Ch 6

Ch-6

• April 12 at 11:45 AM

(ဘာသာပြန်သူအမှာစာ။ ။ မြန်မာမူပြုလို့ မလွယ်သည်များကို အခြေအနေအရ Engလိုပဲအသုံးပြုသွားပါမည်)

လီရှီးရှီး သေချာလေ့လာကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး သင့်တော်နေသည်။ ရှေ့ခန်းတွင် လူငါးယောက်ခန့် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နိုင်ပြီး အနောက်ဘက်တွင်လည်း သာမန် ဆီတင်ကားများထက် ပစ္စည်းများ ပိုမိုတင်ဆောင်နိုင်သော နေရာလွတ်ကျယ်ကြီး ရှိနေသည်။

သို့သော် အနောက်ဘက်က အမိုးမပါဘဲ ပွင့်နေသဖြင့် သူမက မေးလိုက်သည်။ “ဒီပစ်ကပ်ကားရဲ့ အနောက်ဘက်က ပစ္စည်းတွေကျတော့ မိုးရွာရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အကုန်ရေစိုကုန်မှာပေါ့”

“ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အမိုးစွပ်လေးပါပါတယ်ခင်ဗျာ၊ အဲဒါလေး စွပ်လိုက်ရုံပါပဲ၊ သိပ်ကိုအဆင်ပြေပါတယ်” ရှောင်ချိုက်က အမိုးစွပ်ပုံစံကို လက်တွေ့ပြသပေးလိုက်သည်။

“အင်း... တကယ်အဆင်ပြေသားပဲ”

“ဈေးနှုန်းကရော ဘယ်လောက်လောက်ရှိမလဲ”

ကောင်မလေးက ဝယ်ယူရန် စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ချိုက်သည် သူမကို အမြန်ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကားအကြောင်း ဖော်ပြထားသော လက်ကမ်းစာစောင်တစ်ခု သွားယူပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချိုက်က ဖောက်သည်အတွက် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းပင် သွားရောက်ဖျော်ပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက မလိုအပ်ဘဲ အကြံဝင်ပေးလေသည်။ “အချိန်တွေ ဖြုန်းမနေပါနဲ့ကွာ၊ ဒီကောင်မလေးပုံစံက ဈေးလာမေးရုံ သက်သက်ပါပဲ၊ အရောင်းသမားဆိုတာ အကဲခတ်တတ်ဖို့နဲ့ ဖောက်သည်ကို ရွေးချယ်တတ်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ”

“လူတိုင်းကို လိုက်ဧည့်ခံနေရင် အချိန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်လိမ့်မယ်။ မင်းကြည့်စမ်း၊ အခုထိ ကားတစ်စီးမှ မရောင်းရသေးဘူးလေ၊ သတိထားဦး၊ မန်နေဂျာ ထပ်ဆူတာ ခံရလိမ့်မယ်”

ရှောင်ချိုက်သည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားကာ ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကူ... ဒီကောင်မလေးက တကယ်ကားဝယ်ချင်တဲ့ပုံစံ ပေါက်နေလို့ပါ”

သို့သော် အစ်ကိုကူက ခေါင်းခါပြရင်း “သူ့ပုံစံက အလုပ်ဝင်ခါစ ကောင်မလေးနဲ့ပဲ တူတယ်၊ မိဘတွေသာ ပါလာရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့ကွာ၊ ဝီချက် အကောင့်လေးတောင်းပြီး ဆက်ဆက်သွယ်လို့ ရသေးတယ်၊ အခုက ဆိုင်မှာလည်း လူများလာပြီဆိုတော့ သူ့ဆီမှာအချိန်သိပ်မဖြုန်းပါနဲ့”

အစ်ကိုကူက စေတနာဖြင့် ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ချိုက် သိသဖြင့် ပြန်မငြင်းတော့သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်အမြင်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

“ဒီမှာကြည့်ပါ အစ်မ... ဒီပစ်ကပ်ကားအတွက် ရွေးချယ်စရာ မော်ဒယ်လ် အနည်းငယ်ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ အစ်မကို 2-wheel drive မော်ဒယ်လ်တွေ မညွှန်းချင်ဘူး။ အစ်မက တောင်ပေါ်လမ်းတွေမှာ မောင်းရမယ်ဆိုတော့ 4-wheel drive ကို ပိုပြီးအကြံပေးချင်ပါတယ်”

“ဒီ 4-wheel drive အော်တို သက်တောင့်သက်သာ မော်ဒယ်လ်က ယွမ် ၁၆၆,၈၀၀ ပါ၊ ပြီးတော့ 4-wheel drive အော်တို ပရီမီယံမော်ဒယ်လ်ကတော့ ယွမ် ၁၈၂,၈၀၀ ဖြစ်ပါတယ်"

“အဓိက ကွာခြားချက်တွေကတော့၊ (ဘာညာပေါ့ဗျာ)... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အပေါ်ထပ်ဂိုဒေါင်ထဲမှာ အပြာရင့်ရောင် 4-wheel drive အော်တို သက်တောင့်သက်သာမောင်းလို့ရတဲ့ မော်ဒယ်လ် ပစ်ကပ်ကားတစ်စီး ရှိပါတယ်။ အစ်မကို သွားပြပေးလို့ ရပါတယ်”

ဂိုဒေါင်သို့ ရောက်ပြီးနောက် လီရှီးရှီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “ဒီအရောင်က သာမန်ပဲ၊ ကျွန်မက အဖြူရောင်လေး ဝယ်ချင်တာ”

“ဒီအရောင်လေးက သိပ်လှတာ၊ လူတော်တော်များများလည်း ဒီအရောင်ကိုပဲ ရွေးကြပါတယ်၊ အဖြူရောင်ဆိုရင်တော့ ကြိုမှာရမှာမို့လို့ အခု စရန်ငွေပေးထားမယ်ဆိုရင်တောင် ကားရဖို့ အနည်းဆုံး တစ်လကျော်လောက် စောင့်ရပါလိမ့်မယ်”

လီရှီးရှီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်းနေသည့် အရိပ်အယောင်များကို မြင်သောအခါ ရှောင်ချိုက်က ဆက်ပြောသည်။ 

“အစ်မ... အရောင်ကို သဘောမကျဘူးဆိုရင် အချိန်မရွေး ဆေးပြန်မှုတ်လို့ ရပါတယ်ဗျ၊ ယွမ် တစ်ထောင်လောက်ပဲ ကုန်မှာပါ၊ အကယ်၍ ဒီနေ့ပဲ ဝယ်မယ်ဆိုရင် အစ်မအတွက် ယွမ်တစ်ထောင်တန် ဆီကတ်လေးတစ်ခု လက်ဆောင်ထည့်ပေးဖို့ မန်နေဂျာဆီမှာ ကျွန်တော်တောင်းဆိုပေးပါ့မယ်”

ဤအပြာရင့်ရောင် ပစ်ကပ်ကားသည် သူတို့ကုမ္ပဏီ၏ ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ခြောက်လကျော်ပြီဖြစ်သည်။ ရက်ပိုကြာလေ သိုလှောင်ခများ ပိုမိုကုန်ကျလေ ဖြစ်၏။ 

ပစ်ကပ်ကား ဝယ်ယူလိုသော ဖောက်သည်ဆိုသည်မှာလည်း ရှားပါးလှသဖြင့် ရှောင်ချိုက်သည် အမြန်အဆန်ပင် အရောင်းအဝယ်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လီရှီးရှီးသည် ဇာတိရွာရှိ သူမ၏အိမ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်မည့်ကိစ္စကို တွေးတောလိုက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် တောင်ပေါ်တောင်အောက် မကြာခဏ အသွားအလာလုပ်ရမည်မှာ သေချာသည်။ 

ထို့ကြောင့် ကားကို စောစောရလေ ပိုကောင်းလေပင်။ အပြာရင့်ရောင်ကို ယူပါက ယွမ်တစ်ထောင်တန် ဆီကတ်လည်း ရဦးမည်။ ထို့အပြင် အရောင်မှာလည်း ကြည့်လေ ကြည့်လေ ပို၍ မျက်စိပသာဒဖြစ်လာလေပင်။

ထို့နောက် ငွေကြေးလျှော့ပေါ့မှုများ ထပ်မံရနိုင်ဦးမလားဟု သူမ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ဈေးဆစ်မှုများ အပြန်အလှန် ပြုလုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအပြာရင့်ရောင် ပစ်ကပ်ကားကို ယွမ် ၁သိန်း၆သောင်း ဖြင့် ဝယ်ယူရန် လီရှီးရှီး သဘောတူလိုက်သည်။ 

ကားအရောင်းပြခန်းမှ ယွမ် ၂၀၀၀ တန် ဆီကတ်တစ်ကတ်၊ အခမဲ့ ကားပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု ငါးကြိမ်နှင့် အမည်းရောင်ကားမှန်ကပ်တို့ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

“ဒီကားအတွက် ငွေချေမယ့်ကိစ္စကို ဘယ်လိုစီစဉ်ထားပါသလဲ ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ သုံးနှစ် အရစ်ကျစနစ်လေးလည်း ရှိပါတယ်၊ အဲဒီအကြောင်း ရှင်းပြပေးရမလား”

“မလိုပါဘူး၊ အပြည့်ချေလိုက်ပါ့မယ်” လီရှီးရှီးသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်ကာ လက်ကာပြလိုက်သည်။

ရှောင်ချိုက်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။ 

‘တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့မရတာပဲ။ နောက်ဆိုရင် ဘယ်ဖောက်သည်ကိုမှ အထင်မသေးမိအောင် သတိထားရမယ်’ ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူလည်း ကားတစ်စီး ရောင်းထွက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ယာဉ်မှတ်ပုံတင်ရုံးမှာ အရောင်းပြခန်းနှင့် မဝေးလှပေ။ ငွေချေပြီးနောက် ရှောင်ချိုက်သည် လီရှီးရှီးအား လိုင်စင်နံပါတ်ပြားရွေးချယ်ရန်နှင့် ကားမှတ်ပုံတင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာ နှစ်နာရီအတွင်း အားလုံးပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

ကားစတင်မောင်းနှင်ချိန်တွင် လီရှီးရှီးသည် အနည်းငယ် ကတုန်ကယင်ဖြစ်နေသော်လည်း များမကြာမီမှာပင် အသားကျသွားခဲ့သည်။ ကားမှန်ကပ်ရန်အတွက် နောက်နေ့မှသာ ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဓာတ်ဆီဆိုင်တွင် ဆီဖြည့်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းလေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အခန်းထဲရောက်သည်နှင့် လီရှီးရှီးသည် အနီးအနားရှိ အိမ်အလှဆင်ကုမ္ပဏီများကို စတင်ရှာဖွေလိုက်ပြီး ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သွားရောက်လေ့လာရန် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကောင်းမွန်သော ကုမ္ပဏီအချို့ကို ရွေးချယ်ထားလိုက်သည်။

ကုမ္ပဏီအချို့၏ ကုန်ကျစရိတ်နှင့် လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံများကို နှိုင်းယှဉ်လေ့လာပြီးနောက် လီရှီးရှီးသည် လိုအပ်လာချိန်တွင် ဆက်သွယ်နိုင်ရန် ၎င်းတို့အားလုံးကို ဝီချက်တွင် ထည့်သွင်းထားလိုက်သည်။

……

“ဟင်... ဒါဘယ်သူ့ကားလဲ၊ ငါတို့ရွာမှာ ကားရှိတဲ့သူ သိပ်မရှိပါဘူး၊ လမ်းအသစ်ဖောက်ပြီးကတည်းက ဧည့်သည်တွေများ လာနေကြပြီလား” ဦးလေးဝမ်သည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် နေပူဆာလှုံနေစဉ် အဝေးမှ မောင်းနှင်လာသော အပြာရင့်ရောင် ပစ်ကပ်ကားလေးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

“ဦးလေးဝမ်... သမီးပြန်ရောက်ပြီ” ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် လီရှီးရှီးသည် ဦးလေးဝမ်ထံသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “သမီး လီတောင်တန်းမှာပဲ အပြီးနေတော့မလို့၊ တောင်ပေါ်မှာ လယ်ယာအိမ်လေးတစ်ခု ဖွင့်ချင်လို့လေ”

ဦးလေးဝမ်မှာ လီရှီးရှီးစကား၏ နောက်ပိုင်းတစ်ဝက်ကိုပင် သေချာနားမထောင်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏အာရုံများမှာ ပစ်ကပ်ကားပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

“ရှီးရှီးလေး... ဒီကားက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ” ဦးလေးဝမ်သညခ ကြမ်းတမ်းသောလက်များဖြင့် ရှေ့ရှိ ကားသစ်လေးကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်နေမိသည်။ ဤဒေသမှာ ဆင်းရဲကြသဖြင့် ကားဝယ်စီးနိုင်သူဆိုသည်မှာ ခပ်ရှားရှားပင်။

လီရှီးရှီး ခေတ္တမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီး ထီပေါက်သည့်ကိစ္စကို မပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဦးလေးဝမ်ကို မယုံကြည်၍မဟုတ်ဘဲ အရက်သောက်ပြီးချိန်တွင် အမှတ်တမဲ့ နှုတ်ချော်ပြောမိကာ ပြဿနာများ ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

“ဒီကားကို အတိုးမဲ့ အရစ်ကျစနစ်နဲ့ ဝယ်လာတာပါဦးလေးဝမ်” သူမက ထိုသို့သာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အတိုးမဲ့အရစ်ကျဆိုတာ ဘာလဲကွ” ဤဝေါဟာရအသစ်များကို နားမလည်သော ဦးလေးဝမ်က မေးလိုက်သည်။

“အာ... အစပိုင်းမှာ ငွေတစ်ပြားမှပေးစရာမလိုဘဲ ကားကို အိမ်ပြန်မောင်းလာလို့ ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် လစဉ်လတိုင်း ဘဏ်ကို ငွေသွင်းရတယ်လေ”

‘ငွေမလိုဘူး’ ဟူသော စကားကို ကြားသည်နှင့် ဦးလေးဝမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ “ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုးလည်း ရှိသလား၊ ဒါပေမယ့်... လစဉ်လတိုင်း ဘဏ်ကို ငွေသွင်းရမယ်ဆိုတော့ အတိုးတွေဘာတွေ ပေးရဦးမလား”

“အခြေအနေပေါ် မူတည်တယ် ဦးလေးဝမ်ရဲ့၊ တစ်ခါတလေကျရင် အတိုးလွတ်တဲ့ မူဝါဒတွေရှိတယ်။ အဲဒါဆိုရင် ပထမနှစ်အနည်းငယ်မှာ အတိုးပေးစရာမလိုဘူး၊ ဒါပေမယ့် သတ်မှတ်ထားတဲ့နှစ်တွေကျော်သွားရင်တော့...”

ဦးလေးဝမ်မှာ ဤအထူးဝေါဟာရများကို နားမလည်နိုင်တော့သဖြင့် ချီးကျူးစကားသာ ဆိုလိုက်ရတော့သည်။ “ငါတို့ရွာရဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူပီသပါပေတယ်၊ နင်ပြောနေတာတွေကို ငါ နားတောင်မလည်တော့ဘူး”

လီရှီးရှီး “......”

‘ဒါက ချီးကျူးတာလား၊ ဘာလို့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရတာလဲ’ သို့သော် ဦးလေးဝမ်မှာ ကြက်စာကျွေးရန် လိုသေးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး စကားသိပ်မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။

လီရှီးရှီးသည်လည်း လုပ်စရာရှိနေသေးသဖြင့် ရွာလူကြီးထံသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ရွာလူကြီး” ကျေးရွာကော်မတီရုံးသို့ ရောက်သည်နှင့် လီရှီးရှီးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကျေးရွာကော်မတီရုံးဆိုသည်မှာ သာမန် အုတ်ကြွပ်အမိုးအိမ်လေးတစ်လုံးသာဖြစ်ပြီး အတွင်းအပြင်ကို အဖြူရောင်ဆေးသုတ်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် လင်းလက်နေသည်။

“အို... ဒါ အဘိုးလီရဲ့ မြေးမလေး ရှီးရှီး မဟုတ်လား။ မတွေ့တာတောင်ကြာပြီ၊ အတော်လေးကြီးလာပါလား”

လီရှီးရှီး အနည်းငယ် အနေခက်သွားကာ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်တွေးလိုက်မိသည်။ “အဘိုးကြီး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရွာမှာ အစည်းအဝေးလုပ်တုန်းကတောင် ငါ့ကိုမမြင်ဘူးလား”

သို့သော် သူမက ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ပွင့် ဖန်တီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရွာလူကြီး... သမီး မေးချင်တာလေးရှိလို့ပါ၊ ဒီလိုပါ... သမီးက အိမ်ကိုဖြိုပြီး ပြန်ဆောက်ချင်လို့"

“အိမ်မှာ လယ်ယာအိမ်လေး ဖွင့်မလို့လေ၊ ပြီးတော့ အိမ်ဘေးက မြေကွက်အလွတ်လေးတွေမှာလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ဖို့ ငှားချင်လို့ပါ၊ အဲဒီအတွက် ဘာလုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ လိုအပ်မလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွာလူကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရွာသားများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို အလွန်ဝမ်းမြောက်မိသော်လည်း လီရှီးရှီးသည် သူတို့ဒေသမှ ရှားရှားပါးပါး ထွက်ပေါ်လာသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ 

ထို့ကြောင့် မိမိ၏ သြတ္တပ္ပစိတ်အရ မြို့ကြီးပြကြီးတွင် နေထိုင်ခြင်းထက် ဇာတိရွာတွင် နေထိုင်ခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု သူမပြောထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။