🐍Chapter 101
လတ်တလောတွင် ယင်ရှောင်ရှောင်းမှာ နာကျင်မှုသေးသေးလေးများ ခံစားနေရသည်။ မည်သည့်နေရာက နာကျင်နေရသနည်း။ သူ၏ သွားများ ဖြစ်သည်။
ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ အကျင့်စရိုက်အရ သွားလာနေရင်း အကြေးခွံများအား သစ်ပင်နှင့် ခြစ်မိလျှင်ပင် အာခေါင်ခြစ်အာ အော်ငိုတတ်သည်ကြောင့် မော့လောင်တအား စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထူးဆန်းစွာဖြင့် ယင်ရှောင်ရှောင်းမှာ သူ၏သွားနာနေကြောင်း မော့လောင်တအား မသိစေချင်ပေ။
အဲဒါဆို ယင်ရှောင်ရှောင်းရဲ့ သွားတွေက ဘာဖြစ်လို့ နာကျင်နေရတာလဲ.. အစကို ပြန်ကြည့်ရအောင်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ဝက်ခန့်က မော့လောင်တနှင့် ယင်ရှောင်ရှောင်း တို့သည် အခြားတောင်ပေါ်တွင် အပန်းဖြေ လမ်းလျှောက်ရန် သူတို့၏ဂူမှ တစ်ဖန်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ မြွေငယ်များအတွက် ဤအရာကို အမှန်တကယ် တားမြစ်ထားသည်။ မြွေငယ်များသည် အသက်သုံးဆယ်အထိ အရွယ်မရောက်သေးဘဲ အသက် ၃၀ ပြည့်ပြီး နောက်တွင်မှ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာကာ အခြားနေရာများသို့ သွားရန် ခွင့်ပြုလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ကြာသွားသော်လည်း ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် ယခုနှစ်တွင် အသက်နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်သာရှိသေးသည်။ သူသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ မဟုတ်သေးသော်လည်း အရွယ်ရောက်ချိန်အထိ နှစ်အတော်ကြာနေသေးသည့်အတိုင်း မဟုတ်ပေ။ မော့လောင်တနှင့် လိုက်ပါလာပါက တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားနိုင်သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ခုနစ်နှစ်လောက်က လူသားများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ပထမဆုံး အကြိမ်ဖြစ်သည်။
ယင်ရှောင်ရှောင်းက အရွယ်ရောက်ပြီးသူမဟုတ်ပေမဲ့ သူက တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့အချိန်အထိ မော့လောင်တနဲ့အတူ လိုက်ပါသွားတော့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...
ထို့အပြင် သင်္ချိုင်းဟောင်း၏ ပတ်၀န်းကျင် နယ်နိမိတ်သည် သူ့ဘာသာသူ ချုပ်နှောင်ထားပြီး လူသားများ သို့မဟုတ် အခြားသက်ရှိများ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
တကယ်လို့ အဲဒါက နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေသာဖြစ်ခဲ့ရင် မော့လောင်တ က ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်....
ထို့ကြောင့် ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် မော့လောင်တနှင့်အတူ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အရာအားလုံးသည် အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်ပုံရသည်။
ဤအချိန်သည် သာမန်နေ့တစ်နေ့သာဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်သွားသင့်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းငယ်ထူးခြားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယင်ရှောင်ရှောင်းနှင့် မော့လောင်တ တို့သည် ယခင်ကထက် အနည်းငယ်ခြားနားသော ဦးတည်ရာသို့ ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။ တကယ်တွင် သူတို့က အချိန်တိုင်း ဦးတည်ရာတစ်ခုကိုပဲ ဦးတည်သွားလေ့မရှိသော်လည်း ယခုတစ်ခေါက်သူတို့၏ ခရီးတွင် ယင်ရှောင်ရှောင်းနှင့် မော့လောင်တ တို့သည် ပျားအုံများသော တောင်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယင်ရှောင်ရှောင်း အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သော ပျားမျိုးစိတ်များရှိသည့် ပျားအုံကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ထိုကောင်လေး ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် စားကောင်းသောက်ဖွယ်ကို မြင်ပြီးနောက် ရပ်သွားသည်။ သူဒီမှာနေပြီး သူ့စိတ်နှလုံးကို ကျေနပ်အောင်စားရမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်တွဲဖော်ဖြစ်သော၊ သူ့ကိုတုန်နေအောင်ချစ်သော မော့လောင်တက ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ တောင်းဆိုချက်ကို သံသယမရှိဘဲ သဘာဝအတိုင်း သဘောတူခဲ့သည်။ မူလက သူတို့သည် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘဲ ဤနေရာသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ကြိုက်သော အရာကို တွေ့လိုက်မိလျှင် ခဏတာ ရပ်သွားတတ်သည်က သဘာဝဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့ပင် ယင်ရှောင်ရှောင်းနှင့် မော့လောင်တ တို့သည် ပျားအုံများစွာဖြင့် ဤတောင်ပေါ်တွင် နေခဲ့ကြသည်။ အေးအေးချမ်းချမ်းနေနိုင်ရန် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော လိုဏ်ဂူကို လိုက်ရှာကြသည်။ မော့လောင်တသည် ယင်ရှောင်ရှောင်းအား ပေးရန်အတွက် ပျားရည်ကို နေ့တိုင်း ထုတ်ယူလာသည်။ နေ့တိုင်းယူလာပေးသော်လည်း ပမာဏက မများပေ။ ယင်ရှောင်ရှောင်းက ပျားရည်ကို လပေါင်းများစွာ စားခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်း ဖြစ်လာသည့်အပြင် ယင်ရှောင်ရှောင်းတွင် သွားကိုက်ခြင်းလဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သွားကိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရှင်းပါတယ် - ပျားရည်ကို အလွန်အကျွံစားရင် ပျားရည်က သင့်ကို ပြန်စားလိမ့်မယ်...
သူ့ကိုယ်သူ တဝတပြဲစားပြီး သွားကိုက်နေသောကြောင့် ယင်ရှောင်ရှောင်းက မော့လောင်တကို ဘာမှ မပြောရဲပေ။ မော့လောင်တကို ပြောပြလျှင် မော့လောင်တက သူ့ကို ပျားရည်စားခွင့် မပေးမှာ သေချာသည်။
သူဝအောင် မစားရသေးတဲ့အတွက် ဒါက မေးခွန်းထုတ်စရာပဲ...
အစပိုင်းတွင် နာကျင်မှုသည် ခံနိုင်ရည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် အလွန်နာကျင်ခြင်းမရှိပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် နေ့တိုင်းအစာစားရာမှ သုံးရက်တစ်ကြိမ်သာ စားသွားသော်လည်း နာကျင်မှုကို ပိုဆိုးမလာစေရန် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
တစ်ညတွင် ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် သွားများနာကျင်သောကြောင့် လူးလိမ့်ပြီး အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေသည်ကို တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု မော့လောင်တ က သိလိုက်ရသည်။
"အရူးပေါက်လေး... မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း လူးလိမ့်နေသောအသံကြောင့် မော့လောင်တ နိုးလာပြီး မေးလိုက်သည်။
"အိုး...ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဘာလို့လဲ..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း အသံက အနည်းငယ် မူးနောက်နောက်ဖြစ်နေသည်။
မော့လောင်တသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရွေ့ကာ ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ လှုပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရပ်တန့်သွားအောင် တွန်းလိုက်သည်။ မပျော်ရွှင်ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့်မေးလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ...”
ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် ၎င်းကို ဖုံးကွယ်၍မရတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တကယ်တွင် ယင်ရှောင်ရှောင်းက နာကျင်မှုကို မခံနိုင်တော့သည့်အတွက် ဝန်ခံခဲ့သည်။
နာကျင်မှုက အရမ်းဆိုးလွန်းလို့ မြွေတစ်ကောင်ကိုတောင်သတ်ပစ်နိုင်တယ်....
"ငါသွားကိုက်နေတာ..."
ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် မော့လောင်တကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
"သွားနာတာလား..."
မော့လောင်တ အံ့သြသွားပုံပေါ်သည်။
မြွေပွေးတစ်ကောင်က သွားကိုက်တယ်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... ယင်ရှောင်ရှောင်းရဲ့ သွားတွေက ဘာလို့နာရတာလဲ...
"ဟုတ်တယ်.. အရမ်းနာတယ်..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လာသည်။ မော့လောင်တ မသိခင်က ခံနိုင်ရည်ရှိသေးသည်။ ယခု မော့လောင်တ သိလိုက်သည်နှင့် ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ ကလေးဆန်သော အသွင်အပြင် ပေါ်လာသည် ။
အမှန်မှာ ၎င်းသည် ဤကဲ့သို့သော အရာဖြစ်သည်- စိုးရိမ်စရာကောင်းသော ဒဏ်ရာကို ခံစားရခြင်း သို့မဟုတ် မိမိဘာသာ မကျေနပ်ချက်ကိုခံစားရခြင်း၊ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းနှင့် မျက်နှာပျက်ရ ခြင်း၊ ကိုယ်ချစ်ရသူ၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုဒဏ်ကိုပင် ခံနိုင်ရည်မရှိပါက တစ်ယောက်ယောက်ကို အားကိုးနိုင်မည်နည်း။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲစရာ မရှိတော့တဲ့အခါ ငိုတောင် ငိုနိုင်ပါ့မလား...
“အဲဒါ မဖြစ်သင့်ဘူး... အဲဒါ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ...."
ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မော့လောင်တသည် ထိတ်ထိတ်ပြာပြာ ဖြစ်သွားကာ သူ့နှလုံးသားများ တဒိန်းဒိန်းဖြင့် နာကျင်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည့် ယင်ရှောင်ရှောင်းကို အမြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ယင်ရှောင်ရှောင်း ရှေ့တွင် ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
"အရူးပေါက်လေး... မင်းပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး ကိုယ့်ကိုပေးကြည့်အုံး..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးလိုက်မိသည်။ သူ့ပါးစပ်ဖွင့်ထားချိန်တွင် မေးလိုက်သည်။၊
"တဟေးတန်... ခင်ဗျား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရလား..."
မော့လောင်တ ဖြေသည်။
“မြင်ရတယ်... ဘယ်သွားတွေ နာတာလဲ...”
ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် သူ၏အမြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ညာဘက်သွားတစ်ချောင်းကို ညွှန်ပြရန် ရှေ့ဘက်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
"ဒီတစ်ချောင်းနာတယ်..."
မော့လောင်တ၏ အကြည့်သည် ယင်ရှောင်ရှောင်း ညွှန်ပြနေသည့် သွားများဆီသို့ လိုက်လာသည်။
"ဟင်... အပေါက်သေးသေးလေးလို့ ဘာလို့ထင်ရတာလဲ...."
"ငါမသိဘူး..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
မော့လောင်တ က ပျားရည်ကို အလွန်အကျွံစားမိတဲ့အကြောင်း မသိသေးဘူး...ဟုတ်တယ်မလား...
“တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ...”
မော့လောင်တ တိုးတိုးလေးပြောသည်။
“သွားကိုက်တဲ့ မြွေပွေးတစ်ကောင်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ သွားတွေမှာ အပေါက်သေးသေးလေးပါတဲ့ မြွေပွေးတစ်ကောင်ကိုလည်း မတွေ့ဖူးဘူး...”
ယင်ရှောင်ရှောင်း သူ့ခေါင်းကို အမြီးနှင့် ပွတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောပေ။
“ဒါက ဘယ်လိုလဲ... မနက်ဖြန် ငါတို့သွားပြီးတော့ တခြားမြွေတွေကို သွားမေးမယ်...”
မော့လောင်တသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ကျိခန်း နဲ့ ကျိကျောက် တို့ဟာ သင်္ချိုင်းတွင်းမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မထုတ်ပြကြဘူး.... ငါတို့နှစ်ယောက် လဲမဝင်နိုင်တော့တဲ့အတွက် ထူးဆန်းတဲ့ မြွေတွေဆီ သွားတာက ပိုသေချာတယ်... သူတို့က အသက်ရှည်ရှည်နေတော့ ဒါကို သူတို့အရင်က မြင်ဖူးကြမှာပါ....”
ယင်ရှောင်ရှောင်း သည် သူတို့သွား၍ ကျိုးဖုန်း နှင့် ဝမ့်ယန်ကျန်း တို့လူသားနှစ်ေယာက်ကိုတွေ့လျှင် ပိုမြန်မည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ တွေးထားသော်လည်း သူဤသို့ မပြောနိုင်ပေ။
တကယ်ဆို သူသွားကိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား...
“ဒီမှာ ပျားရည်တွေ အကုန်လုံး ယူလို့မရဘူး... ဒါဆိုတစ်ဝက်လောက်ပဲ ယူလိုက်ကြရအောင်... အရူးပေါက်လေး မင်းစားချင်တဲ့အခါ ကိုယ်တို့တွေ ဒီကိုလာလို့ရသေးတယ်...”
မော့လောင်တ က ဆက်ပြောသည်။
ဘာလဲ... ပျားရည် ယူသွားအုံးမလို့လား...
ယင်ရှောင်ရှောင်း သည် မော့လောင်တ ကို ကမန်းကတန်းတားလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး... ဆိုလိုတာက ဒီရက်တွေမှာ ပျားရည်တွေ အများကြီးစားရတာ နည်းနည်း ငြီးငွေ့လာတယ်.... မယူတာပိုကောင်းတယ်....”
ထိုကိစ္စအတွက် ငြင်းခုံနေစရာ မလိုသည့်အတွက် မော့လောင်တ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပျားရည်ကို ယူဆောင်လာခြင်းသည် ယင်ရှောင်ရှောင်း အတွက်သာဖြစ်သည်။ ယင်ရှောင်ရှောင်း သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ပျားရည်မစားချင်သောကြောင့် မော့လောင်တသည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ ပျားရည်ကို ယူဆောင်လာမည်မဟုတ်ပေ။
ယင်ရှောင်ရှောင်းနှင့် မော့လောင်တတို့သည် ထိုတောင်ပေါ်တွင် အချိန်ကြာအောင်မဖြုန်းခဲ့ကြပေ။ ထိုအစား ဒုတိယနေ့အရုဏ်တက်တွင် သူတို့ထွက်သွားကြသည်။ မြွေနှစ်ကောင်သည် စိတ်ပြေနပြေ ခရီးနှင်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ မြွေတစ်ကောင်ဖြစ်ခြင်း၏ အပြုသဘောဆောင်သည့် ရှုထောင့်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အိမ်သို့ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် မည်သည့်အရာမှ ယူဆောင်လာရန် မလိုအပ်ပေ။
မော့လောင်တ၏ ကျောပေါ်တွင် အရင်ကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေသော ယင်ရှောင်ရှောင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မော့လောင်တကို အမြန်သွားခိုင်းသည်။
"တဟေးတန်...အခု ငါ ဘာကိုမှ မကိုက်ရဲအောင် ကြောက်နေပြီ... အခုချိန်ကစပြီး ငါ့သွားတွေ ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ မင်းသိထားလား..."
မော့လောင်တ က ပြောသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းအသက်က နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်ပဲရှိသေးတယ်... မင်းကြီးလာသောအခါကျ သွားတွေ ပေါက်လာမှာပါ... ဒါပေမဲ့ သုံးဆယ်နောက်ပိုင်းမှ ထပ်ဖြစ်ရင်တော့ အသစ်ထပ်ပေါက်တော့မှာမဟုတ်ဘူး.... ဒါကြောင့် အခုပဲ သွားကိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သွားရှာကြည့်မယ်... အဲဒါမှ နောက်ကျရင် ဒီလိုထပ်မဖြစ်အောင် ကာကွယ်နိုင်မှာ...."
ယင်ရှောင်ရှောင်း က ပြောလိုက်သည် ။
“အိုး...”
နောင်တွင် သူသည် ပျားရည်ကို အလွန်အကျွံမစားနိုင်တော့မည်ကို သိနေသည်။
"အယ်... မြွေပွေးတွေက အရွယ်ရောက်ပြီးရင် သွားထပ်ပေါက်တတ်သေးလား...”
ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းမသိဘူး...
ထူးဆန်းသည်။
“တဟေးတန်... ခင်ဗျား အသက်သုံးဆယ်တုန်းက မင်းဆီမှာ အရွယ်ရောက်တဲ့သွားတွေ မတွေ့ခဲ့ရဘူး..."
တကယ်တွင် မော့လောင်တနှင့် ယင်ရှောင်ရှောင်းတို့သည် အတူနေခဲ့ကြသည်မှာ အနှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်သည်။ အသေးအမွှားကိစ္စများအတွက် ယင်ရှောင်ရှောင်း သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမှတ်မိရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ မော့လောင်တ အသက် ၃၀ နှစ်တွင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် အတွက် ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် လူသားကျူးကျော်မှုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး အဖြစ်အပျက်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ထိုကဲ့သို့သောအရာများကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသော်လည်း ယင်ရှောင်ရှောင်းသည် မော့လောင်တ၏သွားများ ဆုံးရှုံးဖူးသည်ကို လုံးဝမမှတ်မိပေ။
မော့လောင်တသည် နှစ်ကြိမ် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ တကယ်တွင် မော့လောင်တ၏ အရွယ်ရောက်ပြီးသော သွားများသည် သူအရွယ်ရောက်ပြီးသောအခါတွင် မော့မြက်ကို သွားယူသည့်အချိန်တွင် ဖြစ်သောကြောင့် မော့လောင်တ၏ ငယ်သွားများ ဆုံးရှုံးခဲ့သည့်အချိန်ကို ယင်ရှောင်ရှောင်း မသိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် မော့လောင်တသည် ယင်ရှောင်ရှောင်း ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် လှည့်စားနိုင်သည်။
"အရူးပေါက်လေး... မင်းနဲ့ကိုယ် ချောက်ကမ်းပါးအောက်ကို သွားပြီး နှစ်ဝက်လောက် ခွဲနေခဲ့ရတာ မှတ်မိလား..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအရာသည် နက်နဲသော ခံစားမှုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် မော့လောင်တက သူ့ကို ထားသွားခဲ့တာ ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ...
“ကိုယ့်ရဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ သွားတွေက နည်းနည်းစောပေါက်တယ်... သွားတွေ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အခါ အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ သွားတွေ ရဖို့ဆိုတာက အသေးအမွှားကိစ္စပဲ... မင်းကို ပြောမပြခဲ့ရဘူး...”
ယင်ရှောင်ရှောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
“ဒါဆို ဒီလိုဖြစ်တာပေါ့... ဒါဆို ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်း အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ သွားတွေက အသက်သုံးဆယ်မှာ မပေါက်ရဘူးလား...."
မော့လောင်တ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ခေါင်းသာညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်... မှန်တယ်...”
ယင်ရှောင်ရှောင်း ထိုကိစ္စကို အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“သွားတွေ ဆုံးရှုံးရတာ အရမ်းနာကျင်ရလား... ပြီးသွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..."
မော့လောင်တ ကဖြေသည်။
“မနာပါဘူး... မြွေပွေးတွေရဲ့ အရွယ်ရောက်တဲ့ သွားတွေက ညဘက် အိပ်ပျော်တဲ့အချိန်မှာ ပေါက်ပြီးတော့ တစ်ညပဲ ကြာတာ...”
"အာ..."
ယင်ရှောင်ရှောင်း အံ့သြသွားသည်။
အဲ့လောက်မြန်တာလား... ဒါကြောင့် သူ့သွားတွေ ကျိုးပြီး အသစ်တွေပြန်ပေါက်ဖို့ တစ်ညပဲ ကြာတာပေါ့... အခု ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့ ယင်ရှောင်ရှောင်း က တစ်မနက်မှာ နိုးလာပြီး မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန် ဂူကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သူ့သွားတစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရတယ်... ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးက အရမ်းရယ်စရာကောင်းမှာ သေချာတယ်....
မော့လောင်တသည် တောင်ပေါ်မှ အမြန်ဆင်းရန် ၎င်း၏ ပိုမြန်ဆန်သည့် အရှိန်ကို အသုံးပြု၍ ယင်ရှောင်ရှောင်း ကိုင်တွယ်ရန် မြန်ဆန်လွန်းသည့် အမြန်နှုန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မော့လောင်တသည် ထူးဆန်းသော မြွေနှစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ မင်ရှဲ နှင့် ရှုံးဟွီ ဖြစ်သည်။
"ဟင်... မော့လောင်တ နဲ့ ယင်ရှောင်ရှောင်း ... မင်းတို့နှစ်ယောက်ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ..."
ရှုံးဟွီသည် မော့လောင်တနှင့် ယင်ရှောင်ရှောင်း တို့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြေးလာသည်။
မော့လောင်တသည် ရှုံးဟွီ၏ ယဉ်ကျေးသော နှုတ်ခွန်းဆက်မှုကို ပြန်မနှုတ်ဆက်ဘဲ ရှုံးဟွီနှင့် မင်ရှဲ ကို တိုက်ရိုက်မေးမြန်းခဲ့သည်။
"ရှောင်ရှောင်းက သူသွားကိုက်နေတယ်လို့ ပြောတယ်... ဘာဖြစ်တာလဲသိလား..."
"ဟင်... သွားကိုက်တာလား..."
ရှုံးဟွီ၏ ခေါင်းတစ်လုံးသည် ယင်ရှောင်ရှောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ယင်ရှောင်ရှောင်းက ရှုံးဟွီ ကို သူ့သွားများကိုမြင်နိုင်စေရန် ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ရှုံးဟွီသည် ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ သွားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအပေါက်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အပေါက်က ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."
ရှုံးဟွီ က ခပ်တိုးတိုး မေးသည်။
ထို့ကြောင့် ရှုံးဟွီသည် ယင်ရှောင်ရှောင်း၏ သွားကိုက်ရသည့်အကြောင်းကို မသိကြောင်း မော့လောင်တ သိရှိခဲ့သည်။ မော့လောင်တသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ မင်ရှဲထံမှ အကူအညီတောင်းလိုက်ပြီး မင်ရှဲ၏ ခေါင်းကလည်း ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ငါလည်း မသိဘူး...”
မော့လောင်တသည် အလွန်စိတ်ပျက်ကာ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ အရူးပေါက်လေး၏ သွားများသည် အချိန်အတော်ကြာ နာကျင်နေပြီဖြစ်ပြီး ပိုဆိုးပြီးရင်း ပိုဆိုးလာသည်။ မကြာသေးမီက အရူးပေါက်လေး သည် အလွန်အမင်း မစားနိုင်တော့ဘဲ အားနည်းလာသည်။ အလွယ်တကူ ကိုယ်အလေးချိန်တက်လာသော ခန္ဓာကိုယ်က မကြာသေးခင်က ပြန်ပိန်သွားသည်။။
“ဒါပေမယ့် တခြား ထူးဆန်းတဲ့ မြွေတွေက သိတယ်... ငါသူတို့ကို လာဖို့ ပြောလိုက်မယ်..."
အခြားထူးဆန်းသော မြွေများကို ရှာဖွေရန် အဝေးသို့ ပျံသန်းမသွားမီ ရှုံးဟွီ က ပြောခဲ့သည်။
