Ch 5

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၅

ထျဲလန်ယန်သည် မြစ်ထဲတွင် နာရီဝက်ခန့် ရေကူးပြီးနောက် ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဆက်ကစားလိုသေးသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လက်ခံနိုင်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်မိသည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အားနည်းနေသေးသဖြင့် ခဏမျှ အနားယူရန် လိုအပ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး မြစ်နံဘေးရှိ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ခဏမျှ လှဲလျောင်းအနားယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အဝတ်ဟောင်းများကို ကောက်ယူကာ မြစ်နားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ဆပ်ပြာဖြင့် လျှော်ဖွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အတွင်းခံကို မလိုက်သောအခါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။ ဟင်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖောင်းနေရတာလဲ။

ထျဲလန်ယန်သည် အတွင်းခံကို ပြောင်းပြန်လှန်ကြည့်လိုက်ရာ အိတ်အသေးလေးတစ်ခု ချုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ထိုအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သားရေကွင်းဖြင့် စည်းထားသော ငွေအထပ်လိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ တထုံ ငွေစက္ကူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ရွက်လျှင် ၁၀ ယွမ် တန်ဖိုးရှိကာ စုစုပေါင်း ၂၀ ရွက် ဆိုလျှင် ၂၀၀ ယွမ် ရှိသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး မူလပိုင်ရှင်၏ ဘရာစီယာကိုပါ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် အတွင်းဘက်တွင် အိတ်အကြီးတစ်အိတ် ချုပ်ထားပြီး ၎င်းထဲတွင် ၈၀၀ ယွမ် ရှိနေသည်။

ဤ ၁၀၀၀ ယွမ်မှာ မူလပိုင်ရှင်၏ ဖခင်အတွက် ရရှိထားသော နစ်နာကြေးငွေပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းချွေ့တို့ မိသားစုမှာ တစ်အိမ်လုံးကို အထက်အောက်လှန်ရှာသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ရှာမတွေ့ခဲ့သလဲဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။

ထျဲလန်ယန် စတင်ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာစဉ်က သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီးနောက်တွင်လည်း ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် ဤအကြောင်းကို သူမ မမှတ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် အတွင်းခံများကို မြစ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်မချခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ငွေများ ရေစိုကုန်လျှင် အခက်တွေ့ပေလိမ့်မည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ငွေများကို စုစည်းလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများထဲတွင် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ များပြားလှသော ငွေပမာဏဖြစ်သဖြင့် စိတ်ချလက်ချ သိမ်းဆည်းထားရပေမည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ဝါးအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူမ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာပြီးကတည်းက အထဲသို့ မဝင်ဖြစ်သေးပေ။ ဝါးအိမ်၏ အပြင်အဆင်မှာ ယခင်အတိုင်း မပြောင်းလဲသေးပေ။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူမ၏ ပစ္စည်းအချို့ စုပုံနေပြီး အခြားအခန်းများမှာမူ ဘာမှမရှိဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဤကျောက်စိမ်းဆွဲသီး နေရာလွတ်ကို ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ်အလိုမှသာ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

ယခု ဤခေတ်သစ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဤဝါးအိမ်လေးကို သေသေချာချာ အလှဆင်ရန် အခွင့်အရေး ရှာရဦးမည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ဝါးတောင်းလေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး ငွေများကို ၎င်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ပါလာသော သူမ၏ ပစ္စည်းများကိုပါ တစ်ခါတည်း စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

အပိုအဝတ်အစား အနည်းငယ်၊ အတွင်းခံနှင့် ခြေအိတ်များ၊ သက်တမ်းကုန်နေပြီဖြစ်သော အလှကုန်ပစ္စည်းများ၊ ပေါက်ပြဲနေသော အားကစားဖိနပ် နှစ်စုံ။

ထို့ပြင် ကျောက်နှင့်သွေးထားသော ဓားမြှောင်အချို့၊ ကျည်ဆန်မပါသော သေနတ်တစ်လက်တို့လည်း ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သက်တမ်းကုန်ပေါင်မုန့် အနည်းငယ်၊ သံအိုးအသေးတစ်လုံးနှင့် ပန်းကန်၊ တူ တစ်စုံတို့ ရှိသည်။

ဤအရာများမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ပါလာသမျှသော ပစ္စည်းများဖြစ်ရာ တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလှသည်။ မတတ်နိုင်ပေ၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း အထူးစွမ်းအားများ မရှိဘဲနှင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းရသည်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ထျဲလန်ယန်သည် ယခင်ကမ္ဘာတွင် ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်း၌ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး ဆရာဖြစ်သူထံမှ ကိုယ်ခံပညာအချို့ကို သင်ယူခဲ့သဖြင့် အခြေခံအချို့ ရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ကျင်လည်ခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ စွမ်းရည်များမှာ ပိုတိုးတက်လာခဲ့ပြီး မိမိအသက်ကို ကာကွယ်နိုင်သော အရည်အချင်းများ ရရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ အရင်းအနှီးပင် ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ထျဲလန်ယန်သည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ ဖြစ်သည်။ မည်သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရောက်နေပါစေ သူမသည် အမြဲတမ်း အကောင်းမြင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

"ဟိဟိ... ငါတို့က မသေနိုင်တဲ့ ပိုးဟပ်တွေလိုပဲ၊ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်နိုင်ရင် တိုးဝှေ့နေထိုင်သွားမှာပဲ။"

"ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကောင်းကင်ကြီးက သနားသွားလို့ ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ဒီလို အထူးစွမ်းအားတွေ ပေးတာနေမှာ။"

ထျဲလန်ယန် ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော သွားလေးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ ဒုက္ခပေါင်းစုံ ခံစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမ ထိုက်တန်သော အရာများကို ရရှိပြီဟု ပြောနိုင်ပေမည်။

အလုပ်အနည်းငယ် လုပ်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန် ဗိုက်ပြန်ဆာလာသဖြင့် သက်တမ်းကုန်ပေါင်မုန့်အချို့ကို စားလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် ထျဲလန်ယန်သည် အစားအစာကို အလွန်ပင် တန်ဖိုးထားတတ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ အခြားအစားအစာများ ရှိနေသော်လည်း ဤသက်တမ်းကုန်ပေါင်မုန့်များကိုပင် သူမ အရသာရှိရှိ စားနေမိသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် သူမသည် သကြားညိုရည်တစ်ခွက် ဖျော်သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ထျဲလန်ယန်သည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သူမသည် မိုးလင်းသည်အထိ အိပ်ပျော်ခဲ့ပြီး အလွန်ပင် လန်းဆန်းနေတော့သည်။ ထျဲလန်ယန်သည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းသို့ သွားသည်။

နံရံပေါ်ရှိ မှန်အသေးလေးကို ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်သူမ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ဤခေတ်ကာလသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထျဲလန်ယန်သည် ၆ နှစ်ခန့် ပိုနုပျိုသွားရုံသာမက လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခင်က သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ချောမောရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အလွန်လှပသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း၊ နှာတံစင်းစင်းနှင့် ဖူးအစ်နေသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများ။ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျနေသော နက်မှောင်သည့် ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်နှင့် ပြုံးလိုက်လျှင် ရေပြင်လေးကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ပန်းပွင့်လေးကဲ့သို့ လှပနေသည်။

သူမသည် အရမ်းပိန်လွန်းနေသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက် ဖြစ်သည်။ အရပ် ၁၆၅ စင်တီမီတာ ရှိသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန်မှာ ၇၀ ပေါင်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် အရိုးစုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သနားစရာကောင်းသော မူလပိုင်ရှင်လေး၊ ဤတစ်လအတွင်းမှာတင် ပေါင် ၂၀ ခန့် ကျသွားခဲ့ရှာသည်။ ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ ပိန်ချောင်နေသော ပါးလေးများကို ဆွဲကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။

လက်စားချေရန်အပြင် သူမတွင် ကိုယ်အလေးချိန် တက်အောင်လုပ်ရမည်ဟူသော ရည်မှန်းချက်အသစ်တစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီ။ သူမသည် အနည်းဆုံး ပေါင် ၃၀ ခန့် တက်အောင် လုပ်ရမည်။

သူမ ဝလာသောအခါ ခွန်အားများ ပိုရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး လူရိုက်လျှင်လည်း ပို၍ နာပေလိမ့်မည်။

ဝဖြိုးလာစေရန် အစီအစဉ်ကို အရသာရှိသော နံနက်စာနှင့် စတင်လိုက်သည်။ ထျဲလန်ယန်သည် မွှေးကြိုင်လှသော ကြက်ဥခေါက်ဆွဲ တစ်အိုးကြီးကို ချက်လိုက်သည်။

သူမသည် သံအိုးကို စတိုခန်းတံခါးဝတွင် တမင်တကာ သွားချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တူကို ကိုင်၍ အရသာရှိရှိ စားသောက်နေတော့သည်။

မွှေးကြိုင်လှသော ခေါက်ဆွဲနံ့မှာ တံခါးအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် စတိုခန်းထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

တစ်ညလုံး ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် ငိုက်မြည်းနေသော ကျန်းချွေ့တို့ တစ်သိုက်မှာ အစားအစာအနံ့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် နိုးလာကြတော့သည်။

"နင်... သောက်ကလေး၊ အပြင်မှာလား။ ငါတို့ကို အမြန်လွှတ်ပေးစမ်း။"

တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ကျန်းချွေ့သည် ယခင်ကကဲ့သို့ မောက်မာသော လက္ခဏာများ ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မနေ့ညက သူမ အရိုက်ခံရ၍ သတိလစ်သွားသည်ကို မေ့နေပုံရသည်။

မူလပိုင်ရှင်၏ အားနည်းသော ပုံရိပ်မှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်စွဲထင်နေသဖြင့် သူတို့၏ အမြင်များမှာ မပြောင်းလဲသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူကျူးဇီနှင့် ဟူရှောင်လျန်တို့သည်လည်း ကျန်းချွေ့နှင့်အတူ လိုက်၍ အော်ဟစ်ကြသည်။

တစ်ယောက်က ခေါင်းတွင် သွေးများ ထွက်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ မျက်နှာတွင် ကုတ်ရာများဖြင့် ဖြစ်ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဆေးရုံသွားချင်ကြောင်း ပြောနေကြသည်။

ထျဲလန်ယန်ကမူ သူတို့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါက်ဆွဲကိုသာ ဆက်၍ စားနေသည်။ သူမ ခေါက်ဆွဲစားသံကို ကြားရသောအခါ ကျန်းချွေ့မှာ ဒေါသလည်းထွက်၊ စိုးလည်း စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။

"နင်... သောက်ကလေး၊ ငါ့ခေါက်ဆွဲတွေကို ခိုးစားနေတာလား။ အဲဒါတွေက ငါတို့ဟာတွေနော်၊ နင် မစားရဘူး။"

ထိုစကားကြောင့် ထျဲလန်ယန်မှာ ရယ်ပင်ရယ်ချလိုက်မိသည်။ သူမသည် အရှက်မရှိသော လူများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ အရှက်မရှိသူမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးပေ။

ထျဲလန်ယန်က ပြန်မပြောသဖြင့် ကျန်းချွေ့သည် ထပ်၍ ဆဲဆိုပြန်သည်။

"နင်... မြေခွေးမလေး၊ တံခါးကို အမြန်ဖွင့်စမ်း။ ငါ့စကားကို နားမထောင်ရင် နင့်ကို အေးအေးဆေးဆေး နေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထျဲလန်ယန်သည် သံအိုးကို မလိုက်ပြီး အိုးထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်နေသော ဟင်းရည်များကို သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထလိုက်ပြီး ခတ်ထားသော တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဆဲဆိုရန် ပြင်နေသော ကျန်းချွေ့သည် ထျဲလန်ယန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသဖြင့် လန့်သွားရသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် သံအိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မနေ့ညက မှတ်ဉာဏ်များမှာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းချွေ့သည် အနည်းငယ် ကြောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင်... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ထျဲလန်ယန်သည် သံအိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ကျန်းချွေ့သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လည်ပင်းကို ပုလိုက်သည်။ "ငါက စတာပါ။"

"မိန်းမ... မကြောက်နဲ့၊ ငါတို့က သုံးယောက်တောင် ရှိတာပဲ။ သူတစ်ယောက်တည်းကို ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ မင်း သူ့ကို အရင် ထိန်းထားလိုက်၊ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ပစ္စည်းအချို့ သွားယူလိုက်မယ်။"

ဟူကျူးဇီသည် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဟူရှောင်လျန်လည်း မျက်စောင်ထိုးလျက် ထောက်ခံသည်။

"အမေ... အဖေပြောတာ မှန်တယ်၊ အမေပဲ အရင် ထိန်းထားလိုက်ပါ၊ အဖေက အမေ့ကို ကူညီလိမ့်မယ်။"

ကျန်းချွေ့မှာ ပျာယာခတ်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။ "နင်တို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ၊ ငါ့ကို ထားမသွားကြနဲ့လေ။"

ဟူကျူးဇီ - "မိန်းမ... စဉ်းစားစမ်းပါ၊ ငါက မင်းကောင်းဖို့အတွက် လုပ်နေတာပါ။"

ဟူရှောင်လျန် -"ဟုတ်တယ် အမေ၊ ဒီမြေခွေးမကို အမေ တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ သမီး အရင် ဆေးရုံသွားနှင့်မယ်၊ သမီးမျက်နှာက နာနေတုန်းပဲ။"

ဒင်းတို့က ဆဲဆိုပြီးမှ ထွက်သွားချင်ကြသည် ဟုတ်လား။

ထျဲလန်ယန် လှည့်လိုက်ပြီး သံအိုးဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"မျက်နှာက နာနေလို့လား။ အခု ပိုပြီး နာသွားပြီမလား။"