Ch 1

Ch-1

• April 12 at 11:40 AM

“ဒီမှာ လီရှီးရှီး၊ ဒီစာရွက်စာတမ်းလေး တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ဦး၊ ပြီးရင် ငါ့အတွက် အစီရင်ခံစာတစ်စောင်လောက်ရေးပေး၊ ဒီနေ့ညနေအမီလိုချင်တယ်နော်၊ သွက်သွက်လေးလုပ်ပေး”

နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲဆိုးထားသော အမျိုးသမီးက စားပွဲခုံပေါ်သို့ ဖိုင်တွဲကို ဘုတ်ခနဲပစ်ချလိုက်ရင်း အထက်စီးဆန်သည့်လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“မမချီ၊ မန်နေဂျာကျန်းက အခုလေးတင် အလုပ်တစ်ခုပေးထားလို့။ အဲဒါကလည်း အရေးတကြီးဖြစ်နေတာ၊ ဒီနေ့အပြီးလုပ်ရမှာဆိုတော့ အချိန်မရတော့ဘူး။ မမချီ့အလုပ်ကိုတော့ ကူလုပ်မပေးနိုင်တော့ဘူးထင်တယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာပဲလုပ်လိုက်ပါတော့နော်” 

လီရှီးရှီး နှာခေါင်းပေါ်လျှောကျနေသည့် မျက်မှန်လေးကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာတုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရချိန်တွင် မဒမ်ချီ၏မျက်နှာပေါ်၌ မယုံကြည်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လီရှီးရှီးတစ်ကိုယ်လုံးကို အထက်အောက်စုန်ဆန်ကြည့်လိုက်သည်။

“အလုပ်သင်ဘဝကနေ အတည်ပြုခန့်ထားတာ မကြာသေးတဲ့သူကို မန်နေဂျာကျန်းက ဘာအရေးတကြီးကိစ္စများခိုင်းစရာရှိလို့လဲ”

“အဲဒါတော့ မသိဘူးလေ” လီရှီးရှီး လက်နှစ်ဖက်ကိုဖြန့်ကာ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “မမချီသိချင်ရင် မန်နေဂျာကျန်းကို သွားမေးကြည့်ပါလား”

ချီမိန်ယွီတစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤကိစ္စလေးအတွက်နှင့် မန်နေဂျာကျန်းထံ သွားရောက်မေးမြန်းရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့်အရာမို့လို့ ခြေဆောင့်ကာ မိမိနေရာသို့သာ မကျေမနပ်ဖြင့်ပြန်သွားရတော့သည်။

လီရှီးရှီး အလုပ်စဝင်လာကတည်းမှ ချီမိန်ယွီသည် သူမကိုမျက်မုန်းကျိုးနေခဲ့ခြင်းပင်။ ယခင်က ဤရုံးခန်းထဲ၌ သူမတစ်ဦးတည်းသာ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်သဖွယ်တင့်တယ်နေခဲ့ပြီး အလှအပကြိုက်ကာ ပြင်ဆင်ခြယ်သတတ်သူဖြစ်၍ ရုံးခန်းထဲရှိအမျိုးသားဝန်ထမ်းများ၏ အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်မှုများကို အပြည့်အဝရရှိထားခဲ့သည်။ 

သို့သော် လီရှီးရှီးရောက်လာချိန်မှစ၍ သူမနေရာလေး ဖယ်ရှားခံရမည်ကို စိုးရိမ်လာရ၏။ လီရှီးရှီးမှာ ခေတ်နောက်ကျနေသောမျက်မှန်ဝိုင်းကြီးကို တပ်ဆင်ထားသော်လည်း မျက်လုံးကန်းနေသူများမှလွှဲလျှင် ထိုမျက်မှန်နောက်ကွယ်မှအလှကို မြင်နိုင်ပေသည်။ သွယ်လျကျစ်လျစ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ဖြူဝင်းနုဖတ်နေသော အသားအရေတို့ကြောင့် ထိုမျက်မှန်ဝိုင်းကြီးကပင် သူမအတွက်ချစ်စရာကောင်းသော အဆင်တန်ဆာတစ်ခုလို ဖြစ်နေစေသည်။ 

‘ချစ်စရာကောင်းတယ်တဲ့လား... ဟွန့်... အမြင်ကပ်စရာကောင်းတာ'

မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လှည့်သွားရသော ချီမေယွီကိုကြည့်ရင်း လီရှီးရှီး၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွား၏။ ကုမ္ပဏီ၏ ဝန်ထမ်းဟောင်းတစ်ဦးဆိုသည့် အရှိန်အဝါကိုသုံးကာ အလုပ်ဝင်ကာစ ဝန်ထမ်းသစ်များအပေါ် ဗိုလ်ကျလွှမ်းမိုးချင်သည့် ချီမေယွီ၏အကျင့်စရိုက်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ 

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ယခုရုံးခန်းထဲ၌ ဝန်ထမ်းအသစ်ဆို၍ နှစ်ဦးတည်းသာရှိပြီး ကျန်တစ်ဦးမှခွင့်ယူထားသောကြောင့် သူမကိုအပိုင်စီးကာ အလုပ်များပုံချဖို့ရာ ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုအမျိုးသမီးကို အတိအလင်းရန်မစရဲပေ။ ကုမ္ပဏီသို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ သိပ်မကြာသေးသလို အတည်ပြုဝန်ထမ်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရသည်မှာလည်း တစ်နှစ်ပင်မပြည့်သေးချေ။ 

အလုပ်မလုပ်ချင်လျှင် တန်းထွက်သွားလို့ရသည့် ကြွယ်ဝချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူမဟုတ်သောကြောင့် ဘဝကိုကြိုးကြိုးစားစား ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ရေးအတွက် ယခုအချိန်တွင် ငွေများများရှာထားရန် လိုအပ်ပေမည်။

သူမ၏ရည်မှန်းချက်မှာ ကြီးမားလှသည်။ ငွေကြေးအလုံအလောက် စုဆောင်းမိပါက မွေးရပ်မြေကျေးရွာလေးမှလမ်းများကို ပြုပြင်ဖောက်လုပ်ပေးချင်သည်။ သို့မှသာ ရွာသူရွာသားများ တောင်တန်းကြီးများကိုကျော်ဖြတ်ကာ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် အလွယ်တကူ ထိတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအကြောင်းတွေးမိသည်နှင့် ရင်ထဲ၌ ခွန်အားသစ်များ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာသည်။ ဤနေရာသို့လာရောက်ခြင်းမှာ အလုပ်လုပ်ရန်သာဖြစ်ပြီး မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန်မဟုတ်ပေ။ လစာများများရနေသရွေ့ အမြင်ကပ်စရာကောင်းသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် စိတ်မွန်းကျပ်စရာအလုပ်ခွင်ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ကျောင်းပြီးခါစ ဘွဲ့ရလူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သော သူမအတွက် ယနေ့ခေတ်၏ ပြင်းထန်လှသော အလုပ်အကိုင်ယှဉ်ပြိုင်မှုက ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ်ပင်။ ဘွဲ့ရပညာတတ်များ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ တန်ဖိုးကျဆင်းလာသော်ငြား ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ အကောင်းဆုံးမေဂျာ ဘွဲ့ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဤမြို့ကြီးတွင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အလုပ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အတည်ပြုဝန်ထမ်းဖြစ်ပြီးနောက် လစဉ်ဝင်ငွေမှာ တစ်သောင်းကျော်ရှိလာပြီး အချိန်ပိုကြေးများပါ ပေါင်းထည့်လိုက်လျှင် နှစ်သောင်းကျော်အထိ ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းပြီးခါစ လူငယ်တစ်ဦးအတွက် ထိုပမာဏမှာ အလွန်မြင့်မားသော ဝင်ငွေတစ်ခုဟု ဆိုရပေမည်။

……

အချိန်ပိုဆင်းပြီးနောက် ညောင်းညာကိုက်ခဲနေသောလည်ပင်းကို ဆုပ်နယ်ရင်း ကိုယ်လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ 

ပြတင်းပေါက်မှန်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံး အမှောင်တိတိကျနေပြီဖြစ်၏။ ကောင်းကင်ယံ၌မှေးမှိန်သော ကြယ်ပွင့်အနည်းငယ်ကိုသာ တွေ့ရပြီး သူမ၏မွေးရပ်မြေမှ ကြယ်ရောင်စုံညချမ်းအချိန်များနှင့် လုံးဝကွာခြားနေသည်။ 

ငယ်စဉ်ကဆိုလျှင် ဘိုးဘိုးနှင့်အတူ ခေါင်မိုးပေါ်တက်ကာ လေညင်းခံရင်း ကြယ်လေးများ ရေတွက်ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရမိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဖုန်းမြည်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။ “တီ... တီ...”

ဖုန်းစခရင်ပေါ်ရှိ အမည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်နီးချင်းဒေါ်လေး၀မ်ဖြစ်နေလေသည်။

“ဟယ်လို… ရှီးရှီးလေး၊ ဘာတွေလုပ်နေလဲကွယ်”

လီရှီးရှီးသည် အချိန်ပိုဆင်းနေဆဲဖြစ်သော အခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုံးခန်းပြင်ပသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်ကိုလက်ဖြင့်ကာထားရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့်ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ဒေါ်လေး၀မ်၊ သမီးရုံးမှာ အချိန်ပိုဆင်းနေရတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့အတွက်အလုပ်တွေတော့ ပြီးသွားပါပြီ၊ ခဏနေရင် ကုမ္ပဏီဖယ်ရီကားနဲ့ အဆောင်ကို ပြန်တော့မှာ”

ဘိုးဘိုး ကွယ်လွန်သွားပြီးကတည်းမှ သူမအိမ်မပြန်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အတော်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ရွာမှ ဒေါ်လေး၀မ်ကသာ သူမအပေါ် သံယောဇဉ်ထားကာ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖုန်းဆက်ကာ အခြေအနေကို မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။

“အဟမ်း... အဟမ်း... ရှီးရှီးလေး၊ အဒေါ်က သတင်းကောင်းလေးတစ်ခု ပြောပြချင်လို့”

“သတင်းကောင်းလား၊ ဘာသတင်းကောင်းများလဲဟင်” လီရှီးရှီး အနည်းငယ် နားဝေတိန်တောင် ဖြစ်သွားရသည်။

“အစိုးရကျေးဇူးကြောင့် တို့ရွာလေးထိ ကတ္တရာလမ်းမကြီး ဖောက်လုပ်ပေးလိုက်ပြီလေ၊ အခုဆို လမ်းတွေပွင့်သွားပြီဆိုတော့ တောင်ပေါ်တက်ရတာ အရင်ကလောက် မခက်ခဲတော့ဘူးပေါ့ကွယ်၊ ရွာကလူတွေလည်း ရွာကိုပြန်လာလည်ဖို့ ပြောနေကြတယ်၊ ရွာသူကြီးကလည်း ရွာသူရွာသားတွေအားလုံးကိုစုဝေးပြီး ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးတွေလုပ်ကြဖို့နဲ့ ရွာရဲ့ စီးပွားရေးကို မြှင့်တင်ကြဖို့ အစည်းအဝေးတစ်ခုလုပ်မလို့တဲ့၊ အဲဒါ သမီးလေးကို ကြိုပြောပြထားတာ”

‘တောင်ပေါ်လမ်းကို ဖောက်လုပ်ပြီးသွားပြီတဲ့လား' လီရှီးရှီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှု အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ငယ်ငယ်က ကျောင်းသွားချင်တိုင်း ဘိုးဘိုးက သူမလက်ကိုဆွဲကာ ခေါ်သွားလေ့ရှိ၏။ လမ်းမလျှောက်နိုင်သည့် အရွယ်တုန်းကဆိုလျှင် ဘိုးဘိုး၏ကျောပြင်ပေါ်တွင် လိုက်ပါခဲ့ရသည်။ ကျောင်းတွင် အဆောင်မှာနေခွင့်ရခဲ့သော်လည်း လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အလွန်ခက်ခဲလွန်းသောကြောင့် တစ်ပတ်တစ်ခါ အိမ်ပြန်ရန်ပင် နာရီပေါင်းများစွာ အချိန်ပေးခဲ့ရလေ၏။

“ဒါ အရမ်းကောင်းတဲ့သတင်းပဲ၊ လမ်းတွေကောင်းသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ရွာလေးလည်း သေချာပေါက် တိုးတက်လာတော့မှာပေါ့” 

ပိုက်ဆံရှိလာလျှင် ရွာလမ်းများကို ပြုပြင်ပေးမည်ဟု တွေးတောနေဆဲမှာပင် ဒေါ်လေး၀မ်ထံမှ ဤကဲ့သို့ သတင်းကောင်းမျိုး ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

“ဒါပေါ့ကွယ်... သမီးဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တောင် အိမ်ကကြက်မွေးမြူရေးခြံကို ထပ်ချဲ့ဖို့ တိုင်ပင်နေကြတာ၊ အခုဆို မြို့တက်ပြီး အလုပ်လုပ်စရာမလိုတော့ဘူးလေ၊ သမီးလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သမီးဦးလေးမြို့မှာ အလုပ်သွားလုပ်ရတုန်းက တစ်နှစ်နေလို့တောင် အိမ်တစ်ခေါက်ပြန်လာနိုင်တာမဟုတ်ဘူး”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒေါ်လေး၀မ်၊ သမီးလည်း ခွင့်လေးဘာလေးယူပြီး နောက်ရက်နည်းနည်းနေရင် ရွာကိုပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”

အဆောင်သို့ပြန်သည့် ဖယ်ရီကားပေါ်တွင် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားရင်း ဖုန်းပြောခဲ့သည့်အကြောင်းအရာများကိုသာ ခေါင်းထဲ၌ ထပ်တလဲလဲတွေးတောနေမိသည်။ မိသားစုတိုင်းမှ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးစီ အစည်းအဝေးတက်ရောက်ရမည်ဟု ရွာသူကြီးမှဆိုထားရာ ယခုသူမတို့မိသားစုတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့၏။ တကယ်တမ်းဆိုလျှင် ပြန်မသွားလျှင်လည်း ပြဿနာတော့မရှိပေ။ 

အဝေးရောက် လူငယ်အများစုမှာ ရွာသို့ ပြန်မလာနိုင်ကြချေ။ သို့သော်လည်း ဤတစ်လလုံးအလုပ်ပိနေခဲ့သဖြင့် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နှစ်စဉ်ခွင့်ကို အသုံးချပြီး မွေးရပ်မြေသို့ပြန်ကာ အနားယူသင့်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးမှိတ်ကာ နားနေသည့် သူမ၏ပုံစံကြောင့် ဘေးခုံတွင်လာထိုင်ကာ စကားစမြည်ပြောရန် သတ္တိမွေးနေသော အမျိုးသားဝန်ထမ်းလေးမှာ အခွင့်အရေး မရတော့ချေ။ 

လှပကျော့ရှင်းသည့် မိန်းကလေးမှာ မျက်လုံးပင်မဖွင့်နိုင်လောက်အောင် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသည်ကို မည်သူကများ သွားရောက်နှောင့်ယှက်ရက်ပါ့မည်နည်း။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လီရှီးရှီးတစ်ယောက် မျက်လုံးဖွင့်မလာခဲ့ပေ။ မကြာမီမှာပင် ကုမ္ပဏီအဆောင်ရှေ့သို့ ဖယ်ရီကားလေး ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။ လီရှီးရှီးလည်း မျက်လုံးဖွင့်ကာ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

“လီ... လီရှီးရှီး၊ နိုးပြီလား၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အရမ်းအိပ်ချင်နေတဲ့ပုံစံဖြစ်နေလို့၊ မြန်မြန်ပြန်ပြီး နားလိုက်တော့နော်” ဘေးခုံမှ အမျိုးသားလေးမှာ စကားပြောရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို အမိအရဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့... သွားလိုက်ပါဦးမယ်”

လီရှီးရှီးသည် ခပ်တိုတိုသာနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အဆောင်တွင်းသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်သွားလိုက်သည်။ ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ဝန်ထမ်းလေးဦး တစ်ခန်းတည်းအတူနေထိုင်ရပြီး သူမ၏ဌာနမှာတော့ သူမတစ်ဦးတည်းသာပါဝင်၏။

ကံကောင်းသည်မှာ အဆောင်နေသူအားလုံးက ဘွဲ့ရခါစလူငယ်လေးများချည်းဖြစ်နေသဖြင့် အပြောအဆို၊ အနေအထိုင်အဆင်ပြေကာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုရယူရန် လွယ်ကူခဲ့သည်။

“ဟေး... ရှီးရှီးလေး၊ ပြန်ရောက်ပြီလား၊ နင့်ဌာနက ဘာလို့ အမြဲတမ်းအချိန်ပိုဆင်းနေရတာလဲဟင်၊ ငါ အခုလေးတင် ပဲတီစိမ်းပြုတ်ထားတာ၊ ပူပူနွေးနွေးလေး တစ်ပန်းကန်လောက် သောက်မလား” မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ကောင်မလေးက လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“သောက်မယ်လေ၊ ဒီနေ့ညစာမစားရသေးလို့ ဗိုက်ထဲမှာ ဟာတာတာဖြစ်နေတာကြာပြီ” လီရှီးရှီး ဗိုက်ကိုပွတ်ရင်း ရွှင်လန်းစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“နင်တို့ဌာနက အဲဒီလောက်တောင် အလုပ်များနေတာလား၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူးလေ၊ နင့်ဆံပင်လေးတွေက ဒီလောက်တောင် ထူထဲနေသေးတာ၊ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက်တော့ ကောင်းကောင်း ခံနိုင်ပါသေးတယ်”

အခြားကောင်မလေးတစ်ဦးက လီရှီးရှီး၏သန်စွမ်းထူထဲသော ဆံကေသာကို အားကျသည့်အကြည့်ဖြင့် ငေးမောကြည့်နေသည်။ ထိုဆံပင်အုံက သူမဆံပင်ထက်ပင် နှစ်ဆလောက် ပိုများနေလောက်ပေမည်။ လီရှီးရှီး သူမ၏ဆံပင်များကို အလိုလိုလှမ်းကိုင်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ဆံပင်များသာ ကျွတ်သွားခဲ့လျှင် မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကျောချမ်းသွားရ၏။ 

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးများကို ခေါင်းထဲမှချက်ချင်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ငွေရှာဖို့သာမဟုတ်လျှင် ညနက်သည့်တိုင်အောင် အချိန်ပိုဆင်းချင်မည်လော။ အခုတော့ အိမ်ကိုပြန်ပြီး ရွာလေး၏ အခြေအနေကို အရမ်းကြည့်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။ 

စိုက်ပျိုးရေးရုပ်သံလိုင်းမှလာလေ့ရှိသည့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုဆီသို့အစီအစဉ်ကို သူမအမြဲတမ်းကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။ လူငယ်များ မိမိတို့၏မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လည်အခြေချကာ ကြိုးစားပမ်းစားအလုပ်လုပ်ရင်း ဇာတိမြေဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် မည်သို့စွမ်းဆောင်ကြသည်ကို ကြည့်ရှုရသည်မှာ သူမအတွက် အလွန်ကြည်နူးဖွယ်ရာကောင်းသော မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။