Ch 10

Ch-10

• April 12 at 11:48 AM

“ဟင်းတွေလာပြီ၊ ဟင်းတွေလာပြီ... အားလုံးပဲ စားနှင့်ကြတော့နော်၊ သမီး နောက်ဖေးမှာ သွားကူလိုက်ဦးမယ်”

စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများအားလုံးမှာ ဒေသထွက်ကုန်ကြမ်းများကိုသာ အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။ 

ရွာတွင် စိုက်ပျိုးမွေးမြူထားသည်များအပြင် ဦးလေးတာ့ယုံ ရွာနောက်ဘက်ချောင်းထဲမှ ဖမ်းလာခါစ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ငါးအနည်းငယ်တို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ ယနေ့ည ညစာအဖြစ် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ထင်းမီးဖြင့် ချက်ထားသော ကြက်သားဟင်း၊ ယုန်သားအစပ်ကြော်၊ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ကြက်ဥမွှေကြော်...၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော စားပွဲသောက်ပွဲကြီး မဟုတ်သော်ငြား အားလုံး၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်အားရမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ 

ဟင်းလျာများ၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့က လေထုထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး သွားရည်ယိုစရာ ကောင်းလှသည်။

“ရှီးရှီးလေး စားဖိုမှူးငှားမယ်ဆိုတုန်းက ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿ ဖြုန်းနေတယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့တာ၊ အခုကြည့်ရတာ ဒီလူ့လက်ရာက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ”

“ငါတို့လို အိမ်ရှင်မတွေချက်တာနဲ့ ဘယ်လိုမှ ယှဉ်လို့မရဘူး၊ ဒီကြက်ဥမွှေကြော်ကို ဘယ်လိုများကြော်ထားလဲမသိဘူး၊ တကယ့်ကို နူးညံ့အိစက်နေတာပဲ”

ကျန်းဖျင် ဟင်းချက်ပြီးသွားသောအခါ လီရှီးရှီးက သူ့ကိုပါ ထမင်းဝိုင်းတွင် အတူဝင်စားရန် ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်လုတ် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ အရသာမှာ တကယ်ကို အံ့မခန်းပင်။ 

ယခင်အလုပ်လုပ်စဉ်က သူဌေးခေါ်သွားလေ့ရှိသည့် သီးသန့်စားသောက်ဆိုင်ကြီးများမှ လက်ရာများနှင့် လုံးဝယှဉ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု လီရှီးရှီး ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒါတောင်မှ B အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလား၊ S အဆင့်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြစရာ ကောင်းနေမလဲမသိဘူး၊ ဦးလေးကျန်းရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက ငါ့ရဲ့ ဖမ်းလ်ဟောက်စ်လေးအတွက် လုံလောက်ရုံတင်မကဘူး၊ ပိုတောင်ပိုနေသေးတယ်' သူမစိတ်ထဲမှ ကြိတ်တွေးရင်း ကျေနပ်နေမိသည်။ 

သူမ၏ ဖမ်းလ်ဟောက်စ်လေးကို နာမည်ကြီးပြီး အောင်မြင်သည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်လာစေရန် ဤကဲ့သို့သော အရည်အသွေးမြင့်မားမှုက မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်မဟုတ်လော။

ညစာစားပြီးနောက် အဒေါ်ကြီးများက နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်သို့ဝင်ကာ ပန်းကန်များကို အလုအယက် ကူဆေးပေးကြသည်။ လီရှီးရှီး ဘယ်လိုမှ တား၍မရတော့ချေ။

“ရှီးရှီးလေး... လူငှားဖို့လိုသေးလား၊ ဒေါ်လေးတို့က အသက်သာကြီးတာ၊ အားအင်တွေက အပြည့်ရှိသေးတယ်၊ ပန်းကန်ဆေးတာတို့၊ ကြမ်းတိုက်တာတို့ဆိုတာ လွယ်လွယ်လေးပါ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်... အန်တီလည်းလုပ်နိုင်တယ်နော်”

ဤအဒေါ်ကြီးများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်တွင် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများဖြင့်သာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြသူများဖြစ်သည်။ 

အကယ်၍ အိမ်အနီးအနားတဝိုက်တွင် အလုပ်တစ်ခုရမည်ဆိုပါက သူတို့အတွက် ပို၍ပင် အဆင်ပြေပေမည်။

လီရှီးရှီးက အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အကယ်၍ အလုပ်များလာပါက သူတို့ကို နေ့စားခပေးပြီး အလုပ်ခေါ်မည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောတူလိုက်သည်။ 

ထို့အပြင် သူတို့စိုက်ခင်းများမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် မွေးမြူထားသော ကြက်များကိုလည်း ပုံမှန်ဝယ်ယူပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

…

သုံးလပြည့်ရန် နီးကပ်လာသော်လည်း ဧည့်သည် တစ်ယောက်မျှ မလာသေးပေ။ လီရှီးရှီးက ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် မေးထောက်လျက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိသည်။

သူမ အရမ်းများ အကောင်းမြင်လွန်းနေခဲ့ခြင်းလော။ ဖမ်းလ်ဟောက်စ်ဖွင့်ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိဘဲ မှော်ဆန်သည့် အက်ပ်တစ်ခုကြောင့် အလုပ်ထွက်ပြီး ရွာပြန်လာခဲ့ခြင်းသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်တစ်ခုများ ဖြစ်နေမည်လော။ 

ဖွင့်လှစ်ပြီး ရက်အတော်ကြာသည်အထိ ရွာသားများမှလွဲ၍ ပြင်ပဧည့်သည် တစ်ယောက်မျှ မရောက်လာခဲ့ချေ။

ထိုစဉ် သူမ၏ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ လူသုံးယောက် ရုတ်တရက် ဝင်လာကြသည်။ မိသားစုတစ်စုနှင့် တူသည်။ 

လူကြီးနှစ်ယောက်နှင့် ကလေးတစ်ယောက်ပင်။

“ဖေဖေ၊ မေမေ... သား အိမ်သာသွားချင်တယ်။ မအောင့်နိုင်တော့ဘူး”

ကောင်လေးက ဗိုက်ကိုဖိလျက် အပြေးအလွှားဝင်လာသည်။ သူ့မိဘများကလည်း အနောက်မှ ကပ်ပါလာ၏။ သူတို့သည် ဧည့်ကြိုကောင်တာမှ လူကိုမြင်သည်နှင့် အလျင်စလို မေးလိုက်ကြသည်။

“မင်္ဂလာပါအစ်မ... အိမ်သာက ဘယ်နားမှာလဲဗျ၊ ကျွန်တော့်သား ဗိုက်နာနေလို့၊ အရမ်းအရေးတကြီးဖြစ်နေလို့ပါ”

‘သူတို့က စားဖို့သောက်ဖို့၊ တည်းခိုဖို့ လာကြတာ မဟုတ်ဘူးပဲ' လီရှီးရှီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ဟိုဘက်မှာပါ၊ အဝင်ဝကတည်းက မတွေ့ခဲ့ဘူးလား”

စကားဆုံးသည်နှင့် ကောင်လေးက အိမ်သာရှိရာသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လီကျီဖျင်က သူ၏ဇနီးနှင့် သားကိုခေါ်ကာ ဇာတိရွာသို့ ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒုတိယဘိုးလေး ကွယ်လွန်သွားသဖြင့် နာရေးအတွက် ပြန်လာရခြင်းဖြစ်သည်။ 

သို့သော် ရွာသို့မရောက်မီ သူ၏သားက ရုတ်တရက် ဗိုက်နာလာမည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ အစကတော့ တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက် လူသူကင်းမဲ့နေသဖြင့် လူသူကင်းရှင်းသည့် နေရာတစ်ခုရှာပြီး ကိစ္စရှင်းခိုင်းရန် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။

သို့သော် သူ၏သားက အရှက်ကွဲမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လုံးဝလက်မခံခဲ့ပေ။ လူမြင်သွားလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ 

လီကျီဖျင် ကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်မကြာမီ ရွာတစ်ရွာကို ဖြတ်သွားရမည်ကို သတိရကာ ရွာသားတစ်ဦးဦးထံမှ အိမ်သာငှားသုံးရန် တွေးထားလိုက်သည်။

အကွေ့တစ်ခုကို ကျော်လိုက်သည်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် “လီရှန်း ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်” ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ 

ဤမျှ ခေါင်ဖျားသော နေရာတွင် ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ် တစ်ခု ဖွင့်ထားသည်လော။ 

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤနေရာမှာ အိမ်သာရှိရမည်။ ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း သာမန်ရွာသားတွေ၏ အိမ်များထက် ပိုသန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေမည်မှာ သေချာသည်ဟုတွေးမိကာ လီကျီဖျင်က ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်အဝင်ဝတွင် ကားကို အမြန်ရပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကားသေချာမရပ်သေးခင်မှာပင် သူ၏သားက အိမ်သာရှာရန် အလောတကြီး ဆင်းပြေးတော့သည်။ တကယ်ပဲ မအောင့်နိုင်တော့သည့် ပုံပင်။ 

သူနှင့် သူ၏ဇနီးကလည်း အခွင့်အရေးရခိုက် အိမ်သာဝင်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

သူ၏ဇနီးဖြစ်သူက အနည်းငယ် ရွံရှာဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းကိုပိတ်ကာ အမြန်ပြီးအောင် လုပ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသည်။ သို့သော် အိမ်သာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး အနံ့အသက်ဆိုးများ လုံးဝမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ 

သူမက လီကျီဖျင်နှင့် လက်ထပ်မည့်နှစ်တွင် လီကျီဖျင်၏ဆွေမျိုးများကို ထမင်းစားဖိတ်ရန် တစ်ခေါက်သာ ဤရွာသို့ ရောက်ဖူးသည်။ 

လီကျီဖျင်၏ မိဘများက စောစောစီးစီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့သဖြင့် သူက ယောက္ခမအိမ်တွင်သာ ဇနီးသည်နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကမှ စီးပွားရေး အဆင်ပြေလာပြီး အိမ်ဝယ်ကာ ယောက္ခမအိမ်မှ ခွဲထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ဤနေရာသို့ လာခဲ့ရသည့် အချိန်များကို သူမ ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။ 

ထိုအချိန်က ဤလမ်းမကြီး မရှိသေးပေ။ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရပြီး လီကျီဖျင်၏ ဇာတိရွာသို့ရောက်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရသည်။ 

ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော အိမ်ကို သည်းခံနိုင်သော်လည်း ကြွက်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ ထို့အပြင် ထိုနေရာရှိအိမ်သာများက အလွန်ညစ်ပတ်ပြီး နံစော်နေသည့်အခါ သူမ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ရသည်။ 

ထိုအချိန်မှစ၍ လီကျီဖျင်နှင့်အတူ ဤရွာသို့ တစ်ခါမှ ပြန်မလာဖြစ်တော့ပေ။

အစကတော့ ယောကျာ်းဖြစ်သူ၏ ဒုတိယဘိုးလေး နာရေးအတွက် သူမလိုက်လာရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သားဖြစ်သူ ဖန်ဖန်က ဖခင်၏ ဇာတိရွာသို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးခဲ့ချေ။ 

ထို့အပြင် လီကျီဖျင်ကလည်း ဖန်ဖန်ကို သူငယ်ငယ်က မြစ်ထဲတွင် ငါးဖမ်း၊ ပုစွန်ဖမ်းခဲ့သည့် ပုံပြင်များကို ပြောပြလေ့ရှိရာ ဖန်ဖန်က ဖခင်၏ဇာတိရွာကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေပြီး အတင်းလိုက်မည်ဟု ပူဆာတော့သည်။

သားဖြစ်သူက လိုက်ချင်နေမှတော့ မိခင်ဖြစ်သူအနေဖြင့် စိတ်မချနိုင်သည်မှာ သဘာဝပင်။

ထို့ကြောင့် သူမသည်လည်း မတတ်သာဘဲ လိုက်လာခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ လမ်းများ ဖောက်လုပ်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ကားပေါ်မှဆင်းကာ လမ်းလျှောက်စရာ မလိုတော့ပေ။ 

ဤအချက်က သူမ၏စိတ်ကို အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားစေသည်။ ဤဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျေးလက်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အစီအစဉ်တစ်ခုခုကြောင့် ဤဒေသလေး တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ယခင်ကလောက် ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။

ဖန်ဖန် အိမ်သာထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင်တော့ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပုံရသော်လည်း သူ၏ဗိုက်ထဲမှ အသံများမြည်လာတော့သည်။ ထို့ကြောင့် ဖခင်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ဖေဖေ... သားဗိုက်ဆာပြီ”

လီကျီဖျင်က နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့်ဆိုလျှင် ရွာသို့ရောက်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် သားဖြစ်သူကို အောင့်ထားစေချင်နေသည်။ 

သို့သော် သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူက ဝင်ပြောလာတော့သည်။

“ရှင်က ဆွေမျိုးတွေကို ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှ ရောက်မယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အခုက ဆယ့်နှစ်နာရီတောင် ထိုးနေပြီ၊ သူတို့စားသောက်ပြီးလောက်ရောပေါ့”

“ရွာရောက်တဲ့အထိ စောင့်နေရရင် ထမင်းဟင်းချက်ဖို့ အချိန်ယူရဦးမယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဖုန်ဖုန်တော့ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သေသွားလိမ့်မယ်၊ ရှင်က သားကို မသနားပေမယ့် ကျွန်မက သနားတယ်”

“အပြင်မှာ ထမင်းစားလို့ရတယ်လို့ ရေးထားတာ တွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒီမှာပဲ စားသွားကြရအောင်”

လီကျီဖျင်က အနည်းငယ် အားနာဟန်ဖြင့် ခွန်းတုန့်ပြန်လိုက်၏။

“ကားထဲမှာ ကွတ်ကီးတွေ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား၊ ဖုန်ဖုန်ကို အဲ့ဒါလေး အရင်ကျွေးထားလိုက်ပါလား၊ မင်းကလည်း အရမ်း ပိုလွန်းပါတယ်ကွာ”

သို့သော် ဖန်ဖန်က ဖခင်စကားကို မထောက်ခံခဲ့ချေ။

“သား ကွတ်ကီး မစားချင်ဘူး၊ ကွတ်ကီးတွေက ခြောက်ကပ်ကပ်ကြီး၊ ဒီမှာက မွှေးနေတာပဲ၊ အသားဟင်းနံ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သား ဗိုက်ဆာတယ်၊ အသားစားချင်တယ်”

သူတို့၏ အသည်းနှလုံးလေးက စကားဆိုလာသဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။ 

လီကျီဖျင်က ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ လျှောက်သွားကာ…..

“အစ်မ... မီနူးများ ရှိမလားဗျ, ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် နေ့လယ်စာ စားသွားမလို့”

‘ထမင်းစားမယ့် ဧည့်သည်တွေပဲ’ လီရှီးရှီး အမြန်ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ဆီမှာ မီနူးတော့မရှိသေးဘူးရှင့်၊ ရှိတာလေးတွေပဲ ချက်ပေးတာပါ၊ ဒီနေ့တော့ ချောင်းထဲက ပုစွန်ဆိတ်လေးတွေရယ်၊ မှိုနဲ့ချက်ထားတဲ့ ကြက်သားဟင်းရယ် ရှိပါတယ်”

လီကျီဖျင်က ဇနီးနှင့် သားဖြစ်သူထံလှည့်ကာ အမြင်များကို မေးမြန်းလိုက်ပြီးနောက် မှိုကြက်သားဟင်း၊ အာလူးချောင်းအချဉ်စပ်ကြော်၊ ပုစွန်ဆိတ်ကြော်၊ ဟင်းရွက်ကြော်နှင့် ထမင်းသုံးပွဲ မှာယူလိုက်သည်။

“မေမေ... သားတို့ ခြံထဲမှာပဲထိုင်ကြမလား၊ ဒီစားပွဲတွေ၊ ကုလားထိုင်တွေက ဝါးနဲ့လုပ်ထားတာနဲ့ တူတယ်၊ သား သွားစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

“ဘာတွေစစ်ဆေးမှာလဲ... မကျိုးသွားစေနဲ့နော်”