတ်လူငယ် စုပေါင်းအိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲ ပြောင်းပေးဖို့ အထက်လူကြီးတွေက ဒီပုံစံမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တယ်၊ ရှင့်အနေနဲ့ ရှောင်ကျောင်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ရွှီမိသားစုထဲ ပြောင်းပေးကိစ္စ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်”

သူမက ရွှီယန်ယန်၏လက်ကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး

“ယန်ယန် သမီးရဲ့မျိုးရိုးနာမည်ကို ကျောက်လို့ ပြောင်းလိုက်နော်၊ အရင်ဆုံး အမေ့စကားနားထောင်ပြီး သမီးရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို စုပေါင်းအိမ်ထောင်စုစာရင်းတစ်ခုထဲ ပြောင်းလိုက်၊ ပြီးရင် အမေက အဆက်အသွယ်တချို့လုပ်ပြီးရင် သမီးကို မြို့ပြောင်းပေးပြီး မြို့သူတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်”

ရွှီယန်ယန်သည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပျော်သွားသော်လည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ အပေါ်ယံတွင်တော့ သူမက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို စိတ်ပူပြနေ၏။

“မကြီးရှောင်ကျောင်းကရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဟန်ဆောင်ကောင်းလွန်းနေသည့် ရွှီယန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ရွံ့ရှာသွားကာ

“ဒါပေါ့ ငါက ရွှီမိသားစုထဲ ပြောင်းပြီးပြီ၊ နင် ပြောင်းတော့၊ ပြီးရင် ငါ ပြောင်းလာတော့မယ်၊ နင် ဒီမှာ တခြားဘာမှ စိတ်ပူစရာမရှိဘူး”

သူမကို ကျောက်ရှောင်ကျောင်းဟု ခေါ်ကြသည်။ သူမကတော့ အရင်ကတည်း မျိုးရိုးနာမည် ပြောင်းချင်နေခဲ့သည်။ သူမက ဝူချွန်းဟွားဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ခဏလောက်တော့ ‘အမေ’ဟု ခေါ်မထွက်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ဝူချွန်းဟွားကို သည်အတိုင်း ပြောလိုက်၏။

“အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ် ယူလာလား”

ဝူချွန်းဟွားသည် ယန်ယန်က အစောကြီးကတည်း အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ မျှော်လင့်နေမှန်း သိနေလေသည်။ သူမ၏သမီးအရင်းက ရှောင်ကျောင်းပင်။ သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့် အလွန်မှ ရုပ်ချင်းဆင်လှသည့် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်ဝန်းများက နွေးထွေးလာကာ

“သမီး ပြောင်းလာမယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျရင် အမေနဲ့အတူတူ ဒုက္ခခံရလိမ့်မယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အခိုက်တန့် အံ့ဩသွားတော့သည်။ ဒါသည် ကူးပြောင်းလာပြီးနောက်ပိုင်း လူကြီးတစ်ယောက်ထံမှ တကယ့် အချစ်စစ်ကို ပထမဆုံး ခံစားမိခြင်းပင်။

“ရပါတယ်၊ သမီး ဒုက္ခခံရမှာ မကြောက်ပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီးက သာမန်လူထုအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် နောက်ပိုင်းကျရင် သမီးတို့ မိသားစုကို ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားနိုင်ပါတယ်”

ချန်ဟောက်မေက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးထားလိုက်ကာ

“အဟက် ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝဆိုပဲ၊ နင့်ကိုယ်နင်လည်း ပြန်ကြည့်အုံး၊ နင်က ဒုက္ခတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား၊ နင်ကဖြင့် ဆန်ငါးမျိုးအကြောင်းလည်း မသိသလို နင့်ခြေလေးချောင်းနဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ရမှာကိုလည်း မသိပါဘူး၊ တော်ပြီ၊ ငါ နင့်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်မခံနိုင်ဘူး၊ ယန်ယန် အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ် သွားယူပြီး ဌာနစာရေးကို ပြင်ခိုင်းလိုက်”

ဌာနခွဲစာရေးက အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်တွင် တံဆိပ်ထုပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်တော့ ချန်ဟောက်မေ၏ ချွေးမ ဝမ်မန်ချွန်းက စိတ်ပြန်လည်လာပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ပစ်ချင်ဟန် ဆောင်လိုက်ကာ

“ရှောင်ကျောင်း ငါတို့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်၊ ယန်ယန်က ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်လုံး ခါးသီးမှုဒဏ် ခံစားခဲ့ရပြီးပြီ၊ အမေက သူ့အတွက် ပြန်ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တာပါ၊ နောက်ဆို နင်ဒီမှာ လယ်လုပ်ပြီး ကြိုးစားရင် အောင်မြင်လာပါလိမ့်မယ်”

ဒီမျက်စိစပါးမွှေးစူးဖို့ကောင်းတဲ့ ယောက်မငယ်လေးက တစ်နေ့မှာ မိသားစုထဲကနေ ထွက်သွားရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားဘူး။ ရုပ်ချောတော့ကော ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ။ ယောက္ခထီးကြီးရဲ့ မျက်နှာလိုက်ခံရတော့ရော ဘာအသုံးဝင်လဲ။ နောက်ဆိုရင် သူက တစ်သက်လုံး အပင်စိုက်ရတော့မှာလေ။ ဒါက ကံတရားပဲ။ သူမက ဒါနဲ့ပဲ တန်တယ်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမ၏အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်ပေါ်က ‘ရွှီရှောင်ကျောင်း’ဟူသည့် စာလုံးသုံးလုံးကို ကြည့်လိုက်ကာ ကျေနပ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။ ဒီစာလုံးသုံးလုံးမှာ ရင်းနှီးတဲ့ ဓာတ်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။ ရွှီယန်ယန်ကို ဝူချွန်းဟွားအိမ်က သူမ၏ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးဖို့ ပူညံပူညံ လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရွှီရှောင်ကျောင်းက အိမ်ထောင်စု စာရင်းစာအုပ်ကို ဝူချွန်းဟွားဆီ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး

“အရင်ပြန်နှင့်နော်၊ သမီး ပစ္စည်းတွေသိမ်းဖို့ လူငယ်နေရာကို သွားရအုံးမယ်၊ ပြီးရင်တော့ အချိန်တိုအတွင်း ပြောင်းလာခဲ့မယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို တွေ့လိုက်သဖြင့် ဝမ်မန်ချွန်းသည် တစ်ခုခု ပြောချင်သွားသော်လည်း စုန့်ဝေဖျင်က ခြေတစ်လှမ်းတည်းနှင့် သူမကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး

“ငါ မင်းကို ကူပေးမယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး

“ကောင်းပြီ”

ဝမ်မန်ချွန်းမှာ ဒေါသကြောင့် ပွက်ပွက်ဆူနေတော့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်၏ အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမက ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောရဲတော့ချေ။ သူမသည် ချန်ဟောက်မေနောက်မှသာ ရောယောင်ပြီး ဒေါသထွက်ပြနိုင်တော့သည်။

သို့သော် ကျောက်ရှောင်ဟိုင်ကတော့ လိုက်မသွားချေ။

သူတို့သုံးယောက်သည် ခြံထဲက ထွက်သွားလိုက်ကြသည်။ သူက ထွက်သွားတော့မည့် နှစ်ယောက်ကို လှမ်းတားလိုက်ပြီး

“ရှောင်ကျောင်း ငါတို့အဖေက ပြောခိုင်းလိုက်တယ်၊ နင် နစ်နာခဲ့ရပြီတဲ့”

သူက အိတ်ကပ်ထဲက ယွမ်၂၀ကို ထုတ်လိုက်ပြီး

“နင်လည်း အမေ့ဒေါသကို သိပါတယ်၊ အဖေက စကားတစ်ခွန်း ပြောတာနဲ့ သူက ဒေါသထွက်တော့မယ်၊ အဖေက ပြောတယ်၊ အခွင့်အရေးသာလာရင် နင့်အတွက် မြို့မှာ အလုပ်ပေးမယ်တဲ့၊ အခုလောလောဆယ်တော့ နင် နှစ်နည်းနည်းလောက် အနစ်နာခံရအုံးမယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ မွေးစားအဖေက မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကို တကယ်ချစ်တာပဲ။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် သိမ်းထားတဲ့ ယွမ်၂၀ကလည်း သူ့အဖေ ပေးထားတဲ့ဟာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သနားစရာကောင်းတာက သူက မယားကြောက်တစ်ယောက်လေ။ မဟုတ်ရင် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်လည်းလည်း အဲလောက် သတ္တိကြောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ သူမသည် ငွေကို လုံးဝ လက်မခံလိုက်ပေ။

“နင်ပဲ ငွေကို သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ငါ မလိုချင်ဘူး၊ ငါ့ကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင် ရွှီယန်ယန်ဘက်ကို သွားလို့ရပါတယ်၊ ပညာတတ်လူငယ်နေရာကို သွားဖို့ ငါနဲ့အဖော်လုပ်ပေးမဲ့ ကိုကိုဝေဖျင်ရှိရင် လုံလောက်ပါပြီ”

သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းသည့်အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ စုန့်ဝေဖျင်သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နေသည့်အရာများကို အနည်းငယ် မရေမရာဖြစ်သွားတော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက တစ်လမ်းလုံး နှုတ်ဆိတ်ရင်းသာ နေလိုက်တော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး

“ဟဲ့ စုန့်ဝေဖျင် ငါ့အမေအရင်းနဲ့ နင့်မိသားစုက ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုထဲလို့ ကြားတယ်၊ ငါတို့မိသားစုနှစ်ခုကလည်း အပြန်အလှန် ရင်းနှီးလာပြီ၊ ငါ အလုပ်သွားရင် နင် ငါ့ကို ကူညီပေးမှာလား”

စုန့်ဝေဖျင်သည် သူမက လူရှေ့တွင် အလွန်မှတရင်းတနှီးဖြင့် ‘ကိုကိုဝေဖျင်’ဟုခေါ်ပြီး ကွယ်ရာတွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ‘စုန့်ဝေဖျင်’ဟု ဘယ်လိုများ ပြောင်းခေါ်နိုင်သည်ကို မသိတော့ချေ။

တော်တော်များများ စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမပြောသည့် အကြောင်းအရင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်တော့သည်။ - သူမက လက်မထပ်ချင်ဘူး။ အကာအကွယ်တစ်ခုပဲ လိုချင်တာတဲ့။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ။ သူ့မှာလည်း လက်ထပ်ဖို့ အစီအစဥ်မရှိခဲ့ဘူး။ သူက အစကတော့ အဘွားဆုံးသွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီး သူ့တစ်ဘဝလုံးကို သူ့ကိုယ်သူ နေသွားမယ်လို့ စဥ်းစားထားခဲ့တာ။ သူက အကြွေးတွေသယ်ထားရတာလေ။ သူ အကြွေးကြေဖို့ ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် ကြာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ မိသားစုတစ်ခုရဲ့ သမီးကို ဒုက္ခပေးဖို့ မလိုပါဘူး။

သူသာ အဲဒီနေ့က သူမနဲ့ အိပ်ရာတစ်ခုမှ နိုးမလာခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့စိတ်ထားလဲ နူးညံ့သွားပြီး သူမကို ကတိပေးခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး။ ကောင်းပြီလေ။ ဟုတ်ပြီ။ ဒီလိုပဲ လုပ်တာပေါ့။

...

အပိုင်း (၄.၂)

“စုန့်ဝေဖျင် ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့ အဲလောက်မြန်မြန်လျှောက်နေတာလဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခြေလှမ်းများကို အရှိန်တင်ထားသည့် ထိုယောက်ျားကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမက သူ့အင်္ကျီကို လက်ဆန့်ကာ လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး

“နင် ဘာလို့ အရမ်းစိတ်ဆိုးနေတဲ့ပုံ ဖြစ်သွားတာလဲ၊ ကျစ်။ အရမ်းတွက်ကပ်တာပဲ၊ ငါ နင့်အကူအညီ မလိုတော့ဘူး၊ ရတယ်၊ ငါ့အလုပ်ကို ငါပဲ လုပ်ပါ့မယ်”

ဟွန့်။ သူ မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်တောင် နောက်ပိုင်းကျရင် သူ့ကို လုပ်ခိုင်းဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိပြီးသား။

စုန့်ဝေဖျင်က ခဏရပ်လိုက်၏။ တနည်းနည်းဖြင့် စိတ်ရှုပ်သွားက သူက ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏မူလ ခံစားချက်မဲ့သည့်မျက်နှာ ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ငါ နင့်ကို ကူညီမှာပါ”

အဲလိုမှပေါ့။

“ဒါဆို နင် ငါပြောတာကို သဘောတူသွားပြီပေါ့၊ နောက်ဆုံးရင် ငါ့ကို ပိုကောင်းကောင်း ဆက်ဆံနော်၊ ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့အချိန်ဆိုရင်တော့ နင် လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရတယ်၊ လူရှေ့မှာတော့ နင် ကောင်းကောင်း ပြုမူရမယ်” ရွှီရှောင်ကျောင်းက အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး တောင်းဆိုလိုက်တော့သည်။

“ကောင်းပြီ”

“ပြီးတော့ နင်က လက်တွဲပြီး လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ငါကပဲ နင့်ရဲ့အရေးကြီးဆုံးလူ ဖြစ်ရမယ်၊ တခြားမိန်းကလေးတွေ လာဖွင့်ပြောခဲ့ရင် နင် ငြင်းရမယ်နော်၊ ဒါပေါ့၊ ငါလည်း အဲလိုပဲ လုပ်မှာ”

“ငါတို့နှစ်ယောက်က လက်ထပ်တော့မယ်၊ အခု ငါတို့တွေက နောက်ဆိုရင် ဆိုးအတူ ကောင်းဖက် ကံတရားတွေကို မျှဝေရမယ်၊ ငါက နင့်အတွက် အဘွားအပေါ် လိမ္မာသိတတ်ပေးမယ်၊ လူတွေရှေ့မှာဆိုရင် ငါက နင့်ရဲ့ဂရုစိုက်တတ်ပြီး လိမ္မာတဲ့ဇနီး ဖြစ်ပေးမယ်၊ ငွေရှာတာတွေ ငွေတွေကို ဝှက်ထားပြီး ငါ့ကို ပေးမသုံးတာတွေ အဲလိုကိစ္စတွေ မလုပ်ပါဘူးနော်”

“မင်း သုံးဖို့ ပေးမှာပါ”

အင်း။ အစ,တော့ ကောင်းသွားပြီ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကျေနပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လူကောင်းတံဆိပ် ကပ်ပေးလိုက်လေသည်။

“စုန့်ဝေဖျင် နင်က အရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ”

အဆောင်ထဲက ပစ္စည်းများကို သိမ်းထုပ်ရင်း ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စုန့်ဝေဖျင် လိုက်လာတာ ကောင်းသွားတယ်ဟု ခံစားမိတော့သည်။ ငါ့အဝတ်အစားတွေကလွဲရင် လုပ်ငန်းစဥ်တစ်ခုလုံးမှာ ဘာမှလုပ်စရာ မလိုလိုက်ဘူးလေ။ ငါက ပါးစပ်လေးကို လှုပ်ပြီး စုန့်ဝေဖျင်ကပဲ ငါ့အတွက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးသွားတာ။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်တယ်နော်၊ မနက်ဖြန် ငါ့အိမ်လာခဲ့၊ ငါ နင့်ကို ထမင်းအဝကျွေးမယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို သယ်ထားသည့် စုန့်ဝေဖျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“မနက်ဖြန် မြို့တက်ဖို့ ငါ့ကို အဖော်လုပ်ပေးမဲ့ကိစ္စလေ၊ နင် မှတ်မိတယ်မလား၊ နင် မနက်ဖြန် အလုပ်သွားမှာလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“ဌာနခွဲစာရေးက ငါ့အတွက် ထောက်ခံပေးထားတယ်၊ နောက်ကျမှ ငါ ဌာနခွဲခေါင်းဆောင်နဲ့ စကားသွားပြောလိုက်ရုံပဲ”

အခုအချိန်က လယ်အလုပ်ပါးတဲ့အချိန်လေ။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ အလုပ်အများကြီး မရှိဘူး။ သူခွင့်တင်လိုက်လို့ အလုပ်ရမှတ် နည်းသွားတာပဲရှိမယ်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဝင်တွေကတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူက အစကတည်းက အလုပ်ရမှတ်တွေကို မှီခိုခဲ့တာမှမဟုတ်တာ။ အလုပ်များတဲ့ လယ်စိုက်ရာသီကလွဲရင် သူက မကြာမကြာ ခွင့်ယူတတ်တယ်လေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စုန့်ဝေဖျင်က မြို့တွင် အဆက်အသွယ်နည်းနည်းပါးပါး ရှိသည်ကို သတိရသွားလေသည်။

“နင် မြို့မှာ အသိတွေများလား”

စုန့်ဝေဖျင်က အသိအမှတ်ပြုကာ ဟင်းချလိုက်ပြီး

“ငါ မြို့က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့မှာ ယာယီအလုပ်သမားလုပ်တယ်၊ တစ်ခါတလေ သူတို့နဲ့အတူတူ မြို့ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေပို့ပေးတယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ထိုအကြောင်းကို မှတ်မိသွားသည်။ ဝတ္ထုထဲမှာ စုန့်ဝေဖျင်က မြောက်ပိုင်းနဲ့ တောင်ပိုင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို အားကိုးပြီး ပစ္စည်းတချို့ကို ပြန်ရောင်းပြီး ပထမဆုံးငွေရှာခဲ့တာပဲ။ ကြည့်ရတာ ရင်းမြစ်က ဒီကနေဖြစ်မယ်။

“ကောင်းတာပေါ့၊ သင့်တော်တဲ့အလုပ်ပဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့နှုတ်ခမ်းများကို စူထားလိုက်ပြီး

“ငါ ငါနင့်ကို ကိစ္စတစ်ခု ဒုက္ခပေးစရာရှိတယ်”

အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေလိုက်သော်လည်း သူ့ထံမှာ ဘာတစ်ခွန်းမှ မကြားရချေ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို မေးလိုက်တော့သည်။

“ဟဲ့ နင် ဘာတွေ ရှက်နေတာလဲ၊ တစ်ခုခု ရှိတယ်ဆိုရင် ပြောလေ၊ ငါက နင့်ကို အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ ဒီတော့ နင်လည်း ငါ့အပေါ် ယဥ်ကျေးမနေနဲ့”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စ,ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ နင့်ဆီက စာအုပ်တချို့ ငှားချင်လို့”

စောစောက ပစ္စည်းများကို သိမ်းပေးရင် စုန့်ဝေဖျင်သည် သူမတွင် ပုံးတစ်ဝက် စာအုပ်တစ်ပုံးရှိပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့တွင် ပစ္စည်းများကို ချပေးစဥ်က စာပိုတတ်လျှင် အကျိုးအမြတ်ပိုများသည်ဟု လူများက မှတ်ချက် ပေးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ အပြင်လူများက အတွက်အချက်တွင် မြန်ဆန်ပြီး ဦးနှောက်ကောင်းကြသည်။ သူသည် စာအုပ်တချို့ကို ဖတ်ဖို့ ရှာဖွေနေခဲ့ရသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

“ကောင်းပြီ၊ နင် လေ့လာချင်တာ ကောင်းတယ်လေ၊ အဲအကြောင်းပြောဖို့ အောက်ကျို့နေစရာ မလိုပါဘူး၊ နင်အခု ဘယ်အဆင့်ရောက်ပြီလဲ၊ နင် မူလတန်းအောင်ပြီးပြီလား”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းပြန်လှည့်သွားကာ

“မအောင်သေးဘူး”

သူ့အဖေက အစောကြီးဆုံးသွားပြီး မိသားစုက ငွေမရှိဘူးလေ။ သူက ကျောင်းကို ရက်ပိုင်းလေးပဲ တက်ခဲ့ရတာ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သည်ခေတ်၏ ပညာရေးအဆင့်ကို နည်းနည်းပါးပါး နားလည်လေသည်။ သေသေချာချာ ချင့်ချိန်စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက်

“အင်း၊ အရင်ဆုံး မူလတန်းကျောင်းပညာ နည်းနည်းပါးပါး လေ့လာကြတာပေါ့၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ငါ မူလတန်းကျောင်း ပညာရေးသင်ရိုးစာအုပ် တချို့ ယူလာခဲ့တယ်၊ငါ နင့်ကို မနက်ဖြန် စာအုပ်တွေ ပေးမယ်နော်၊ နင် တစ်ခုခု နားမလည်တာရှိရင် ငါ့ကို လာရှာ၊ ငါ နင့်ကို ရှင်းပြပေးမယ်”

သူ့အပေါ် လှောင်ပြောင်ခြင်းလည်းမရှိသလို အထင်သေးခြင်းလည်း မရှိပေ။ စုန့်ဝေဖျင်က လက်ဆွဲအိတ်ကြိုးကို အားဖြင့် ညှစ်လိုက်ပြီး

“အင်း”

နှစ်ယောက်သားက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စကားအများဆုံး ပြောခဲ့သော်လည်း စုန့်ဝေဖျင်ကတော့ စကားအများကြီး မပြောခဲ့ပေ။ နှစ်ယောက်ကြားက အနေအထားက ကောင်းနေသည်။ သူတို့သည် ဝူချွန်းဟွား၏အိမ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ချန်ဟောက်မေနှင့် တခြားသူများက ပြန်သွားနှင့်ပြီးဖြစ်လေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သေးငယ်သော်လည်း သန့်ရှင်းသည့် မြေသားအိမ်သုံးလုံးကို ကြည့်လိုက်၏။ ဖွဲ့စည်းပုံက စုန့်ဝေဖျင်၏ အိမ်နှင့် ဆင်တူသည်။ ဘာမှမရှိဘဲ တံတိုင်းများသာ ရှိလေသည်။ ရွှီယန်ယန်က မနက်ဖြန်ကို မည်မျှပင် မစောင့်နိုင်သည့်ပုံကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

ဝူချွန်းဟွားက အားတောင့်အားနာနှင့် တံခါးနားတွင် ရပ်နေလိုက်ပြီး

“ကောင်လေးဖျင် ရှောင်ကျောင်းကို ဒီကို လာပို့ခိုင်းရလို့ အလုပ်များသွားပါပြီ၊ ဝင်လာပြီး ရေသောက်ပါအုံး”

စုန့်ဝေဖျင်က အိတ်ကို အနောက်ဘက်အခန်းတွင် ထားပေးလိုက်သည်။ အခန်းက အနည်းငယ် ရှုပ်ပွလို့နေသည်။ မူလက ယန်ယန်၏နေရာထိုင်ခင်းမှာ သိနိုင်လေသည်။ သူက ထရပ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“အဒေါ်ဝူ ကျွန်တော် ရေမဆာပါဘူး၊ ကျွန်တော် အလုပ်သွားရအုံးမယ်၊ အရင်ဆုံး သွားနှင့်မယ်နော်”

သူက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး

“ငါ မင်းကို မနက်ဖြန်လာခေါ်မယ်”

သူက နှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းလောက်နှင့် အပြင်ရောက်သွားတော့သည်။

သည်နေရာက နောက်ဆိုလျှင် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ အိပ်ပြီး အနားယူရမည့် နေရာဖြစ်ကြောင်းကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး ဆက်နေလျှင် မသင့်တော်မှန်း ခံစားမိလိုက်သည်။

“ဟဲ့ ခဏလေး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို လှမ်းတားလိုက်ပြီး သူမ သယ်ထားသည့် ကျောပိုးအိတ်ထဲက နို့ချိုချဥ်နှစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်ကာ

“ရော့၊ နင့်အတွက်”

...

Prev Next