Chapter 12

အပိုင်း ၁၂

စုကျီဆွေ့ ခမ်းနားသော ခရုပတ်လှေကားအတိုင်း ပြေးတက်သွားစဉ်၊ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ရဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ လိုချင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ လှေကားအကွေ့သို့ ရောက်ရှိပြီး ပုန်းအောင်းနေရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဖြူဖျော့ပြီး သွယ်လျသော ခြေထောက်များက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး၊ ချောမွေ့သော အသားအရေဖြူဖြူသည် နံနက်အလင်းရောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် တင်းမာနေကာ၊ နူးညံ့ပြီး ကျိုးပဲ့လွယ်သော ပုံစံလေးကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

“အူဝါးးးးးးးး” စုကျီဆွေ့က ညည်းတွားလိုက်သည်။

“မ... မငိုပါနဲ့ သခင်လေးရယ်” အိမ်တော်ထိန်းက မောဟိုက်စွာ ပြောသည်။ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ဖူးသလိုလို ခံစားချက်ကို ခံစားရသော်လည်း၊ မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကို မသိပေ။

သူက ကုယီလန်၏ အေးစက်စက် ခြိမ်းခြောက်မှုကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်—ကောင်လေးကို တစ်ရက်လျှင် ၂၄ နာရီလုံးလုံး စောင့်ကြည့်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ထိန်းချုပ်မှုမျိုးကို မည်သူမဆို ကြောက်လန့်ကြမည်မှာ အမှန်ပင်။ စုကျီဆွေ့ ထိုသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ခြင်းက အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်။

စုကျီဆွေ့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်သွားပြီး လှေကားအကွေ့သို့ ရောက်ရှိမှသာ “ဖလပ်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကွေးကွေးလေးထိုင်လိုက်သည်။

အေးစက်စက် သတ္တုလက်ရန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးက တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်၊ သူက ကြောက်နေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပွယောင်းယောင်းခေါင်းလေးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်လိုက်ပြီး၊ အောက်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ခိုးကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

အိမ်တော်ထိန်းက သူ၏ အမူအရာကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

စုကျီဆွေ့၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေခဲ့ပြီး၊ မျက်လုံးပြူးပြူးလေးများက ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်နေကာ၊ နှုတ်ခမ်းများက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဖိကပ်နေသည်။ သူ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကိုက်ရာတစ်ခုကို မြင်ရပြီး၊ မျက်လုံးထောင့်များကို ပို၍ပင် နီရဲစေသည်—ယင်းက အကြီးအကျယ် အနိုင်ကျင့်ခံထားရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အိမ်တော်ထိန်း၏ နှလုံးသားက နာကျင်လာခဲ့သည်။ ကုယီလန်က မကြည့်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍၊ သူ၏ သူဌေးကို နူးညံ့စွာ “သစ္စာဖောက်” လိုက်သည်။ “အရမ်းကြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့ သခင်လေးရယ်... ကုသခင်လေးက ဟန်ဆောင်ပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ? တကယ်လို့ တကယ်ကြီးသာ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင်၊ သူက—”

သူက စကားကို ရပ်လိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဟန်ဆောင် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းက ကုယီလန်၏ ပုံစံတော့ မဟုတ်။ သူ၏ စရိုက်က အလွန် ထက်မြက်ပြီး၊ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တတ်သူ ဖြစ်၏။ ထိုလူက သူ မဆိုလိုသည့် စကားများကို ဘယ်တော့မှ မပြောတတ်၊ ပလေးလည်း မ‌ပလေးတတ်ပေ။ ပျော်စရာအတွက် စနောက်တတ်သူလည်း မဟုတ်။

၎င်းက မသိုးမသန့်ဖြစ်စရာကောင်းပြီး၊ စိတ်မပါ့တပါ နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားမှုမျိုး ဖြစ်ခဲ့သင့်သည်—သို့သော် အောက်ထပ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော စုကျီဆွေ့တစ်ယောက် ရုတ်တရက်  စကားဝိုင်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ အရေးကြီးသော သော့ချက်စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်လုံးများက တောက်ပနေခဲ့သည်။

အိမ်တော်ထိန်း၏ နှလုံးသားက လှုပ်ခါသွားသည်။ ကလေးကို လိမ်ပြောလိုက်သည့်အတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုများက သူ့ထံ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် စုကျီဆွေ့ သူ၏ အကြည့်ကို ငုံ့လိုက်ပြီး၊ အိမ်တော်ထိန်း၏ ဖိနပ်များအား စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက်၊ ရှားရှားပါးပါး အလေးအနက်ထားသည့် လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်– “ကျွန်တော် လက်ထပ်ချင်ပါတယ်”

အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက် တောင့်ခနဲ ရပ်သွားသည်။ “ဟမ်?”

သူ အမှတ် မမှားခဲ့ဘူးဆိုလျှင်၊ ၎င်းမှာ ကောင်လေးက သူ့အား ပထမဆုံးအကြိမ် ဆန္ဒအလျောက် ပြောဆိုသည့် ပြည့်စုံသော ဝါကျဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် လက်ထပ်ချင်ပါတယ်”

စုကျီဆွေ့ ဖိနပ်များကို တည်ကြည်သော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလျက် ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံက အတင်းအကြပ် ပြောဆိုခြင်းမျိုး မဟုတ်၊ စနောက်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။

အိမ်တော်ထိန်း သူ၏ မျက်မှန်နောက်မှ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခဏတာမျှ၊ ပုံရိပ်များက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်–

—ကောင်လေးက ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မဟုတ်ဘဲ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် အေးစက်စက် ရွှေလှောင်အိမ်နှင့် သံကြိုးများကို စိုက်ကြည့်နေခြင်း?

—သူက မြေပြင်ညီပေါ်တွင် ရပ်နေသော်လည်း ဒူးခေါင်းများကို အလွန်အမင်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သည့် ပုံစံ။

—သူ၏ ဖုန်းကို စစ်ရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်း။

—“အပြစ်ပေးခြင်း” ဆိုသည့် စကားလုံးကြောင့် ရှက်သွားပြီး၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော တုံ့ပြန်မှု၊ ထို့နောက် ပြေးထွက်သွားခြင်း…

တစ်စစီ ပျက်စီးနေသော ရှုပ်ထွေးသည့် ပဟေဠိက အိမ်တော်ထိန်း၏ ခေါင်းထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ စုစည်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားခဲ့၏။

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... စုသခင်လေးက M များလား?!

ပြီးတော့ ဒီ "ထွက်ပြေးနေတာ" ဆိုတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုလုံးက—ကစားစရာ ခုခံမှုလေးလား?

သူသာ တကယ်ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် သူ့အခန်းထဲကို တန်းပြေးဝင်ပြီး တံခါးကို ပိတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ ဒီမှာ ပုန်းနေပြီး ချောင်းကြည့်နေရတာလဲ?

သူ တွေးလေလေ၊ ပို၍ ဆီလျော်မှု ရှိလေလေ ဖြစ်သည်။ အိမ်တော်ထိန်းက ကောင်လေးကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် စုကျီဆွေ့၏ ပါးပြင်များတွင် နီမြန်းသော သွေးရောင်လေး သန်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

အိမ်တော်ထိန်း: !!

သူ၏ ပွယောင်းယောင်း အနက်ရောင် ဆံပင်များက ပြာပြာသလဲ ပြေးလွှားခြင်းကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ ကလေးဆန်သော ဆံပင်အုံလေးများအဖြစ် ထောင်မတ်နေခဲ့ကာ၊ သူ၏ ခေါင်းထောင့်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်မျှင်များက တုန်ယင်နေ၏။

စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အဖုံးကြည့်ပြီး ဘယ်တော့မှ ဆုံးဖြတ်၍မရ ။

အိမ်တော်ထိန်း သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက ယနေ့တွင် ကမ္ဘာကြီးကို လှုပ်ခါသွားစေမည့် အရာတစ်ခုခုကို သင်ယူလိုက်ရပြီဖြစ်ပြီး—သူသည် ဤအရာအားလုံးကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖြင့် ကြိုးစား ပြုပြင်ရတော့မည်။

လှေကားအကွေ့မှာ ဧည့်ခန်းနှင့် မဝေးပေ။ အောက်ထပ်ရှိ လူနှစ်ယောက်သည်လည်း သူတို့၏ အသံများကို တိုးရန် ကြိုးစားခြင်း မရှိခဲ့။ စုကျီဆွေ့ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပြီး ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

ကုယီလန်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ နှာတံမြင့်မြင့်နှင့် မေးရိုးချွန်ချွန်များက အလင်းရောင် အောက်တွင် လုံးဝ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားက သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော်လည်း၊ သူ၏ အရှိန်အဝါ—လေးလံပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်—မှာ မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်ကဲ့သို့ အခန်းကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူ မည်သည်မှ မပြောသော်လည်း၊ သူ့ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဖိနှိပ်သော လေထုမှာ မည်သည့်အခါမျှ မလျော့ခဲ့ပေ။

သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားသည် အရပ်ရှည်ပြီး ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ထားသော်လည်း၊ ကုယီလန်၏ အရှိန်အဝါနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ လုံးဝ အားပျော့နေပုံရ၏။

“ကော၊ ကျွန်‌တော့်ကို ဒီတစ်ကြိမ်လေးတော့ ယုံကြည်လို့ မရဘူးလား...” ကုယွီယောင်ကား သွားများကို စေ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

အိပ်ရေးပျက်နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကုယီလန်က မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်ပိတ်လျက် နားထောင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထို “ကော” ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်ခုံးများက ရွံရှာမုန်းတီးစွာ တွန့်သွားခဲ့သည်။

သူက ခရုပတ်လှေကားဘက်သို့ အကြည့်ကို အနည်းငယ်မျှ ပင့်လိုက်ပြီး—မကြာမီပင် ရင်းနှီးသော၊ နူးညံ့သည့် မျက်နှာလေး၏ အစွန်းတစ်ဖက်က အကွေ့မှ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ပျင်းရိစွာ အပေါ်သို့ ဝေ့၀ဲသွားခဲ့သည်။

လန့်ဖျပ်သွားသော ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စုကျီဆွေ့မှာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်တော့သည်။

ကုယီလန်တစ်ယောက် စုကျီဆွေ့က သူ့ကို အကြီးအကျယ် နားလည်မှုလွဲနေသည်ကို သိသည်။

Speedsters Club တွင် သူ အစပြုခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍၊ “အဖွားကြီးကို လမ်းဖြတ်ကူးဖို့ ကူညီပေးခဲ့” ဆိုသည့် သူ ဖန်တီးခဲ့သော ပုံပြင် အဆုံး၊ ထို့နောက် ကြိုးတံတား အခြေအနေ၏ နောက်ထပ် အကျိုးသက်ရောက်မှုအထိ—တစ်ခုပြီးတစ်ခုက ကောင်လေး၏ သူ့အပေါ် အထင်အမြင်ကို ပိုမို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

ယနေ့တွင်၊ သူက ထိုနားလည်မှုလွဲမှားခြင်းကို ပြုပြင်တော့မည်။

သူက ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ထားသော ထိုလူ၏ ခေါ်ဝေါ်ပုံကို ပြင်ပေးခြင်း မပြုတော့ဘဲ၊ ရှေ့သို့ အနည်းငယ်  ကိုင်းလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းထူထူကြီးကို စားပွဲတစ်ဖက်သို့ တွန်းပို့လိုက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ချက်လောက် ကြည့်ချင်လား?”

သူ ငုံ့လိုက်စဉ်၊ ကုယီလန်၏ လည်ပင်းနှင့် ကျောဘက်ရှိ ကြွက်သားများက မာတင်းပြီး သတ်မှတ်ထားသော ပုံစံများအဖြစ် တင်းမာသွားသည်—ပျင်းရိနေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်က ရုတ်တရက် အမဲလိုက်သည့် ကိုယ်ဟန်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ထားသော ကုယွီယောင်သည် အလိုအလျောက် တွန့်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက ရိုင်းပျသည်ကို သိသွားသဖြင့်၊ သူက မြှောက်ပင့်သော အပြုံးကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို ယူလိုက်သည်။

သို့သော် စာမျက်နှာ အနည်းငယ်ကိုသာ လှန်လှောကြည့်ပြီးနောက်၊ သူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့၏။

ဘဏ္ဍာရေး အစီရင်ခံစာများနှင့် စာရင်းစစ် မှတ်တမ်းများ။ ဒစ်ဂျစ်တယ် ခြေရာခံခြင်းနှင့် ခြေရာခံခြင်းမှ ကာကွယ်ခြင်း မှတ်တမ်းများ။ အတွင်းပိုင်း တိုင်ကြားစာများ။ သီးခြား စာရင်းစစ်များ... စာရွက်စာတမ်းတိုင်းက သူ၏ ရာဇဝတ်မှုများကို နာကျင်လောက်အောင် အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။

လှေကားထစ်များ၏ အပေါ်ဘက်တွင်၊ အိမ်တော်ထိန်းက ကောင်လေး၏ ဘေးတွင် ကုန်းထိုင်နေပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အဲဒီ ကုမိသားစုဝင်—သူက ကုမ္ပဏီ အလုပ်တွေမှာ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားကို ဖုံးဖို့ ငွေစာရင်းတွေကို ပြင်လိုက်တာ။ ကုသခင်လေးက ဒါတွေကို ရှာဖို့ ညလုံးပေါက် မအိပ်ခဲ့ရဘူး”

“ညလုံးပေါက်?” စုကျီဆွေ့က သူ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ထားသော ထိုလူကို လူဆိုး အဖြစ် တိတ်တဆိတ် သတ်မှတ်လိုက်၏။

အောက်ထပ်တွင်၊ ထို “လူဆိုး” ခမျာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပင် အရောင် ပျောက်သွားသည်အထိ ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေတွင်၊ ပုန်းအောင်းစရာ နေရာ မရှိတော့ချေ ။ သူက သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး စိတ်ခံစားချက် ကတ်ကို ကစားရန်သာ ကြိုးစားနိုင်ခဲ့သည်– “တောင်းပန်ပါတယ် ကော၊ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် မှားခဲ့တာတွေကို ပြန်ပြင်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကော မြန်မြန်သိသွားမယ်လို့ မထင်ထားဘူး... အချိန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မိသားစုနှောင်ကြိုးကို အသုံးပြုပြီး အကျပ်အတည်းကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားခြင်းသည် —ဂန္တဝင် အကွက်ပင်။

ကုယီလန် သူ၏ လက်ညှိုးထိပ်ဖျားကို ပွတ်သပ်နေပြီး မည်သည်ကိုမှ မပြောခဲ့ပေ။

ကုယွီယောင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်၊ သူက အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားဟန်တူသည်။ သူ ထပ်မံ စကားပြောသောအခါ၊ သူ၏ အသံတွင် နောင်တရသော ရှိုက်သံ အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသည်– “ကော၊ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မိဘတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီလေးကိုပဲ အမြဲလိုလို မျက်နှာသာပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အရာမဝင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်က ကိုလံဘီယာရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအစီအစဉ်တွေကနေ မိသားစုကုမ္ပဏီရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုထဲကို ရောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရတာ... ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော် ကောကြောင့်ပဲ နေရာရတယ်လို့ ထင်နေကြတာ”

“လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က ကျွန်တော် ရာထူးတွေ တက်လာမှ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အရေးစိုက်လာကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အမှားကြီး လုပ်လို့ ကုမ္ပဏီ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိသွားရင်... သိသွားရင်...” သူ၏ မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်လာခဲ့သည်။

ကုယီလန နားထောင်ရသည်ကို စိတ်ကုန်လာခဲ့သည်။

ဤအလှမ်းဝေးသော ဝမ်းကွဲညီသည် စိတ်ခံစားချက်ဆိုင်ရာ ဝမ်းနည်းဖွယ် ပုံပြင်များကို ပြောပြရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း သူ ကြားသိထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အပေါ်ထပ်တွင် ခိုးနားထောင်နေသော ကောင်လေးသာ မရှိခဲ့လျှင်၊ သူက ဤလူနှင့် တွေ့ဆုံရန်ပင် သဘောတူခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

“မင်း ဒီအလုပ်ကို တကယ်ကြီး ဂရုစိုက်တာလား?” ကုယီလန်က သူ့ကို စကားဖြတ်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ချက်ကို ခံစားမိသဖြင့် ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ထားသော ကုယွီယောင်သည် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ၊ တောင်းပန်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို လောဘတကြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ဘဏ္ဍာရေးကို အရမ်းချစ်တာ။ ကလေးဘဝကတည်းက ကုမ္ပဏီရဲ့ CFO ဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီး ကြိုးစားခဲ့ပြီးမှ ဒီနေရာကို ရောက်ခဲ့တာ”

ကုယီလန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်– “CFO ဖြစ်ရတာက ဘာလဲ?”

ကုယွီယောင်၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားသည်—သူ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကလေးဘဝပုံပြင်ကြောင့် ကုယီလန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီဟု ထင်လိုက်သည်။

သူက သူ၏ ရှေ့ရှိ နားမလည်နိုင်သော မျက်လုံးနက်များကို မဖတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ သံသယဝင်နေသော်လည်း၊ မျှော်လင့်ချက်များက စီးဆင်းလာခဲ့သည်။

သူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်– လူငယ် ဘုတ်အဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌက ကောလာဟလတွေထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ? ငါ့ဆီက စကားအနည်းငယ်နဲ့တင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ပုံပဲ။ ငါက အမြဲတမ်း အရည်အချင်းရှိခဲ့တာ—ကံကောင်းခြင်းလေး နည်းနည်းတော့ လိုအပ်တာပေါ့။

သို့သော် အပြင်တွင်မူ သူက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်– “လက်ရှိ CFO က အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဝါရင့် လူကြီးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို လေးစားသလို မနာလိုလည်း ဖြစ်တယ်”

ကုယီလန်က ချီးမွမ်းခြင်းကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် သူ၏ လက်ကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးနက်များကို ပင့်လိုက်ပြီး၊ အေးစက်စက် အပြုံးဖြင့် နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးလိုက်သည်– “ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို မင်း သူ့ကို မနာလိုစရာ မလိုတော့ဘူး—ဘာလို့လဲဆို မင်းတိုနှစ်ယောက်လုံးကို အလုပ်ထုတ်လိုက်ပြီ”

ကုယွီယောင် တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး၊ ကုယီလန်၏ အပြုံးတွင် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုတစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်။ စကားလုံးများက နစ်မြုပ်သွားသောအခါ၊ သူ၏ မျက်နှာက ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းတို့ဖြင့် ပျက်သွားခဲ့၏။

“မင်း ဘဏ္ဍာရေးကို ကြိုက်တယ်? စာရင်းအင်းကို ကြိုက်တယ်?” ကုယီလန်က လှောင်ပြောင်သည့် အသံဖြင့် ပြန်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ၊ မင်းရဲ့ နာမည်ကို ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းဥပဒေရဲ့ အမည်ပျက်စာရင်းထဲ သေသေချာချာလေး ထည့်ပေးမယ်”

သူ ခိုးယူသည်ဟု သံသယရှိသော ပမာဏကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါလျှက် ၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဘဏ္ဍာရေးလုပ်ငန်းတွင် နောက်တစ်ကြိမ် မည်သို့မှ အလုပ်လုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ထပ်ပြောစရာ ရှိသေးလား?” ကုယီလန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

“ဘာ?... ကော၊ လာနောက်နေတာ မဟုတ်လား? နောက်နေရင်လည်း တော်ပါတော့၊ ကျွန်တော်လည်း ကုမိသားစုဝင်တစ်ယောက်ပါ။ သွေးသား တော်စပ်သူတွေလေ… ကျွန်တော်တို့ ကလေးဘဝကတည်းက မိသားစုအိမ်ဟောင်းမှာ အတူတူ စားခဲ့ကြတာကို သတိရသေးရဲ့လား? ကျွန်တော်—”

သူ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီး ထိတ်လန့်စွာ ရေရွတ်နေခဲ့သည်—နောက်ဆုံးတွင် ကုယီလန်၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်ပြီး စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့သည့် အကြည့်နှင့် တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် ပါးစပ် ပိတ်သွားခဲ့သည်။

“ကုမ္ပဏီက တရားစွဲဖို့ လုပ်နေပြီ။ တခြား ပြောစရာ မရှိရင် လစ်လိုက်တော့” ကုယီလန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း၊ သူ၏ အကြည့်က ဖန်ခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်လောက်အောင် ထက်ရှနေ၏။

ကုယွီယောင်၏ မျက်နှာက လုံးဝ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများက စည်းကို ကျော်လွန်သွားသည်ကို သိသွားပြီး—ထပ်မံ တောင်းပန်ခြင်းက သူ့ကို ထောင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်နိုင်သည်ကို ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့်—သူက နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှ ပြောရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူက သူ၏ လက်ဆွဲအိတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အရိုက်ခံထားရသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ကလစ်။

တံခါးက တိုးတိုးလေး ပိတ်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ပိတ်သွားသူ၏ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သော ရှုံးနိမ့်မှုအား ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ကုယီလန် သူ၏ လျှာဖျားကို ခံတွင်း အပေါ်ဘက်တွင် ဖိလိုက်ပြီး၊ သူ၏  သွားများက အတွင်းသားကို ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်ခွံများက အနည်းငယ် မှေးကျသွား၏။ 

ရက်စက်ပြီး နှလုံးသား ကင်းမဲ့ကာ၊ သူတစ်ပါး၏ အိပ်မက်များကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းရန်အတွက် သူ၏ အာဏာကို ကိုင်စွဲထားသည်။ 

၎င်းက သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော အထင်အမြင်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကောင်လေးက သူ့ကို ထိုသို့ မြင်စေချင်သည်လည်း ဖြစ်သည်။ 

လှေကားအကွေ့တွင် မဝေးသောနေရာ၌ စုကျီဆွေ့က ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ထားသော ကုယွီယောင် ထွက်သွားသည်ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူက နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဖြူဖျော့ဖျော့ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်၏— 

လူဆိုးကြီးကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီကွ! ရေး! 

သူက တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး နှစ်မိနစ်ပင် မကြာသေးသည့် ကုယီလန် သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ရှေ့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားပုံရသည်။ 

နံနက်အလင်းရောင်က ထိုလူ၏ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ဖြောင့်မတ်သော ပုံရိပ်ပေါ်တွင် ထွန်းလင်းတောက်ပနေပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခုကို ပစ်ချကာ၊ အထီးကျန် ဝံပုလွေတစ်ကောင်က သူ့ဘာသာ လှည့်လည်သွားလာနေသည့် ပုံရိပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။ 

စုကျီဆွေ့: ! 

သူက အော်ဟစ်ပြီး ရပ်တန့်ခိုင်းရဲခြင်း မရှိသောကြောင့်၊ သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စာရိုက်တော့သည်။ 

ကုယီလန် တံခါးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ လက်က လက်ကိုင်ကို ဖမ်းဆုပ်တော့မည့်အချိန်တွင်၊ သူ၏ ဖုန်းက တစ်ကြိမ် တုန်ခါလာခဲ့သည်— 

[(o^^o): ဘယ်သွားမလို့လဲဟင်?] 

ကုယီလန် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပင့်လိုက်ပြီး ခန်းမရှိ ခရုပတ်လှေကားတစ်လျှောက် အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကိုယ်တစ်ဝက်သာ ပေါ်အောင် ပုန်းနေခဲ့သော ကောင်လေးက ယခုအခါ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး၊ လှေကားလက်ရန်းကို ကိုင်ကာ သူ့အား စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ 

နောက်ထပ် နားလည်မှုလွဲမှားမှုများ မဖြစ်စေလိုသောကြောင့်၊ ကုယီလန် နောက်သို့ မကြည့်တော့ဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံး မက်ဆေ့ချ် တစ်ခု ပို့လိုက်သည်— 

[ကုယီလန် : ဓာတ်ခွဲခန်း] 

လှေကားပေါ်ရှိ အိမ်တော်ထိန်းက သူတို့အချင်ချင်း မက်ဆေ့ချ် ဖလှယ်နေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူ၏ သူဌေး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူက သခင်လေးအား ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး၊ နောက်ပိုင်း ဘာပဲ လိုလို၊ ကျွန်တော့်ကို WeChat ကနေ မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်‌နော်”   

သူက ထိုသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ရှေ့မှ ကောင်လေးမှာမူကား  မတုံ့ပြန်ဘဲ သူ၏ ဖုန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက်၊ သူက နောက်ထပ် စာအနည်းငယ် ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။ 

အိမ်တော်ထိန်းသည် လျစ်လျူရှုခံရသော်လည်း ဒေါသ မထွက်။ ကောင်လေး၏ မ၀ံ့မရဲ ကစားနေသော အစီအစဉ်က ပျက်သွားပြီဟု ယူဆကာ၊ သူ၏ ဒုက္ခများအကြောင်း သူငယ်ချင်းတစ်ဦးအား ငြီးတွားပြောပြတော့မည်ဟု စဉ်းစားလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင်၊ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းက နှစ်ကြိမ် မြည်လာခဲ့သည်။ သူက ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး လုပ်ငန်းတာဝန်များကို စတင်ရန် အောက်ထပ်သို့ ဦးတည်တော့သည်။ 

 ထို့နောက် သူ ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်— 

[(o^^o): ခင်ဗျားရဲ့ သူငယ်ချင်း တောင်းဆိုမှုကို  လက်ခံလိုက်ပြီ။ အခု ကျွန်တော်တို့ စကား စပြောလို့ ရပြီ] 

[(o^^o): ရေ သောက်ချင်တယ်] 

အိမ်တော်ထိန်း တောင့်ခနဲ ရပ်သွားပြီး၊ သူ၏ နောက်မှ ကောင်လေးအား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်လေးက မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြဘဲ၊ အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာဖြင့် စာရိုက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ 

အိမ်တော်ထိန်းက အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ 

—တကယ်လား? အခု သူတို့ အွန်လိုင်းကနေ ဆက်သွယ်နေကြတာလား? 

သို့သော်... သခင်လေးက ဤနည်းလမ်းကို ကြိုက်နှစ်သက်သောကြောင့်၊ သူက သည်းခံပြီး ထိုရိုးသားသော မျက်နှာမှ မည်သည့် ညွှန်ကြားချက်များ ထပ်မံ ရောက်လာဦးမည်ကို စောင့်ကြည့်ရတော့မည်ပင်။ 

ဖုန်းက ထပ်မံ မြည်လာသည်အထိ နှစ်မိနစ် ပြည့်သွားခဲ့သည်— 

[(o^^o): ကျေးဇူးတင်ပါတယ် [ယုန်လေး ခေါင်းငုံနေ.jpg]] 

အိမ်တော်ထိန်း: ?? 

ခဏ... ဒီအချိန်တွေအားလုံးက Emoji ကို ဂရုတစိုက် ရွေးနေခဲ့တာလား? 

အိမ်တော်ထိန်းက ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း၊ သူသည် စုကျီဆွေ့၏ မျက်ရည်များဖြင့် ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးများ—ယုန်ဖြူလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့—ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသ ထွက်ရခြင်း အဖြစ်ကို မေ့သွားခဲ့သည်။ 

ဒါ ငိုခဲ့ရလို့ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်တာပဲ! 

“ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်လေး၊ ဒီမှာ ခဏလေး  စောင့်နေပေးနော်” နောက်ကျလိုစိတ် မရှိသောကြောင့်၊ အိမ်တော်ထိန်းက စားသောက်ခန်းသို့ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ရန်အတွက် သွားပြီး၊ အမောအပန်းခံ၍ ပြန်ပြေးလာကာ စုကျီဆွေ့အား ပေးလိုက်သည်။ 

စုကျီဆွေ့ ရေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်လိုက်ပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ဖုန်းကို ခေါက်နေခဲ့သည်။ 

ထို့နောက်၊ အိမ်တော်ထိန်း၏ ဖုန်းက ထပ်မံ မြည်လာခဲ့သည်— 

[(o^^o): ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အန်ကယ်က ဘာလို့ အချိန်ဇယားအတိုင်း မနိုးတာလဲဟင်?] 

သူ ရှားရှားပါးပါး စကားပြောလေ့ရှိသောကြောင့်၊ စုကျီဆွေ့၏ ရိုက်နှိပ်ထားသော စာများက ပြတ်သားပြီး တိုက်ရိုက်ဖြစ်ကာ၊ သိမ်မွေ့မှု ကင်းမဲ့နေသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးထားရသည့် ယုန်ဖြူလေး Emoji ကို ပို့သောအခါမှသာ သူ၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝ ပေါ်လာတတ်၏။ 

မက်ဆေ့ချ်ကို ပို့ပြီးနောက်၊ စုကျီဆွေ့ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်တော်ထိန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး၊ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ 

—မနက် ၇:၀၀ နာရီက တကယ်တမ်း နောက်ဆုံး ခွင့်ပြုထားသော နိုးထချိန်ဖြစ်ပြီး၊ သူက အချိန်ဇယားကို ချိုးဖောက်ခြင်း မဖြစ်စေရန် မျှော်လင့်နေခြင်းပင်။ 

[AAA အိမ်တော်ထိန်း : ကျွန်တော်က တခြား အစေခံတွေကို လုပ်ငန်းတာဝန် ခွဲပေးရမယ်လေ၊ အဲ့ဒါမို့ ကုသခင်လေးက ကျွန်တော့်ကို မိနစ် နှစ်ဆယ် စောနိုးခွင့် ပေးထားတာ] 

ထိုစာကို ပို့ပြီးနောက်၊ အိမ်တော်ထိန်းက စုကျီဆွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

မျက်နှာချင်းဆိုင် စာရိုက်နေသည့် လူနှစ်ယောက်၏ အခြေအနေက ထူးဆန်းစွာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့၏။ 

[(o^^o): အော်] 

ကောင်လေး၏ စာရိုက်နှုန်းက နှေးသည်၊ တစ်မိနစ်လျှင် စာလုံးတစ်လုံးခန့်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အိမ်တော်ထိန်းသည် ထိုသူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားမိသည်။ 

စုကျီဆွေ့ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး စာကို ထပ်မံ ရိုက်လိုက်သည်။ 

နောက်ထပ် မက်ဆေ့ချ် နှစ်ခုသုံးခု ဖလှယ်ပြီးနောက်၊ အိမ်တော်ထိန်း၏ ရိုးသားသော အဖြေများကို မြင်သောအခါ၊ သူက အဖြေကို အလိုချင်ဆုံး မေးခွန်းအား မေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်— 

[(o^^o): မစ္စတာကုက ဘာလို့ PhD အတွက် စာသင်နေရင်း ကုမ္ပဏီအ‌ရေးတွေ ရှင်းနေရတာလဲ? သူ မပင်ပန်းဘူးလား?] 

၎င်းက လမ်းပေါ်တွင် “ထမင်းစားပြီးပြီလား?” ဟု မေးသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးခွန်း ဖြစ်သော်လည်း၊ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ ခြေထောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းလိုက်သကဲ့သို့ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ 

သူ စာရိုက်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်—သူက ထုတ်ဖော် ပြောလိုက်သည်– “အဲဒီလို မမေးပါနဲ့လား သခင်လေးရယ်” 

ဤဗီလာကြီးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ “ဧည့်သည်” တစ်ဦးမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရချေ။ ဤနေရာရှိ အစေခံများက NPC များကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ကြသည်—တင်းကျပ်သော အချိန်ဇယားဖြင့် အလုပ်လုပ်ပြီး အနားယူကာ၊ သူတို့ မပြောသင့်သည့် စကားတစ်လုံးမျှကို ဘယ်တော့မှ မပြောကြချေ။ 

အိမ်တော်ထိန်းသည်ကား ကုယီလန်၏ အနိမ့်ဆုံး စည်းကို မေ့သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုနှလုံးခုန်နှုန်း မြင့်မားသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားမိခြင်းကိုလည်း မေ့သွားခဲ့ချေပြီ။ 

သူ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ—ကုသခင်လေးက စုကျီဆွေ့၏ ဖုန်းကို စစ်ဆေးမည် မဟုတ်ဟု ပြောခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက၊ သူတို့အားလုံး အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ကြလိမ့်မည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသော အိမ်တော်ထိန်းက ယခုအခါ ကောင်လေးကို အလေးအနက်ထားပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို မေးခွန်းမျိုး ထပ်မမေးပါနဲ့နော်။ ပြီးတော့ ကုသခင်‌လေး ရှေ့မှာ ဒီအကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ မပြောရဘူးနော်၊ သခင်လေး ဒါကို သေသေချာချာ မှတ်ထားရမယ်” 

စုကျီဆွေ့ တကယ်တမ်း နားမလည်ခဲ့သော်လည်း၊ သူက နာခံစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ 

[(o^^o): ဟုတ်ကဲ့] 

[(o^^o): ဒါဆို... မစ္စတာကုရဲ့ အခန်းထဲမှာ ကုတင် ဘယ်နှစ်လုံး ရှိလဲ?] 

အစပျိုးခြင်း မရှိ။ ပထမဆုံး မက်ဆေ့ချ်တွင်ပင် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်စရာ အကြောင်းအရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ 

အိမ်တော်ထိန်း တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို စိတ်မသက်မသာ သုတ်လိုက်သည်။ 

သူက ကုယီလန် အောက်ထပ်တွင် ပြောခဲ့သည်ကို ကြားခဲ့ရသည်—မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက်၊ ကောင်လေးက မာစတာ အိမ်ခန်းသို့ ပြောင်းရမည်ဖြစ်ပြီး ၂၄ နာရီလုံးလုံး စောင့်ကြည့်ခံရမည်ဟူသော အကြောင်းပင်။ ယင်းက အလွန် ပေါ့ပါးသော ခြိမ်းခြောက်မှုသာ ဖြစ်သည်။ 

သူက မေးခွန်း၏ အဖြေကို သိသော်လည်း၊ မည်မျှပင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ၊ အချက်အလက်အတိုင်း ဖြေဆိုစေကာမူ ဤအခြေအနေတွင် လုံးဝ မသင့်လျော်သည့် အသံထွက်နေလိမ့်မည်။ 

“အမ်... တစ်လုံးပဲ ရှိမယ်လို့ ထင်ပါတယ်” အိမ်တော်ထိန်းက ဝိုးတဝါး ပြောလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် စကားကို အလျင်အမြန် ပြောင်းရန် ကြိုးစားသည်– “သခင်လေး၊ အဲဒီ မေးခွန်းတွေကို ခဏလောက် ဘေးဖယ်ထားရအောင်လား? ကျွန်တော် သခင်လေးအတွက် တခြား လုပ်ပေးစရာများ ရှိသေးလား? သခင်လေးသာ တောင်းဆိုရင် မီးထဲ၊ ရေထဲ ဆင်းပြီးတောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်” 

ဥပမာအားဖြင့်.. အောက်ထပ် ဆင်းပြီး တစ်ခုခု သွားယူပေးခြင်းမျိုးပေါ့။ 

စုကျီဆွေ့ ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက်၊ နောက်ထပ် မက်ဆေ့ချ် တစ်ခု ရိုက်လိုက်သည်။ 

[(o^^o): မစ္စတာကုကိုလေ၊ သူ့ရဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ ပို့စ်တွေကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဖွက်မထားဖို့ ပြောပေးလို့ရမလား?] 

အိမ်တော်ထိန်းက သူ၏ နှုတ်ခမ်းအောက်ရှိ အကြောင်းကို ဖိညှစ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းမှသာ မတ်တတ် ရပ်နိုင်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ 

... “ဒီမှာ ရေတစ်ခွက်၊ ကျွန်တော် စည်းမျဉ်းတွေကို ရှင်းပြမယ်နော်” ဆိုတဲ့ ပိုရိုးရှင်းတဲ့ အချိန်တွေဆီ ပြန်သွားလို့ မရဘူးလား? 

သို့သော် ရုတ်တရက်၊ စိတ်ကူးတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ “သခင်လေး၊ ကျွန်တော်က ကုသခင်လေးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ထိန်းချုပ်လို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို စိတ်ပြောင်းသွားအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိနိုင်တယ်...” 

သူက လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး၊ ခမ်းနားသော အနောက်တိုင်းပုံစံ လက်ဟန်ဖြင့် ဧည့်သည် အိပ်ခန်းဘက်သို့ ယဉ်ကျေးစွာ ညွှန်ပြရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ 

သို့သော် သူ ခါးကို ကိုင်းညွှတ်ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းတော့မည့်အချိန်တွင်၊ ကောင်လေးက မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး အိပ်ခန်းတံခါးကို ကျယ်လောင်စွာ ဒုန်း ဟူသော အသံဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။ 

အိမ်တော်ထိန်း လှုပ်ရှားမှုတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်– ??? 

သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်အား ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်—မည်သည့်အရာမှ နေရာလွဲနေပုံ မပေါ်ချေ။ 

ကိုယ်ရံတော်များစွာက အဓိက ဝင်ပေါက်တွင် မြဲမြံစွာ တပ်စွဲထားဆဲ။ အရိပ်မည်းမည်းနှင့် ဝတ်စုံပြည့်ဝတ် အမျိုးသားသည်လည်း ပြန်မလာခဲ့။ ကျူးကျော်သူ မရှိ။ ဂြိုလ်သား ကျူးကျော်မှုလည်း မရှိ။ နံနက်စာ စားပြီးနောက် တစ်နေ့တာအတွက် ပြင်ဆင်နေသည့် ရိုးသားသော၊ အိပ်ချင်မူးတူး အစေခံများသာ ရှိ၏။ 

အိမ်တော်ထိန်း ထိုနေရာတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အနေခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ 

ဧည့်သည် အိပ်ခန်းထဲတွင်— 

အိမ်တော်ထိန်း ဝင်လာချိန်တွင် စုကျီဆွေ့ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တစ်ဝိုက်တွင် လက်ထိပ်တစ်လုံးကို တင်းကျပ်စွာ သော့ခတ်ထားပြီး၊ ကုတင်ပေါ်တွင် ဘောလုံးလေးတစ်လုံးလို ကွေးနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး၊ လေထဲရှိ မမြင်နိုင်သော အမှတ်တစ်ခုကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ စိတ်ဆိုးနေပုံရသည်—သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် ဖောင်းနေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များက သွေးထွက်လုနီးပါး နီရဲနေခဲ့သည်။ 

အိမ်တော်ထိန်းက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး၊ ကောင်လေး၏ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေခြင်းကို အနှောင့်အယှက် မပြုလိုပေ။ ထိုအစား၊ သူက သစ်သား ဗီရိုတစ်ခုဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားပြီး ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။ 

ဗီရိုထဲတွင် ကုယီလန်နှင့် သူ ဆွဲမထည့်သင့်သည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ဝယ်ခဲ့သော ပစ္စည်းလေးများ စုစည်းထားသည်—ဆိုင်ရှင်ကို ထိုလိမ်ထားသည့် ပစ္စည်းများဖြင့် လူများကို မခြောက်လှန့်ရန်အတွက် တောင်းပန်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာခဲ့ချေပြီ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်၊ သူက အမှန်တရားကို စောစောစီးစီး မသိခဲ့ရသည့်အတွက်သာ နောင်တ ရတော့၏။ 

“သခင်လေး၊ ဒါလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပါဦး” 

အိမ်တော်ထိန်းက သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အောက်သို့ ချလိုက်ကာ၊ ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်တွင် ရှိနေသည့် အရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ 

ဗီရိုထဲတွင် ထိန်းချုပ်ပစ္စည်းများ၊ blindfold များ၊ ကော်လာကြိုးများ၊ ခါးပတ်ကြိုးများ၊ နားကြပ်များ၊ ခွေးနားရွက်လေးများ၊ ခွေးခြေသည်းလေးများ... နှင့် ပြောပြလို့မရနိုင်သော ခွေးအမြီးလေးတစ်ခု စုထားသည်။ ၎င်းကို ကြည့်ရသည်မှာပင် အလွန် အရှက်ရဖွယ် ကောင်းနေ၏။ 

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊ “သခင်လေး” ဟု ခေါ်ဆိုခံရသူက သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို မြင်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များက ကြောက်လန့်တကြား ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်– “!”