Ch 6

🍃 Chapter 6

သို့သော် လမ်းစဉ်ခြောက်ခုမှတ်တမ်း၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် လူတိုင်းသည် မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ရန် စိတ်မပါဘဲ ဆွေးနွေးမှုများစတင်ပြုလုပ်လာကြသည်။ ထို့အပြင်၊ အချို့သူများသည် ၎င်းတို့ဂိုဏ်းသို့ သတင်းပေးပို့ရန် လူများကို လျှို့ဝှက်စွာစေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

ကျီချောင်ချင်သည် လူရှင်းသောနေရာကို ရှာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အရသာရှိသော သေရည်များနှင့် ဟင်း လျာများရှိသည်။ သူမသည် ကိုယ့်အတွက် သေရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး လည်ချောင်းမှ ပူလောင်စွာတက်လာသော သွေးများနှင့်အတူ မျိုချလိုက်သည်။

လမ်းစဉ်ခြောက်ခုမှတ်တမ်းသည် နတ်ဘုရားလေးပါး၏ နေရာများကို အသေးစိတ်တွက်ချက်ထားသည်။ နတ်ဘုရားလေးပါးကိုရရှိသူသည် ကမ္ဘာကိုရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ကျီချောင်ချင်သည် လူတိုင်း၏အာရုံစိုက်မှုအောက်တွင် ထုတ်ပြလိုက်သည့်အတွက် သတင်းမှာ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားမည်ဖြစ်သည်။

အမြင့်ဆုံးစွမ်းအားကိုရရှိလိုသူများမှာ အလွန်များပြားလှသည်။ ထိုသူများ အောင်မြင်လိုလေလေ၊ လမ်းစဉ်ခြောက်ခုမှတ်တမ်းကိုရယူကာ နတ်ဘုရားလေးပါးကို ရှာဖွေလိုလေလေဖြစ်သည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားလေးပါးသည် စုစည်းပြီးမှသာ စွမ်းအားကိုအသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစွမ်းအားကိုလူတစ်ဦးတည်းကသာရရှိနိုင်သည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် ကမ္ဘာလောကသည် အငြင်းပွားမှုထဲသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ကျီချောင်ချင် မရယ်ဘဲမနေနိုင်ပေ။

ကျိုးကျွင်းလန်သည် ကျီချောင်ချင်၏ဆရာနှင့်အတူ ငယ်စဉ်ကတည်းကအတူနေခဲ့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်းဉာဏ် ကောင်းသူဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သည်းခံနိုင်စွမ်းနည်းပါးခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူသည် အမူအ ကျင့်ကောင်းများရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေကာ၊ ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း သူ့တိုးတက်မှုများကိုသိသိသာသာပြသနေလေသည်။

ကျီချောင်ချင်  ကျိုးကျွင်းလန်၏ ဤပြောင်းလဲမှုကိုဝမ်းသာမိသည်၊ အကယ်၍ သူမ၏ပြိုင်ဘက်သည် အလွန်စိတ်မဝင် စားစရာကောင်းနေပါက သူ စိတ်ဝင်စားမှုလျော့ကျသွားမည်ဖြစ်သည်။

ခန်းမအလယ်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကို ဆက်လက်ဝတ်ပြုနေသော လူနှစ်ဦးကိုကြည့်ရင်း၊ ကျီချောင်ချင်  နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသောအသားအရေနှင့် ခြေထောက်ရှည်များရှိသော ချောမောလှပသည့် ရှန်ကျွင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မသင့်လျော်သော အတွေးတစ်ခုဖြတ်ခနဲဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည် အလွန်ချောမောသောကြောင့် ကျီချောင်ချင် သူ့အား ကောင်းမွန်စွာစကားမပြောရသေးသည့်အတွက် နစ်နာသည်ဟုခံစားနေရသည်။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ ဘေးတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျီချောင်ချင်  အလိုလိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ အသားအရေသည် အေးစက်ပြီးဖြူဖျော့နေကာ၊ ကျောပြင်မှာမတ်ဖြစ်နေပြီး ပျင်းရိခြင်းလုံးဝမရှိပေ။ သူသည် ပျောက်သွားခဲ့သော ရှန်ကျွင်းပင်ဖြစ်တော့သည်။

ရှန်ကျွင်းသည် သူ့သေရည်ခွက်မှ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် အနည်းငယ်မျှတွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့အမူအရာမှာ သောက်မကောင်းကြောင်း သူမအားပြောပြနေသည်။

ကျီချောင်ချင်သည် တပည့်တစ်ဦးမှ ရွှေအူတိုင်အဆင့်အနီရောင်မြွေပွေး၏ဦးခေါင်းကို ယူသွားခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ မဟုတ်ပါက ရှန်ကျွင်း မြင်သွားလျှင် ကတိမတည်သည့်အတွက် သူမကို မေးခွန်းထုတ်ကောင်းထုတ်လာနိုင်သည်။

သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး "အချောလေး၊ ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လိုရှာတွေ့တာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းစိတ်ထဲ အတွေးများအမျိုးမျိုးရှိနေကြသည့် ခန်းမထဲ ရှန်ကျွင်းမှ "ဒီမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ရှိတယ်၊ ကျနော် လိုက်ရင်းနဲ့ ဒီကိုရောက်လာတာ၊ စောစောက ရုတ်တရက် ထွက်သွားမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်" 

ဤသူသည် မြင်သည့်အရာအတွက် ထောက်ခံပြောဆိုပေးရုံသာမက၊ ယဉ်ကျေးပြီး သိမ်မွေ့သောအမူအကျင့်ရှိသည့် ရှားပါးသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ အနည်း ငယ် လွန်ကဲစွာယဉ်ကျေးလွန်းပြီး လူတိုင်းကို ကယ်တင်ကူညီပေးကာ ရွှေအူတိုင်အဆင့်အနီရောင်မြွေကိုပင် သနားကြင်နာတတ်သည်။ သူ့အနာဂတ်သည် အခက်အခဲများရှိလာမည်မှာ သေချာသည်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးမှုသည် ၎င်း၏ အလွန်အမင်းအဖြူထည်ဆန်သော သဘောသဘာဝကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ရှန်ကျွင်း ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကျီချောင်ချင် ဂရုမစိုက်ချင်တော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမထံ ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ အခြားသူများ၏အကွက်ချစီမံမှုကို မကြောက်တော့ပေ။

ထျန်းရွှမ်ဂိုဏ်း၏ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားပါက သူ လူ့လောကသို့ သွားရောက်ကာ အမြန်ဆုံးမြင်းကိုစီးနင်းပြီး အပြင်းထန်ဆုံးသေရည်ကိုသောက်ကာ နောက်ဆုံးခရီးကိုလွတ်လပ်စွာဖြတ် သန်းသွားနိုင်ပေမည်။

သူ ရှန်ကျွင်းအားကြည့်နေကြသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ ၏အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကိုသတိပြုမိပြီး တိုးတိုးလေးကပ်ပြောရန် နီးကပ်သွားသော်လည်း ရှန်ကျွင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်စောင်းပြီး ရှောင်လိုက်သည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် ယဉ်ကျေးသော်လည်း အမြဲတမ်းလူများကို အကွာအဝေးတွင် ထားရှိသည့် လျစ်လျူရှုမှုရှိနေကာ လူများအား ချဉ်းကပ်ရန်မဝံ့ရဲအောင် ပြုလုပ်နေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ကျီချောင်ချင်သည် လုံးဝပညာတတ်မဟုတ်သော ကလေးဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူ ငြင်းဆန်လေလေ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားလေလေဖြစ်သည်။

"ဒီက သေရည်ကမကောင်းဘူး၊ အရမ်းကောင်းတဲ့ သေရည်ရှိတဲ့နေရာကို ကျွန်မသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ကျန်းမာရေးက အရမ်းဆိုးရွားနေလို့ တစ်ယောက် တည်းမသွားနိုင်ဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ကျွန်မကို အဲ့ဒီကိုခေါ်သွားပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ မျက်လုံးပိတ်ပြီး သေနိုင်ပါပြီ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်ကျွင်း အနည်းငယ်မျက် မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။

ထျန်းရွှမ်ဂိုဏ်း၏တောင်ထိပ်များသည် နတ်သမီးမြူခိုးများဖြင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံးဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့်ပြည့်နှက် နေပြီး ဒီနေရာရှိကျင့်ကြံမှုအရှိန်သည် အခြားသောဂိုဏ်းများထက် အများကြီးပိုမြန်သည်။

ကျီချောင်ချင်သည် လူများကို သယ်ဆောင်ရန်ကြိုးကြာငှက်ကိုဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသားသည် ပန်းများဖြင့် ပြည့်နေသော တောင်ပေါ်တွင်ရပ်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက ကျမ အရင်က နေခဲ့တဲ့နေရာပဲ၊ ပန်းတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်၊ သူတိုကို ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ကျမ အဖေ စိုက်ပျိုးခဲ့တာ လေ၊ ကျမက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် စောစောစီးစီးသေဆုံးသွားတဲ့ အမေ့လိုပဲ အပင်စိုက်တာနဲ့ပန်းတွေကို ချစ်သင့်တယ်လို သူ အမြဲတမ်းတွေးခဲ့တာ၊ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ကျမ ဓားပညာကိုချစ်မြတ်နိုးပြီး မွေးဖွားလာခဲ့တယ်၊ သူ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ပန်းပင်နဲ့အပင်တွေကို ဓားနဲ့ခုတ်တာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ အဲ့တော့ အဖေ ကျမနောက်လိုက်ပြီး တောင်ပေါ်ထိလိုက် ရိုကတော့တာပဲ" ရှင်းကျွင်း ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

ကျီချောင်ချင် စိတ်ကြည်နေခဲ့သည်။ သူ အများကြီး ပြောချင်စိတ်မရှိပေ။ သူတိုနှစ်ဦးသည် တောလမ်းအတိုင်းတစ်လျှောက်လုံး သွားလာကြသည်။ ကြီးမားသော မက်မွန်ပင်ကြီးရှေ့သိုရောက်သောအခါ ကျီချောင်ချင် ဓားဖြင့် အပေါက်တစ်ခုစတင် ထိုးဆွ လိုက်သည်။

ဒါက နေ့လယ်ခင်းဖြစ်နေလေရာ အပူရှိန်ပြင်းသည်။ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားရှိ ထူထပ်သောသစ်ကိုင်းများကြားမှ နေရောင်ခြည်သည် ထိုးဖောက်ကျရောက်နေပြီး အလင်းတန်းအနည်းငယ်ရောက်ရှိလိုနေသည်။

ကျီချောင်ချင် ညည်းတွားရင်းတူးနေခဲ့သည်။ သူမ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးများစိုရွှနေသည်။ အရမ်းပူလွန်းသောကြောင့် သူမ အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထိုနောက် သူမသည် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကိုပိုက်ရင်း မက်မွန်ပင်အောက်ရှိ ကျောက်ခုံပေါ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ အိုးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မက်မွန်ပွင့်၏ရနံ့ကထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျီချောင်ချင် တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူမ နုတ်ခမ်းမှ ရင်ဘတ်အထိ ချိုမြိန်သော အေးမြမှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းလန်းဆန်းသွားသည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှင်းကျွင်းသည် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အဝေးကိုမျှော်ကြည့်နေသည်အားမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကြောင့် သူ အဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့အားဆွဲချကာထိုင်စေလိုက်သည်။