Chapter 8

အပိုင်း ၈

ထိုလူ၏ အသံမှာ တိုးသော်လည်း ခပ်ကြမ်းကြမ်းဖြစ်ကာ၊ လေနှင့်မိုးထဲရှိ ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တီးခတ်နေသည့် တန်ဖိုးကြီး cello တူရိယာသံကဲ့သို့ပင်– ပြည့်စုံပြီး သံစဉ်များပါဝင်ကာ၊ လူတို့ကို နားထောင်ရန်အတွက် အလိုလို အသက်အောင့်စေသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။

စုကျီဆွေ့ ထိုလူ၏ လည်စိက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“အာရုံစိုက်”

ထိုလူက သူ့မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှသာ သူသည် အတွေးများမှ လွတ်မြောက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်၌ ချိတ်ထားသော အရာကို ငုံ့ကြည့်မိ၏။

လက်ထိပ်များမှာ သံမဏိအစစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်။ ၎င်းတို့က ပေါ့ပါး၍ ချောမွေ့သည်။ နွေရာသီ အပူရှိန်တွင်ပင် အရေပြားနှင့် ထိတွေ့သည့်အခါ နှစ်လိုဖွယ် အေးမြသော ခံစားမှုကို ပေးသည်။

“စား” စုကျီဆွေ့က ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး၊ ထမင်းစားဖို့ အခန်းအပြင် ထွက်စရာ မလိုပါဘူး” အိမ်တော်ထိန်းက လျင်မြန်စွာ ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “အစေခံတစ်ယောက်က တံခါးဝအထိ ယူလာပေးပါလိမ့်မယ်”

ကျေနပ်အားရစွာ ခံစားလိုက်ရသည့် စုကျီဆွေ့ သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရေချိုးခန်း”

ကုယီလန် ဘေးဘက်အခန်းရှိ တံခါးထံသို့ သူ့မေးစေ့ကို စောင်းငဲ့ပြလိုက်သည်။ “တွဲလျက်ပဲ၊ ဒီဘေးနားလေးတင်၊ သံကြိုးရဲ့ အရှည်ကလည်း လုံလောက်တယ်”

စုကျီဆွေ့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ လက်ထိပ်ခတ်ထားသော သူ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “အိမ်စာ”

မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းဘဲ ကုယီလန် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ 'ကလစ်' ဟူသည့် အသံဖြင့် လက်ထိပ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် စုကျီဆွေ့၏ ဘယ်ဘက် လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပြန်လည် ချိတ်လိုက်သည်။ သူက နောက် ခြေလှမ်းတစ်ဝက် ဆုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ခုထိ အရမ်းကြီးနေသေးတာလား?”

စုကျီဆွေ့က လက်ထိပ်ကို ဖွဖွလေး ဆွဲကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များက သွယ်လျကာ—အသေးဆုံး အရွယ်အစားပင် သူ၏ ဖြူဖျော့ဖျော့ အသားအရေတွင် ချောင်ချိနေလောက်အောင် သွယ်လျသည်။ အနည်းငယ်မျှ အားသုံးလိုက်ရုံဖြင့် လျှောထွက်သွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက အားပြင်းပြင်း မဆွဲရဲချေ။ သူက နှစ်ချက်မျှ ဖွဖွလေး ဆွဲကြည့်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ “အဆင်ပြေပါပြီ”

စုကျီဆွေ့က ကုယီလန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက သူလိုချင်သည့် အရာအားလုံးကို ရရှိခဲ့သည်– အောင်မြင်စွာ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး၊ ထိုလူမှာ သူ တစ်ချိန်က အိပ်မက်မက်ခဲ့သည့် ကတိတိုင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ သူက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပျော်ရွှင်ခဲ့၏။ သို့သော် ထိုလူက ထိုခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်ဟု မထင်ရပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုကျီဆွေ့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများအား တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ခေါင်းလှည့်သွားသည်ကို ဖြစ်သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စုကျီဆွေ့ သူ၏ အပြုံးကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူက သူ၏ လက်ချောင်းများကို မွှေနှောက်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားသော်လည်း၊ ကုယီလန်အား ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကုယီလန် သံကြိုး၏ ခိုင်ခံ့မှုကို စမ်းသပ်လိုက်ရာ၊ လက်ထိပ်က ကုတင်ခေါင်းရင်းသို့ ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသွားသည်အထိ ဆွဲလိုက်သည်။

သတ္တုသံ၏ စူးရှရှ မြည်သံကြားမှ သူက သတိပေးလိုက်သည်။ “မင်း အိမ်စာမလုပ်ဘူးဆိုရင် လှောင်အိမ်ထဲမှာ သော့ခတ်ထားလိုက်မယ်”

စုကျီဆွေ့  ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ ရွှေရောင် လှောင်အိမ်အား အဆန်းတကြယ် အလှဆင်ထားပြီး အလွန်လှသည်။ သူက တစ်စုံတစ်ဦး၏ အိမ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ– ၎င်းက ကိုယ်တိုင် မှာယူပြုလုပ်ထားသည့်၊ တန်ဖိုးကြီး ပရိဘောဂ တစ်ခု ဖြစ်ရမည်။

အကယ်၍ ၎င်းကို နူးညံ့သော ကူရှင်များဖြင့် အခံထားပြီး၊ အမွေးပွအရုပ်များဖြင့် ဝန်းရံထားပါက၊ အတွင်း၌ ကွေးပြီး အိပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အိမ်စာလုပ်ခြင်းက အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ လုံခြုံသည်ဟုလည်း ခံစားရမည်။ တစ်နေ့တာလုံး အိပ်စက်စားသောက်ခြင်းမှအပ မည်သည်ကိုမှ လုပ်စရာမရှိသော ပေါ့ပါးသည့် ငှက်ကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

ထိုအတွေးက အလွန်နှစ်သက်ဖွယ်ရာ ကောင်းသည်။ စုကျီဆွေ့ ထိုစိတ်ကူးယဉ်ထဲသို့ မတော်တဆ လျှောဆင်းသွားမိကာ၊ အသံတိုးတိုးဖြင့်ပင် "ကျွိ... ကျွိ..." ဟူ၍ မြည်တွန်လိုက်မိသည်။

“ဘာပြောလိုက်တာလဲ?” ကုယီလန်က သတိမမူမိလိုက်ပေ။

စုကျီဆွေ့ သတိပြန်ဝင်လာပြီး၊ သူက အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်ကို သိသောအခါ၊ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို မတ်မတ် ပြန်ပြုပြင်လိုက်ပြီး၊ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ကုယီလန် : “…”

“ခဏက ဘာလိုချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်လဲ?” ကုယီလန်က အိမ်တော်ထိန်းကို ခရီးဆောင်အိတ်များ အားလုံး ယူဆောင်လာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

စုကျီဆွေ့ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး၊ သူ၏  ခရီးဆောင်အိတ်ကို မဟုတ်ဘဲ၊ သေတ္တာများထဲမှ တစ်လုံး၏ အပေါ်၌ တင်ထားသော ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းက လျင်မြန်စွာ ယူလာပေး၏။

စုကျီဆွေ့ အိတ်ကို မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သကြားလုံးထည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည့် ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက ၎င်းကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး၊ အများစုမှာ ပြည့်နေသေးကြောင်း သေချာမှ ကုယီလန်အား ပေးလိုက်သည်။

ကုယီလန် ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်ရာ–

လည်ချောင်းနာပျောက်ဆေးများ ဖြစ်နေသည်။

ကုယီလန် : “…”

တစ်စုံတစ်ရာမှ မပြောဘဲ ကုယီလန်က ၎င်းကို အနီးရှိ အိမ်တော်ထိန်းဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သူက ခုတင်စွန်းတွင် ထိုင်နေသော စုကျီဆွေ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။ “အချိန်ဇယားမှာ ဘာတွေ ရေးထားလဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား?”

စုကျီဆွေ့ သူ၏ လည်စိကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ အလင်းရောင် ရရှိသွားသည့်နှယ် သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူ၍ လက်လှမ်းပေးလိုက်၏။

သူက အမြဲတမ်း မှတ်ဉာဏ်ကောင်းခဲ့သည်– တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်လိုက်သည်နှင့်၊ မေ့သွားခဲသည်။

ကုယီလန်က အိမ်တော်ထိန်းကို ဖုန်းယူရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး၊ စုကျီဆွေ့အား စိတ်ကြိုက်ပြုလုပ်ထားသော ဖုန်းအသစ်တစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။

၎င်းက သိသိသာသာ ပေါ့ပါးပြီး၊ နွေးထွေး၍ ချောမွေ့သော အသွင်အပြင် ရှိ၏– အာကာသယာဉ်နည်းပညာသုံး အလူမီနီယံနှင့် ကြွေထည်ကို ပေါင်းစပ်ပြုလုပ်ထားကာ၊ စိန်များပင် စီထားသေးသည်။ အတွင်းပစ္စည်းများ အားလုံးသည် ထိပ်တန်း အဆင့်ဖြစ်သည်– 1.5TB သိုလှောင်နိုင်စွမ်း၊ 120Hz AMOLED မျက်နှာပြင်၊ QHD+ ရုပ်ထွက်နှင့် အခြားအရာများ ပါဝင်သည်။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ အင်တာနက် ချိတ်ဆက်၍ မရခြင်းပင်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများသာ ပြုလုပ်နိုင်၏။ အခြေခံအားဖြင့်၊ ၎င်းက အလှပဆုံး “အဘိုးကြီးဖုန်း” ဖြစ်ပြီး– အလွန်သေးငယ်သည့် ယင်ကောင်တစ်ကောင်အား အမြောက်ဖြင့် ပစ်သတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ခွင့် မရှိတော့ဘူး”  ကုယီလန် သူ့ကို မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေး၏ မျက်လုံးများတွင် တွေဝေသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ အိမ်တော်ထိန်း အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ကုသခင်လေးက သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ဖော်နဲ့ တခြားသူတွေ အဆက်အသွယ် လုပ်တာကို မကြိုက်ဘူးရယ်။ စုသခင်လေး နားလည်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်…”

စုကျီဆွေ့၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားသည်။ သူက ဖုန်းကို လက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး၊ အိမ်တော်ထိန်း နောက်မှ ပြောသည့် စကားလုံးတိုင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူက အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်– ဤအပြိုင်လောကမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စာပို့ကာ၊ သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည် ထူထောင်ရန် ကြိုးစားလာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့၏။

သူက ဤဘဝအကြောင်း မည်သည့် မှတ်ဉာဏ်မျှ မရှိဘဲ၊ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိချေ။ မနက်တိုင်း WeChat ကို ကြောက်လန့်တကြား ဖွင့်ကြည့်ပြီး၊ မဖတ်ရသေးသော မက်ဆေ့ချ်များ မြင်ရမည်ကို ကြောက်နေခဲ့သည်။

အခု ဒီလိုနဲ့ပဲ ဒီပြဿနာကြီးက အလွယ်တကူ ပြီးသွားတာလား?

စုကျီဆွေ့ ဤအရာ တစ်ခုတည်းကပင် ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခြင်းမှ အကြီးမားဆုံး အောင်မြင်မှုဟု တွေးလိုက်မိသည်– သို့သော် သတင်းကောင်းများက ဆက်လက်၍ ရောက်လာခဲ့သည်–

“ဖုန်းထဲမှာ GPS ရှိတယ်”  ကုယီလန်က သူ့ကို မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်၍ ပြောသည်။ “မင်း ဘယ်ရောက်ရောက် ငါ ရှာတွေ့မှာပဲ”

စုကျီဆွေ့က နောက်တစ်ကြိမ် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံသည် အလွန်တိုးနေပြီး၊ ကုယီလန် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို လှည့်ယူရန် လုပ်နေသဖြင့် သူ မကြားလိုက်ရပုံရ၏။

“နှလုံးခုန်နှုန်း စောင့်ကြည့်ကိရိယာ” ကုယီလန်က ပြောကာ၊ သူ၏ ရှည်လျားသွယ်လျသော လက်ညှိုးဖြင့် လက်ပတ်သေးသေးလေးတစ်ခုကို ကိုင်မြှောက်ပြီး သူ့အား လှမ်းပေးလိုက်သည်။

အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ စောင့်ကြည့်ခံနေရသည် ဟူသည့် အယူအဆက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ အိမ်တော်ထိန်းက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စွာဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထပ်ပေါင်းပြောလိုက်သည်။ “ဒါက သခင်လေးရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေ တည်ငြိမ်အောင် ထားဖို့ပါပဲ၊ အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာနဲ့ ကြုံလာရင် ကျွန်တော်တို့က…”

“ဟုတ်” စုကျီဆွေ့က မဆိုင်းမတွ တုံ့ပြန်သည်။ သူက လက်ပတ်ကို ယူလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ညာဘက်လက်တွင် ဝတ်ဆင်လိုက်ကာ၊ အရင်ကကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်သော ပုံစံဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ကုယီလန်၏ လှုပ်ရှားမှုက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ၊ ဝက်ဘ်စာမျက်နှာတစ်ခုကို ဖွင့်ပြီး၊ ထိုကောင်လေး၏ လက်ရှိ နှလုံးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ–

၁၃၄။

သူ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည့် အိမ်တော်ထိန်းကလည်း ၎င်းကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သည့် လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “သူ တကယ်ကြီး တစ်ခုခုဖြစ်နေတာပဲ… မျက်နှာလေး နည်းနည်း နီရဲနေတာကလွဲလို့၊ နှလုံးခုန်နှုန်းက အဲ့လောက်တောင် မြင့်နေတာလား?”

သူ မှတ်မိပုံအရ၊ ပုံမှန် နှလုံးခုန်နှုန်းက တစ်မိနစ်လျှင် ၆၀ မှ ၁၀၀ ကြား ဖြစ်သည်။

စုကျီဆွေ့ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ သူ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ သူ၏ လက်ချောင်းများကို မွှေနှောက်ကစားနေခြင်း မရပ်သေးချေ။

သူသည် လွန်ခဲ့သည့် အကြိမ်က စိတ်ခံစားမှုကောင်း မပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ ကုယီလန်၏ ပထမဆုံး စစ်ဆေးမှုကို ကျရှုံးခဲ့သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် သူ ပိုမို ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်။

ထို့ကြောင့် ထိုလူနှစ်ဦးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူက အတင်းအကျပ် တောက်ပသော အပြုံးကို ဖန်တီးလိုက်သည်– ထိုအပြုံးက မှန်ရှေ့တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသည့်၊ ဖော်ရွေပြီး အနည်းငယ် မျက်နှာချိုသွေးသည့် ပုံစံမျိုးပင်။

ကုယီလန် တိတ်ဆိတ်စွာပင် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေး၏ ကြည်လင်တောက်ပသော အကြည့်က အိမ်တော်ထိန်းကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ သူက အလိုလိုပင် မိမိကိုယ်ကို အလုပ်ရှုပ်နေရန် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေလိုက်ရာ၊ သူ၏ ခြေထောက်နားရှိ ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်၏။ သူက လျင်မြန်စွာ ကိုင်းပြီး ၎င်းကို ဆက်လက် ဖြေရှင်းရန် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

ခရီးဆောင်အိတ်က လေးလံလှသည်– သူက ၎င်းကို ဖွင့်ပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် နေရာချရန်အတွက်ပင် သူ၏ အားအင်အားလုံးဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည်။

အတွင်း၌ ပြည့်နေသည်မှာ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ပြိုင်ပွဲပြင်ဆင်ရေး စာအုပ်များ ဖြစ်သည်– 

<အထက်တန်း Physics ပြိုင်ပွဲများအတွက် အဆင့်မြင့် လေ့ကျင့်ရေး> 

<ရွှေလမ်းသို့>

<အထက်တန်းကျောင်းသားများအတွက် Physics အိုလံပစ် လေ့ကျင့်ခန်း>

<အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ Physics အိုလံပစ်– လေ့ကျင့်ရေးနှင့် ရွေးချယ်မှု> ….

အိမ်တော်ထိန်းက တအံ့တသြ ဖြစ်သွားပြီး၊ ရေရွတ်လိုက်၏။ “ဒီလောက်တောင် စာအုပ်တွေ အများကြီး ယူလာတာလား?” 

ဘေးအိပ်ခန်းရှိ စားပွဲဘေးတွင် ကြီးမားသော သစ်သား စာအုပ်စင် တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းသည် တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါပုံရသော်လည်း၊ ယခုအခါ ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးမားသော သင်ထောက်ကူပစ္စည်းများကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ၎င်း၏ ပြီးပြည့်စုံသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

အရာရာ တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကုယီလန် ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်သွားမလို့လဲ?” စုကျီဆွေ့က မရွေ့ဘဲ၊ သူ၏ အကြည့်ကမူ သူ့နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်နေသည်။

“ဓာတ်ခွဲခန်း” ကုယီလန်က ပြန်ဖြေသည်။

စုကျီဆွေ့က အခြား မည်သည့်စကားမျှ မဆို၊ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာတွင် မီးရောင်ဖြင့် ရေးထိုးထားသည့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်နေသည်– ဘယ်တော့ ပြီးမှာလဲ? ညစာ စားဖို့ ပြန်လာမှာလား?

ကုယီလန်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်”  

စုကျီဆွေ့ ကျေနပ်သွားပြီး နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကုယီလန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းက စုကျီဆွေ့အား ပစ္စည်းများ ဆက်လက် ထုပ်ပိုးကူညီပေးနေခဲ့သည်။

စာသင်ခန်းပစ္စည်း တောင်ပုံယာပုံမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ထိုကောင်လေး၏ အထုပ်အပိုးများသည်လည်း အလားတူပင် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ အမွေးပွအရုပ်များ အပြည့်ပါသော ခရီးဆောင်အိတ် သုံးလုံး။ နောက်ထပ် တစ်ခုမှာ အာလူးကြော် အရသာများ အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နေသည်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာ စီစဉ်ပြီးနောက်၊ ဘေးအခန်းက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ–

စိတ်ဓာတ်ကျဖွယ်ရာ ထောင်ခန်းတစ်ခု၏ အနားတွင် ရှိနေပုံရသည့် နေရာမှ၊ ချစ်စရာကောင်းသော အိုတာကုလေး၏ အိပ်ခန်းအပြည့်အစုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရွှေရောင် လှောင်အိမ်ထဲတွင်ပင် ယခုအခါ နူးညံ့သော စောင်တစ်ထည် ပါဝင်နေပြီး၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင်… ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းက မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး၊ သူ၏ သူဌေးထံသို့ ပုံများစွာကို အလျင်အမြန် ရိုက်ယူကာ ပို့လိုက်သည်။

[အိမ်တော်ထိန်း : ကုသခင်လေး၊  အခန်း ပြင်ပြီးသွားပါပြီ။ (ပုံ)(ပုံ)(ပုံ)]

[အိမ်တော်ထိန်း : စုမိသားစုက ဒီသခင်လေးက ကောလဟာလတွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးရော၊ သူက… နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်]

သူ၏ သူဌေးသည် အမြဲတမ်းအတိုင်း တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေသည်။

[ကုသခင်လေး : ?]

[အိမ်တော်ထိန်း : ဆေးရုံမှာ ကျွန်တော် မေးခဲ့သေးတယ်မလား? လူတိုင်းက သူ့ကို ပျင်းတယ်၊ ဆိုးတယ်၊ စိတ်တိုလွယ်တယ်လို့ ပြောကြတာလေ– ဒါပေမဲ့ အခုကျ အိမ်စာတောင် ထိုင်လုပ်နေပြီ!! (ပုံ)]

ထိုပုံက အနည်းငယ် ဝါးနေပြီး၊  ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ရိုက်ယူထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သေချာနေသည်။

သို့တိုင် ထိုပုံက စားပွဲတွင် ထိုင်နေသည့် ထိုကောင်လေး၏ ခါးမတ်မတ်ပုံစံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေ၏။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သည် လက်ထိပ်ခတ်ထားဆဲဖြစ်သည်က မေးခွန်းကို စာလုံးတစ်လုံးချင်း ညွှန်ပြနေချိန်တွင် ဖြစ်၏ ၊ သူ၏ ညာဘက်လက်က ပုံကြမ်းစာရွက်ပေါ်တွင် တွက်ချက်မှုများကို ရေးမှတ်နေသည်။ နေရောင်ခြည်က သူ့ကို နူးညံ့သော ရွှေရောင် အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

[ကုသခင်လေး : ငါ့ကိုလည်း လူတွေက တခြားသူတွေကို တစ်ကောင်လုံး မြိုချပြီး အရိုးတောင် မကျန်ဘူးလို့ ပြောကြတာပဲလေ]

အိမ်တော်ထိန်း သူဌေး၏ မျက်နှာသေဖြင့် ထိုအေးစက်စက် စကားကို ပြောလိုက်သည်ကို ချက်ချင်းပင် စိတ်ကူးလိုက်မိသည်။ သူက အလိုလို တုံ့ပြန်စကားကို စတင် ရိုက်နှိပ်မိသည်– ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကကျ သခင်လေးက တမင်တကာကြီး–

တစ်ဝက်ရောက်မှ သူသည် ၎င်းက မကောင်းသော အကြံ ဖြစ်နိုင်သည်ကို သဘောပေါက်သွားကာ၊ ထိုမက်ဆေ့ချ်ကို ဖျက်ပစ်ပြီး၊ ထပ်မံ ရိုက်လိုက်သည်။

[အိမ်တော်ထိန်း : သခင်လေးကသာ အမှန်ဆုံး]

[ကုသခင်လေး : ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ ကိစ္စပေါ်လာလို့ ညစာအတွက် ပြန်လာနိုင်မှာ မထင်ဘူး]

[အိမ်တော်ထိန်း : နားလည်ပါပြီဗျ၊ စုသခင်လေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်…]

. . . . .

စုသခင်လေးသည် သူ့ဘာသာသူ အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။

ကုယီလန် သူ၏ စကားကို အမှန်ပင် တည်ခဲ့သည်– သူ့ကို အပြင်တစ်လှမ်းမျှ ထွက်ခွာခွင့် မပြုခဲ့ချေ။

နေ့လယ်စာ၊ ညစာနှင့် နေ့လယ်ဘက်ရှိ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လှီးထားသည့် သစ်သီးများကို အိမ်အကူများက တံခါးဝအထိ ယူလာပေးခဲ့ပြီး၊ တံခါးခေါက်ပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြ၏။ “ထမင်း ရောက်ပါပြီ”  

သူတို့ ထွက်ခွာသွားမှသာ စုကျီဆွေ့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကပ်သွားကာ တံခါးကို ဖွင့်သည်။

ဖုန်းက အင်တာနက်နှင့် ချိတ်ဆက်၍ မရသဖြင့်၊ သူ၏ ဖခင်က သူအတွက် ရီကော့ သွင်းပေးထားသော အွန်လိုင်း သင်တန်းများမှာလည်း အစောပိုင်းကပင် အသက်ပျောက်နေခဲ့သည်။

စုကျီဆွေ့ သူ၏ မိသားစု ဖုန်းနံပါတ်များကို မှတ်မိနေဆဲပင်။ သူ အဆင်ပြေကြောင်း သိစေရန် သူ၏ အစ်ကိုကြီးထံသို့ စာတိုတစ်စောင်ကို ဦးစွာ ပို့လိုက်သည်။

[ကော၊ ကျွန်တော်ပါ။ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်နော်]

ထို့နောက်တွင်၊ သူက စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်ပြီး  အိမ်စာလုပ်တော့သည် – သူ၏ ဖုန်းအား အနှောက်အယှက်မပေးရမုဒ်ကို ပြောင်းထားသောကြောင့် စုမင်ယွီ၏ စိတ်ပူနေသည့် မက်ဆေ့ချ်များက မိုးသီးများကဲ့သို့ တရစပ် ပစ်ပေါက်နေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိလိုက်ချေ။

[???] 

သူ မဖြေရှင်းနိုင်သည့် ပြဿနာများ အလွန်များသည်။

အွန်လိုင်း သင်တန်းများကို လက်လှမ်းမမီသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်က တစ်ယောက်တည်း ရှေ့ဆက်ရခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ဒေါက် ဒေါက်

တံခါးခေါက်သံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုကျီဆွေ့ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်– ည ၇:၂၀ မိနစ်။

တီဗွီ ကြည့်ချိန်။

“သခင်လေး၊ ကျွန်တော် ဝင်လာခဲ့လို့ ရမလား?”  အိမ်တော်ထိန်း၏ အသံက အပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုကျီဆွေ့က တံခါးနောက်မှ ခေါင်းပြူကာ ချောင်းကြည့်ပြီး၊ သတိထား၍ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါးဘောင်တွင် အနီအောက်ရောင်ခြည် အာရုံခံစနစ် တပ်ဆင်ထားသည်။ အိမ်တော်ထိန်း ဝင်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အခန်းတွင်း နေထိုင်သူ ဦးရေက ချက်ချင်း အပ်ဒိတ် ဖြစ်သွားသည်– "၂ ယောက်"

“သခင်လေး၊ အောက်ထပ်ဆင်းပြီး တီဗွီကြည့်ဖို့ အချိန်ရောက်ပါပြီ”  အိမ်တော်ထိန်းက လက်ထိပ်သော့ကို ကိုင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

စုကျီဆွေ့ တင်းကြပ်သော အချိန်ဇယားနှင့် ပတ်သက်၍ ပြဿနာမရှိ။ သူက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်ပြီး၊ မည်သည့်အရာမျှ ယူဆောင်ခြင်း မရှိဘဲ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသည်။

သူ အရင်က ဧည့်ခန်းကြီးကို ဖြတ်သွားတိုင်း၊ ၎င်းက အမြဲတမ်း လုံးဝ လွတ်နေခဲ့သည်– ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် အစေခံများစွာ မရှိဟု သူ ယူဆခဲ့၏။

ယခုအချိန်အထိ။

ကြီးမားသော ဧည့်ခန်းတီဗွီရှေ့တွင် လုံခြုံရေး အစောင့်များနှင့် အိမ်အကူများ တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထိုင်နေကြသည်။

သူ၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သူတို့ အားလုံးက ခေါင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မျက်လုံး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် စူးစိုက်ကြည့်နေချေပြီ။

စုကျီဆွေ့၏ ဒူးများက ခွေကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ခမျာ ထိုနေရာတွင်ပင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့၏။

“မ-မဟုတ်ဘူး…” သူက ထစ်အစွာ ရေရွတ်သည်။ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ဦးထုပ်၊ နေကာမျက်မှန်၊ နှာခေါင်းစည်းပင် ဝတ်မထား။ သူ့အတွက်၊ ဤကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ခံရခြင်းက လူမြင်ကွင်း၌ အဝတ်မပါဘဲ ပြေးလွှားရခြင်းထက် အရှက်ရမှု နည်းပါးသည်ဟု မဆိုနိုင်။

နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည့် အိမ်တော်ထိန်းသည်လည်း တအံ့တသြ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ထိုကောင်လေး၏ သွယ်လျလျ ကိုယ်ခန္ဓာလေး တုန်ယင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် မြူများ တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းနားများက မြင်သာသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နီရဲလာသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ရသည်– သူက မည်သည့်အခိုက်အတန့်တွင်မဆို လန့်ဖျပ်မှုကြောင့် မျက်ရည်များ ကျလာနိုင်ပုံရ၏။

“မ-မဟုတ်ပါဘူး၊ မ-မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက သရဲကား မဟုတ်ပါဘူး၊ သာမာန် သတင်းပါပဲ… မကြောက်ပါနဲ့၊ စိတ်မပူနဲ့နော်” အိမ်တော်ထိန်းက သူ့ကို စိတ်အေးအောင် ကြိုးစားရင်း ထစ်အစွာ ပြောသည်။

သို့သော် သူ လိုချင်သော အကြောင်းအရာသို့ လျင်မြန်စွာ  မရောက်နိုင်ခဲ့ချေ။ စုကျီဆွေ့ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ကာ အေးခဲနေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် တိုးညှင်းသော ရှိုက်သံဖြင့် ဒူးထောက် လဲကျသွားတော့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ သူ့ကို ထူရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။ “ကုသခင်လေးက မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာ‌နော်…. သခင်လေးသာ အချိန်ဇယားအတိုင်း လိုက်နာမယ်ဆိုရင်၊ သူ အရမ်း ကျေနပ်သွားလိမ့်မယ်– ပထမဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ ချီးကျူးလိမ့်မယ်…”

“…အွတ်” စုကျီဆွေ့ လက်မောင်းဖြင့် ဆွဲထူခံရပြီး၊ ဒူးများက နောက်တစ်ကြိမ် ခွေကျသွားကာ၊ ခုခံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“သူ ဆုတောင် ပေးလိမ့်မယ်…” အခြေအနေက အလွန် ဆိုးရွားနေသဖြင့်၊ အိမ်တော်ထိန်း  အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားကို ပြောနေရသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့– ထိုကောင်လေးကို ထိုနေရာတွင် နေစေရန်သာ အရေးကြီးသည်။

“အွတ်ဒ်ဒ်…”

“တကယ်နော်… သခင်လေး ကြည့်ချင်တာ အကုန် ကြည့်လို့ရတယ်– Crayon Shinchan  ကြိုက်ရင်တောင် ကြည့်လို့ရတယ်…” အိမ်တော်ထိန်း လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့်၊ ထိုကောင်လေး ထွက်ပြေးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ၊ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရင်း သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေခဲ့သည်။

. . . . .

ထို့ကြောင့် ကုယီလန် ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ ဧည့်ခန်းတွင် သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ နာနီများ တန်းစီနေခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသည့် သက်တော်စောင့်များ တန်းစီနေခြင်း ဖြစ်သည်– သူတို့ အားလုံးက တောင့်တင်းစွာ ထိုင်နေကြပြီး၊ မျက်လုံးများက လစ်ဟာနေကာ၊ ရှေ့သို့ မှိုင်တွေနေခဲ့ကြသည်။

သူတို့က ဝိညာဉ်မရှိသော ရုပ်သေးများရုပ်ကဲ့သို့– အသက်မဲ့၊ စိတ်ခံစားမှုမဲ့၊ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေပုံရ၏။

သူတို့ရှေ့ရှိ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထိုးထားသည့် ရုပ်ပုံကား–

“အထက်တန်းကျောင်း Physics အိုလံပစ်အတွက် အသေးစိတ် ဗီဒီယို သင်ခန်းစာများ”

“ကဲ၊ ဒီမှာ မြင်နေရတာက Optical Tweezer ပါ။ သူက ဘာလုပ်လဲ? မှန်ပါတယ်– အမှုန်တွေကို ထောင်ချောက်ဆင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ပြီးတော့ လေဆာစွမ်းအင်ကို အမှုန်ဆီ ပို့ပေးတယ်။ အမှုန်ကို Tweezer က ထိန်းထားတုန်းမှာ…”

နာနီများ : အာရုံမရှိ။

သက်တော်စောင့်များ : မျက်လုံးများ မှေးစင်းနေ။

အိမ်တော်ထိန်း : ခေါင်းတွေ မူးနေ။

ငါ ဘယ်သူလဲ? ဘယ်ရောက်နေတာလဲ? ဒီစခရင်ပေါ်မှာ ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ ဂါထာမျိုးတွေ ရွတ်နေတာလဲ?

ကုယီလန် : “…”

ထိုတရားခံသည် နောက်ဆုံးတန်းမှ ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေးထိုင်နေကာ၊ ဒူးများကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး၊ ပုံရိပ်၏ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် သနားစရာကောင်းသော မှတ်စုများကို ရေးနေ၏။ မကြာခဏဆိုသလို သူ၏ နှာခေါင်းကလေးသည် ပန်းရောင်သမ်းနေလျက် တိုးညှင်းစွာ ရှိုက်နေသည်။

ဧည့်ခန်းရှိ မီးများ ပိတ်ထားသဖြင့်၊ ပရိုဂျက်တာမှ ခပ်မှိန်မှိန် အလင်းက တစ်ခန်းလုံးကို ဖျော့တော့တော့ မီးခိုးရောင် အငွေ့အသက်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ လူတိုင်းအား ကြည်လင်သော ပုဝါတစ်ထည် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နူးညံ့သော မြူခိုးအလင်းရောင်ထဲတွင် လူအများစု၏ မျက်နှာများက ခွဲခြားရခက်သည်။

သို့သော် ထိုကောင်လေး၏ အသားအရေမှာ အလွန်ဖြူဖွေးလွန်းသဖြင့် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမဆို ထင်ရှားနေ၏။ သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို နာကျင်စွာ မြင်နေရပြီး၊ ဒူးများတွင် ညိုမဲဒဏ်ရာများ ထင်နေသည်မှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။

ကုယီလန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။