Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အပိုင်း (၁၄) နှိုင်းယှဥ်ခြင်း
“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်၊ သူက တကယ်ပဲ စားသောက်ပွဲတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်ဟုတ်လား”
လူငယ်ပညာတတ် အမျိုးသားဆောင်တွင် ဟန်ကွမ်းဟွေသည် သူ စီရီထားသည့် လက်မှတ်များကို ပြန်ချထားလိုက်ပြီး အဆောင်ထဲက လီယုံဟိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။
ဝဖိုင့်ဖိုင့် ဝမ်းဗိုက်၏အလိုကို လိုက်လျောရင်း လီယုံဟိုင်သည် မုန့်တစ်ခုကို စားလိုက်ပြီး
“ငါက မင်းကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ၊ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါလုပ်ပြီးသွားတာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်ကွ၊ တမြန်နေ့က၊ ငါ ဝမ်ကွေးယွဲ့ဆီက ကြားခဲ့တာ၊ သူတို့တွေက စားပွဲနှစ်ဝိုင်းစာ ဖိတ်ခဲ့တယ်တဲ့၊ ရွှီရှောင်ကျောင်းက အနီရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ထားတာတဲ့၊ တော်တော်လေး စည်ကားတယ်တဲ့”
ဟန်ကွမ်းဟွေ၏ ညိုမည်းနေသည့်မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်တွင် လီယုံဟိုင်က သူ့ကို ပုတ်လိုက်ပြီး
“အိုကွာ မင်းလည်း လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိပါတယ်၊ ဒါတောင် သူ့ကို မမေ့သေးဘူး၊ ငါတို့တွေ ကျေးလက်ကို ပထမဆုံးရောက်လာကတည်းက မင်းတို့တွေက အတွဲတွေမှန်း ငါ သိပါတယ်၊ အရင်တုန်းကတော့ မင်း ရွှီရှောင်ကျောင်းအပေါ် အဲလောက်စိတ်ဝင်စားတာမျိုး မတွေ့ခဲ့ပါဘူး၊ အခုမှ ဘာလို့ လက်မလွှတ်နိုင် ဖြစ်နေတာလဲ”
ဟန်ကွမ်းဟွေက ပြန်လှည့်လာပြီး လက်မှတ်များကို ဆက်စီနေလိုက်ကာ
“မင်းက ဘာသိလို့လဲ”
အရင်တုန်းကတော့ ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကိုပဲ လက်ထပ်မှာဆိုတာ သိထားတယ်လေ။ သူ့ကို လိုက်တွယ်ကပ်ပြီး တခြားအမျိုးသမီးလူငယ်တွေ သူ့နားမကပ်ရဲအောင် အမြဲတမ်းလုပ်ခဲ့တာလည်း ရွှီရှောင်ကျောင်းပဲလေ။ နည်းနည်းစိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာကလွဲရင် ရွှီရှောင်ကျောင်း ဘယ်လောက် လှတယ်ဆိုတာကို သူ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီနေ့ညက စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့လက်ထဲက အရောင်လက်နေတဲ့ ဓားဖျားကို စဥ်းစားမိလိုက်တော့ ဘာမှကို မလုပ်ရဲတော့ဘူး။
“မင်းမှာလည်း ကျောက်ယန်ယန် ရှိပြီးသားပဲ၊ မင်းက တော်တော်ကံကောင်းသားပဲကွ၊ မင်းတို့ မိသားစုနှစ်ခုလုံးက သဘောတူထားပြီးသားမလား၊ အိုး မင်းတို့တွေ ဘယ်တော့ စားသောက်ပွဲလုပ်မှာလဲ”
ဟန်ကွမ်းဟွေသည် အခိုက်တန့် အံ့ဩသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူက တစ်ခုခုကို စဥ်းစားလိုက်ပြီး
“လုပ်မှာပါ”
သူက လီယုံဟိုင်ကို မေးလိုက်၏။
“စုန့်ဝေဖျင်က ဘာဟင်းတွေကျွေးတာလဲ မင်း သိလား”
သူသည် လူမှန်ကို မေးခဲ့ခြင်းပင်။ လီယုံဟိုင်သည် အစားမက်သူတစ်ယောက်ပင်။ သူသည် ပတ်ပြီး စုံစမ်းထားပြီးဖြစ်လေသည်။
“ဝမ်ကွေးယွဲ့ပြောတာတော့ အများကြီးပဲတဲ့၊ ကြက်စတူးနဲ့ အသားစတူးကတော့ ထည့်ပြောစရာတောင် မလိုဘူး၊ အသီးအရွက်ဟင်းတွေအားလုံးကို ဆီများများသုံးပြီး ချက်ထားတာလို့ ကြားတယ်၊ တော်တော် အရသာရှိတယ်တဲ့၊ ဝက်စတူးအသားပြားဟင်းတစ်မျိုးလည်း ပါတယ်လို့ ကြားတယ်၊ တကယ့်ကို အလျှံပယ်ပဲ၊ ကျိုးဖင့်ရှန်း ပြောတာတော့ ထူးထူးခြားခြားကို အရသာရှိတာတဲ့၊ ပြန်တော့လည်း ချိုချဥ်တွေ ပေးလိုက်သေးတယ်တဲ့”
သူသည် ပါးစပ်ကို နှစ်ခါလောက် လှုပ်လိုက်ပြီး တံတွေးကို မျိုချလိုက်လေသည်။ သူသည် ကျန်နေသည့် မုန့်တစ်ခုကို မျိုချလိုက်ပြီး
“အဲဒီစုန့်ဝေဖျင်က တကယ် အားစိုက်ထုတ်ထားတာပဲ၊ လခွမ်း ငါသာ ဒီလောက်ပန်းလေးလိုလှတဲ့ မိန်းမကို လက်ထပ်ရမယ်ဆိုရင်လည်း ငါ့မှာရှိသမျှ ငွေအားလုံးကိုသုံးပြီး ခမ်းခမ်းနားနား လုပ်ပေးလိုက်မှာပဲ”
ဟန်ကွမ်းဟွေသည် နားထောင်လေလေ ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။
“ယန်ယန်နဲ့ ငါ့ပွဲက သေချာပေါက် ပိုကောင်းစေရမယ်၊ ငါက စားသောက်ပွဲလုပ်ဖို့ အစိုးရပိုင်စားသောက်ဆိုင်ကို သွားတန်းစီပြီး ကြိုတင်မှာထားအုံးမှာ၊ အနီရောင်ဂါဝန်က ဘာအရေးလဲ၊ ငါက စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်မှာ”
သူသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မျက်စိနားပွင့်ဖြစ်စေချင်ပြီး မည်သူက ပိုတတ်နိုင်သူဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်လောက် မြင်စေချင်လေသည်။
ကျောက်ယန်ယန်က မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေတော့သည်။
“အစ်ကိုကွမ်းဟွေ အစ်ကို အစ်ကို ညီမကို တကယ်လက်ထပ်ချင်တာလား၊ ပြီးတော့ စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်ပေးပြီး စည်ကားတဲ့ စားသောက်ပွဲတစ်ခုလည်း လုပ်ပေးမှာ ဟုတ်လား”
ဟန်ကွမ်းဟွေက အသက်ရှူကြပ်လာပြီး
“ဒါပေါ့ ယန်ယန် ငါ့ကို လက်ထပ်တာ ပျော်စရာအကောင်းဆုံးဆိုတာကို တစ်ရွာလုံးကို မြင်စေချင်တာ”
ကျောက်ယန်ယန်မှာ ပျော်လွန်းလို့ မေ့လဲသွားမတတ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။
“ဒါပေမဲ့ စက်ဘီးတစ်စီးက ယွမ်၁၀၀ကျော်ပေးရတာလေ၊ ပြီးတော့ လက်မှတ်လည်း လိုသေးတယ်၊ ညီမကြားထားတာတော့ လက်မှတ်ရှိရင်တောင် စက်ဘီးရဖို့ မလွယ်ဘူးတဲ့”
ဟန်ကွမ်းဟွေက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး
“အဲဒါက ရွှံ့ခြေထောက် မလုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ၊ ငါ့မိဘတွေနှစ်ယောက်လုံး ကေဒါတွေပဲ၊ ငါ့မှာလည်း ၂၀၀ - ၃၀၀လောက် ရှိတယ်၊ အဖေ့ကို ငါ့အတွက် လက်မှတ်တစ်ခု တောင်းခိုင်းလိုက်မယ်၊ ယန်ယန် အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ မင်းကို စက်ဘီးပေါ်တင်ပြီး တရွာလုံး ပတ်သွားပြီး မင်းကို အားလုံးက အားကျရအောင် လုပ်ပေးမယ်”
ကျောက်ယန်ယန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် ရင်ခုန်သွားတော့သည်။
“အစ်ကို ကွမ်းဟွေ တကယ်ပြောတာနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား”
ဟန်ကွမ်းဟွေက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူ့အပြုံးက သိမ်မွေ့သွားကာ
“ငါက မင်းကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ၊ ငါတို့တွေ စားသောက်ပွဲ လုပ်တဲ့အချိန်ကျရင် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်က အစားအသောက်တွေကို မှာမယ်၊ ဘယ်သူကမှ ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး”
ကျောက်ယန်ယန်သည် သူမ၏ဘဝတွင် ဤမျှလောက် တစ်ခါမှ မပျော်ခဲ့ဖူးသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ သူမက မကြာခင် ပိုကောင်းတဲ့ဘဝမှာ နေရတော့မှာပဲ။
“သူတို့တွေက အသိအမှတ်ပြုလက်မှတ်တောင် မရသေးဘူး၊ အဆောင်မှာ နေ့တိုင်း ကြွားပြီးနေပြီ၊ ပြောတာတော့ အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ ဝယ်မယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ ပြောသေးတယ်၊ စက်ဘီးတစ်စီးလည်း ဝယ်မှာတဲ့၊ ပြီးတော့ စားသောက်ပွဲအတွက် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ ကြိုတင်မှာထားမှာလို့လည်း ပြောသေးတယ်၊ သူ့အမြီးတွေက မိုးပေါ်ကို ဘယ်လိုတောင် ပျံတက်နေလဲဆို နင် မမြင်လို့နော်”
ဝမ်ကွေးယွဲ့က ခံပြင်းနေသည့်ဟန်ဖြင့် ဖရုံစေ့ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ခွာပြီး အခွံကို ထွေးထုတ်လိုက်ကာ
“ဟဲ့ ရှောင်ကျောင်း သူက ဘာကို ကြွားပြနေတာတဲ့လဲ၊ သူကဖြင့် အရှက်မရှိတာ၊ ဖြတ်ခုတ်ထားတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုများ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမက ဘာကြောင့် ဒေါသထွက်နေမှန်းပင် မသိချေ။ ယောက်ျားကို ဖြတ်ခုတ်သွားတဲ့သူက ငါလည်းမဟုတ်။
“ဘာမှမဆိုင်တဲ့သူအတွက်နဲ့ နင်ကိုယ်တိုင် ဒေါသထွက်စရာလိုလို့လားဟယ်”
ဝမ်ကွေးယွဲ့က ထိုမျှလောက် သူတော်ကောင်း မဟုတ်ပေ။
“ရှောင်ကျောင်း နင် ဒေါသမထွက်ဘူးလား၊ စဥ်းစားကြည့်လေ၊ အဲဒါက စက်ဘီးနော်၊ အဲဒီငွေ၊ အစိုးရပိုင်စားသောက်ဆိုင်မှာ လုပ်တဲ့ အဲဒီစားသောက်ပွဲ၊ ဒါတွေအားလုံးက နင့်အပိုင်ဖြစ်ရမှာလေ၊ ဒါတွေကို အရှက်မရှိဖြတ်လုသွားတာ ကျောက်ယန်ယန်လေ”
ကျိုးဖင့်ရှန်းက ဆက်ပြီး နားမထောင်နိုင်တော့ရာ
“ကွေးယွဲ့ နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ အခု ရှောင်ကျောင်းက လက်ထပ်ပြီးသွားပြီလေ”
ဝမ်ကွေးယွဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ စကားလွန်သွားသည်ကို သိလိုက်လေသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ဟာကိုယ် စကားလမ်းကြောင်းလွဲလိုက်ကာ
“နင်တို့ တစ်ယောက်စီက လက်ထပ်ကြမှာပဲ၊ ဖင့်ရှန်းနဲ့ ငါလည်း မငယ်တော့ဘူး၊ ရှောင်ကျောင်း ငါတို့တွေရော လက်ထပ်ဖို့ လူတစ်ယောက်လောက် ရှာသင့်တယ်လို့ နင် ထင်လား”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ‘ဘာလို့ လက်ထပ်မှာလဲ၊ တစ်ယောက်ထဲ အသက်ရှည်ရှည်နေကြပါဟဲ့’ဟု ချက်ချင်းဆိုသလို အော်ဟစ်ပြီး ငြင်းပစ်လိုက်ချင်တော့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် ပြန်မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး သွယ်ဝိုက်ကာသာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“အခုနေ နင်တို့တွေ ဘာကောင်းတဲ့လက်ထပ်ပွဲ ရနိုင်မှာလဲ၊ နင်တို့တွေ မြို့ကို ပြန်ရောက်မှ မြို့သားတစ်ယောက်ကို ရှာတာက ပိုကောင်းတာပေါ့”
ဝမ်ကွေးယွဲ့က မျှော်လင့်ချက်မထားချေ။
“ငါတို့တွေက ဘယ်လို ပြန်လို့ရမှာလဲ၊ ရှေ့ပိုင်းက ကျေးရွာကို သွားခဲ့ကြတဲ့သူတွေကို ကြည့်လေ၊ ဒီနှစ်တွေမှာ ပြန်သွားရတဲ့သူတွေကို တစ်ယောက်မှ မတွေ့သေးဘူး၊ သူတို့အားလုံးက ရွာမှာပဲ အိမ်ထောင်စုစာရင်း သွင်းလိုက်ကြတာ၊ ငါ့အထင်တော့ ငါ့ကံကလည်း နောက်ဆိုရင် ရွာသားတစ်ယောက်နဲ့ပဲ လက်ထပ်ပြီး လယ်သမားဘဝနဲ့ပဲ ငါ့တစ်ဘဝလုံးကို အချိန်ကုန်ရမယ်ထင်တယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သည်ခေတ်က ပညာတတ်လူငယ်များသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မျှော်လင့်ချက်များ ထားခဲ့ပြီးနောက် ကျေးရွာတွင် အခြေချပြီး လက်ထပ်ကြကာ ကလေးရသွားကြမှန်း သိထားလေသည်။
သူမက ခဏလောက် စဥ်းစားလိုက်ပြီး
“ဘယ်သူ သိမှာလဲ၊ ငါ့ သဘောကတော့ နင်တို့တွေ လက်မထပ်နိုင်ရင် အခုတော့ လက်ထပ်ကြနဲ့၊ အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ၊ ငါ့သဘောသာဆိုရင် စာပဲ ပိုလုပ်ဖြစ်မှာ”
ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက နောက်နှစ်ပြန်ခေါ်မှာလေ။ စာပိုလုပ်ထားတာက သေချာပေါက် မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းပဲ။
ဝမ်ကွေ့ယွဲ့က ပိုလို့ပင် သဘောမတူချေ။
“ရှောင်ကျောင်း နင် ပြောတာတွေကို ငါ မယုံနိုင်ဘူး၊ စာလေ့လာတော့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ၊ အများကြီး လေ့လာပြီးရင်လည်း ငါတို့တွေက ဒီမှာ လယ်လုပ်ပြီး အဆုံးသတ်ရမှာပဲ၊ ဖင့်ရှန်းက ဘာမှလုပ်စရာ မရှိရင် နေ့တိုင်း စာလုပ်နေတာ ငါ မြင်ပြီးပြီ၊ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲဟဲ့၊ အဲလို အချိန်ရရင် ဌာနခွဲစာရေးကြီးနဲ့ ဆက်ဆံရေး ပိုကောင်းလုပ်ပြီး အလုပ်အတွက် ပိုလွယ်တဲ့အလုပ်နေရာ ချပေးအောင် လုပ်တာပိုကောင်းသေးတယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမကို နားချလို့မရနိုင်တော့မှန်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးဖင့်ရှန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကာ
“ဖင့်ရှန်း နင်က နေ့တိုင်း ဇွဲကောင်းကောင်းနဲ့ စာလုပ်နေတုန်းလား”
ကျိုးဖင့်ရှန်းက နည်းနည်းရှက်သွားပြီး
“အခုတလော အလုပ်က လုံးဝမပင်ပန်ဘူးလေ၊ ဒါနဲ့ ငါလည်း အချိန်ရလို့ စာလုပ်နေတာ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ထောက်ခံလိုက်ပြီး
“ကောင်းတယ်လေ၊ ငါလည်း နေ့တိုင်း စာလုပ်ဖြစ်တယ်၊ အသိပညာက အင်အားပဲ၊ ငါတို့တွေ အချင်းချင်းဆီက သင်ယူလို့ရတာပေါ့”
စာလေ့လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် ကျိုးဖင့်ရှန်းသည် စကားအများကြီး ပြောတတ်လေသည်။
“ငါ အခုတလော အထက်တန်းကျောင်း သင်္ချာတွေကို လုပ်နေတာ၊ နင်လည်း သိပါတယ်၊ ငါက အထက်တန်းမပြီးဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် တချို့အပိုင်းတွေမှာ သိပ်မရဘူး၊ နင်က အထက်ပြီးထားပြီဆိုတော့ ငါထက်တော့ ပိုသိမှာပဲ၊ ငါ နားမလည်တာရှိရင် နင့်ကို လာရှာလို့ရလား”
“ရတာပေါ့၊ ငါ သိတာဆိုရင် နင့်ကို ရှင်းပြမယ်လေ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မူလခန္ဓာကိုယ် ယူလာခဲ့သည် သင်ရိုးစာအုပ်များကို ဖတ်ပြီးသား ဖြစ်လေသည်။ သိပ်မခက်ချေ။သူမ၏ စာမေးပွဲအပေါ် စိတ်ဝင်စားခြင်းကင်းမဲ့ခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် အဆင့်တစ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ သူမ၏ပါးစပ်ကို လှုပ်ရုံဖြင့် တခြားသူများကို နည်းနည်းပါးပါး ကူညီရမည်ဆိုလျှင်တော့ သူမက လုပ်နိုင်ပေးနိုင်ပါသည်။
ဝမ်ကွေးယွဲ့က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးထားလိုက်လေသည်။ ဒီအရူးလေး နှစ်ယောက်ကတော့လေ။ တစ်ယောက်က ရွှံ့ခြေထောက်နဲ့လူကို လက်ထပ်ထားတယ်။ ကျန်တစ်ယောက်က စာလုပ်ဖို့ပဲသိတယ်။ ဒါက စားဖို့သောက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် စက်ဘီးတစ်စီးနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရနိုင်လို့လား။ ခဏနေဆိုရင် နွေဦးပျိုးကျဲချိန် ရောက်တော့မယ်။ မနှစ်ကဆိုရင် သူမမှာ ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေတော့မယ်။ ဒီနှစ်တော့ တာဝန်ရှောင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာထားမှဖြစ်မယ်။
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ရွှီယန်ယန်၏ စက်ဘီးနှင့် စားသောက်ပွဲအကြောင်းကို စိတ်မဝင်စားချေ။ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဟန်ကွမ်းဟွေက စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့သူပဲ။ ဒီရွံစရာကောင်းတဲ့လူရဲ့ ပစ္စည်းများကို အလကားပေးရင်တောင် ငါက မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိမ့်မှာမဟုတ်ဘူး။ စုန့်ဝေဖျင်လို အလားအလာရှိတဲ့ လူယဥ်ကျေးတစ်ယောက်က ပိုကောင်းတာလေ။ အခုမှ လဝက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာ သူက အသားကုန်ကြမ်းပြဿနာကို ရှင်းခဲ့ရုံမကဘူး ဝက်စတူး ချက်တဲ့နေရာမှာလည်း ငါတောင် ပါစရာမလိုတော့ဘူး။ အားလုံးက ချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်နေတော့ နေ့ရက်တိုင်း ကံကောင်းနေတာပဲ။
သူမ မသိလိုက်သည်က ဟန်ကွမ်းဟွေသည် ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် စားသောက်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပဖို့ရန် သူမကို ငွေအမြောက်အများ ပေးခဲ့ခြင်းပင်။
တစ်နေ့တွင် စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ပြောလေသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တုန်းက ဖက်တီးတစ်ယောက်က အသားနှစ်ပိုင်း လာဝယ်ခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့ကျတော့ သူက နောက်ထပ် ၆ကျင်း လာမှာထားတယ်”
...
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER