MM Story Teller

Ch 28

Viewers 1k

Chapters 75

အပိုင်း (၂၈) သူမကို ချီပေးမယ်

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမက သူ့ကို မသင်္ကာသလို ကြည့်လိုက်ပြီး

“စုန့်ဝေဖျင် နင် နည်းနည်းတော့ အရမ်းပုံမှန်ဖြစ်နေသလိုပဲနော်”

သူက တခြားစိတ်ခံစားချက်တွေမပါဘဲ ရုပ်တည်ကြီးနဲ့ ပြောနေပေမဲ့ တစ်ခုခုလိုနေတယ်လို့ ဘာလို့ ခံစားမိနေပါလိမ့်။

သူမက ငြိမ်ပြီးရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်တွင် စုန့်ဝေဖျင်က ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို သူမ၏လက်ကို ပြန်ချထားပေးလိုက်ပြီး

“အခန်းဖော်အချင်းချင်း အကူအညီပေးတာ မကောင်းဘူးလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး

“ဟုတ်သလိုပဲ၊ နင်းက ငါ့ထက် ပိုအားကောင်းပြီး ဒီနေရာနဲ့လည်း ပိုရင်းနှီတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါမှ နင် ချီပေးစရာမှ မလိုတာ”

သူက သူမက ချီပေးမည်ဆိုတော့ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ထူးဆန်းနေမှာလေ။

သူတို့နှစ်ယောက်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လောက် လျှောက်လာပြီး သူပြောထားသည့် ကျောက်ဆောင်ကြီးဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။ အမှန်ပင် တောင်တက်ဖို့ရန် ခက်ခဲနေသည်။

ကုန်းလျှောဖြစ်မနေဘဲ လှိုင်းထကာ အနားထက်သည့်ကျောက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ကြည့်လိုက်လျှင် ခြေချစရာနေရာ မရှိပေ။

စုန့်ဝေဖျင်က နောက်ထပ်အကောင်းဆုံး အခြေအနေကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး

“ငါ မင်းကို ကျောပိုးသွားပေးရမလား၊ ငါ ဒီနေရာကို ခဏခဏရောက်ဖူးတယ်၊ ခြေထောက်ဘယ်မှာချရမယ်ဆိုတာ သိတယ်၊ မင်း အရင်က မလုပ်ခဲ့ဖူးရင် ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ခြစ်မိသွားနိုင်တယ်၊ ကျောက်ဆောင်တွေပေါ် မှားပြီးခြေချမိရင် ကင်းမြီးကောက်တွေ ထွက်လာနိုင်တယ်”

ကင်းမြီးကောက်အကြောင်း ကြားလိုက်ပြီးနောက် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ချက်ချင်းဆိုသလို အတွေးအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဒါဆို ငါ့ကို ဟိုနားအထိပဲ ပိုးသွားပေး”

ဒါက စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ကျောပိုးပေးသည်မှာ ဒုတိယအကြိမ်ဖြစ်လေသည်။ သူမက အလွန်ပေါ့ပါးနေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။ သူက ခြေတံရှည်များနှင့် ကျောက်တုံးများပေါ် တစ်ခုပြီးတစ်ခု နင်းသွားရာ သူ့ကျောပေါ်တွင် ဘယ်သူမှ ရှိမနေသည့်နှယ်။

“နောက်ဆိုရင် ထမင်းပိုစားနော်” သူက လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ငါလေးက ပေါ့နေတယ်လို့ သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောချင်တာမဟုတ်ဘူးလား။ ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထိုစကားကြောင့် စိတ်ချမ်းသာသွားလေသည်။

“ငါ အများကြီးစားပါတယ်နော်၊ အိုး မဖြစ်သေးပါဘူး၊ ငါ ဝလာလို့ မဖြစ်ဘူး”

စုန့်ဝေဖျင်က စိတ်ထဲမှ ပြန်ချေပလိုက်လေသည်။ သူမကဖြင့် လုံးဝကို အများကြီးစားတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့။ သူမရဲ့မိသားစုဝင် ငါးယောက်ထဲမှာ ရှောင်ကန်းတောင် သူမထက် ပိုစားသေးတယ်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကျောကို မှီထားရင် ကိုယ့်ဟာကိုယ်ကျေနပ်နေဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

“ပြီးတော့ ငါက အခု ကွက်တိဖြစ်နေပါပြီ၊ ငါက အရမ်းလည်း မပိန်ပါဘူး၊ ငါက ‘အဝတ်အစားဝတ်ထားရင် ပိန်တယ်လို့ ထင်ရပြီး ချွတ်ထားရင်တော့ အသားရှိတယ်’လို့ ပြောရမယ်၊ ကွက်တိပဲ”

သူမက နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များ ချီးမွှမ်းလျှင် အများဆုံးသုံးနေကျ စကားလုံးများကို မတော်တဆ ရေရွတ်မိသွားတော့သည်။ ထိုစကားက စုန့်ဝေဖျင်ကို မည်မျှသက်ရောက်မှုရှိသွားခဲ့သည်ကိုတော့ သူမမှာ မသိလိုက်ပေ။

“ဟဲ့ ဟဲ့ စုန့််ဝေဖျင် နင် ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အားထည့်လိုက်တာလဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမ၏ကွေးထားသည့်ခြေထောက်ပေါ်တွင် စုန့်ဝေဖျင် ထည့်လိုက်သည့် အားတချို့ကို ခံစားမိလိုက်လေသည်။ သူမသည် စုန့်ဝေဖျင်၏လည်ပင်းကို ဖက်မထားလိုက်ချေ။ နောက်သို့လှန်ကျတော့မလိုဖြစ်သွားပြီး ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်တော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့နှုတ်ခမ်းများကို တင်းနေအောင် စေ့ထားလိုက်ပြီး

“ရှေ့က ကျောက်တုံးက နည်းနည်းမြင့်လို့၊ မင်းလက်ကို ငါ့လည်ပင်းမှာ သိုင်းဖက်ထားနော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ပြုတ်ကျမှာ စိုးရိမ်သွားတော့သည်။ ကျောက်ဆောင်တွေအများကြီးရှိနေတာ တကယ်သာ ပြုတ်ကျသွားရင် ရယ်စရာတော့မဟုတ်လေဘူး။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်တွင် သူမက နာနာခံခံဖြင့် စုန့်ဝေဖျင်၏လည်ပင်းကို ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမသည် သူတို့တွေ ကောက်ရိုးပုံထဲတွင် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ခဲ့ကြသည့်အကြောင်းကို သတိရသွားလေတော့သည်။

“ဟဲ့ စုန့်ဝေဖျင် ဒီတစ်ခါက နင် ငါ့ကို ကိုင်ထားဖို့ပြောတာနော်”

ငါလေးရဲ့လက်တွေက ငါ့စကားနားမထောင်ဘဲ သူ့ကို ကိုင်လိုက်တာမဟုတ်ဘူးနော်။

သို့သော် ထိုစကားပြောလိုက်ပြီး သူမမှာ နောင်တရသွားတော့သည်။ ဟာ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက နင့်ပါးစပ်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါတို့တွေ ဒီအကြောင်းထပ်မပြောတော့ဘူးလို့ သဘောတူထားပြီးသားလေဟယ်။

သေချာပါသည်။ စုန့်ဝေဖျင်က ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တဟင်းဟင်း ရယ်တော့သည်။

“အင်း ဒီတစ်ခါတော့ မင်း အရင်စ,တာမဟုတ်ဘူး”

“ဟဲ့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏လက်ကို မြောက်ကာ သူ့ပခုံးကို ရိုက်လိုက်ပြီး

“နင် ခုနက ဘာမှမကြားလိုက်ဘူး”

စုန့်ဝေဖျင်ကလည်း သူမကို လိုက်လျောပေးလိုက်၏။ သူ့အသံထဲတွင် ပြုံးစစရယ်သံတစ်ခု ပါရှိနေခြင်းသာ။

“အင်းပါ အင်းပါ ငါ မကြားလိုက်ဘူး၊ မလှုပ်နဲ့နော်၊ မင်း တကယ်ကျသွားရင် နာလို့ အော်ငိုနေရလိမ့်မယ်”

သည်နေရာက လမ်းလျှောက်ရန် အခက်ခဲဆုံးနေရာဖြစ်လေသည်။ ထိုနေရာကို ဖြတ်လာပြီးနောက် ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ကို ကျောမပိုးခိုင်းတော့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သဘာဝအတွေ့အကြုံစစ်စစ်ကို လိုချင်သေးလေသည်။

သည်နေ့တွင် စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို သည်နေသို့ အလည်ခေါ်လာသဖြင့် သူက ခြင်းတောင်းကြီးတစ်ခုကို ယူမလားခဲ့ချေ။ သူ့လက်ထဲ သူမ ကောက်ချင်တာ ကောက်ရအောင် ထည့်ဖို့ ခြင်းတစ်လုံးသာ ပါလေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းအဖို့ သစ်ကြားသီးပင်ကို မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

တောင်ပေါ်က သစ်ကြားသီးပင်တော်တော်များများက အလွန်အိုမင်းနေပြီဖြစ်သည်။ အခေါက်က ကြမ်းတမ်းပြီး မာကြောနေသည်။ သစ်ကိုင်းများက အရွက်များနှင့် ဝေဝေဆာဆာ ရှိနေသည်။ မှဲ့ပြီးသား သစ်ကြားသီးအခွံများက ကွဲထွက်နေပြီး မြေကြီးပေါ် ကြွေကျနေသည်။

“ဝိုး အများကြီးပဲ၊ ဘယ်သူက သစ်ကြားသီးတွေ မလာမကောက်ကြဘူးလား”

သူမက ကိုယ်ကိုညွှတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်က သစ်ကြားသီးများကို ကောက်လိုက်သည်။

စုန့်ဝေဖျင်ကလည်း သူမဘေးတွင် ဒူးတုတ်ထိုင်လိုက်ပြီး

“အရင်တုန်းကတော့ စောစောလာတဲ့သူ ရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငတ်မွတ်တဲ့အချိန်တုန်းက ဒီလိုပစ္စည်းတွေက အသက်ကယ်ပေးနိုင်တယ်လေ၊ ဒီတော့ ရုတ်တရက်ကြီး အစောကြီး ပြောင်သွားတဲ့အထိ လူတွေကို ပေးမခူးတော့ဘူး၊ အဲဒီနောက်မှာ ရွာထဲမှာ ဆူပူမှု တစ်ခုဖြစ်သွားတယ်လေ၊ ရွာမှာ အထွေထွေအစည်းအဝေး လုပ်ပြီး အာမခံရ အိမ်ထောင်စု ငါးခုကလွဲရင် ဘယ်သူမှ သစ်ကြားသီး ကျင်း၃၀ ထပ် ပိုမခူးရတော့ဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းမှာ သည်လိုစည်းကမ်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။

“ဒါဆို အားလုံးက ဌာနခွဲစာရေးကြီးရဲ့ စကားကို နားထောင်ကြသလား”

“အစပိုင်းတုန်းကတော့ တချို့လူတွေက နားမထောင်ပါဘူး။ သူတို့တွေက ညကြီးသန်းခေါင် ခိုးထွက်ပြီး သစ်ကြားသီးအားလုံးကို ခူးပစ်လိုက်ကြတယ်လေ။ ရွာထဲက လူတွေအားလုံးက ဒေါသထွက်ကြတာပေါ့. သူတို့တွေက လူစုပြီး အဲဒီလူကို ရှာခဲ့ကြပြီး ဌာနခွဲစာရေးဆီကို တိုင်ကြားကြတာပေါ့။ အဲဒီနှစ်မှာ လူထုရိက္ခာဝေရမဲ့အချိန်ကျတော့ အဲဒီမိသားစု ဘာမှမရခဲ့ဘူးလေ။ ဒီအပြစ်ဒဏ်က အရမ်းပြင်းထန်တာ။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ဘယ်သူမှ မစွန့်စားရဲကြတော့ဘူး”

သည်စကားကို ကြားလိုက်သည်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ဒါက မဆိုးလှတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခုပဲ။ ဒီလိုမှပဲ သစ်ကြားသီးတွေကို မျှမျှတတ ခွဲပေးနိုင်မှာပဲ။ လိုအပ်တဲ့မိသားစုတွေက ပိုရလာတော့ ဒါကို ရိက္ခာတစ်ခုလို မှတ်လို့ရတယ်။

ငါလေးကတော့ သစ်ကြားသီး ဘယ်နှစ်လုံးကောက်ခဲ့သည်ကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ အဓိကက ကိုယ့်ဟာကို ပျော်ချင်လို့ လာခဲ့တာလေ။ သူမသည် ၁ကျင်း ၂ကျင်းလောက် ကောက်ပြီးနောက် ရပ်လိုက်တော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမတွက် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တချို့ကို ကောက်ပေးထားရာ ရွှီရှောင်ကျောင်းက မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။ အလွန်မှ ကြွပ်ရွပြီး အရသာရှိလှသည်။

“အင်း၊ တောဆီးသီး သွားခူးရအောင်၊ တောဆီးသီးတွေက အရမ်းချိုတယ်လို့ နင် ပြောတယ်မလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက စားရင် ပြောလိုက်၏။

သူသည် ရွာသားများ အကြုံပြုလိုက်သည့် နေရာသို့ မသွားချေ။ ထိုနေရာတွင် တောင်ပေါ်ထွက် စွံပလွန်သီးများစွာ ရှိမှန်း သိသော်လည်း ကျောက်ဆောင်က များလွန်းသည်။ သူမအတွက် စွံပလွန်သီးကောက်ရန် မသင့်တော်ချေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့နောက်မှ လိုက်လာပြီး တွေ့သမျှက အသစ်အဆန်းဖြစ်နေတော့သည်။

နေရာနှစ်ခုက သိပ်မဝေးချေ။ တောဆီးသီးကောက်သည့်နေရာက နေရောင်ရသည့်ကုန်းမို့လေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ပြန့်ကျဲနေသည့် ကျောက်စရစ်ခဲများကြားတွင် ဆူးခြုံပင်များက အစုလိုက် စိမ်းလန်းစွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။ သူတို့သည် ကျယ်ပြန့်သည့်နေရာတစ်ခုကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။

လက်သန်းအရွယ် တောဆီးသီးတစ်ခိုင်က အပင်ပေါ်တွင်တွဲလောင်းကျနေ၏။ တချို့က စိမ်းနေပြီး တချို့ တဝက်စိမ်း တဝက်နီနေကာ တချို့ အားလုံးနီနေပြီး တချို့ကတော့ မဟောဂနီရောင်နီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သည်မြင်ကွင်းက လူများကို ပျော်ရွှင်လာစေတော့သည်။

“ဝိုး စုန့်ဝေဖျင်၊ အများကြီးပဲနော်”

စုန့်ဝဖျင်က ကိုယ်ကို ညွှတ်ကာ နီရဲနေသည့်မဟော်ဂနီရောင်တစ်လုံးကို ကောက်လိုက်ပြီး သူမကို လှမ်းပေးလိုက်ကာ

“စားကြည့်”

တောင်ပေါ်တွင် ပေါက်သည့်အပင်များက ပိုးသတ်ဆေး မထိထားချေ။ အားလုံးက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ရာ ဆေးကြောရန် မလိုပေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဂျွပ်ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်လာပြီးနောက် ချိုမြသည့်အရသာတစ်ခုက သူမ၏ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ထွက်လာလေသည်။

“အင်း အရမ်းချိုတာပဲ၊ အရည်သိပ်မရွှမ်းပေမဲ့ ချိုတယ်နော်၊ အရသာရှိလိုက်တာ”

ဝိုး။ အများကြီးပါပဲလား။ ဒီခရီးကတော့ တန်သွားပြီ။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမအတွက် အနီသန်းနေသည့်မဟော်ဂနီရောင် တောဆီးသီးများကို ကောက်ပေးဖို့ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။

“မင်း ကြိုက်ရင် နောက်ကျရင် တောဆီးသီးကောက်ဖို့ ထပ်ခေါ်လာပေးမယ်နော်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“ဒါကို အခြောက်လှန်းထားပြီး စားလို့ရလား”

စုန့်ဝေဖျင်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“ဒီလိုတောဆီးသီးမှာ နောက်ထပ် နာမည်တစ်ခုရှိသေးတယ်၊ ဆီးသီချဥ်တဲ့၊ အသားက အရမ်းနည်းပြီး ခြောက်သွားရင် ချဥ်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ရေထဲစိမ်ပြီး သောက်လို့ရတယ်’

ရွှီရှောင်ကျောင်းက နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ

“ဒါဆို လျှော့ကောက်လိုက်၊ တောဆီးသီးတွေ ကောက်ချင်ကြတဲ့ ကလေးတွေလည်း အများကြီးရှိမှာပဲ၊ သူတို့အတွက် နည်းနည်းလောက် ချန်ထားပေးလိုက်”

သူမသည် အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားကြတော့သည်။ ဆူးများပေါ်တွင် ပေါက်နေသည့် အနီရောင်အသီးလေးများ ရှိပြီး အလွန်ချစ်ဖို့ကောင်းနေသည်။

ဒါက တောဆီးသီး အရိုင်းမျိုးဖြစ်မယ်။ မျိုးစုံစိုက်ပျိုးပြီး ကိုင်းဆက်ပြီးမှာ အမျိုးအစားတွေအများကြီး ရလာတာပဲ။ ရွှေပိုးတောဆီးသီး၊ ဆောင်းတောဆီးသီး၊ ကျင်းပေါင်ထန် တောဆီးသီး အဲလိုတွေပေါ့။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် လူသားတွေရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို လျှော့တွက်လို့မရလေဘူး။

သူမသည် တောဆီးသီးကောက်ရင် စဥ်းစားနေရာ အသီးနီနီလေးဘေးက ဆူးချွန်ကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။ မတော်တဆ ဆူးစူးသွားတော့သည်။

“အ...”

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က ချက်ချင်းလျှောက်လာလိုက်သည်။

သူမ၏လက်ကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်သဖြင့် စုန့်ဝေဖျင်၏မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူက သူမကို မြန်မြန်လှမ်းဆွဲကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ လက်မပေါ်တွင် ထွက်လာသည့်သွေးတစ်စက သူ့မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ညည်းလိုက်ပြီး

“သွေးထွက်သွားပြီ”

သူမ စကားဆုံးသွားသည်နှင့် စုန့်ဝေဖျင်က သူမ၏လက်ချောင်းကို သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူမ၏လက်မအသားက ခဏလောက် စိုစွတ်သွားလေသည်။ လက်မက အစုပ်ခံထားရတော့သည်။

“စုန့်...စုန့်ဝေဖျင် နင် ဘာလို့ ငါ့ကို ကိုက်တာလဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်၏ပါးစပ်ထဲ ရောက်နေသည့် သူမ၏လက်မကို ကြည့်လိုက်၏။ အကြောင်းကြောင်းကြောင့် သူမ၏နှလုံးခုန်နှုန်း စည်းချက်လွဲသွားတော့သည်။

ထုံကျဥ်သွားသည့်ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ခေါင်းမှ လက်ချောင်းများအထိ ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။ သူမ၏တကိုယ်လုံးက တုန်ယင်သွားတော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူမ၏လက်ချောင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ

“သွေးထွက်ရပ်သွားအောင် ပိုးသတ်ပေးတာ”

သူက မျက်နှာသေနှင့် ရုပ်တည်ကြီးဖြစ်နေလေသည်။ ထိုမျက်နှာထားပေါ်တွင် ဘာမှ မမြင်ရချေ။

“စုန့်ဝေဖျင် နင်လည်း ဆိုးလာတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်” ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏လက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်လေသည်။

“ဟမ်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမ၏လက်ချောင်းကို လွှတ်မပေးလိုက်ချေ။ သူက လက်ချောင်းကို မြောက်လိုက်ပြီး ဆူးကျန်မကျန် သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့၏အာရုံစိုက်နေသည့် ရုပ်ပုံကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။ သူ ငါလေးကို ဂရုစိုက်တဲ့ပုံပါပဲ။ တခြားဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး။

အို ဟဲ့။ နင် ဘာတွေ စဥ်းစားနေပြန်တာလဲ။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်၏။ စုန့်ဝေဖျင်က စွမ်းဆောင်ရည် မရှိတဲ့သူလေ။ သူက ငါလေးကို ဆွဲဆောင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာပဲ။

သူမ၏လက်က ဘာမှမဖြစ်သည့်အတွက် စုန့်ဝေဖျင်မှာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူမ၏ဆွံ့အပြီး နှုတ်ဆိတ်နေသည့်အခြေအနေကို တွေ့လိုက်သည်တွင် သူက သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး

“ကောက်အုံးမလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက နီရဲနေသည့် သူမ၏လက်မဖောင်းဖောင်းလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့တွေ အများကြီး ကောက်ပြီးပြီ၊ နင် နည်းနည်းလောက် ထပ်ကောက်လိုက်၊ အဘွား၊အမေနဲ့ ရှောင်ကန်းတို့စားဖို့ ယူပြန်ရအောင်”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို ထိုင်အနားယူခိုင်းထားလိုက်သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း အများကြီး ကောက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် အနီရောင်ဆီးသီးများစွာပါသည့် သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို တွေ့သွားပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်၏။ သူက ဆူးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လေသည်။ သူက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကိုင်ထားခိုင်းပြီး စားရင် ကစားနေဖို့ ပြောလိုက်သည်။

သည်ဆူးသစ်ကိုင်းကြောင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အလွန်စိတ်အားတက်နေတော့သည်။ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာချိန်တွင် သူက သစ်ကိုင်းကို ကိုင်ထားပြီး မကြာခဏဆိုသလို ပါးစပ်ထဲသို့ တောဆီးသီးတစ်လုံးကို ထည့်လိုက်ကာ

“စုန့်ဝေဖျင် ငါကတော့ သကြားအုပ်အသီးရောင်းသမားနဲ့ တူနေပြီလို့ ထင်တယ်၊ သစ်ကိုင်းပေါ်က အားလုံး သကြားအုပ်အသီးတွေလေ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဟာတွေကတော့ အားလုံးက တော်ဆီးသီးတွေ၊ သဘောကျလိုက်တာ”

သူမက အလွန်ချမ်းသားသွားသည်ဟု ခံစားမိတော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က ခြင်းတောင်းကို သယ်ထားသည်။ အလွန်ပျော်နေကာ ခေါင်းလေးကို လှုပ်ယမ်းပြီး သူမ ကိုင်ထားသည့် သစ်ကိုင်းဖျားကို တွေ့လိုက်ရတော့ စုန့်ဝေဖျင်သည် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကွေးသွားလေတော့သည်။

အဝေးတစ်နေရာမှာ ကျောက်ယန်ယန်သည် စုန့်ဝေဖျင်နှင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းတို့က သူတို့ဘက်သို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမဘေးက ဟန်ကွမ်းဟွေကလည်း သူတို့ကို မြင်မည်က သဘာဝပင်။

ဟန်ကွမ်းဟွေက ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး ဘာတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ထွက်သွားတော့သည်။

ချန်းရွှယ်က နားမလည်ချေ။

“ကွမ်းဟွေ ဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲ”

ကျောက်ယန်ယန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ဆူပုတ်ထားလိုက်၏။ ဟွန့်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မမေ့နိုင်တာကလွဲရင် ဘာဖြစ်အုံးမှာလဲ။ သူ့မှာ သူမကိုတွေ့ရင် စကားတစ်လုံးတောင် မပြောရဲဘဲနဲ့များ။ စုန့်ဝေဖျင်က သူ့ကို မြေးလေးတစ်ယောက်လို အသေရိုက်မှာလေ။ လုံးဝကို အသုံးမကျဘူး။

သို့သော်ငြား ထိုအကြောင်းကို ထုတ်ပြောလျှင်လည်း သူမက မျက်နှာပျက်ရအုံးမည်။ ကျောက်ယန်ယန်က ချန်းရွှယ်၏ လက်မောင်းကို တွဲလိုက်ပြီး

“မသိဘူးလေ၊ အစ်ကိုကွမ်းဟွေမှာ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိနေလို့နေမှာပေါ့”

ရွှီရှောင်ကျောင်း ရောက်လာတော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမက အသံကို မြင့်လိုက်ကာ

“ရှောင်ရွှယ် အချိန်ကလည်း ကုန်မြန်လိုက်တာ၊ ငါတို့တွေ ရက်ပိုင်းလောက်နေရင် စာမေးပွဲ ဖြေရတော့မယ်နော်၊ ပြီးရင်တော့ ငါတို့တွေ ကောလိပ်တက်ရမှာ၊ ဘွဲ့ရပြီးရင် ငါတို့တွေ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း အလုပ်တစ်ခု ရပြီး မြို့နေလူထု ဖြစ်သွားမှာ”

ချန်းရွှယ်ကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို သဘောမကျပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက သဘာဝကျကျ သံယောင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့တွေ နှစ်သစ်မကူးခင် အောင်စာရင်းထွက်မှာ၊ ဒီနှစ်ကတော့ ရွာမှာနေရတဲ့ နောက်ဆုံးနှစ် ဖြစ်လောက်တယ်”

ကျောက်ယန်ယန်က အောင်နိုင်သူလို ရွှီရှောင်ကျောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

“အို ကျိုးဖင့်ရှန်းတစ်ယောက်ပဲ စာကောင်းကောင်း မလုပ်ခဲ့တာနော်၊ သူသာ စာမေးပွဲကျရင် ဘာလုပ်မလဲ သိချင်လိုက်တာ၊ ဧကန္တ သူ့တစ်ဘဝလုံး မိန်လင်ရွာမှာပဲ လယ်စိုက်တော့မယ်ထင်တယ်၊ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ”

ချန်းရွှယ်က ခေါင်းညတ်သဘောတူလိုက်ပြီး

“မသိဘူးလေ၊ နောက်ဆုံး သူ့မှာလည်း သူငယ်ချင်း မရှားပါဘူး၊ ကောလိပ်ကျောင်းသူ မဖြစ်နိုင်တာပဲ ရှိမှာ”

နှစ်ယောက်သားက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မသိသလို ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ချစ်ချစ်ခင်ခင် ထွက်သွားလိုက်ကြသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းကတော့ ကျောက်ယန်ယန် ဦးနှောက်ပျက်သွားပြီဟု ထင်လိုက်လေသည်။ သူ့မှာ ကိုယ့်ဟာကို သတိတောင် မရှိတဲ့အပြင် လူတွေကို သေသေချာချာ ကြည့်တတ်တဲ့အမြင်လည်း မရှိဘူး။ ငါလေးတောင်မှ ချန်းရွှယ်နဲ့ ဟန်ကွမ်းဟွေတို့ ဘာလိုလို ဆက်ဆံရေးဖြစ်နေတာ ကြားနေတာကို။ အရူးလိုပဲ ကျောက်ယန်ယန်က တဖက်လူကို သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာတဲ့။

သူမ၏မျက်နှာပေါ်က ရှင်းမပြတတ်သည့် အမူအရာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စုန့်ဝေဖျင်က သူမကို မေးလိုက်၏။

“ဘာကိစ္စလဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက အေးအေးလူလူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

“ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ မြန်မြန်ထွက်လာပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ကျောက်ယန်ယန်ရဲ့ အဖြေလွှာရလဒ်ကို အရမ်းကြည့်ချင်နေမိပြီလေ။

...

Prev Next