Ch 100
Viewers 12k
Chapters 363

အခန်း (၁၀၀) - တို့ဟူးပုတ်

 

ကျီကျောက်က ပြုံးလိုက်သည်၊ “အချိန်တန်ရင် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ အိမ်စေတစ်ယောက် ကူရှာပေးဖို့ လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ကို ကျွန်မ ပြောလိုက်ပါ့မယ်။”

 

“ကောင်းပြီ” ကျောက်လန်ဟွာက စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

 

“အာ့ထောင် ငါနင့်ကို အရင်ကျေးဇူးတင်ပါရစေ” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ချက်ချင်းဆိုသလို သူမကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

 

“အကြီးဆုံးမရီး အရမ်းယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ” ကျီကျောက်က ခပ်မြန်မြန် ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ အကြီးဆုံးမရီး ညီမ မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး အရင်တစ်ခေါက်က လုပ်သွားတဲ့ တို့ဟူးကို တစ်ချက် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”

 

“ငါ နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမလား။”

 

“အကြီးဆုံးမရီး အစ်မ လိုက်ခဲ့လို့ ဖြစ်ပါ့မလား။ တို့ဟူးပုတ်ရဲ့ အနံ့ကို ရရင် အစ်မ ထပ်အန်မှာကို ညီမ စိုးရိမ်တယ်”

 

“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ အခု ပိုသက်သာလာသလို ခံစားရတယ်။ ငါ ထပ်မအန်လောက်တော့ဘူးလို့ ငါထင်တယ်” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ယုံကြည်ချက်ရှိတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

 

ဒါပေမယ့် ကျီကျောက်က တို့ဟူးအပေါ်မှာ ဖိထားတဲ့ သစ်သားတုံးကို အသာလေး ဖယ်လိုက်တာနဲ့ အချဉ်စူးစူးအနံ့က သူမရဲ့ မျက်နှာကို လာရောက်ရိုက်ခတ်တဲ့အခါ အကြီးဆုံးမရီးရှန်းတစ်ယောက် သူမရဲ့ ခံနိုင်ရည်စွမ်း ကျိုးပဲ့သွားတုန်းပါပဲ။

 

သူမ မီးဖိုချောင်ထဲက အပြေးအလွှား ပြေးထွက်သွားပြီး အသက်ဝဝရှုကာ အန်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

 

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကျောက်လန်ဟွာကတော့ သူမရဲ့ နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားပြီး သံသယဝင်သလို မေးလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင် ဒီလောက် နံစော်နေတဲ့ တို့ဟူးပုတ်က တကယ်စားလို့ရတာ သေချာရဲ့လား။ အဲ့တာကို စားရင် လူတွေကို ဗိုက်နာစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

 

“အဲ့လို မဖြစ်ပါဘူး” ကျီကျောက်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်သည်၊ “အမေ ကျွန်မ တို့ဟူးပုတ်ထဲကို စွပ်ပြုတ်ရည်နဲ့ အဆာပလာတွေက ဖြည့်ပြီးရင် ဒီတို့ဟူးပုတ်က ဘယ်လောက်တောင် အရသာရှိလဲ ဆိုတာကို အမေ တွေ့ရလိမ့်မယ်။”

 

ကျီကျောက်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ယုံကြည်ချက်ရှိပြီး သူမ၏ လေသံက ခိုင်မာနေသော်လည်း ကျောက်လန်ဟွာကို ဒါကို မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။

 

ဒီလို အနံ့နံတဲ့ တို့ဟူးပုတ်က တကယ်ရော အရသာရှိပါ့မလား။

 

“အမေ တကယ်လို့ ဒီအနံ့ကို ကျင့်သားမရဘူးဆိုရင် အမေ အကြီးဆုံးမရီးနဲ့ စကားသွားပြောနေပါ့လား” ကျီကျောက်က အလွန် ထောက်ထား ညှာတာတတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

 

“ဟင့်အင်း” ကျောက်လန်ဟွာက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “ငါ ဒီမှာ ဆက်နေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ နင် တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ငါ ကူညီပေးနိုင်တာပေါ့။”

 

ကျီကျောက်က ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး တို့ဟူးပုတ်ကို အချဉ်ဖောက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မှိုတတ်နေတဲ့ တို့ဟူးပုတ်တွေကို ရေထဲတွင် အချိန်ကြာကြာ စိမ်ထားပြီးတော့ ရေသွန်ပြီး ရေစစ်ထားလိုက်သည်။

 

တကယ်တော့ စွပ်ပြုတ်ရည် ဖြည့်ထားတဲ့ တို့ဟူးပုတ်ရဲ့ အသက်က သူ့စွပ်ပြုတ်ရည်နဲ့ အဆာပလာတွေထဲမှာ ရှိသည်။ ကျီကျောက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စွပ်ပြုတ်ရည်က အရမ်းအရသာရှိသည်။

 

သူမ စွပ်ပြုတ်ရည် ဖြည့်ထားသော တို့ဟူးပုတ်ကို ထုတ်ယူလာသောအခါ ကျောက်လန်ဟွာနှင့် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းတို့ အနံ့ အရမ်းနံသောကြောင့် မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ သတ္တိမရှိကြပေ။

 

သို့သော် ရဲရင့်သော ရှန်းတာ့လန်ကတော့ အံတင်းတင်းကြိတ်ပြီး အပိုင်းသေးသေးလေး တစ်ခုကို ယူကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နောက်တော့ သူ စားပြီးရင်း ထပ်စားချင်လာတော့သည်။

 

အစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကို အလည်လာတဲ့ လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ဟာ ဒီအရသာရှိတဲ့ အစားအစာကို သဘာဝအတိုင်း လက်လွတ်မခံခဲ့ပါဘူး။

 

“အကြီးဆုံးချွေးမ ငါတို့လည်း စမ်းစားကြည့်ကြမလား” ကျောက်လန်ဟွာက သူတို့ သုံးယောက် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသည်ကို မြင်ပြီး တံတွေးမျိုချကာ သူ့ချွေးမကို အဖော်စပ်လိုက်သည်။

 

နောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း ဤထူးခြားသော အရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် သတ္တိကို ထုတ်ယူခဲ့ကြသည်။

 

“အရမ်းမွှေးတယ်။”

 

“အနံ့လေးက အရမ်းကောင်းတာပဲ။”

 

“အာ့ထောင် နင့်မှာ တို့ဟူးပုတ် များများ ကျန်သေးလား။ ငါတို့ နောက်ထပ် ရနိုင်ဦးမလား” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

 

“လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ ကျွန်မ ဒီနေ့က လေ့ကျင့်တဲ့အနေနဲ့ပဲ လုပ်ထားမို့ အများကြီး မရှိဘူးရှင့်။ အခု စားနေတာ အကုန်ပဲ…” ကျီကျောက်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

 

“ငါ သိပြီ…” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က အလွန်နောင်တရသွားသည်၊ “ဒါဆိုရင် အာ့ထောင် နင် နောက်တစ်ခါကျရင် များများလေး ပိုလုပ်နော်။”

 

“ကောင်းပါပြီ” ကျီကျောက်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်၊ “ဒါနဲ့ စကားမစပ် လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။”

 

“အိုး… ငါ မေ့လုနီးပါးပဲ” သူ့ကို သတိပေးပြီးနောက် လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က သူ့ရဲ့ လာရင်းကိစ္စရပ်ကို သတိရသွားခဲ့သည်၊ “အာ့ထောင် နင် သိုးတစ်ကောင်လုံးကို ဘယ်လိုကင်ရမယ်ဆိုတာကို သိလား။”

 

“သိုးကောင်လုံးကင်လား” ကျီကျောက်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက လင်းလက်တောက်ပသွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်၊ “ငါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ သိတယ်။”

 

“ကောင်းပြီ၊ ငါ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ငါတို့စားသောက်ဆိုင်ကို နင်လာဖို့ ရှန်းဟယ်ရွာကို တစ်ယောက်ယောက်ကို အကြိုလွှတ်လိုက်မယ်။ နင် ဒီနှစ်ရက်အတွင်း သိုးကောင်လုံးကင်ဖို့ လိုအပ်တာလေးတွေ တွေးပြီး ငါ့ကို တစ်ချက်ပြောထားလိုက်လေ။”

 

 

 

Prev Next