Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အခန်း (၈၁) – နင့်အပူ မပါဘူး
ရှန်းယောင်၏ လေးနက်သော
အကြည့်တွေနှင့် ဆုံတော့ ရှန်းတာ့လန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ဒါက ကိစ္စ
ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ဘူး” ရှန်းတာ့လန်က ခေါင်းကုတ်ပြီး အလွန်
မချင့်မရဲဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်၊ “မနေ့က ဖောက်သည်တစ်ယောက်က ဆိုင်ကိုလာပြီး
မတ်ပဲအေးကိတ်မုန့်ကို အထူးတလည် လာဝယ်ခဲ့တယ်။ ငါက သူ့ကို မတ်ပဲအေးကိတ်မုန့်တွေ
ရောင်းကုန်သွားတဲ့အကြောင်း အပြုံးနဲ့ တောင်းပန်ခဲ့ပြီး ဒီနေ့မှ ထပ်လာဝယ်ပေးဖို့
တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ အဆုံးမှာတော့ အဲဒီဖောက်သည်က ငါ့ကို မလွှတ်ပေးဘဲ အစာသွပ်မုန့်တွေ
အများကြီးကိုတောင်မှ ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်…”
မနေ့က ပျက်စီးသွားခဲ့သော
အစာသွပ်မုန့်ကို ပြန်တွေးရင်း ရှန်းတာ့လန်တစ်ယောက်
စိတ်နှလုံးထိခိုက်နာကျင်သွားခဲ့ရသည်။
အဲဒီအစာသွပ်မုန့်တွေက
ပိုက်ဆံတွေပဲ။
“အစ်ကိုကြီး မင်း တရားရုံးတော်ကို
သတင်းမပို့ဘူးလား” ရှန်းယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် မကောင်းသော
ခံစားချက်များ ထင်ဟပ်သွားသည်။
“ငါ အဲဒီအကြောင်းကို
တရားရုံးတော်ကို သတင်းပို့ချင်တာပေါ့” ရှန်းတာ့လန်က ပြောရင်းနဲ့ ပိုလို့တောင်
ဝမ်းနည်းပူဆွေးလာခဲ့သည်၊ “နောက်တော့ အဲဒီဖောက်သည်ရဲ့ အထောက်အထားက သာမန် မဟုတ်တာကို
တွေ့ရတယ်။ သူက ခရိုင်တရားသူကြီးရဲ့ ဆွေမျိုးဖြစ်ပုံရတယ်။”
ပြည်သူတွေက ရုံးတော်အရာရှိတွေနဲ့
ပြဿနာမဖြစ်ချင်ကြဘူး။
ထို့ကြောင့် အနည်းငယ်
ချင့်ချိန်တွေးတောပြီးနောက် ရှန်းတာ့လန်သည် သူ့ရဲ့ မကျေနပ်ချက်ကို မျိုချရန်မှတပါး
အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။
“အခု ငါတို့အစာသွပ်မုန့်ဆိုင်က
ခရိုင်တရားသူကြီးရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို စော်ကားလိုက်မိတော့ နောင်မှာ စီးပွားရေး
လုပ်ရကိုင်ရ ပိုခက်ခဲလာမှာကို ငါစိုးရိမ်နေတယ်…” ရှန်းတာ့လန်က စိုးရိမ်ပူပန်နေသော
မျက်နှာဖြင့် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “တတိယညီလေး၊ ဒီအကြောင်းတွေကို ငါတို့မိဘတွေကို
ပြန်မပြောပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် လူကြီးနှစ်ယောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ရှန်းယောင်က
ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ “အစ်ကိုကြီး သိပ်စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ နိုင်ငံမှာ
ချမှတ်ထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဥပဒေသတွေ ရှိတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်က လုပ်ထားတဲ့ အစာသွပ်မုန့်တွေ
သန့်ရှင်းနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ပူစရာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က
ဖြောင့်မတ်နေရင် အရိပ်က စောင်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ရှန်းယောင်နှင့် စကားပြောပြီးနောက်
ရှန်းတာ့လန်၏ စိတ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပြေလျှော့သွားခဲ့သည်။
“ဒါနဲ့ စကားမစပ် တတိယညီလေး
မင်းတို့ ဒီနေ့ ခရိုင်မြို့ပေါ် ဘာလာလုပ်တာလဲ။ အာ့ထောင်က ဟင်းလျာအသစ်
တစ်မျိုးမျိုးကို စဉ်းစားမိလို့လား။”
“ဟုတ်တယ်” ရှန်းယောင်က ပြုံးပြီး
ခေါင်းညိတ်သည်၊ “အာ့ထောင်က သရေစာမုန့်လုပ်ဖို့အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်း ဝယ်ယူဖို့
ခရိုင်မြို့ကို လာချင်နေတာလေ။”
“ဘယ်လို သရေစာမျိုးလဲ။”
ရှန်းတာ့လန်က စိတ်မရှည်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “ဝက်ခြေထောက်ကင်တွေတုန်းကလို
အရသာရှိလား။”
“စွပ်ပြုတ်ရည်ဖြည့်ထားတဲ့
တို့ဟူးပုတ်လား” မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်များနေတဲ့ အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ကျီကျောက်
ပြောတဲ့ စကားကို ကြားတော့ အလွန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်၊ “အာ့ထောင် ငါ အရင်က
တို့ဟူးတွေ စားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် နင်ပြောတဲ့ တို့ဟူးပုတ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ။”
“ဒါက အထူးအရသာရှိတဲ့
သရေစာတစ်မျိုးပဲ” ကျီကျောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “အဲ့တာကို
ညီမလုပ်တဲ့အခါ အစ်မ သိရမှာပါ။”
ကျီကျောက်သည် ယနေ့တွင်
အရည်အသွေးမြင့်မားတဲ့ တို့ဟူးအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်၊ ဒါ့ကြောင့် သူမသည်
စွပ်ပြုတ်ရည်ဖြည့်တင်းထားတဲ့ တို့ဟူးပုတ် ပြုလုပ်ရန်အတွက် ဤတို့ဟူးကို
တို့ဟူးပုတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် အချဉ်ဖောက်ရန်သာ လိုအပ်ပါသည်။
ဒါပေမယ့် ခပ်သွက်သွက်
ပြုလုပ်ခြင်းသည် ဖြုန်းတီးရာကျသည်။ တို့ဟူးပုတ် ပြုလုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က
အချိန်တော်တော်ကြာပါလိမ့်မည်။
“အကြီးဆုံးမရီး ကျွန်မ
နောက်နှစ်ရက်အတွင်း တို့ဟူးပုတ်တွေကို ယူဖို့ ပြန်လာမှာပါ” ကျီကျောက်က
တို့ဟူးတွေကို ရှင်းလင်းနေရင်း အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် နောက်နှစ်ရက်အတွင်း
ကျွန်မကို တစ်ခုလောက် ကူညီပေးနိုင်မလား” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက အလျင်စလို မေးသည်၊
“အာ့ထောင်၊ နင် ငါ့အကူအညီကို လိုတာ ရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောလိုက်။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အစ်မကို ဒါတွေကို
ကူညီပေးဖို့ ဒုက္ခပေးရပါဦးမယ်။ ဒါပေမယ့် တို့ဟူးအပေါ်မှာ ဖိထားတဲ့
ကျောက်တုံးတွေကို ရွှေ့စရာ လုံးဝ မလိုဘူး” ကျီကျောက်က အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြသည်၊
“တို့ဟူးတွေအပေါ်မှာ အမွှေးပွပွလေးတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါကျရင် တို့ဟူးပုတ်က
အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။”
“ဟမ်… အမွှေးပွပွတွေရှိတဲ့
တို့ဟူးက စားလို့ရော ရရဲ့လား” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက သံသယစိတ်နဲ့ မေးမြန်းခဲ့သည်၊
“အာ့ထောင် နင် ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား။”
“အကြီးဆုံးမရီး ကျွန်မ
တို့ဟူးပုတ်ကို စွပ်ပြုတ်ရည်ဖြည့်တင်းပြီးတာနဲ့ အစ်မ သေချာပေါက်
ကြိုက်သွားလိမ့်မယ်” ကျီကျောက်က ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံးနေပေမယ့် သူမ၏
မျက်ဝန်းထဲမှာတော့ ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေသည်။
“… ကောင်းပါပြီ။”
“ဒါနဲ့ စကားမစပ် အကြီးဆုံးမရီး၊
ကျွန်မ ညီလေးချွင်းယန်ကိုလည်း မတွေ့မိပါလား” ကျီကျောက်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ချွင်းယန်က ချင်အိမ်တော်ကို
အစာသွပ်မုန့်တွေ သွားပို့တယ်” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊
“အာ့ထောင် နင် သူနဲ့ ကိစ္စရှိလို့လား။”
“အကြီးဆုံးမရီး ညီမချွင်းယန်က
ဒီနှစ်ဆို အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ သူမ စေ့စပ်သင့်တဲ့အရွယ်ရောက်နေပြီမလား”
ကျီကျောက်က စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ အပြုံးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “အဲ့ဒါကို ပြောရရင်
ညီမချွင်းယန်က အကြီးဆုံးမရီးလိုပဲ ကြည့်ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလိုမျိုး အမြဲတမ်း
အပြင်မှာ ပြေးလွှားနေတာက မသင့်တော်ဘူးလားလို့လေ။”
“နင့်အပူ
မပါဘူး။”
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER