Ch 11

Ch-11

• April 12 at 11:51 AM

အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ချေ။ အာလူးချောင်းကြော်က အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာသည်။ အိမ်တိုင်းလိုလို ချက်လေ့ရှိသည့် ရိုးရှင်းသော ဟင်းတစ်ခွက်ဖြစ်သဖြင့် အာလူးချောင်းကြော်ကို သူတို့ မရေမတွက်နိုင်အောင် စားဖူးကြသည်။ 

ဤဟင်းကို မှာယူရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဤနေရာမှ ဟင်းလျာများအား သူတို့အကြိုက်မတွေ့မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ 

အာလူးချောင်းကြော်ဆိုလျှင်တော့ အန္တရာယ်အကင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ အဆင်ပြေနိုင်မည်ဟု တွေးထားကြသည်။

ဖန်ဖန်က အာလူးချောင်းကြော်ကို လက်ဖြင့် အပြည့်ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်လိုက်ရင်း ပလုတ်ပလောင်းဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

“ဒီအာလူးကြော်က တော်တော်လေး စားလို့ကောင်းတာပဲ၊ ကြွပ်ကြွပ်ရွရွလေးနဲ့ အရသာရှိလိုက်တာ”

ပုစွန်ဆိတ်ကြော်နှင့် မှိုကြက်သားဟင်းများ ရောက်လာသောအခါတွင်တော့ သူတို့သုံးယောက်လုံး တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် မရပ်မနား စားသောက်ကြတော့သည်။ အချိန်က မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး မနက်အစောကြီးကတည်းက အိပ်ရာထလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်၏။

သားဖြစ်သူ တစ်ဦးတည်း ဗိုက်ဆာနေခြင်းသာမဟုတ်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဗိုက်စာနေကြပြီဖြစ်သည်။

လူကြီးများက အနည်းငယ် ပို၍ အောင့်အည်းနိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဟင်းရနံ့များကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသည်နှင့် သူတို့၏ဗိုက်ထဲမှ အသံများ မြည်လာကာ တူများကိုလည်း မရပ်တန့်နိုင်တော့ချေ။

ဗိုက်ဝသွားပြီးနောက် လီကျီဖျင်က သူ့ဗိုက်ကို ပုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီက ဟင်းတွေက လတ်ဆတ်နေတာပဲ။ ပုစွန်ဆိတ်တွေကလည်း အခုလေးတင် ဖမ်းလာတာဆိုတာ စားလိုက်တာနဲ့ သိတယ်၊ ကြက်သားကလည်း အခုလေးတင် ချက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်”

သူ၏ ဇနီးကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ပြောမနေပါနဲ့တော့ရှင်၊ ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ဓာတုမြေသြဇာ လုံးဝမသုံးထားဘူးဆိုတာ စားလိုက်တာနဲ့ သိသာတယ်၊ အရသာက ချိုမြိန်နေတာပဲ၊ ဒီက စားဖိုမှူးရဲ့လက်ရာက ဒီလောက်ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး၊ ဒီကြက်ဟင်းရည်ကလည်း လုံးဝ အီမနေဘူး” 

“ဖေဖေ၊ မေမေ... နောက်ရက်တွေ ဖေဖေ့ရွာကို ပြန်ရင် နေ့တိုင်း ဒီလိုဟင်းတွေ စားရမှာလားဟင်၊ သားကိုယ်တိုင် ချောင်းထဲကနေ ပုစွန်တွေ သွားဖမ်းပေးမယ်လေ၊ ပြီးရင် မေမေက သားကိုချက်ကျွေးနော်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီကျီဖျင်က အနည်းငယ် မရေမရာလေသံဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

“သိပ်မဆိုးလောက်ပါဘူးကွာ”

သူ၏ ဒုတိယဘိုးလေး ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကလည်း ကိစ္စများ စီစဉ်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးမှုများ သေချာပေါက် ရှိပေလိမ့်မည်။ 

ဟင်းလျာများက အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်မည် မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အသားငါး ပါဝင်မည်မှာ သေချာသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လီကျီဖျင်က ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ သွားကာ ငွေရှင်းလိုက်သည်။

“အစ်မ... အားလုံးပေါင်း ဘယ်လောက်ကျလဲဗျ”

“၁၅၈ ယွမ် ကျပါတယ်ရှင့်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လီကျီဖျင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လတ်ဆတ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုပါက စျေးနှုန်းမှာ သင့်တင့်မျှတသည်။ 

ထို့နောက် သူက နံရံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာတွင် တည်းခိုရန် အခန်းများလည်းရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ 

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ခေါင်ဖျားလှသော နေရာရှိ ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်တစ်ခုက တည်းခိုခကို စျေးကြီးကြီးတောင်းထားခြင်းမှာ အထင်ကြီးအောင် ပြသထားရုံသက်သက်သာဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ 

အရူးမှသာ ဒီမှာလာတည်းလိမ့်မည်ဟု တွေးရင်း ကျိတ်ရယ်လိုက်မိသည်။

ညစာစားပြီးနောက် လီကျီဖျင်သည် ဇနီးနှင့် သားကိုခေါ်ကာ ကားမောင်းထွက်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှီးရှီး၏ဖုန်းမှ အသံမြည်လာသည်။ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ...

[စနစ်အသိပေးချက်]။ ။ပထမဆုံး ဧည့်သည်ကို အောင်မြင်စွာ ဧည့်ခံနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ သင်၏ ဆုလာဘ်ကို ရယူလိုက်ပါ။ ဆုလာဘ်အနေဖြင့် S အဆင့် ဆီးသီးပင်တစ်ပင်နှင့် ဇာတ်ကောင်ကတ်ပြားတစ်ကတ် ရရှိပါသည်။

‘တကယ်ကြီး S အဆင့် ဆုလာဘ်ပါလား' လီရှီးရှီး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ 

သူမ၏ရင်ထဲတွင် ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်လေးကို အောင်မြင်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒများက ပိုမိုပြင်းပြလာပြီး ဆုလာဘ်ကို ရယူရန် နှိပ်လိုက်၏။ 

ကတ်ပြားကိုတော့ နောက်မှဖောက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ဆီးသီးပင်အကြောင်းကို အရင်လေ့လာရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[စနစ်အသိပေးချက်]။ ။ကျေးဇူးပြု၍ စိုက်ပျိုးမည့်နေရာကို ရွေးချယ်ပါ။ 

(က) ခြံရှေ့

(ခ) ခြံနောက် 

(ဂ) ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးရန် (ပို့ဆောင်ခအခမဲ့)

တကယ့်ကို အဆင်ပြေလှသည်။ လီရှီးရှီးက ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိသည်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် (ခ) ခြံနောက်ကို တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဆီးသီးပင်ကြီးက ခြံနောက်ဘက်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ 

မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆီးသီးပင်ကြီးမှာ ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် မြင့်မားပြီး အသီးငယ်လေးများ သီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း မှည့်ရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုသေးပုံရသည်။

S အဆင့် အသီး၏ အရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆီးသီးများခူးရန် ကိရိယာအချို့တော့ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ 

ဇာတ်ကောင်ကတ်ပြားတစ်ခု မဲဖောက်ရန် ကျန်သေးသည်ကို သတိရလိုက်သဖြင့် လီရှီးရှီးက လက်ကို သေချာစွာဆေးကြောပြီးနောက် တိတ်တဆိတ်ဆုတောင်းလိုက်သည်။

“ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်၊ မြတ်စွာဘုရား၊ တာအိုဘိုးဘိုးကြီး... ကတ်ကောင်းလေးတစ်ကတ်လောက် ရပါစေ” 

အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက်...

[စနစ်အသိပေးချက်]။ ။ဂုဏ်ယူပါသည်။ C အဆင့် ဇာတ်ကောင်ကတ်ပြားတစ်ကတ်ကို ရရှိပါသည် -

အမည် - လျူယွီမေ

ကျား/မ - မ

အသက် - ၃၈ နှစ်

ကိုယ်ပိုင်အကဲဖြတ်ချက် - ဝီရိယရှိပြီးအလုပ်ကြိုးစားသည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။

C အဆင့်တဲ့လား။ လီရှီးရှီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမတွင် S အဆင့် ဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် လောဘမကြီးသင့်ပေ။ 

C အဆင့်ကလည်း မဆိုးလှချေ။ B အဆင့် စားဖိုမှူးတစ်ဦးပင် အပြင်စျေးကွက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်ငယ်များမှ စားဖိုမှူးများထက် သာလွန်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ C အဆင့်ကလည်း သေချာပေါက် ညံ့ဖျင်းမည်မဟုတ်ပေ။ 

သူမ၏ စနစ်အကဲဖြတ်ချက်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ဝီရိယရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ပုံရသည်။ သူမသာရှိလျှင် အနည်းဆုံး ဤနေရာ၏သန့်ရှင်းရေးအတွက်တော့ အာမခံချက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် သဘောကောင်းမည့်ရုပ်သွင်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး တကယ်ပင်ရောက်လာခဲ့သည်။ လီရှီးရှီးက သူမကို ကျန်းဖျင်၏ဘေးရှိ အဆောင်တွင် နေရာချထားပေးလိုက်သည်။ 

လျူယွီမေသည်လျူယွီမေသည် ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ဘဲ အဝတ်စုတ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ စားပွဲများကို စတင်သုတ်သင်တော့သည်။ 

အမှန်တော့ ဤအဆောက်အအုံငယ်လေးတွင် သန့်ရှင်းရေး ၁၀% အပိုဆု ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ဝီရိယရှိသော ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကိုပါ ထပ်မံရရှိလိုက်သဖြင့် နေရာလေးမှာ ဖုန်တစ်မှုန်မျှမရှိအောင် သန့်စင်တောက်ပနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှီးရှီး၏ဖုန်းမှ ထပ်မံမြည်လာပြန်သည်။ မစ်ရှင်အသစ်တစ်ခု ရောက်လာခြင်းပင်။

[စနစ်အသိပေးချက်]။ ။ညအိပ်တည်းခိုမည့် ဧည့်သည်ဆယ်ဦးကို ဧည့်ခံပါ။ (အချိန်ကန့်သတ်ချက် ၁၅ ရက်)

လီရှီးရှီးက အနည်းငယ်စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အွန်လိုင်းတွင် ကြော်ငြာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ခြံဝင်းငယ်လေးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများကို ဗီဒီယိုရိုက်ကူးကာ ဗီဒီယိုမျှဝေနိုင်သည့် အက်ပ်တစ်ခုတွင် တင်လိုက်သည်။ 

တစ်မြို့တည်းနေသူများ မြင်တွေ့နိုင်ခြေ အတော်လေးမြင့်မားသည်။ လူများက ဤနေရာလေးကို စိတ်ဝင်စားပြီး လာရောက်ကြမည်ဆိုပါက ဗီဒီယိုတင်ရကျိုး နပ်ပေလိမ့်မည်။ 

သူမ၏လုပ်ငန်းလေးကို အောင်မြင်အောင် တည်ဆောက်မည်ဆိုသော ဆန္ဒများက သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အားအင်များဖြစ်စေ၏။

သူမရယ်၊ စားဖိုမှူး ဦးလေးကျန်းရယ်၊ အသစ်ရောက်လာသော အန်တီလျူရယ် ညစာစားပြီး သိမ်းဆည်းရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် စောစောက အိမ်သာလာငှားသုံးပြီး နေ့လယ်စာစားသွားခဲ့သော မိသားစုသုံးယောက် ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာကြသည်ကို အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ……

ဖန်ဖန်သည် မျှော်လင့်ချက်များစွာဖြင့် ဖခင်၏ ဇာတိရွာသို့ ပြန်လိုက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင်တော့ ရေဆော့ကစားခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။

ညစာကိုပါ အဆင်ပြေပြေ စားသောက်ခဲ့သော်လည်း ညဘက် အိမ်တွင် အနားယူရမည့်အချိန်ရောက်သောအခါတွင်တော့ ဖန်ဖန်က လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

လီကျီဖျင်က အိမ်နှင့်ဝေးကွာနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝမ်းကွဲညီဖြစ်သူကို အိမ်စောင့်ပေးရန် အကူအညီတောင်းထားသော်လည်း အိမ်က လူမနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ဖုန်ထူထပ်နေ၏။

သူနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့က တစ်နေ့လည်ခင်းလုံး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးမှသာ နေထိုင်၍ရနိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ညဘက်တွင် ဖန်ဖန်သည် သူ၏ မွန်းကြပ်နေသောစိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်နေသော သစ်သားကုတင်ငယ်လေးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။ ဤကုတင်မှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက ဖခင်ဖြစ်သူ ငယ်စဉ်က အိပ်ခဲ့သော ကုတင်ဖြစ်၏။

မထင်မှတ်ဘဲ ဤနေရာတွင် ကြွက်များရှိနေပြီး ဖန်ဖန်ကို အကြီးအကျယ် လန့်ဖျပ်သွားစေသည်။ သူ အလန့်တကြား ခုန်ထလိုက်ရာ...

ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လီကျီဖျင်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူရှိခဲ့သော သစ်သားကုတင်လေးမှာ ကျိုးကျပျက်စီးသွားတော့သည်။ 

ဖန်ဖန်ကလည်း ပြန်မည်ဟု ပူညံပူညံလုပ်ကာ မည်သို့မျှ ဆက်မနေနိုင်တော့ကြောင်း ငိုယိုပြောဆိုလာတော့သည်။

“လိမ္မာပါတယ် သားသားရယ်၊ သားက လူကြီးဖြစ်နေပြီပဲ၊ ကြွက်ကို ဘာလို့ကြောက်ရတာလဲ၊ ဖေဖေ ကြွက်တွေကို ဖမ်းပေးမယ်၊ ဒါဆို သူတို့ မရှိတော့ဘူးပေါ့’

“ဒီည သားက ဖေဖေ၊ မေမေတို့နဲ့ ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ အတူတူအိပ်လေ၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ရှိတယ်လေ၊ မကြောက်နဲ့နော်”

လီကျီဖျင်က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးရှာသည်။

သို့သော် ဖန်ဖန်က လုံးဝလက်မခံဘဲ အိမ်ပြန်မည်ဟုသာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေတော့သည်။

“သား ဒီမှာမနေချင်ဘူး၊ ပိုးဟပ်တွေ၊ ကြွက်တွေလည်းရှိတယ်၊ တီဗွီလည်းမရှိဘူး၊ ဝူးဝူး... အိမ်သာကလည်း အရမ်းညစ်ပတ်တာပဲ၊ သားအိမ်ပြန်ချင်တယ်”

လီကျီဖျင်က အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားသော်လည်း စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

“သားပဲ လိုက်ချင်တယ်လို့ အတင်းပြောခဲ့တာလေ၊ အဲ့တုန်းက ဖေဖေ့ရွာက အခြေအနေတွေသိပ်မကောင်းဘူးလို့ ပြောတော့ သားက ဘယ်လိုအခက်အခဲပဲဖြစ်ဖြစ် မကြောက်ဘူးဆို၊ အခု တစ်ညလေးတောင် မနေနိုင်ဘူးလား”

သူက နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်းဆက်ပြောသည်။

“ဖေဖေက ဒီတစ်ခေါက် သုံးရက်နေမှာ၊ သား ဒီမှာ မနေချင်လို့မရဘူး”

ဖုန်ဖုန်က ရှိုက်ငိုရင်း

“ဒါဆို သား ဟိုတယ်မှာသွားနေလို့ရမလား၊ သားဒီမှာဆက်မနေချင်တော့ဘူး”

ဖန်ဖန်၏ မိခင်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ကလေးက ကြာကြာနေနိုင်မည်မဟုတ်မှန်း သူမသိ၏။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဤနေရာကို အနည်းငယ် သည်းခံရခက်နေသည်ဆိုလျှင် ကလေးတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။