Ch 142
Viewers 12k
Chapters 363

အခန်း (၁၄၂) - ဒါ မင်းထင်တဲ့အတိုင်းပဲ

 

ကျီကျောက်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မသိစိတ်က နောက်ပြန်ဆုတ်သွားမိသည်။

 

သို့ပေမယ့် သူမသည် မတော်တဆ ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ်ပြန်နင်းပြီး နောက်ပြန်လဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

 

ရှန်းယောင်က အလျင်စလို ရှေ့တက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

 

သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုက ပိုလို့တောင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိသွားသလိုပင်။

 

“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား” ရှန်းယောင်က သူမကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူ့မျက်ခုံးကြားက စိုးရိမ်စိတ်က ရိုးသားပေသည်။

 

ကျီကျောက်တစ်ယောက် နှလုံးအခုန်မြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။ ကျီကျောက်သည် ရုတ်တရက် အနားကပ်ကာ သူ့ပါးပြင်ကို ဂရုတစိုက် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

 

သူမ နမ်းရှိုက်လိုက်သည့် ပါးပြင်က ပိုလို့တောင် ပူပြင်းလာခဲ့သည်။

 

“မင်း…” ရှန်းယောင်က သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိပေ။

 

သို့သော် သူ့မျက်ဝန်းထဲရှိ မီးတောက်ကတော့ သိသာထင်ရှားနေခဲ့သည်။

 

“ကျွန်မ ဟင်းချက်တာ ကြာနေလို့ မဖြစ်ဘူး” ကျီကျောက်က တမင်တကာ ချောင်းနှစ်ကြိမ်လောက် ဟန့်ပြီး လေးနက်သည့် အမူအရာကို ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်၊ “ရှင် စာအုပ်ဆိုင်ဖြစ်ဖြစ် အနီးနားကိုဖြစ်ဖြစ် အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားကြည့်ပါလား။ ရှင် ကျွန်မကို နေမဝင်ခင် လာခေါ်ပေးလေ၊ ဟုတ်ပြီလား။”

 

ကျီကျောက်သည် စိတ်ထဲတွင် ရှန်းယောင်တစ်ယောက် စာပေလေ့လာဖို့ အချိန်များများ သုံးစွဲနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေဆဲပင်။

 

အဆုံး၌ သူသည် နောင်အနာဂတ်၏ အမတ်ချုပ်ကြီး ဖြစ်လာမည့်သူပင်။

 

တိုင်းပြည်၏ အမတ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် တိုင်းပြည်ရဲ့ ကြီးလေးတဲ့ တာဝန်ကို သူ့ပုခုံးပေါ် ထမ်းရွက်ထားရပေမည်။ သူက ရိုးရှင်းပြီး တိတ်ဆိတ်သော ဘဝမျိုးလေးကို ရရှိဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လောဘကြီးနိုင်ပါ့မလဲ။

 

ထို့အပြင် ယခုအချိန်မှစ၍ အုတ်မြစ်ချမှသာလျှင် နောင်အခါ ညီလာခံတွင် ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

 

ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်းယောင်သည် ကျီကျောက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းများကို နားမလည်ပေ။ သူက ကျီကျောက် ရှက်နေတယ်လို့သာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တွေးခဲ့သည်။

 

အဆုံး၌၊ အခုပဲ…

 

“ကောင်းပါပြီ” ရှန်းယောင်က ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ဒါဆို ကိုယ် စာအုပ်ဆိုင်ကို အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်။ ညနေစောင်းကျရင် ကိုယ် မင်းကို ခြံနောက်မှာ စောင့်နေမယ်။”

 

“ကောင်းပါပြီ” ကျီကျောက်က နာခံမှုရှိစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

 

ရှန်းယောင်သည် ရင်ခုန်သံမြန်ဆန်သွားပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမကို ပွေ့ဖက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

 

နောက်တော့ သူက ကျီကျောက်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

 

သူ၏ အလျင်စလိုနိုင်သော်လည်း တစ်မူထူးခြားသော နောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း ကျီကျောက်တစ်ယောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို တိတ်တဆိတ် ကွေးညွှတ်လိုက်သည်။

 

ဒီအမျိုးသားက စင်းလုံးချော ရုပ်အဆင်းသွင်ပြင်ရှိ၏။

 

သူ လှည့်ထွက်သွားသည့်အခါမှ ကျီကျောက်သည် သိုးသားဂျယ်လီ ချက်နည်းကို အလေးအနက် ပြန်တွေးကြည့်ရသည်။

 

သိုးသားဂျယ်လီသည် အနောက်မြောက်ဟင်းလျာစစ်စစ်ဖြစ်ပြီး အအေးဟင်းလျာလည်း ဖြစ်သည်။

 

ဤဟင်းလျာသည် ချက်ပြုတ်ရ မခက်ခဲသော်လည်း ပါဝင်ပစ္စည်းများအတွက် လိုအပ်ချက်များမှာ အတော်လေး မြင့်မားသည်။

 

သိုးသားအတွက် အရည်အသွေးမြင့် ခြေထောက်သားနှင့် အရည်အသွေးမြင့် ဝက်ခေါက်တို့ကို လိုအပ်ပါသည်။

 

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မားအိမ်တော် မီးဖိုချောင်တွင် ပါဝင်ပစ္စည်းများ ပြတ်လပ်မှု မရှိပါ။

 

ဟင်းချက်ခါးစည်းကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ဟင်းချက်ဖို့ စတင်ပြင်ဆင်ပါတော့သည်။

 

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယောင်သည် ဝမ်လီစာအုပ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

 

ထို့နောက် ရှန်းယောင်သည် ဂန္တဝင်နှင့် သမိုင်းများ စုစည်းမှုကို ကောက်ယူပြီး ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုခဲ့သည်။

 

ရှန်းယောင်သည် စာအုပ်များကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုနေခဲ့ပြီး သူက တစ်ကြိမ်လျှင် စာဆယ်ကြောင်းခန့် ဖတ်ရှုနိုင်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် တစ်ကြိမ်သာ ဖတ်ရှုဖူးသော စာအုပ်များကိုပင် အလွတ်မှတ်နိုင်သည်။

 

ရှန်းယောင်တစ်ယောက် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖတ်ရှုနေစဉ်မှာပင် သူ့ရှေ့သို့ အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ရိပ်မိုးလာခဲ့သည်။

 

ရှန်းယောင်က မသိစိတ်က မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်တော့ ပြုံးရယ်နေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

 

“ငါနဲ့ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် သောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်နိုင်မလား” နီလာပြာရောင် ဘရိုကိတ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချင်မင်ဟုန်က သူ့လက်ထဲက ယပ်တောင်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ရှည်လျားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်း တစ်စုံက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းနေပြီး နက်နဲလွန်းသော အပြုံးဖြင့် ရှန်းယောင်၏ မျက်နှာပေါ် အခြေချနေခဲ့သည်။

 

“မလိုပါဘူး” ရှန်းယောင်က အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်းယောင်သည် ခေါင်းပြန်ငုံ့ပြီး သူ့လက်ထဲက စာအုပ်ကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။

 

သူ့သဘောထားက ချင်မင်ဟုန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

 

“မင်းက အာ့ထောင်ကို ပျော်ရွှင်မှု ယူဆောင်လာပေးနိုင်မယ်လို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား” ချင်မင်ဟုန်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

 

“အာ့ထောင်နာမည်က မင်းခေါ်နိုင်တဲ့ အခေါ်အဆိုမျိုး မဟုတ်ဘူး” ရှန်းယောင်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင်က သူ့မျက်ဝန်းနက်တွေကို စူးရှတောက်ပစေသည်။

 

ဒါပေမယ့် ချင်မင်ဟုန်က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ အဲဒီအစား သူက ပြုံးပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ “မိန်းကလေးကျီနဲ့ ကျွန်တော်က မိတ်ဆွေတွေပါ။”

 

“ဒါက မင်းထင်နေတာပါပဲ” ရှန်းယောင်က မထူးခြားသလို ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

 

Prev Next