🐍Chapter 102
ခဏအကြာတွင် အခြားထူးဆန်းသော မြွေများ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ပြေးလာသည်။ သူတို့အားလုံး ယင်ရှောင်ရှောင်း ၏ သွားများကို ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ထူးဆန်းသော မြွေများက ဘာမှမသိပေ။
ယင်ရှောင်ရှောင်း သည် အလွန်အမင်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပြီး မော့လောင်တကို အမှန်အတိုင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောပြသင့်သည်ဟု အခါအားလျော်စွာ တွေးနေမိသည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယင်ရှောင်ရှောင်း သည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသောကရောက်နေသောမော့လောင်တ ကိုမြင်သောအခါ ထိုသို့ပြောချင်သော်လည်း ပြောမထွက်ပေ။
"တဟေးတန်... ထူးဆန်းတဲ့မြွေတွေမသိရင် လူသားတွေတော့ သိနိုင်တယ်..."
ဟုတ်သည်၊ အခုမှရောက်လာသော်လည်း ယင်ရှောင်ရှောင်းက အမှန်တရားကို မပြောသေးဘဲ လူသားများ တစ်ခုခုသိနိုင်သည်ဆိုသည်ကို မော့လောင်တကို လှည့်ပတ်ပြီးပြောခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သင်နှင့် အရင်းနှီးဆုံးသူများကို လှည့်စားပြီးနောက် အချိန်ကြာလာလေလေ အမှန်တရားကို မပြောနိုင်လေလေဖြစ်သည်။ ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ တွေးကြည့်လျှင် သွားကိုက်ခြင်းအစပြုချိန်တွင် ယင်ရှောင်ရှောင်း သူ့သွားကိုက်ခြင်းအကြောင်းနှင့် သွားကိုက်ရသည့်အကြောင်းအရင်းကို ပြောခဲ့မည်ဆိုလျှင် မော့လောင်တက ဆူပူကြိမ်းမောင်းသော စကားအနည်းငယ်သာ ပြောလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခြေအနေအရ ယင်ရှောင်ရှောင်း သူ့ကို တစ်ချိန်လုံး လှည့်ဖြားနေကြောင်း မော့လောင်တ သိခဲ့ပါက ထိုကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
မော့လောင်တ တစ်ချက်စဉ်းစားလိုက်သည်။ ယင်ရှောင်ရှောင်း ပြောသောစကားက ကောင်းသည်။။ ထို့ထက် လူသားနှစ်ဦးမှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မေးရန် မရှိတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေတွင် အကြာကြီးမနေဘဲ မော့လောင်တသည် ကျိုးဖုန်းနှင့် ဝမ့်ယန်ကျန်း၏ အိမ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားပြီး ယင်ရှောင်ရှောင်းကို သူ့နောက်ကျောပေါ်တွင် သယ်ဆောင်သွားပြန်သည်။
ကျိုးဖုန်းနှင့် ဝမ့်ယန်ကျန်း တို့သည် တောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ ကျိုးဖုန်းနှင့် ဝမ့်ယန်ကျန်း တို့နှစ်ဦးသည် လက်တွဲဖော်အဖြစ် အတူနေထိုင်ကြသည်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူတို့ဆောက်မည်ဟု ပြောထားသော သစ်သားအိမ်က ဆောက်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ကျော်လာပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ပြိုကျပြီး ယိုစိမ့်မှုများနှင့် အခြားပြုပြင်မှုများ လိုအပ်သော်လည်း ယခုအခါ ဝမ့်ယန်ကျန်းနှင့် ကျိုးဖုန်းတို့၏ နေ့ရက်များသည် အလွန်ပျော်စရာကောင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝမ့်ယန်ကျန်းနှင့် ကျိုးဖုန်းတို့သည် တောင်ပေါ်တွင် လူသားနှစ်ဦးတည်းရှိနေကြပြီး မြွေပွေးများစွာတွင် လိင်တူချစ်သူများရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးလည်း ပေါင်းဖက်ခဲ့ကြသည်။ ရင်းနှီးမှုက ချစ်ခင်တွယ်တာမှုကို ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။
ဘယ်လိုပဲဆိုဆို ဒီနေရာမှာ အဲဒီလူ့အသိုင်းအ၀ိုင်းနဲ့ တားမြစ်ချက်တစ်ခုမှ မရှိဘူး... ဒါကြောင့် လူနှစ်ယောက်အတူရှိတာက ဘာဖြစ်လဲ...
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဝမ့်ယန်ကျန်းနှင့် ကျိုးဖုန်းတို့၏နေ့ရက်များသည် အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် မြွေပွေးများ၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှင့် စကားပြောနိုင်ခဲ့ပြီး မြွေပွေး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ အနာဂတ်လက်တွဲဖော်ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သောကြောင့် ဤတောင်ပေါ်ရှိ မြွေပွေးများသည် လူသားနှစ်ဦးအား မျက်နှာပေးခဲ့ကြသည်။ မြွေပွေးများနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေးသည် အလွန်ပွင့်လင်းခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ အခြေခံလိုအပ်ချက်များကို ကောင်းစွာဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ သဲကန္တာရကျွန်းတွင် သောင်တင်နေသူများ သို့မဟုတ် ရှေးခေတ်သစ်တောတွင် လမ်းပျောက်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤပျော်ရွှင်မှုသည် သုခဘုံသာဖြစ်သည်။
ထိုဆယ့်ခုနစ်နှစ်တွင် လူနှစ်ယောက်က ထာဝရအသက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ထိုအရာအကြောင်းကို အသေးစိတ်မေးသည်။ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း တစ်ခုလုံးကို သိလိုက်သောအခါတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖလှယ်ကာ သက်ပြင်းချပြီး ထိုကိစ္စကို ချန်လှပ်ထားလိုက်သည်။
ထာဝရအသက်... ဒီလိုမျိုးက ဘယ်မှာ အလွယ်တကူ ရနိုင်မှာလဲ...
သို့သော် ထိုအရာက ဘဝဖြစ်သည်။ မြွေသင်္ချိုင်းထဲတွင် ကျန်နေခဲ့သော ကျိုးဖုန်းနှင့် ဝမ့်ယန်ကျန်း တို့သည် ထာဝရအသက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သောထိုပစ္စည်းကို မရှာဖွေတော့ပဲ သူတို့၏ဘဝကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနေထိုင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ကြာသွားလဲ သူတို့နှစ်ဦးရဲ့အသွင်အပြင်က မပြောင်းလဲသွားတဲ့အတွက် အံ့သြသွားကြတယ်...
မြွေသင်္ချိုင်းတွင်းသို့ ဦးစွာဝင်ရောက်လာသောအချိန်က နှစ်ဦးစလုံးသည် အသက်နှစ်ဆယ့်လေးနှစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။
ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက် သူတို့က လေးဆယ်ကျော်ဖြစ်လာသင့်တယ်ဆိုပေမဲ့လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ဖြစ်နေတုန်းပဲ...
ရင်သပ်ရှုမောဖြစ်နေသော ဝမ့်ယန်ကျန်းနှင့် ကျိုးဖုန်းတို့က မော့လောင်တနှင့် ယင်ရှောင်ရှောင်းတို့ကို ထိုအကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ မော့လောင်တက သူတို့ကို ပိုအံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ... ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား..."
ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် လူသားနှစ်ဦး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထိတ်လန့်သွားသည်ကို သိပြီး သာမန်ကာလျှံကာပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ ဒီမှာရှိတဲ့မြွေတွေက အနှစ်နှစ်ရာလောက်ထိ အသက်ရှင်နေနိုင်တယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက်ကတော့ မင်းတို့ရဲ့အသွင်အပြင်က မပြောင်းလဲဘဲရှိနေတာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး..."
ရလဒ်အနေဖြင့် ဝမ့်ယန်ကျန်းနှင့် ကျိုးဖုန်း တို့သည် ထိုသီးသန့်နယ်နိမိတ်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏သက်တမ်းသည် နှစ်ဆဖြစ်မည်ဟု မှန်းဆခဲ့သည်။
ဒါဟာ မသေနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ပေမယ့် နောက်ထပ် အနှစ်တစ်ရာလောက် အသက်ရှင်ဖို့က မကျေနပ်စရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား...
လူနှစ်ယောက်က ဒါကို သိပ်စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ပေ။ ကြုံဖူးပြီးသား ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း အခု ကြုံလာသမျှကို မကြောက်တော့ပေ။
ဒါ့အပြင် နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်ပြီး ထာဝရ အတူနေချင်ခဲ့တာ... နောက်ထပ် အနှစ်တစ်ရာ ဘဝက ဘာလဲ...
မော့လောင်တနှင့် ယင်ရှောင်ရှောင်း တို့သည် ကျိုးဖုန်းနှင့် ဝမ့်ယန်ကျန်း၏အိမ်သို့ အမြန်သွားကြသည်။
ယခုက မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် မော့လောင်တ၏ နောက်ကျောပေါ်မှ လိုက်လာရင်း သူတို့၏ပန်းတိုင်ဖြစ်သော တောင်ပေါ်ရှိ သစ်သားအိမ်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။ ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် နေဝင်ချိန်၌ သစ်သားအိမ်ကြီး လင်းထိန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်း မချနိုင်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုတောင်ပေါ်တွင် သစ်သားအိမ်လေးကိုမြင်ခြင်းက မအပ်စပ်သောခံစားချက်မျိုးကို အမြဲခံစားနေရသည်။
လောလောဆယ်တွင် ကျိုးဖုန်းနှင့် ဝမ့်ယန်ကျန်းသည် အိမ်တွင် ညစာ ချက်နေသည်။ ကျိုးဖုန်းသည် ဟင်းချက်ရန် မီးဖိုလိုက်ပြီး ထင်းယူရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မော့လောင်တနှင့် ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ ပုံရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ လန့်သွားသည်။
“မင်း တို့ငါ့ကို ချောင်းကြည့်နေတာလား... မင်းငါ့ကိုကြောက်လို့ ငါ့နောက်မှာရပ်နေတာပဲ..."
ကျိုးဖုန်းက သူ အလွန်ကြောက်သွားကြောင်းကိုဖော်ပြရန် သူ့ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
အကယ်၍ ဤအရာသည် ပုံမှန်အခြေအနေအောက်တွင်သာ ရှိခဲ့ပါက ယင်ရှောင်ရှောင်း သည် "ခိုးကြည့်တာ-" သို့မဟုတ် တစ်ခုခုပြောခဲ့မည်မှာ သေချာပါသည်။ သို့သော် ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ သွားများနာကျင်မှုကြောင့် စကားမပြောချင်ပေ။ ထို့နောက် မော့လောင်တ ကမေးလိုက်သည်။
“ရှောင်ရှောင်း က သွားကိုက်နေတာ... ဘာကြောင့်ဖြစ်တာလဲဆိုတာ သိလား..."
"သွားကိုက်တာလား..."
ကျိုးဖုန်း ၏ မျက်ခုံးသည် တွန့်သွားသည်။ မြွေတွေက သွားကိုက်နိုင်တာလား...
"ငါမြင်တယ်..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ သွားများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သူကပြောလိုက်သည်။ ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် ကျိုးဖုန်း ကြည့်နိုင်စေရန် သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးဖုန်း သေသေချာချာကြည့်လိုက်သည်။ ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ သွားတစ်ချောင်းတွင် အပေါက်ငယ်တစ်ခုရှိသည်။
အချိုတွေ အများကြီးစားပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဖြစ်လာတဲ့အခေါင်းပေါက်နဲ့တူတယ်... ဒါပေမယ့် မြွေတွေက အချိုမစားဘူး မဟုတ်လား...
ကျိုးဖုန်း ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။ အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးမှ ယင်ရှောင်ရှောင်း ကိုမေးလိုက်သည်။
"မင်းလတ်တလော ဘာတွေစားထားတာလဲ..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး မော့လောင်တကို ကြည့်ရင်း တွေးနေသည်။
"အခုတော့ ငါတကယ်မပြောချင်တော့ဘူး... ခင်ဗျားပဲ သူ့ကိုပြောလိုက်..."'
မော့လောင်တ က ပြောသည်။
"သူစားတာတွေလား..."
မော့လောင်တ က ယင်ရှောင်ရှောင်း သရေစာအဖြစ်စားခဲ့သော ပျားရည်အားလုံးကို တွေးလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ အခြားမြွေမစားဖူးသော အရာဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား....
မော့လောင်တ သည် အလွန်ဥာဏ်ကောင်းသော မြွေတစ်ကောင်ဟု ဆိုရပေမည်။
"ပျားရည်ကို ထည့်ပြောကြည့်လို့ရလား.."
"ပျားရည်လား..."
ကျိုးဖုန်း ထပ်ခါတလဲလဲရေရွတ်လိုက်သည်။ မြွေပွေးတွေ ပျားရည်ကို တကယ်စားခဲ့တာလား...
"ဘယ်လောက်စားခဲ့တာလဲ..."
“တော်တော်များမယ်ထင်တယ်...”
မော့လောင်တ က မပြောမီ ခဏမျှ စဉ်းစားခဲ့သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့အတောအတွင်းမှာပဲ ရှောင်ရှောင်း နဲ့ ငါက တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်မှာ ပျားအုံတွေအများကြီး တွေ့ခဲ့တယ်... ရှောင်ရှောင်း က ပျားရည်စားရတာကို ကြိုက်တဲ့အတွက် ငါတို့အဲဒီမှာ အကြာကြီးနေခဲ့တယ်.... အိုး... ငါစဉ်းစားပါရစေ.... အစတုန်းကတော့ ရှောင်ရှောင်း က တစ်နေ့ကို ပျားတစ်အုံစာ စားတယ်လို့ထင်တယ်..."
ကျိုးဖုန်း : “…”
ဘေးတွင်ရပ်နေသော ဝမ့်ယန်ကျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ယင်ရှောင်ရှောင်း ပျားရည်စားသည်ကို သူသိသည်။
ငတ်ပြီးသေခါနီးတုန်းက ပျားရည်နှစ်ကိုက်စားတာကို ပြန်သတိရတယ်... သူဘယ်လိုမေ့နိုင်မှာလဲ...
ကျိုးဖုန်း နှစ်ကြိမ် ချောင်းဆိုးသည်။
"ဒါက ရှောင်ရှောင်း ပျားရည်ကို အလွန်အကျွံစားလိုက်တဲ့အတွက် သွားကိုက်တာပဲ..."
"ပျားရည် အလွန်အကျွံစားခြင်းက သွားကိုက်စေတာလား...."
မော့လောင်တ သိချင်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤတောင်ပေါ်တွင် ယင်ရှောင်ရှောင်း ကဲ့သို့ ပျားရည်စားရသည်ကို ကြိုက်သော အခြားသတ္တဝါမရှိသောကြောင့် ပျားရည်ကို အလွန်အကျွံစားပါက သွားကိုက်စေမည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပေ။
"မှန်တယ်..."
ကျိုးဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပျားရည်က ချိုတာမလို့ များများစားရင် အခေါင်းပေါက်ဖြစ်စေနိုင်တယ်...- ဒါက ကျွန်တော်တို့ လူသားတွေပြောသလိုပါပဲ... တကယ်တော့ ရှောင်ရှောင်းရဲ့ သွားတစ်ချောင်းမှာ အပေါက်သေးသေးလေးတစ်ခုရှိနေပြီးတော့ အဲဒါကပဲ ရှောင်ရှောင်း ရဲ့ သွားတွေကိုနာကျင်စေတာ..."
"ဒါဆို ဘာလုပ်လို့ရလဲ"
မော့လောင်တ က မေးသည်။
ကျိုးဖုန်း ကထပ်ပြောသည်။
“မြွေတွေက အရွယ်ရောက်ပြီး သွားတွေပေါက်လာရင် ကောင်းတယ်... ဒါပေမယ့် မပေါက်လာဘူးဆိုရင် သွားတွေဖယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်... ဒါမှမဟုတ် အဲဒါက ဆက်ပြီးနာကျင်နေရင်တော့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ မျက်နှာတွေ ရောင်လာလိမ့်မယ်..."
ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် ဤအပေါက်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနည်းကို သိသော်လည်း ကျိုးဖုန်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ယင်ရှောင်ရှောင်း ၏ မသိစိတ်ထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
သူ့သွားတွေကို လုံးဝမနုတ်ချင်ဘူး... ဒီလိုအခြေအနေတွေအောက်မှာ သွားတွေနုတ်ရတာ တော်တော်နာလိမ့်မယ်...
“ရှောင်ရှောင်းက သူ့ရဲ့ ကြီးသွားတွေ မပေါက်သေးဘူး.. နောက်နှစ်မှာ ပေါက်မှာပါ...”
မော့လောင်တက ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါပေမယ့် ယင်ရှောင်ရှောင်း အခု အရမ်းနာကျင်နေတာ... အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်လို့ရလား...”
“အဲဒါ...”
ကျိုးဖုန်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“မင်းမေးလာရင် သွားနှုတ်မယ်လို့ပဲဖြေရမှာ... အဲဒါကလွဲလို့ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး...”
မော့လောင်တ က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတောင်တွေမှာ နာကျင်မှုကို သက်သာစေနိုင်တဲ့ မြက်ပင်တစ်ပင်ရှိတယ်ဆိုတာ မှတ်မိတယ်... ရှောင်ရှောင်း နဲ့အဆင်ပြေမလားဆိုတာတော့ မသိဘူး..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း ကိုအားနည်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မြက်တွေကို မျိုမချချင်ဘူး..."
မော့လောင်တ သည် ယင်ရှောင်ရှောင်း ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
"ငါလည်းမသိဘူး..."
ကျိုးဖုန်း ရှက်ရွံ့စွာပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့မြွေတွေက ငါတို့လူသားတွေနဲ့ မတူဘူး... ထိရောက်မှုရှိမရှိလည်း မသိဘူး...”
မော့လောင်တသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ယင်ရှောင်ရှောင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မော့လောင်တက ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ ဦးခေါင်းမှ အမြီးအထိ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။
“ဘာလဲ... အဲဒါဘာလဲ...”
မော့လောင်တ ကတည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်ရှောင်း... မင်းပါးစပ်ကို ဖွင့်ထားလိုက်ပါ... ကျစ်ထုံ မြက်ကို သုံးလို့ရတယ်ဆိုရင် ကိုယ်သွားရှာလိုက်မယ်..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း က သူ့ကို သံသယမ၀င်ပေ။ သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး မော့လောင်တကို သူ့အခေါင်းပေါက်ကို ပေးကြည့်လိုက်သည်။
မော့လောင်တသည် ယင်ရှောင်ရှောင်း ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ ပါးစပ်ဆီသို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ သွားများကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်စိအမြင်ထက် ပိုလျှင်မြန်စွာဖြင့် မော့လောင်တ သူ့အမြီးကို ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ပါးစပ်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။ လူ သို့မဟုတ် မြွေများက မတုံ့ပြန်ခင်တွင် ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် သူ့ပါးစပ်တွင် နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ မော့လောင်တ သည်သူ၏ ဆွေးမြေ့နေသောသွားများကို ဆွဲထုတ်ပြီးမှသာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် ခဏတာ ငြိမ်နေခဲ့ပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် ပြည့်လာခဲ့သည်။ ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့်အဆက်မပြတ်အော်ငိုလိုက်သည်။
“….ဝါး... တဟေးတန်.. ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်သွားတွေကို တကယ်ဆွဲနုတ်လိုက်တာ... ခင်ဗျားကိုစိတ်ဆိုးတယ်... တဟေးတန် ခင်ဗျားကြီးကို မုန်းတယ်... သေလောက်အောင် မုန်းတယ်လို့... ဝါး..."
မော့လောင်တ: “….”
ကျိုးဖုန်း နှင့် ဝမ့်ယန်ကျန်း : “….”
ယင်ရှောင်ရှောင်း က သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသည်။ မော့လောင်တ က သူ့ကို ချော့နေသော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ သူငိုနေသည့်တစ်ချိန်လုံး မော့လောင်တသည် အနီးကပ်သွားပြီး ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ မျက်နှာပေါ်ကျလာသော မျက်ရည်များကိုသာ လျက်နေခဲ့သည်။
"ဒါအားလုံး ကိုယ့်အမှားတွေပါ.. ရှောင်ရှောင်း.. မငိုနဲ့နော်.. ဟုတ်ပြီ.. ကိုယ့်ကိုပြောပါဦး.. ရှောင်ရှောင်းလေး လုပ်ချင်တာတွေ လုပ်ပေးမယ်... မငိုနဲ့နော်.."
ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် မော့လောင်တကို ကျေးဇူးတင်ရန် ငြင်းဆန်နေပြီး ရှိုက်ငိုနေခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်သူ စူးစူးဝါးဝါး ငိုချလိုက်သည် ။
သို့သော် ခဏအကြာတွင် ယင်ရှောင်ရှောင်း အငို ရပ်သွားသည်။ သူသည် အနည်းငယ်နီနေပြီး မျက်ရည်များပြည့်နေသော မျက်လုံးနှစ်လုံးကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ လေထဲမှ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။
“ဒီအနံ့က ဘာလဲ... အနံ့လည်း ကောင်းတယ်..”
ဝမ့်ယန်ကျန်း ပြုံးပြီး ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
“ကိတ်မုန့်ပြားဝိုင်းကြော်ဖို့ ဝက်ဆီသုတ်ပြီး ဆားကို အပေါ်ကနေ ဖြူးလိုက်တာ... အနံ့က မွှေးတယ် မဟုတ်လား..."
“အနံ့ကအရမ်းမွှေးတယ်...”
ယင်ရှောင်ရှောင်း က အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဝမ့်ယန်ကျန်း ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မော့လောင်တ က သူ့နောက်ကျောကို ဆတ်ခနဲခါလိုက်သည် ။
မော့လောင်တ ကဘာလဲ... အစားအသောက်နဲ့ ယှဉ်လို့ မရဘူး...
"စားချင်လား... ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်ကမှ သွားတစ်ချောင်း နှုတ်ထားတာမလား.. စားနိုင်လား..."
ဝမ့်ယန်ကျန်းက ယင်ရှောင်ရှောင်း သူ့ပခုံးပေါ် လျှောတိုက်သွားနေသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယင်ရှောင်ရှောင်း သည် ယခုအခါ အတော်လေး လေးလံနေပြီဖြစ်သည်။
အရင်နှစ်တွေတုန်းက သူအများကြီး ကြီးထွားလာတာကြောင့်လား...
"ကိစ္စမရှိပါဘူး... သွားနှုတ်ပြီးရင် မနာတော့ဘူး... သွေးလဲမထွက်တော့ဘူး.. ငါတို့ မြွေပွေးတွေက လွယ်လွယ်နဲ့ အနာကျက်နိုင်တယ်...”
ယင်ရှောင်ရှောင်း ထူးထူးခြားခြား စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။
ဆီနဲ့ဆားကို မစားဘဲ နေခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ... အဝိုင်းပြား ကိတ်မုန့်လိုမျိုးကတော့ ပြောစရာတောင်မလိုတော့ဘူး...
ဝမ့်ယန်ကျန်း ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး မော့လောင်တကို မသိစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မော့လောင်တ နှင့် စစ်ဆေးမေးမြန်း လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။
မော့လောင်တက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စောနားတုန်းက မော့လောင်တ က ယင်ရှောင်ရှောင်း ရဲ့ သွားတွေကို ဆွဲနုတ်လိုက်တုန်းက သူ့ရဲ့အားတွေသုံးလိုက်တာ...
ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ ဒဏ်ရာသည် မနာတော့ဘဲ သွေးလဲမထွက်တော့ပေ။ တစ်ခုခုစားလျှင်လည်း ပြဿနာဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပေ။ ထို့ထက်မက ယခု မော့လောင်တ သည် ယင်ရှောင်ရှောင်း အပေါ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ယင်ရှောင်ရှောင်း သာတစ်ခုခုစားချင်နေရင် မော့လောင်တ က ဘယ်လိုငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ...
