Ch 12

Ch-12

• April 12 at 11:52 AM

သို့သော် ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ သည်းခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူက သားကို ချော့မော့ပြောဆိုရတော့သည်။

“ဒီကနေ တောင်အောက်ဆင်းဖို့က တစ်နာရီကျော်လောက် ကြာဦးမှာလေ၊ အချိန်ဆွဲနေရင် နှစ်နာရီလောက်တောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ တောင်အောက်က မြို့လေးမှာရှိတဲ့ တည်းခိုခန်းတွေက သိပ်သန့်ရှင်းချင်မှသန့်ရှင်းမှာ၊ ဟိုတယ်ဆိုတာက ခရိုင်မြို့ပေါ်ရောက်မှပဲရှိတာ"

“အဲဒီကိုရောက်ဖို့ ကားနှစ်နာရီလောက် ထပ်မောင်းရဦးမယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဖေဖေနဲ့မေမေက ဆွေမျိုးတွေကို ကူညီပေးဖို့ အစောကြီးထရဦးမှာ၊ လိမ္မာပါတယ် ဖန်ဖန်ရယ်... ဒီတစ်ညလေးပဲ အောင့်အည်းသည်းခံပြီး အိပ်လိုက်နော်”

ထိုစဉ် လီကျီဖျင်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ဝင်ပြောလာသည်။

“ဒီနေ့ နေ့လယ်က ကိုယ်တို့ထမင်းစားခဲ့တဲ့ ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်မှာ တည်းလို့ရတယ်ကွ၊ နေ့လယ် ငွေသွားရှင်းတုန်းက နံရံမှာ ရေးထားတာ တွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒီကနေဆိုရင် သိပ်မဝေးဘူး”

“ကားနာရီဝက်လောက် မောင်းရင်‌ရောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီက တည်းခိုခန်းအခြေအနေက ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာတော့ ကိုယ်လည်းသေချာမသိဘူး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်ဖန်၏မိခင်သည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ယိုင်သွားသည်။ ရွေးချယ်ခွင့်သာရှိလျှင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဤနေရာကြီးတွင် မနေချင်ပေ။ 

သူမက ကြွက်များကို အလွန်ကြောက်တတ်သူ မဟုတ်လော။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်လေးက ဤရွှံ့အိမ်စုတ်ကြီးထဲတွင် နေရသည်ထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူမက အကြံပြုလိုက်သည်။

“ကိုကိုလီ... ကျွန်မတို့ အဲဒီကို ကားမောင်းပြီး သွားကြည့်ရအောင်လေ၊ အပြင်မှာလည်း လုံးဝ အမှောင်မကျသေးဘူးဆိုတော့ အချိန်ရပါသေးတယ်”

ဖန်ဖန်ကလည်း ဖခင်ဖြစ်သူကို ဘေးမှနေ၍ မြှောက်ပင့်ပေးနေ၏။

“ဖေဖေ... မြန်မြန်သွားရအောင်၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီက အိမ်သာက သန့်ရှင်းတယ်လေ၊ တည်းခိုရမယ့်နေရာကလည်း ဒီကထက်တော့ ပိုမဆိုးနိုင်ပါဘူး”

ဇနီးနှင့် သားဖြစ်သူတို့က ဤနေရာတွင် ဆက်မနေချင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း သဘောတူလိုက်ရသည်။ ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရလျှင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤနေရာတွင်နေထိုင်ရန် အကျွမ်းတဝင်မရှိတော့ပေ။ 

ဤအိမ်ဟောင်းကြီးကို ပြန်လည်မွမ်းမံရန် မလိုအပ်၍သာ ပစ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ပြန်လာအိပ်မည့် အကြိမ်အရေအတွက်က လက်ချိုးရေတွက်၍ရနိုင်လောက်အောင် နည်းပါးလှသဖြင့် ထိုငွေများကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးချင်ခဲ့ပေ။

……..

လီကျီဖျင်က သူတို့ နေ့လယ်စာစားခဲ့သည့် လီရှန်းဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်သို့ ကားမောင်းလာခဲ့ချိန်တွင် အထဲ၌ လူအချို့က အခန်းများအား သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်ကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းရှင်းနေသူများကို သူက လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“အစ်မ... ကျွန်တော်တို့ အခု ဒီမှာတည်းလို့ရမလားဗျ”

‘အို... တည်းခိုမယ့် ဧည့်သည်တွေပဲ' သူမ၏ ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်လေး အသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့မည်ဆိုသည့် အသိကြောင့် လီရှီးရှီး၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ တောက်ပသွားပြီး အမြန်ပင် အပြုံးချိုချိုလေးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ တည်းလို့ရပါတယ်ရှင့်၊ စျေးနှုန်းတွေ အားလုံးကို စာရင်းထဲမှာ ရေးထားပါတယ်၊ ဘယ်လို အခန်းအမျိုးအစားကို ရွေးချယ်ချင်ပါသလဲ”

လီကျီဖျင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“လျှော့စျေးကော မရှိဘူးလား”

လီရှီးရှီးက ခေါင်းခါပြလိုက်ရင်း ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ဆီက စျေးနှုန်းတွေအားလုံးက ပုံသေပါပဲရှင့်၊ အစ်ကိုတို့ကို အခန်းတွေ အရင်လိုက်ပြပေးမယ်လေ”

သူတို့ နေရာထိုင်ခင်း အရေးပေါ်လိုအပ်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဈေးတင်တောင်းနေခြင်းများလားဟု လီကျီဖျင် ချက်ချင်း တွေးလိုက်မိသည်။ 

ဤကဲ့သို့ ခေါင်ဖျားသော နေရာအတွက် ဤစျေးနှုန်းများက လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ အလွန်အမင်း ဈေးကြီးလွန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ တောင်အောက်ရှိ မြို့ငယ်လေးတွင်ဆိုလျှင် ယွမ်ဂဏန်း အနည်းငယ်ဖြင့် ရနိုင်၏။

နေ့လယ်ကမှ ဤမျှစျေးကြီးပေးပြီး ဒီနေရာမှာတည်းမည့်သူသည် အရူးသာဖြစ်မည်ဟု လှောင်ပြောင်ခဲ့မိပြီး ယခု ညနေပိုင်းတွင်တော့ သူကိုယ်တိုင် ထိုအရူးကြီး ဖြစ်နေချေပြီ။

ငွေကြေးမပြတ်လပ်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ချွေတာတတ်သည့်အကျင့်ရှိခဲ့သူဖြစ်ရာ အမြတ်ထုတ် မခံချင်သဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသားပင် လှည့်ထွက်သွားချင်သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူက အနောက်မှ သူ၏အင်္ကျီလက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလာသည်။

“ကဲပါ ကိုကိုလီရယ်... အပေါ်တက်ပြီး အရင်သွားကြည့်ရအောင်ပါ၊ ဖန်ဖန်လည်း ဒီနေ့ပင်ပန်းနေပြီ၊ တစ်နေ့လည်လုံး ဆော့ထားတော့ အခုတောင်ငိုက်နေပြီလေ”

…….

ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ လီရှီးရှီးက လှေကားအနီးရှိ အခန်းတံခါးတစ်ချပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖွင့်လိုက်ရင်း ရှင်းပြသည်။

“ကျွန်မတို့ဆီက အခန်းတိုင်းမှာ ပြတင်းပေါက်တွေ ပါပါတယ်၊ ဒါကတော့ ၁.၃၅ မီတာ အကျယ်ရှိတဲ့ ကုတင်နှစ်လုံးပါတဲ့ အထူးအခန်းလေးပါ၊ တကယ်တော့ အစ်ကိုတို့ မိသားစု သုံးယောက် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်လို့ရလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းပါတယ်”

“တီဗွီ၊ ရေနွေးအိုး၊ ဆံပင်ခြောက်ခံစက်စတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အစုံအလင် ပါရှိပါတယ်၊ လေအေးပေးစက်နဲ့ ဝိုင်ဖိုင်လ်ကိုလည်း အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ပေးထားပါတယ်၊ ညဘက် စောင်ထပ်လိုချင်ရင် ဗီရိုထဲမှာ စောင်အပိုတွေ ရှိပါတယ်ရှင့်”

သူမ၏ စကားသံထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဧည့်သည်များကို အကောင်းဆုံး ဝန်ဆောင်မှုပေးချင်သည့် စေတနာများ အထင်းသားပေါ်လွင်နေသည်။

လီကျီဖျင်၏ဇနီး ဟန်မေက အခန်းထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်သွားသည်။ 

တောင်ပေါ်ရှိ ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ် တည်းခိုခန်းဆိုသည်မှာ နှစ် ၇၀၊ ၈၀ အကြာက ဟောင်းနွမ်းနေသော တည်းခိုခန်းများကဲ့သို့ ယောကျာ်းဖြစ်သူ၏အိမ်ဟောင်းထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပိုကောင်းမည်ဟု သူမ အစက ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

ဤဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်၏ အပြင်ပန်းသဏ္ဍာန်က ကောင်းမွန်နေသော်ငြား သူမယောကျာ်း ဇာတိရွာရှိ အိမ်များစွာသည် အပြင်ဘက်တွင်သာ တောက်ပသစ်လွင်နေတတ်ပြီး အထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတတ်သည် မဟုတ်လော။ 

အချို့ဆိုလျှင် ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပင် မရှိကြပေ။

သို့သော် ဤဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်၏ တည်းခိုခန်းအခြေအနေက ဤမျှအထိ ကောင်းမွန်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ ဤကုတင်နှစ်လုံးပါ 

ဤကုတင်နှစ်လုံးပါ အခန်းသည် စတုရန်းမီတာ နှစ်ဆယ့်ငါး၊ နှစ်ဆယ့်ခြောက်ခန့် ကျယ်ဝန်းပုံရပြီး အပြင်အဆင်မှာလည်း အလွန်လှပကာ တရုတ်ရိုးရာအငွေ့အသက်နှင့် ခေတ်မီမှုတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသော ဒီဇိုင်းအသစ်မျိုး ဖြစ်နေခြင်းက အံ့သြစရာပင်။ 

လေညင်းခံရန် ဝရန်တာငယ်လေးတစ်ခုလည်း ပါရှိပြီး ဘေးခန်းနှင့် နံရံတစ်ခုခြားကာ လုံးဝခွဲခြားထားသဖြင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှုအတွက်လည်း စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။ 

အခန်းတွင်းရှိ လတ်ဆတ်သော လေပြေလေညင်းလေးက သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို အတန်ငယ် ပြေလျော့သွားစေခဲ့၏။

သို့သော် မြင်မြင်ချင်း သန့်ရှင်းနေပုံရတိုင်း နေရာတိုင်း သန့်ရှင်းနေမည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ 

သူမ စီးပွားရေးကိစ္စများဖြင့် ခရီးသွားစဉ်က တည်းခိုခဲ့ဖူးသည့် ကြယ်ပွင့်အဆင့်မြင့် ဟိုတယ်ကြီးများတွင်ပင် အိပ်ရာခင်းပေါ်တွင် ယခင်ဧည့်သည်၏ဆံပင်များ ကျန်ရစ်နေခြင်း၊ လေအေးပေးစက် အားမကောင်းခြင်း၊ အသံလုံမှု အားနည်းခြင်း၊ သို့မဟုတ် ကြမ်းပြင်မသန့်ရှင်းခြင်းကဲ့သို့သော အသေးစိတ် အားနည်းချက်လေးများ ရှိတတ်သည်သာ။

ထို့ကြောင့် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူနှင့် စျေးဆစ်ရန် အားနည်းချက်အနည်းငယ်ကို ရှာဖွေကြည့်မည်ဟု သူမတွေးလိုက်သည်။ 

လီကျီဖျင်နှင့် အတူနေလာခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူ၏အမူအကျင့်များကို သိနေသဖြင့် လီကျီဖျင်အနေဖြင့် စျေးကြီးသည်ဟု ခံစားနေရကာ ပေးရသည်နှင့် မတန်ဟု တွေးနေမည်ကို သဘာဝကျကျပင် သူမ ရိပ်မိနေသည်။ 

အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဤနေရာကသာ နာမည်ကြီးဟိုတယ်တစ်ခုခုမှာ ဆိုပါက ဤစျေးနှုန်းနှင့် ဤပတ်ဝန်းကျင်မျိုးအတွက် စျေးကြီးသည်ဟု သူမ လုံးဝထင်မည်မဟုတ်ဘဲ အလွန်တန်သည်ဟုပင် ခံစားရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤနေရာက အလွန်ခေါင်ဖျားလွန်းနေသဖြင့် ကောက်ခံသည့်စျေးနှုန်းများက မြင့်မားလွန်းနေသည်ဟု သူမကိုယ်တိုင်လည်း ယူဆမိသည်။

သို့သော် သူမက အခန်း၏ထောင့်ပေါင်းစုံကို စေ့စေ့စပ်စပ် လိုက်လံစစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခုမျှ မတွေ့ရချေ။ ရေချိုးခန်းထဲရှိ အိမ်သာခွက်သည်ပင် ဖြူဖွေးတောက်ပနေပြီး ဖုန်တစ်မှုန်ကိုမျှ ရှာမတွေ့နိုင်အောင် သန့်ရှင်းနေသည်။ 

ဤအခြေအနေက သူမအတွက် အပြစ်ရှာရန် နေရာမရှိတော့အောင် ဖြစ်သွားစေပြီး ဖန်ဖန်ကလည်း သမ်းဝေရင်းမေးလာသည်။

“ဖေဖေ၊ မေမေ... သား အိပ်လို့ရပြီလား၊ သား အရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ”

ဟန်မေက သားဖြစ်သူကိုပွတ်သပ်ရင်း ညင်သာစွာ ချော့လိုက်သည်။

“ဖန်ဖန်လေးက လိမ္မာတယ်နော်... ခဏနေရင်အိပ်ရတော့မှာပါ”

ထို့နောက် သူမရှေ့ရှိ မိန်းကလေးရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကာ စကားစလိုက်သည်။

“သူဌေးမလေး... ကျွန်မတို့ကို နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးလို့မရဘူးလားဟင်၊ ကျွန်မတို့က ရက်အတော်ကြာ တည်းမှာမို့လို့ပါ”

စကားပြောဆိုနေရင်းမှ သူမ အရှေ့ရှိ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးမှာ ဤနေရာ၏ပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း ဟန်မေသိလိုက်ရသည်။

လီရှီးရှီး အနည်းငယ် အနေခက်သွား၏။ ဤနေရာ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်လင့်ကစား စနစ်ကသတ်မှတ်ထားသည့် စျေးနှုန်းများကို သူမ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ရှင်းပြရသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်... ကျွန်မတို့ဆီက စျေးနှုန်းတွေအားလုံးက ပုံသေသတ်မှတ်ထားတာမို့လို့ပါ၊ ဒီလိုလုပ်လေ... အစ်မတို့ ဒီမှာတည်းခိုနေတဲ့ ကာလတစ်လျှောက်လုံးအတွက် မနက်စာကို အခမဲ့စီစဉ်ပေးပါ့မယ်၊ ဘယ်လိုလဲဟင်”

ဟန်မေက လျှော့ဈေးရမှ ကျေနပ်မည့်သူမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် စကားဟမိပြီးမှ တစ်ဖက်က လုံးဝမလျှော့ပေးလျှင် အနည်းငယ်တော့ ခံရခက်ပေလိမ့်မည်။ 

ယခုမူ အခမဲ့ နံနက်စာရရှိမည်ဆိုသဖြင့် သူမ ကျေနပ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ဧည့်ကြိုကောင်တာမှာ သွားပြီး စာရင်းသွင်းလိုက်ကြတာပေါ့၊ ကျွန်မတို့ကို ဒီအခန်းပဲပေးပါ၊ ကလေးကို ကုတင်ပေါ် အရင်သိပ်လိုက်ဦးမယ်”

…

မစ်ရှင်အသစ်၏ ဆယ်ပုံသုံးပုံကို ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် လီရှီးရှီး၏စိတ်အခြေအနေက အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး တက်ကြွရွှင်လန်းစွာ လှမ်းမှာလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ဆီမှာ မနက်စာသုံးဆောင်နိုင်တဲ့အချိန်က မနက် ၇ နာရီခွဲကနေ ၉ နာရီခွဲအထိပါ၊ မနက်စာလာစားဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်”

တစ်နေ့တာလုံး ခရီးသွားလာခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လီကျီဖျင်နှင့် ဟန်မေတို့သည် အခန်းကတ်ကိုယူကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ 

လှေကားပေါ်တွင် လီကျီဖျင်က ညည်းတွားနေဆဲပင်။

“ဟူး... ဒီက ဖမ်းလ်‌ဟောက်စ်က အရမ်းကို စျေးကြီးလွန်းပါတယ်၊ လျှော့စျေးကို လုံးဝမပေးတာ၊ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိလို့သာ ဒီမှာတည်းလိုက်ရတာ”

ဟန်မေက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

“ကဲပါ ကိုကိုလီရယ်... ပိုက်ဆံကိစ္စကို စိတ်ညစ်မနေပါနဲ့၊ ပေးပြီးသွားပြီပဲဟာကို၊ ဒီက တည်းခိုခန်းအခြေအနေ ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါ”

“အနည်းဆုံးတော့ အရမ်းသန့်ရှင်းနေတယ်လေ၊ နာမည်ကြီး ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ သွားတည်းနေတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ ဒီက ရှုခင်းတွေကလည်း တကယ်လှတယ်လေ”

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဟန်မေက မအိပ်မီ ရေချိုးခေါင်းလျှော်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ 

စောစောက လီကျီဖျင်၏ အိမ်ဟောင်းတွင် ရေတစ်ဇလုံနှင့် တဘက်တစ်ထည်ကိုသာ အသုံးပြုကာ အမြန်ရေပတ်တိုက်ခဲ့ရသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ 

ယခုမူ ဤရေချိုးခန်းထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး ရေချိုးသန့်စင်ပြီးမှသာ ကောင်းကောင်း အနားယူတော့မည်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့၏။