Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အခန်း (၉၉) – နီးနီးလေး
ခရိုင်မြို့ရှိ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်။
ရှန်းတာ့လန်သည် ပိန်ပါးနေသော သူ့ဇနီးသည်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ပြီး
ဘာလုပ်ရမှန်း မသိစွာ ခေါင်းကုတ်နေသည်၊ “တုန်းမိန် မင်း ဘာမှ မစားနိုင်ဘူး။ ဒီလိုသာ
ဆက်ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“တာ့လန်၊ ကျွန်မ… အော့…” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ အားတင်းပြုံးပြလိုက်သည်၊
“ကျွန်မ ဘာမှ မစားချင်ဘူး။ ကျွန်မ တကယ် ဘာမှ မစားနိုင်ဘူး…”
“ဒါဆို ငါ ဆန်ပြုတ်လုပ်ပေးရမလား။”
“ဟုတ်ကဲ့…” အမှန်တော့ သူမ စားနိုင်လိမ့်မည်ဟု အာမမခံနိုင်သော်လည်း ရှန်းတာ့လန်၏
စိုးရိမ်ပူနေသော အကြည့်တွေကြောင့် သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။
ကျောက်လန်ဟွာနှင့် ကျီကျောက်တို့ အစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ရဲ့ အိမ်နောက်ဖေးကို
ဝင်သွားသောအခါ အကြီးဆုံးမရီးရှန်းတစ်ယောက် သတ်သတ်လွတ် ဆန်ပြုတ်ကို တွန့်ဆုတ်စွာ သောက်နေခဲ့သည်။
သူမ စားနေရင်း အော့အန်နေသော်လည်း သူမ ဝင်အောင်တော့ စားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“အကြီးဆုံးမရီး၊ ညီမ အစ်မအတွက် ဆေဗရီခေါက်မုန့် ယူလာတယ်၊ စမ်းစားကြည့်ချင်လား”
ကျီကျောက်က ပြုံးလိုက်သည်။ “အမေက တစ်လမ်းလုံး ရိက္ခာပုံးကို သူမလက်ထဲ ပွေ့လာခဲ့တော့
ပူပူနွေးနွေး ရှိနေတုန်းပဲ။”
“ကျေးဇူးပါ အမေ” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အာ့ထောင်ရဲ့ ဆေဗရီခေါက်မုန့်က အရမ်း အရသာရှိတယ်။ နင် မြည်းစမ်းကြည့်”
ကျောက်လန်ဟွာက သူ့အကြီးဆုံးချွေးမရဲ့ နွမ်းလျလျ အသွင်အပြင်ကို မြင်ပြီး စိတ်နှလုံး
နာကျင်သွားသည်၊ “အကြီးဆုံးချွေးမ နင် ဒီရက်ပိုင်း ဘာမှ မစားနိုင်ဘူးလား။ နင့်ကြည့်ရတာ
အရမ်းဖြူဖျော့နေပြီ။”
“သမီး စားပြီးတာနဲ့ တန်းအန်ထွက်နေလို့” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ခေါက်မုန့်ကို
တစ်ကိုက် ကိုက်စားပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “ဒါပေမယ့် သမီး အချိန်အကြာကြီး
အိပ်ပြီးရင် ဗိုက်ဆာသလို ခံစားရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီး တက်ကြွတယ်လို့ကို မခံစားရဘူး။”
“ပထမ သုံးလပြီးရင် အဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မယ်” ကျောက်လန်ဟွာက သူမကို အမြန်နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် ကျီကျောက် လုပ်ထားသော ဆေဗရီခေါက်မုန့်များ
အကုန်လုံးကို စားခဲ့သည်။
“တုန်းမိန် ငါ့မှာ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ မင်း ဒါကိုလည်း စားလို့ ရတယ်”
ရှန်းတာ့လန်က သူမ စားနိုင်တာကို မြင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “မြန်မြန်၊
များများလေး စားချေ။”
“ရှင်ကရော…”
“မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သတ်သတ်လွတ် ဆန်ပြုတ် ကျန်သေးတယ်။ ငါ ခဏနေကျရင် သောက်လိုက်မယ်”
ရှန်းတာ့လန်က နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အကြီးဆုံးမရီးရှန်း၏ လက်ထဲ သူ့ဝေစု ခေါက်မုန့်ကို
ထည့်ပေးလိုက်သည်၊ “အမေ တုန်းမိန်ကို ခဏကြည့်ပေးထားပါဦး။ ကျွန်တော် ဆိုင်ရှေ့ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”
“ကောင်းပြီ၊ မြန်မြန်သွား” ကျောက်လန်ဟွာက သူ့လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်၊
“ငါ နင့်မိန်းမကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။ စိတ်မပူနဲ့။”
ခေါက်မုန့် နှစ်ခုကို အဆက်မပြတ် စားသောက်ပြီးနောက် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည်
ခွန်အားတက်ကြွလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အကြီးဆုံးချွေးမ တကယ်တော့ အမေ ဒီနေ့ ဒီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက နင်နဲ့
ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခု ရှိလို့ပဲ” ကျောက်လန်ဟွာက တိုက်ရိုက်ပြောသည်၊ “နောက်ဆုံးတော့ နင်
ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့ပြီ၊ ဒါပေမယ့် ဒီခရိုင်မြို့မှာ နင့်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မယ့်သူ
ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဒါက ငါ့ကို တကယ် စိုးရိမ်စေတယ်။”
“အမေ၊ အမေက ကျွန်မကို ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ရွာကို ပြန်လာစေချင်တာလား”
အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက သူ့ယောက္ခမရဲ့ စကားအဓိပ္ပါယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။
“အစတုန်းကတော့ ငါလည်း ဒီလိုမျိုး တွေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ အာ့ထောင်နဲ့
တိုင်ပင်ကြည့်လိုက်တော့ အာ့ထောင်က ပြောတယ်၊ ငါ နင့်ကို ရွာကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်ခေါ်မယ်ဆိုရင်
နင် သေချာပေါက် မပျော်ရွှင်နိုင်ဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ နင်လည်း တာ့လန်နဲ့ အချိန်များများ
ဖြုန်းချင်မှာပဲ မဟုတ်လား။”
“အမေ…” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ရှက်ရွံ့စွာ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။
“ဒါကြောင့် ငါ အပေးအယူလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ငါ နင့်အတွက် တစ်နေ့ကို
ထမင်းသုံးနပ် ချက်ပြုတ်ကျွေးဖို့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ အိမ်စေ တစ်ယောက် ရှာပေးချင်တယ်။
ပြီးတော့ ဒီအမျိုးသမီးမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မတည့်တာတွေ မလုပ်ရတာတွေကို
သိရမယ်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့ အတွေ့အကြုံ ရှိဖို့လည်း
လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
“အချိန်တန်ရင် အဲ့ဒီအိမ်စေအတွက် ကျသင့်ငွေကို အမေ ပေးမယ်။ ဒါပေါ့၊ အမေက
ဒီအတွက် ဒုတိယချွေးမကိုလည်း ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ပေးမယ်” ကျောက်လန်ဟွာက အပြုံးနဲ့
ပြောသည်။
“အမေ အဲ့လိုမျိုးတွေ မလိုအပ်ပါဘူး” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ခေါင်းတခါခါ
လက်တခါခါ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ မလိုအပ်ရမှာလဲ။ ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်” ကျောက်လန်ဟွာက ခိုင်ခိုင်မာမာ
ပြောသည်၊ “နင်တို့လင်မယားက ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင် လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်မလား။
နင်တို့ သူ့ကို အိမ်စေတစ်ယောက်လောက် ကူရှာပေးဖို့ မေးလိုက်လေ။”
“အမေ
အခုတော့ လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ အယုံကြည်ရဆုံးလူက အမေရှေ့မှာပဲ” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက
ဟက်ဟက်ပက်ပက် ပြုံးလိုက်သည်။
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER