Ch 4

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၄

ကျန်းချွေ့သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဒီကောင်မလေး တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီလား။

"အမေ... သမီးတို့က သူ့ကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ။ သူက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပဲဟာ၊ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်မှာကြလို့။"

သမီးဖြစ်သူ ဟူရှောင်လျန်၏ စကားကြောင့် ကျန်းချွေ့ သတိဝင်လာခဲ့သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ယခင်က သူတို့ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သဖြင့်သာ ထိုသောက်ကလေး၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူတို့ နှစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီပဲ၊ သူမကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘဲ နေပါ့မလား။

ထိုသောက်ကလေးသည် နောက်ဘက်မှနေ၍ သူတို့၏ ဆံပင်များကို ဆွဲထားသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ၏ မျက်နှာကိုသာ လှမ်းဖမ်းလိုက်မည်၊ အသေအချာ ကုတ်ဖဲ့ပစ်မည်ဟု ကြံစည်သည်။

ကျန်းချွေ့၏ မျက်လုံးများ တင်းမာသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ ရမ်းသမ်း၍ ဆွဲကုတ်လေတော့သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ နားထဲသို့ အော်ဟစ်သံတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ "အမေ... ဘာလို့ သမီးမျက်နှာကို ကုတ်နေတာလဲ၊ သွေးတွေတောင် ထွက်ကုန်ပြီ။"

ကျန်းချွေ့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကုတ်ရာများစွာကို ထင်ရှားစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းချွေ့သည် ချက်ချင်း ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ "နင်... သောက်ကလေး၊ ငါ့သမီးကို ငါတောင် မရိုက်ရက်ဘူး။ နင်က သူ့ကို ဒိုင်းသဖွယ်သုံးပြီး ဒုက္ခပေးရုံတင်မက မျက်နှာကိုပါ ပျက်စီးအောင် လုပ်တယ်ပေါ့၊ နင်နဲ့ငါ ဒီနေ့တော့ အသေအကျေပဲ ချကြတာပေါ့။"

ထျဲလန်ယန်က သူမ၏ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။ "တိုက်ခိုက်မယ် ဟုတ်လား။ ဘာနဲ့ တိုက်မှာလဲ။ နင့်ရဲ့ သေခါနီး ကိုယ်ခန္ဓာကြီးနဲ့လား၊ ပြန်သွားပြီး အခေါင်းသာ ကြိုဝယ်ထားလိုက်တော့။"

မူလပိုင်ရှင် သေဆုံးရခြင်း၏ အဓိကတရားခံမှာ ကျန်းချွေ့ပင် ဖြစ်ရာ ထျဲလန်ယန်သည် သူမကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ကျန်းချွေ့ကို ကန်ထုတ်ပြီး ကိုယ်ပေါ်သို့ တက်ခွကာ တရစပ် ထိုးကြိတ်ခဲ့သည်။

ကျန်းချွေ့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ညိုမဲစွဲအောင် အရိုက်ခံရသဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရသည်။ "ရှောင်လျန်၊ ငါ့ကို လာကယ်ပါဦး၊ ဒီအရူးမက ငါ့ကို သတ်တော့မယ်။"

ဟူရှောင်လျန်မှာမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းနေပြီး ကြောက်လန့်တုန်ရီနေသည်။ သူမ မိခင်၏ အကူအညီတောင်းသံကို ကြားသော်လည်း သွားရောက်ကူညီရန် စိတ်ကူးပင် မရှိပေ။

ထျဲလန်ယန်၏ အရူးအင်အားနှင့်ဆိုလျှင် သူမသွားပါက အလကားနေရင်း အထိနာမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်များ သွားပြီး အရှုပ်ထဲ ပါဝင်နေရမည်နည်း။

သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲနေသော ဟူကျူးဇီသည် ဆူညံသံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ထျဲလန်ယန်က သူ၏ မိန်းမကို အညှာအတာမဲ့ ထိုးကြိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဟူကျူးဇီ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျယ်သွားရသည်။ သူသည် အပြင်သို့ ထွက်ရန် အမြန်ပင် တွားသွားတော့သည်။ မဖြစ်ဘူး။ ဤအချိန်တွင် မိမိအသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်ပါလား။

သူ့မိန်းမနှင့် သမီးကိုမူ သူတို့ဘာသာသူတို့ ကြည့်ရှင်းကြပါစေတော့။

ဟူကျူးဇီသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုလေးများကို မည်သူမှ သတိမထားမိဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။ သူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေစဉ်မှာပင် လေထဲမှ သံအိုးတစ်လုံး ပျံဝဲလာခဲ့သည်။

"ဘန်း။" ဟူကျူးဇီ၏ ခေါင်းကို ထိမှန်သွားပြီး မျက်စိထဲတွင် ကြယ်များ လွင့်စင်သွားကာ ပြန်၍မေ့လဲသွားပြန်သည်။

ဟူရှောင်လျန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး ခေါင်းလေးကို ပုဝင်သွားရသည်။ အမှန်တကယ်မှာ သူမ ထွက်ပြေးရန် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမဖခင်၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အခြားသော အတွေးများပင် မပေါ်ရဲတော့ပေ။

သူမမိခင်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဟူရှောင်လျန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်လေသည်။

'စိတ်မကောင်းပါဘူး အမေရယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေက သမီးကို အချစ်ဆုံးပဲ မဟုတ်လား၊ ဒါကြောင့် အမေပဲ အထိုးခံလိုက်ပါတော့၊ အဲဒါမှ ဟိုအရူးမက သမီးကို သတိမထားမိမှာ။'

ထျဲလန်ယန်သည် ကျန်းချွေ့ကို သတိလစ်သွားသည်အထိနှင့် ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ဖူးရောင်သွားသည်အထိ တိုက်ရိုက် ထိုးကြိတ်လိုက်သည်။

သူမသာ တတ်နိုင်လျှင် ဓားဖြင့်ပင် သတ်ပစ်ချင်မိသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဤသည်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဟုတ်သဖြင့် လူသတ်ခြင်းမှာ ဥပဒေနှင့် ငြိစွန်းပေသည်။

မူလပိုင်ရှင်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ပါမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သလို ဤခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဘဝသစ်ကို စတင်လိုသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ဒုက္ခရောက်စေမည့် အရာမျိုးကို မလုပ်ဆောင်လိုပေ။

လက်စားချေရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိပေသည်။ သေခြင်းတရားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပို၍ နှိပ်စက်ညှင်းပန်းနိုင်သော နည်းလမ်းများ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ထျဲလန်ယန်သည် ကျန်းချွေ့နှင့် သူမ၏ မိသားစုကို စတိုခန်းထဲတွင် တိုက်ရိုက် ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။ သူတို့သည် မူလပိုင်ရှင်ကို အစာရေစာ မကျွေးဘဲ သုံးရက်တိုင်တိုင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သဖြင့် သူမသည်လည်း သူတို့ကို သုံးရက်တိုင်တိုင် အရင်ဆုံး ပိတ်လှောင်ထားမည် ဖြစ်သည်။

ထျဲမိသားစု၏ အိမ်မှာ ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းသာရှိသော ခြံဝင်းငယ်လေး ဖြစ်သည်။ စတိုခန်းမှာ နောက်ဘက်တွင် ရှိပြီး အတွင်း၌ ပြတင်းပေါက်များ မရှိပေ။

ဤမိသားစုသည် လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေကြလျှင်တောင်မှ မည်သူမျှ လာရောက် ကယ်တင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုမိသားစုကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည်။ မွန်းတည့်က စားထားသော အစားအစာများမှာလည်း ကြေညက်သွားပြီဖြစ်ပြီး ယခုတင် လူရိုက်ထားရသဖြင့် အားကစားလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အလွန်ပင် ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ထျဲလန်ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားရသည်။ အထဲတွင် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများစွာ ရှိနေပါလား။

ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်ဖြူ၊ သကြားညိုနှင့် ကြက်ဥတစ်တောင်း ရှိနေပေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းက တန်ဖိုးကြီးလှသော ဤအစားအစာများမှာ ယခုအခါ လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေလေပြီ။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူမသည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကောင်းကင်ဘုံကြီးရယ်။"

ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် သကြားညို ကြက်ဥပြုတ် တစ်အိုး ချက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သကြားညိုရည် သောက်ရခြင်းနှင့် ကြက်ဥပြုတ် စားရခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး ၎င်းနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်း ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် မြို့ပြ၌ ချက်ပြုတ်ခြင်းကို မီးသွေးခဲများဖြင့် ပြုလုပ်ကြသည်။ အထူးပြုလုပ်ထားသော မီးဖိုများရှိပြီး အပေါ်တွင် သံအိုးတင်ကာ ကြော်လှော်ချက်ပြုတ်နိုင်သည်။

ပြောရဦးမည်ဆိုလျှင် ဤခေတ်မှ သံအိုးများသည် အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ သူမ အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နှက်ခဲ့သော်လည်း အက်ရာတစ်ခုပင် မထင်ခဲ့ပေ။

ထျဲလန်ယန်သည် သံအိုးပေါ်ရှိ သွေးများကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး ပိုးသတ်ရန်အတွက် အရင်ဆုံး ရေတစ်အိုး တည်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် ရေတစ်အိုး ထပ်တည်ပြီး ရေဆူလာသောအခါ သကြားညိုများကို ထည့်လိုက်သည်။

သကြားညိုများ အိုးထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချိုမြိန်စေးကပ်သော အနံ့မှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် သွားရည်များကို မြိုချလိုက်ပြီး ကြက်ဥများကို အိုးထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ခွဲထည့်လိုက်သည်။ စုစုပေါင်း ကြက်ဥ ၁၅ လုံးတိတိ ခွဲထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားပြန်ဖြည့်ရန်အတွက် ဖြစ်ရာ ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ လုံလောက်စွာ ရှိရပေမည်။

မကြာမီမှာပင် ကြက်ဥပြုတ်လေးများမှာ ပုံစံပေါ်လာပြီး ဖြူဖွေးနုနယ်သော အလုံးလေးများ ဖြစ်လာကြသည်။

Tie Lanyan didn't cook them for long. She liked to eat runny poached eggs, with the yolk half-cooked was the best.

ထျဲလန်ယန်သည် ၎င်းတို့ကို အကြာကြီး မချက်ပေ။ သူမသည် ကြက်ဥအနှစ် မကျက်တကျက် အနေအထားကို စားရခြင်းကို နှစ်သက်သဖြင့် ထိုသို့သော အနေအထားမှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သကြားညို ကြက်ဥပြုတ်တစ်အိုးမှာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ထျဲလန်ယန်သည် အရင်ဆုံး သကြားညိုရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

နွေးထွေးပြီး ချိုမြိန်သော သကြားညိုရည်မှာ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားရာ သူမကို စိတ်ကြည်လင်သွားစေသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် မကျက်တကျက် ကြက်ဥပြုတ်လေးကို မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမ ကိုက်လိုက်သောအခါ ကြက်ဥအနှစ်မှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ထွက်သွားတော့သည်။

ဝါး။ တကယ်ကို အရသာရှိတယ်။ ထျဲလန်ယန်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း စားသောက်နေပြီး အထူးပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

မှန်ကန်သော ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား၊ အရသာရှိသော အစားအစာကိုသာ လက်လွှတ်မခံသင့်ပေ။ နောင်တွင်လည်း အရသာရှိသော အစားအစာများကို ပိုစားသောက်နိုင်ရန် နည်းလမ်းရှာရဦးမည်။

သကြားညို ကြက်ဥပြုတ်များကို စားပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် ရေချိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မူလပိုင်ရှင်မှာ စတိုခန်းထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ရေမချိုးရသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ နံစော်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထျဲမိသားစုတွင် ရေချိုးခန်းလေး တစ်ခုရှိသော်လည်း ရေကို ပုံးနှင့် တစ်ပုံးချင်း သယ်ယူရသဖြင့် အဆင်မပြေလှပေ။

ထျဲလန်ယန်သည် နေရာလွတ်ထဲတွင်သာ ရေချိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဝါးအိမ်တံခါးဝတွင် မြစ်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် သူမ ရေပင် ကူးနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ထျဲလန်ယန်သည် အရင်ဆုံး မူလပိုင်ရှင်၏ အခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဟူရှောင်လျန်၏ ပစ္စည်းအားလုံးကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပစ်ချကာ အမြန်ပင် ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

ဗီရိုထဲတွင် နွေရာသီဝတ် အင်္ကျီများ၊ အပြာရောင် ဂါဝန်များ၊ ပန်းပွင့်ဂါဝန်ရှည်များ၊ ဒါကရွန် ရှပ်အင်္ကျီဖြူများ၊ ဘောင်းဘီအနက်များနှင့် အခြားအရာများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဤအရာများမှာ မူလပိုင်ရှင်၏ ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး ဟူရှောင်လျန်သည် ၎င်းတို့ကို လှသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဝတ်ဆင်ရန် ကြံစည်နေသဖြင့် သိပ်မထိရသေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အပြာရောင် ဂါဝန်ကို ယူလိုက်ပြီး အတွင်းခံများ၊ ဘောင်းဘီနှင့် ခြေအိတ်များကိုလည်း ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူမသည် မူလပိုင်ရှင်၏ အတွင်းခံများကိုလည်း ရွံရှာနေမည် မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းကဆိုလျှင် ဇွန်ဘီများနှင့် တစ်နေကုန် လုံးထွေးနေရသဖြင့် အမြဲတမ်း နံစော်နေခဲ့ရရာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားတစ်စုံ ရရှိဖို့ပင် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။

ထျဲလန်ယန်သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေတော့သည်။ ယခုအခါ နေရာလွတ်၏ အဝင်အထွက် ကန့်သတ်ချက်များ မရှိတော့သဖြင့် အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ အဝတ်အစားများ၊ တဘက်နှင့် ဆပ်ပြာတို့ကို ယူကာ တံခါးကို လော့ခ်ခတ်ပြီး နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

နေရာလွတ်ထဲတွင်မူ အမြဲတမ်း နေ့ဘက်ဖြစ်နေပြီး အပူချိန်မှာလည်း သင့်တော်ကာ မြစ်ရေမှာလည်း အလွန်ပင် နွေးထွေးလှသည်။

"ဟိဟိ မြစ်လေးရေ၊ ငါ လာပြီနော်။"

ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ အဝတ်များကို ချွတ်ပြီး မြစ်ထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်ချလိုက်သည်။

သူမသည် အရင်ဆုံး ဆပ်ပြာဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်ချွတ်ဆေးကြောပြီး အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် စီးဆင်းနေသော မြစ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေကူးတော့သည်။

ဝါးတောခြံဝင်းထဲသို့ လေပြေများ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာပြီး မြက်ခင်းစိမ်းလေးများပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လှိုင်းထနေသော မြစ်ရေမှာ အဝေးဆီသို့ စီးဆင်းသွားပြီး အဝေးရှိ တောင်တန်းကြီးများမှာလည်း စိမ်းလန်းစိုပြည်စွာ တည်ရှိနေကြသည်။

"ဝူးဟူး~~~" ပျော်ရွှင်နေသော လူသားလေး တစ်ယောက်လည်း ရှိနေသည်။

သူမသည် ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ကြည်လင်သော မြစ်ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် လှပနေသည်…