အခန်း (၄) ဘယ်လိုညည်းရမလဲ ကျွန်မမသိဘူး

ထန်မော့အာတစ်ယောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဖြစ်၍ သူတို့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ပေ။ 

ဒါဟာ အစပျိုးရုံသာ ရှိပါသေးသည်။

သူမ၏လက်ထဲတွင် Prevailing ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်း၏ ရှယ်ယာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိနေသေး​၏။

လွန်ခဲ့သော ၁၈ နှစ်ခန့်က Prevailing ကုမ္ပဏီသည် ကြီးမားသော ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး လုံးဝပျက်စီးသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိခဲ့သည်။ 

ထိုစဉ်က သူမ၏ဖခင် ထန်ဟိုင်က ကုမ္ပဏီထဲသို့ အမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ကူညီခဲ့သောကြောင့်သာ ယနေ့အခြေအနေထိ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထန် မိသားစုနှင့် စု မိသားစုမှာ မိသားစုမိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ 

စု မိသားစု၏ အဖိုးအို သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ခက်ခဲနေချိန်တွင် ကူညီပေးခဲ့မှုအတွက် တုံ့ပြန်သောအားဖြင့် ရှယ်ယာများကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

ထိုရှယ်ယာများသည် သူ၏ အနာဂတ်မြေးချွေးမအတွက် ပေးကမ်းခဲ့သော လက်ဆောင်များပင် ဖြစ်​၏။

ထိုရှယ်ယာများသည် အစကတည်းက သူမနှင့်သာ ဆိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

အကယ်၍ စုကျယ်က ထိုရှယ်ယာများကို လုယူချင်သည်ဆိုလျှင်တော့ အိပ်မက်သာ ဆက်မက်နေလိုက်ပါတော့။ 

အသုံးချလို့ရတုန်း အသုံးချပြီး အသုံးမလိုတော့သည့်အခါ လမ်းဘေးတွန်းပို့ခံရမည့် အခြေအနေမျိုးကို သူမ အဖြစ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

ထန်မော့အာ ဖုန်းချလိုက်သည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ထုံကျင်သွားပြီး နှလုံးသားထဲက တင်းကျပ်ကျပ် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

သူမသည် စုကျယ် နှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက စေ့စပ်ထားခဲ့သူဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တွင် သူ၏သတို့သမီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

စုကျယ် က ဟန်ရှောင်းဝမ် နှင့် ပေါင်းပြီး သူမ၏ကျောပြင်ကို ဓားနှင့်ထိုးလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူတို့က ကိုယ်တိုင် ပြဿနာရှာလာမှတော့ သူမအနေနှင့် အကြွေးဟောင်းအားလုံးကို တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းပစ်ရတော့မည်။

...

ယန်ရှန်း အဆင့်မြင့်အိမ်ရာ၏ မြေအောက်ကားပါကင်တွင် ကားတစ်စီး ထိုးရပ်လိုက်သည်။

ထန်မော့အာ ကားပေါ်ကဆင်းပြီး သူမ၏တိုက်ခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူမသည် တန်ဖိုးကြီး အနက်ရောင်ကားတစ်စီးအနားမှ ဖြတ်အလျှောက်တွင် နောက်ဖုံးတံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ 

သူမ တုံ့ပြန်ချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ သန်မာထွားကြိုင်းသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ သေးသွယ်သောခါးကို ရစ်ပတ်ကာ ကားထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေ​၏။

"ဒုန်း" ခနဲ တံခါးပိတ်သွားသံနှင့်အတူ သူမသည် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ထန်မော့အာတစ်ယောက် ကားနောက်ခန်းထဲသို့ အရှက်တကွဲ လဲကျသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိကြီးစွာဖြင့် မော့ကြည့်ကာ "ရှင် ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ လက်များက သူမကို ဝိုင်းပတ်ထားပြီးနောက် သူ၏ပေါင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ထန်မော့အာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ 

သူမသည် အလွန်အရှက်ရဖွယ် အနေအထားတွင် ရောက်နေပြီ။

သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ခွလျက်သား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ကြွက်သားများ သန်မာထွားကြိုင်းပုံကို အဝတ်အစားပါးပါးလေးကြားမှ အထင်းသား ခံစားနေရသည်။ 

ထန်မော့အာတစ်ယောက် သူမ၏အသားအရေများ ပူလောင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားစဉ်တွင် မတော်တဆ သူ၏ခါးအနီးတစ်ဝိုက်ကို ထိမိသွားရာ လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော စေးကပ်ကပ် အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကားအတွင်းခန်းထဲတွင် ညှော်နံ့သင်းသင်းရနေသော သွေးနံ့ကိုလည်း သူမ ရလိုက်သည်။

"ညည်းစမ်း" 

သူ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။ 

သူ၏အသံမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း အာဏာသံ ပါနေသည်။

ထန်မော့အာမျက်တောင်လေးများ ပင့်ကြည့်

လိုက်သည်။ 

ကားပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော မှိန်ပျပျအလင်းရောင်ကြောင့် ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာကို ခပ်ရေးရေး မြင်လိုက်ရသည်။

ဖြောင့်စင်းသော မျက်ခုံးတန်း၊ စင်းလုံးချောနှာတံနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းအစုံ။ 

သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က ထူးခြားစွာ ချောမောလွန်းနေ​၏။

သူ၏မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းအေးစက်နေပြီး လူတွေကို စုပ်ယူနိုင်သည့် ဝဲဂယက်နှစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ဤအမျိုးသားသည် သူမ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အချောဆုံး အမျိုးသားဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

သူမ သူ့ကို တစ်နေရာရာတွင် တွေ့ဖူးသလိုမျိုး ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးမှုကိုလည်း ခံစားနေရသည်။

ထိုစဉ် ကားအပြင်ဘက်တွင် အပြေးအလွှား ခြေသံများနှင့်အတူ "မြန်မြန် ရှာကြစမ်း၊ သူ့ကို အလွတ်မပေးစေနဲ့" ဟု အော်ဟစ်သံများကို 

ကြားလိုက်ရသည်။

ထန်မော့အာတစ်ယောက် ပြဿနာထဲ ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ 

'ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ရာဇဝတ်သားများလား'

"မြန်မြန် ညည်းစမ်း" 

ဟု ထိုအမျိုးသားက ထပ်မံ အမိန့်ပေးပြန်သည်။

ထန်မော့အာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ 

သူသည် သူ့နောက်ကို လိုက်နေသူတွေဆီကနေ ပုန်းကွယ်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ 

ထိုသို့ပုန်းကွယ်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ကားထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး ချစ်တင်းနှီးနှောနေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ရန်ပင်။

"ကျွန်မ ဘယ်လိုညည်းရမလဲ မသိဘူး" 

သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူက ရုတ်တရက် သူမ၏ရင်ဘတ်က ကော်လာကို အင်အားသုံးကာ ဆွဲဟလိုက်ရာ ဖြူဖွေးသောအသားအရေနှင့် ရင်အစုံ၏ ကောက်ကြောင်းအချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"အား"

သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဖုံးရန် ကြိုးစားရင်း အော်လိုက်မိသည်။

"အခုတော့ ညည်းတတ်သွားပြီလား၊ ဆက်ညည်းစမ်း"

သူ၏လေသံထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ရယ်ချင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များကို ထန်မော့အာ ကြားနေရသည်။ 

သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ အရှက်သည်းပြီး နီမြန်းနေသော်လည်း ထိုအချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ အေးစက်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ဘာလို့ ရှင့်ကို ကူညီရမှာလဲ"

"မင်း အခု ငါ့ကားထဲမှာ ရောက်နေတာဆိုတာ သတိထားပါ"

"ငါသာ အဖမ်းခံရရင် မင်းလည်း ဘေးကင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထန်မော့အာ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။ 

ဤအမျိုးသားကြောင့် အခက်တွေ့ရသည်ကို သူမ မုန်းသော်လည်း သူပြောသည်က မမှားပေ။ 

အပြင်ကလူတွေသာ တွေ့သွားလျှင် သူမကို သူ၏ ကြံရာပါအဖြစ် သတ်မှတ်ကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူက သူမ၏ခါးကို လက်ဖဝါးကြီးကြီးဖြင့် တင်းတင်းဖက်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အတုပြုလုပ်သည့်အလား သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ 

ထန်မော့အာလည်း သူ၏ပုခုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ညည်းတွားလိုက်ရတော့သည်။

သူမ၏အသံမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပြီး သူ၏နားထဲတွင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော အသံလေးအဖြစ် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။