MM Story Teller

Ch 29

Viewers 1k

အပိုင်း (၂၉) ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရလဒ်

ကျိူးဖင့်ရှန်းနှင့် ဝမ်ကွေးယွဲ့တို့သည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမတိုင်ခင် ရွှီရှောင်ကျောင်းထံ မေးခွန်းများ လာမေးခဲ့ကြသည်။

ပြီးခဲ့သည့် လအနည်းက ပြန်လှန်လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရွှီရှောင်ကျောင်းက အလွန်ထူးချွန်ကြောင်း နားလည်သွားကြလေသည်။

သူတို့ မသိသည့် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိလာတိုင်း သူတို့က ရွှီရှောင်ကျောင်းကို မေးကြသည်။ သူမက မေးခွန်းကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်။

ဝမ်ကွေးယွဲ့က သူမမှားခဲ့သည့် မေးခွန်းအားလုံးကို တစ်ခုချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ရှောင်ကျောင်း ငါတော့ စာမေးပွဲအောင်မယ် မထင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင်သာ စာမေးပွဲဖြေရင်တော့ စာမေးပွဲအောင် ၁၀၀%ပဲ၊ စာပေဘာသာပဲဖြစ်ဖြစ် သိပ္ပံဘာသာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က သေချာပေါက်လုပ်နိုင်မှာ”

ကျိုးဖင့်ရှန်းသည် သူမ၏ ပြန်လှန်လေ့ကျင့်ခန်းက အလွန်ကောင်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း စာမေးပွဲနီးလာသည်နှင့်အမျှ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ သူမက ဝမ်ကွေးယွဲ့၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်ပြီး

“ဟုတ်တယ် ရှောင်ကျောင်း၊ နင် ဒီနှစ် မလျှောက်ခဲ့ဘူး၊ နောက်နှစ်လည်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက ရှိနေအုံးမှာပဲ နင် ဝင်ဖြေမှာလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

“လုံးဝပဲ”

သူမက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို စိတ်မဝင်စားချေ။

ဝမ်ကွေးယွဲ့မှာ သူမနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဘာပြောရမည်ပင် မသိတော့ချေ။ စာမေးပွဲ အောင်ချင်တဲ့သူတွေကျတော့ မအောင်နိုင်ဘူး။ စာမေးပွဲအောင်နိုင်တဲ့သူကျတော့ မဖြေဘူးတဲ့လေ။

သူတို့က မည်သို့ စဥ်းစားကြသည်ဖြစ်စေ ရွှီရှောင်ကျောင်းကတော့ ကျိုးဖင့်ရှန်းကို စာမေးပွဲ အောင်စေချင်လေသည်။ ဝမ်ကွေးယွဲ့ကတော့.... သူသာ စာမေးပွဲအောင်သွားရင် သူ့ယောက်ျားနဲ့ ကွာရှင်းမှာ သိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း သူ့ရွေးချယ်ခွင့်ပဲလေ။ ငါလေး ဘာမှ ပြောလို့မရပါဘူး။ ဒီတော့ နောက်ဆုံးကျတော့လည်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စာမေးပွဲမှာ အမှတ်ကောင်းကောင်း ရဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်လည်း ငါက သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် လာနိုင်မဲ့မေးခွန်းတွေကို ခန့်မှန်းပေးခဲ့တာပေါ့။

မေးခွန်း ခန့်မှန်းတာက နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်တွေမှာ သာမန်အကျဆုံး စာမေးပွဲအကြို လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုပဲလေ။ ဆရာတွေကနေ ကျောင်းသားတွေအထိ စာမေးပွဲမတိုင်ခင် မေးခွန်းတွေ ခန်းမှန်းကြတာပဲ။ သူတို့တွေက အဓိကအချက်တွေနဲ့ ရင်းနှီးနေသ၍တော့ အကြောင်းအရာ ပြောင်းသွားရင်တောင် အဓိကအသိပညာက ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး။

စုန့်ဝေဖျင်က ငါ့အတွက် ဖတ်စာအုပ်တစ်အုပ် ဝယ်လာပေးတုန်းက ဒီနှစ်မှ ထုတ်ထားတဲ့ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် သင်ရိုးတွေ ပါတယ်လေ။ ငါလေးက အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ အဓိကပညာရပ်ကို ကောင်းကောင်း သိပြီးသားပဲ။ ပြီးတော့ ဒီနှစ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမေးခွန်းရဲ့အဆင့်က သမိုင်းကြောင်း ဖော်ပြချက်တချို့ပါမယ်လို့ ထင်တယ်။

သူမသည် စမ်းသပ်မေးခွန်းလွှာတစ်ခုကို အကြမ်းဖြင့် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

“ဒါတွေက ငါစဥ်းစားထားတဲ့ မေးခွန်းတချို့ပဲ၊ နင်တို့ အချိန်ရရင် သေချာကြည့်ထားလိုက်၊ နင်တို့အတွက် အကူအညီဖြစ်လောက်တယ်၊ နင်တို့အားလုံး စာမေးပွဲမှာ အမှတ်ကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတယ်နော်”

ကျိုးဖင့်ရှန်းက သူမပေးသည့် မေးခွန်းများကို ယုံကြည်လေသည်။ စာမေးပွဲမတိုင်ခင် ရက်ပိုင်းတွင် သူမက သည်မေးခွန်းအစုံများကို စိတ်နစ်ကာ လေ့ကျင့်လေတော့သည်။

ဝမ်ကွေးယွဲ့ကတော့ အလေးအနက် မထားချေ။ သူမက စမ်းသပ်မေးခွန်းထဲက မေးခွန်းအများစုကို မဖြေနိုင်မှန်း တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်တွင်တော့ သူမက ပိုပြီး အယုံအကြည် နည်းလာတော့သည်။

“တကယ်ပါပဲ၊ အဲဒီရှောင်ကျောင်း၊ သူကိုယ်တိုင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဝင်မဖြေနိုင်တာနဲ့ ငါ မဖြေတတ်တဲ့မေးခွန်းတွေ ထုတ်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုကို ထိခိုက်စေချင်နေတာလေ၊ ငါ့ကို ဖြေချင်စိတ် မရှိအောင် လုပ်တာ”

သူမက မေးခွန်းစာရွက်ကို နှစ်ခါလောက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပစ်ထားလိုက်တော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းကတော့ သူမက မေးခွန်းကို ကြည့်ကြည့် မကြည့်ကြည့် အာရုံမရှိပေ။ မည်သို့ဆိုစေ သူမ၏ရမှတ်က သူမနှင့် မဆိုင်ပေ။

အခုတော့ သူမ၏နေ့စဥ်လုပ်ငန်းဆောင်တာက စုန့်ဝေဖျင်ဆီက စက်ဘီးစီးသင်ခြင်းပင်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စက်ဘီးသေးသေးလေးက သင်ရအလွန်ခက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ပိုဆိုးသည်က ဝူချွန်းဟွားနှင့် ရွှီရှောင်ကန်းတို့က စက်ဘီးစီးနည်းကို နားလည်သွားပါလျက် သူမကတော့ နားမလည်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

ရွှီရှောင်ကန်းမှာ အစ်မဖြစ်သူအတွက် ဘယ်လိုမျက်နှာထားမည်ပင် မသိတော့ချေ။ သူက ရက်ရက်စက်စက် ဟန်လုပ်ကာ ပြောတော့သည်။

“ဟား ဟားဟား မမ နင်ဘာလို့ အဲလောက်အ,တာလဲ၊ ကျွန်တော့်အမြင်တော့ မမက သင်လို့ မတတ်တော့ပါဘူး၊ ဒီတော့ သင်မနေနဲ့တော့၊ နောက်ဆိုရင် နင် အပြင်ထွက်ချင်တဲ့အခါ ယောက်ဖကိုပဲ ပို့ခိုင်းတော့၊ ယောက်ဖ မအားရင်လည်း ငါ ပို့ပေးပါ့မယ်”

စုန့်ဝေဖျင်က စူပုတ်နေသည့် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရွှီရှောင်ကန်းကို ဆုံးမတော့သည်။

“မင်းအစ်မကို အဲလိုမပြောနဲ့လေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းကတော့ သူမက သည်စက်ဘီးလေးကို စီးတတ်မှာ မဟုတ်ဟုတော့ မယုံကြည်ပေ။

“နင့် ခန္ဓာကိုယ် သေးသေးလေးနဲ့များ ငါ့ကိ တင်ချင်သေးတယ် ဟုတ်လား၊ နင့်ဟာနင်တောင် ထိုင်ခုံတောင် မီအောင် မထိုင်နိုင်ဘဲနဲ့များ၊ တန်းအောက်ကနေပဲ စီးနိုင်တာ ဘယ်သူမလို့လဲ”

သူမက ရွှီရှောင်ကန်းကို တစ်ခွန်းတည်းနှင့် အလဲထိုးလိုက်ပြီး စုန့်ဝေဖျင်ဆီက ဆက်သင်လိုက်တော့သည်။

သစ်ရွက်များအားလုံး ကြွေသွားသည့်တိုင် သူမမှာ စက်ဘီးမစီးတတ်သေးချေ။ ပညာတတ်လူငယ်များ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသွားဖြေသွားချိန်တွင်လည်း သူမက စက်ဘီးစီးနည်းကို နားမလည်သေးချေ။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အောင်စာရင်းက မကြာခင်ထွက်တော့မည်။ သူမက အခုထိ မစီးတတ်သေးချေ။

တစ်ညတွင်တော့ သူမက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် စဥ်းစားမိလိုက်လေသည်။ ခုတင်ဘေးတွင် မှီကား စာအုပ်ဖတ်နေသည့် စုန့်ဝေဖျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက သူ့ကို ခြေထောက်နှင့် လှမ်းတို့လိုက်ကာ

“စုန့်ဝေဖျင် နင် ငါ့ကို သေသေချာချာ မသင်ပေးဘူးမလား”

ဆရာဖြစ်သူ စုန့်ဝေဖျင်က ကောင်းအောင် မသင်ပေးသလို ခံစားနေမိသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က စာအုပ်ဖတ်ရင်းက အပြုံးတစ်ဝက်နှင့် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

“မတတ်တာနဲ့ ငါ့ကို အပြစ်နေတာလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သဘာဝကျကျ ပြုမူပြလိုက်ပြီး

“အင်းလေ”

စုန့်ဝေဖျင်က လက်ကိုဆန့်ကာ သူမ၏ခြေကျင်းဝတ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်၏။ သူမက ခြေထောက်ကို ပြန်သိမ်းချင်သည့် အားတစ်ခုကို ခံစားမိသဖြင့် သူက လွှတ်ပေးလိုက်ကာ

“ငါ အမေနဲ့ ရှောင်ကန်းကို သင်ပေးခဲ့တာပဲ၊ သူတို့အားလုံး တတ်သွားပြီလေ၊ ဒီတော့ ငါက ဘာပြောရမှာလဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ချက်ချင်းအားငယ်သွားပြီး

“စုန့်ဝေဖျင် ငါ ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ မစီးတတ်တော့ဘူးလို့ နင် ထင်လား”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမနှင့် ပြန်ဆွေးနွေးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုလည်း မသင်ပါနဲ့၊ နောက်ဆို အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ငါ မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်လေ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

“ကားမှ မဟုတ်တာ၊ နင်သာ ကားတစ်စီး ဝယ်ခဲ့ရင် နင်က ငါ့ယာဉ်မောင်း လုပ်လို့ရသေးတယ်၊ အဲလိုဆိုရင်တောင် ငါ စက်ဘီး စီးတတ်ချင်သေးတယ်၊ လာမဲ့နွေဦးကျရင် စီးရအောင်လို့လေ”

သူမက လက်မလျှော့ပေ။ အချိန်ရတိုင်း စက်ဘီးပေါ် ခုန်တက်နေတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ စက်ဘီးမစီးတတ်သည့်သတင်းက တရွာလုံးနီးပါး ပျံ့သွားတော့သည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲပြီးသွားသည့်နောက်တွင် ကျိုးဖင့်ရှန်းက သူမကို လာတွေ့လေသည်။ သူမကတော့ ဝမ်းနည်းပလက်ဖြင့်

“ဖင့်ရှန်း ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ၊ ငါလေ အဲဒီနှစ်ဘီးပဲ ရှိတဲ့ဟာကို ဘာလို့ မစီးတတ်တာလဲ၊ ငါ အဲလောက်တောင် အ,နေတာလား”

ရွာထဲတွင် စက်ဘီးကို လောဘနှင့် စောင့်ကြည့်နေကြသူများလည်း ရှိလေသည်။ သူမက စက်ဘီးစီးသင်ချိန်တွင် မကြာခဏဆိုသလို သူတို့ကို တစ်ပတ် နှစ်ပတ်လောက် ပေးစီးတတ်သည်။ သူတို့က သုံး၊ လေးခါလောက် ကြိုးစားပြီးနောက်တွင် စီးတတ်သွားကြသော်လည်း သူမကတော့ မစီးတတ်ခဲ့ပေ။

ထိုရွာသားများက သူမကို နှစ်သိမ့်ချင်ဟန်ဆောင်ကြလေသည်။

“ဝေး ရှောင်ကျောင်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင်ဘာကိုပဲ သင်သင် မြန်မြန်တတ်တဲ့အချိန်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းမှ တတ်သွားတဲ့အချိန်ဆိုတာ ရှိပါတယ်”

“ရှောင်ကျောင်း နင် မစီးတတ်လည်း ဘာမဖြစ်ပါဘူး၊ နင် အပြင်သွားချင်တိုင်း ဝေဖျင်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းပေါ့”

“ဒီလိုဟာမျိုးကို စီးဖို့က ခြေတံရှည်ဖို့လိုတာ တွေ့ရတယ်၊ ရှောင်ကျောင်း၊ ရှောင်ကျောင်း နင့်ခြေထောက်တွေကလည်း မတိုပါဘူးဟဲ့”

သူတို့က ရယ်သံများကို မထိန်းအောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူမမှာ အလွန် စိတ်ဆင်းရဲရတော့သည်။

သည်ကိစ္စက ရွာထဲတွင် သတင်းဖြစ်လာတော့သည်။ အားလုံးက ရွှီရှောင်ကျောင်း စက်ဘီးစီးတတ်မည့် အချိန်ကို စောင့်နေကြလေသည်။ ကျိုးဖင့်ရှန်းကလည်း ထိုအကြောင်းကို အလိုလို သိပြီးသားပင်။ သူမမှာလည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ရလေသည်။

“အားလုံးမှာ အားနည်းချက် အားသာချက်တွေ ရှိတာပဲ၊ နင့်ခေါင်းက တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းပြီးသားပဲ၊ စက်ဘီးစီးသင်တာ နှေးတယ်ဆိုလည်း စိတ်လျှော့ထားလိုက်၊ အချိန်ယူလိုက်ပေါ့”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သည်လိုစဥ်းစားမိလေသည်။ ဧကန္တ ငါလေးက အရမ်းပျင်းပြီး ပုံမှန်ဆိုရင် စကားပဲပြောပြီး မလှုပ်ရှားလို့များလား။ ဦးနှောက်ဆဲလ်တွေက ကောင်းကောင်း ဖွံ့ဖြိုးနေပေမဲ့ လှုပ်ရှားမှုယန္တရားဆဲလ်တွေက ကေောင်းကောင်း မဖွံ့ဖြိုးတာများလား။

အင်း။ အများကြီး စီစစ်စဥ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ဒါက တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းအရင်းလို့ ခံစားနေရတာပဲ။

သူမက လွမ်းတသသ ပြောတော့သည်။

“အိုး ငါကတော့ စက်ဘီးလေးစီးပြီး လယ်ကွင်းကြားက ဂျုံခင်းလှိုင်းလုံးတွေကို လေချွန်ပြီး ဖြတ်စီးချင်တာ၊ အဲဒီရှုခင်းကလေး စဥ်းစားလိုက်ရုံနဲ့တင် လှနေရောပဲ”

ကျိုးဖင့်ရှန်းက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

“နောက်နှစ်ရောက်ဖို့ အချိန်ရှိပါသေးတယ်ဟယ်၊ ဆောင်းတွင်းမှာလည်း လုပ်စရာမှမရှိတာ၊ ဒီတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းသင်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပဲ။ လေ့ကျင့်ခန်းလို့ပဲ မှတ်ရတော့မယ်။

တစ်ချိန်ထဲတွင် ကျောက်ယန်ယန်နှင့် တခြားသူများကလည်း သည်ကိစ္စအကြောင်း ပြောနေကြလေသည်။

ကျောက်ယန်ယန်က ပီတိဖြာနေရင်း

“အိုးဟယ် တရွာလုံးလည်း ဒီအကြောင်း ပြန့်နေပြီ၊ သူက အရမ်းအ,တာပဲ၊ စုန့်ဝေဖျင်ကဖြင့် နောက်ဆုံးတော့ သူ့အတွက်ဆိုပြီး တစ်နေရာက စက်ဘီးတစ်စီး ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ သူကတော့ ကြွားချင်တာပဲသိတယ်၊ ဘယ်လိုစီးရမလဲမဆိုတာကျတော့ မသိဘူးတဲ့လေ”

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသည် ပြီးသွားသော်လည်း ချန်းရွှယ်က မပြန်ချေ။ သူမက ကျောက်ယန်ယန်၏ နှာခေါင်းအောက်တွင်ပင် ဟန်ကွမ်းဟွေနှင့် အီစီကလီလုပ်နေလေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကလည်း ဒါကို တော်တော်လေး ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။ ကျောက်ယန်ယန် ပြောလိုက်သည့် စကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူမလည်း ရယ်မောလိုက်၏။

“သူ အ,တာ ဒီကနေတောင် မြင်ရတယ်၊ သူ ကောလိပ်စာမေးပွဲ မဖြေတာလည်း မဆန်းဘူး၊ ဒါက ရှက်စရာကောင်းတယ်မလား”

ကျောက်ယန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“မဟုတ်လို့လား၊ အစ်ကိုကွမ်းဟွေ ငါ့ကို သင်ပေးတုန်းက နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်နဲ့ တတ်သွားတာ၊ ရှောင်ရွှယ် နင်လည်း အစ်ကိုကွမ်းဟွေကို သုံး၊ လေးရက်လောက် သင်ခိုင်းလိုက်လေ၊ နင် စက်ဘီး မစီးတတ်သေးဘူးမလား၊ ငါက နင့်ထက် ပိုဉာဏ်ကောင်းတယ်နော်”

သူမက စက်ဘီးစီးသင်တော့ ရွှီရှောင်ကျောင်းနဲ့ ချန်းရွှယ်တို့ထက် ပိုမြန်မြန် တတ်သွားတယ်လေ။ သဘောက သူမက သူတို့နှစ်ယောက်ထက် ပိုဉာဏ်ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ သူမရဲ့ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အမှတ်ကလည်း ချန်းရွှယ်ထက် ပိုကောင်းရမယ်။

ချန်းရွှယ်က စိတ်ထဲမှ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သူမက တမင် မတတ်အောင် သင်တာလေ။ အခု ကောလိပ်စာမေးပွဲလည်း ပြီးသွားပြီ။ အားလုံးက အားနေကြတာ။ သူမမှာ ဟန်ကွမ်းဟွေနဲ့ အတူတူ ရှိနေဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်းတောင် မရှိတော့ဘူး။ ဒီတော့ သူနဲ့အတူတူရှိနဖို့ စက်ဘီးစီးသင်တာကိုပဲ ဆင်ခြေတစ်ခုလို အသုံးချရတော့တာပေါ့။

သူမက လဲကျသွားချင်ဟန် ဆောင်လိုက်တဲ့အချိန်တိုင်း ဟန်ကွမ်းဟွေက အရမ်းစိုးရိမ်သွားတာလေ။ သူက သူမရဲ့ခါးကို ကိုင်ပြီး အဆင်ပြေရဲ့လားလို့တောင် မေးသေးတယ်။ အဲဒီကဏ္ဍမှာ ဟန်ကွမ်းဟွေက သူမအပေါ်ခံစားချက် ရှိတာကို မြင်နိုင်သားပဲ။

တကယ်လို့သာ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရလဒ်က ထွက်လာရင်တော့ သူမနဲ့ ဟန်ကွမ်းဟွေတို့ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ရလိမ့်မယ်။ ကျောက်ယန်ယန်ကတော့ အောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို တားမဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။

ထိုအကြောင်းကို စဥ်းစားမိတော့ ချန်းရွှယ်က ဘဝင်ခိုက်သွားကာ ကျောက်ယန်ယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး

“ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကျိုးဖင့်ရှန်းကို စက်ဘီးပေးစီးမယ်လို့ ထင်လား”

ကျောက်ယန်ယန်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကွေးထားလိုက်ပြီး

“ကျိုးဖင့်ရှန်း စီးတတ်ရင်တောင် သူတော့ စီးတတ်လာမယ် မထင်ဘူး၊ ကျိုးဖင့်ရှန်ရဲ့ပုံစံကို နင်မတွေ့ဘူးလား၊ သူက ဘယ်သူမဆိုထက် အလုပ်မှာ ပိုတက်ကြွတယ်၊ ပြီးတော့ နေ့တိုင်း အားလုံးထက်လည်း အလုပ်ပိုကြိုးစားတယ်၊ သူက ငတုံးတစ်ယောက်ပဲ၊ ငါ့အမြင်တော့ သူ့တစ်ဘဝလုံး လယ်စိုက်နေရလိမ့်မယ်”

သူတို့နှစ်ယောက်က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အသံထွက်ကာ အော်ရယ်ကြလေသည်။

“ဟေ့ ဟေ့ ရဲဘော်တို့ ကျေးဇူးပြုပြီး အာရုံစိုက်ပေးကြပါ၊ ရဲဘော်တို့ ကျေးဇူးပြုပြီး အာရုံစိုက်ပေးကြပါ၊ ငါက ဌာနခွဲစာရေးပါ၊ နောက်ပြီး ငါ့မှာ အရမ်းကောင်းတဲ့သတင်းကို ကြေညာစရာရှိတယ်၊ အားလုံးပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး အာရုံစိုက်ပေးကြပါ”

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အသံကျယ်ကျယ်နှင့် အော်ရယ်လိုက်ကြချိန်တွင် ရွာထဲက လောစပီကာသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ဆောင်းတွင်း ရောက်နှင့်နေပြီးဖြစ်သည်။ လောစပီကာကို ပုံမှန်ဆိုလျှင် မသုံးကြချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့က ဘာဖြစ်နေပါလိမ့်ဟု စဥ်းစားလိုက်ကြလေသည်။

ရွာဌာနခွဲစာရေး၏ရိုးရှင်းသည့်အသံက အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားလေသည်။

“ဒါက ငါတို့မိန်လင်ရွာရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေပဲ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အာရုံစိုက်ပေးကြပါ၊ ရဲဘော်ကျိုးဖင့်ရှန်း ငါတို့မိန်လင်ရွာရဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်၊ ရဲဘော်ကျိုးဖင့်ရှန်းက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်အတွက် ခွင့်ပြုစာတစ်စောင် ရခဲ့ပါတယ်၊ သူ ကောလိပ် ဝင်ခွင့်ရသွားပါပြီ၊ သူ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ရသွားပါပြီ ခင်ဗျ”

“ရဲဘော်ကျိုးဖင့်ရှန်း ကျေးဇူးပြုပြီး တပ်ဖွဲ့မှာ မင်းရဲ့ခွင့်ပြုမိန့်ကို သွားယူပေးပါ၊ တပ်ဖွဲ့မှာ မင်းရဲ့ခွင့်ပြုမိန့်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး သွားယူပေးပါ”

စုန့်ဝေဖျင်၏အိမ်တွင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသည့် ကျိုးဖင့်ရှန်းကို ဖက်ကာ အားပေးတော့သည်။

“ဝိုး ဖင့်ရှန်း နင် အောင်သွားပြီ၊ နင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ရသွားပြီ ဖင့်ရှန်း”

ကျိုးဖင့်ရှန်းသည် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကြောင်အမ်းအမ်းနှင့် ငေးကြည့်နေလေသည်။ သတိပြန်ဝင်လာဖို့ အချိန်တော်တော်ယူလိုက်ရသည်။

“ငါ့ဝင်ခွင့် ခွင့်ပြုမိန့်ဟုတ်လား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းကို တရကြမ်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ကျိုးဖင့်ရှန်း မည်မျှကြိုးစားသည်ကို သူမ အသိဆုံးပင်။ သည်အသိပေးစာက သူမအတွက် မည်မျှအရေးပါသည်ကိုလည်း သိပေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ နင့်အတွက်စာ။ နင် ကောလိပ်တက်ရတော့မယ်”

ကျိုးဖင့်ရှန်းသည် စိတ်အေးသွားကာ ရယ်မောရင်း မျက်ရည်များက အသံတိတ်စီးကျသွားတော့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး

“နင် ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ၊ နင် ဝမ်းသာသင့်တာလေ၊ နင်က အရမ်းတော်တာပဲ”

ကျိုးဖင့်ရှန်းက ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမကို ဆွဲဝေ့လိုက်ကာ

“ရှောင်ကျောင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နင်က ငါ စာလုပ်တာကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့အပြင် စာမေးပွဲမတိုင်ခင် ငါ့အတွက် မေးခွန်းတွေကိုလည်း ခန့်မှန်းပေးခဲ့တယ်၊ အဲဒီမေးခွန်းတွေထဲက ၆၀%က အဓိကအချက်ကို ပေါက်သွားတယ်လေ၊ ရှောင်ကျောင်း နင်က အကောင်းဆုံးပဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ရသည့် သူမ၏သူငယ်ချင်းအတွက် ဝမ်းသာရလေသည်။ သူမက ကျိုးဖင့်ရှန်းကို တင်းနေအောင် ကိုင်ထားပြီး အသက်ပင်မရှူနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပြီး

“ဟား ဟား ဟား ဖင့်ရှန်း၊ နင် ဘာလို့ အဲလောက်တောင် အားသန်နေတာလဲ, ငါ့ကိုမြန်မြန်ချပေးပါဟဲ့၊ အိုက်ယား ငါ မူးလာပြီ”

ခြံထဲတွင် စုန့်ဝေဖျင်က ဝမ်းသာမျက်ရည်ဖြင့် ငိုနေသည့် ကျိုးဖင့်ရှန်း ဖက်ထားတာ ခံထားရသည့် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ကြည့်နေမိ၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

တပ်ဖွဲ့တွင် ရွာဌာနခွဲစာရေးက လော်စပီကာ ပိတ်လိုက်ပြီး အနီရောင်ပိတ်စကြီးတစ်ခုဖြင့် အသံချဲ့စက်ကို ဖုံးလိုက်ပြီး ကျိူုးဖင့်ရှန်း၏စာကို အာရုံစိုက်ကာ စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။ လေးထောင့် ဘောင်လေးပေါ်တွင် အနီရောက်စာလုံးများ ရေးထားသည်။ - ‘ဝင်ခွင့်အသိပေးစာ’။ သူသည် အထဲက အကြောင်းအရာကို မသိသော်လည်း သည်စာလုံးများကို အကြိမ်ကြိမ်ဖတ်ပြီးသည့်တိုင် ဖတ်လို့မဝနိုင် ဖြစ်လေသည်။

စာလေ့လာတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ စာကို သေချာလုပ်ရင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ရလိမ့်မယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလိုက်သလဲ။

သူသည် ကျိုးဖင့်ရှန်းကို စောင့်နေစဥ် တံခါးအပြင်ဘက်က အလောတကြီးခြေသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် ဝှစ်ခနဲဆိုလျှင် လူတစ်အုပ်က ဝင်လာတော့သည်။

ရွာဌနခွဲစာရေးက မော့ကြည့်လိုက်၏။ ဪ ။ ကျိုးဖင့်ရှန်းကလွဲရင် တခြားပညာတတ်လူငယ်အားလုံး ရောက်လာကြတာပဲ။

“နင်တို့တွေ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ရွာဌာနခွဲစာရေးက အခုတော့ သူတို့အပေါ် အမြင်မကြည်တော့ပေ။ အလုပ်များတဲ့ စိုက်ပျိုးရေးရာသီမှာ ကျိုးဖင့်ရှန်းက တစ်ရက်တောင် ခွင့်မယူဘဲ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် ရခဲ့တယ်လေ။ ဒီဟာတွေကျကတော့ ပြန်လှန်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်မလို့ဆိုပြီး အရမ်းကို ကျလောက်အောင် အာပေါင်အာရင်းသန်သန်နဲ့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်။ တစ်ရက်စာ အလုပ်တောင် မပြီးဖူးသလို စာမေးပွဲလည်း မအောင်ကြဘူး။ ဒီအကြောင်း စဥ်းစားကြည့်ရုံနဲ့ သူတို့အတွက် ရှက်လိုက်တာ။

“ဌာနခွဲစာရေး အသိပေးစာဘယ်မှာလဲ”

ရွာဌာနခွဲစာရေးက စားပွဲဆီသို့ မေးငေါ့ပြလိုက်လေသည်။

“ဟိုမှာ”

ကျောက်ယန်ယန်နှင့် တခြားသူများက စားပွဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ ပေါ်တွင် ‘ကျိုးဖင့်ရှန်းအတွက်စာ’ဟု ရှင်းနေအောင် ရေးထားလေသည်။

“မဟုတ်ဘူးလေ ကျွန်မတို့ရဲ့စာ”

ရွာဌာနခွဲစာရေးက သူတို့ကို မျက်စောင်းဖြင့်ကြည့်လိုက်ပြီး

“နင်တို့ရဲ့စာ ဟုတ်လား၊ နင်တို့မှ စာမေးပွဲ မအောင်တာ၊ ဘာစာရှိမှာလဲ”

...

Prev Next