Chapter 13

အပိုင်း ၁၃

အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက် လှပစွာ ကိုင်းလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ သစ်သားဗီရိုထဲရှိ ပစ္စည်းများအား သရုပ်ဆောင်ကာ ပြသလိုက်သည်။ “သခင်လေး၊ ဒါလေးတွေကို ကြိုက်ရဲ့လား?”

အလွန်လျင်မြန်စွာပင် သူက ထိုနေရာတွင် တောင့်ခနဲ ရပ်သွားချေပြီ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသေးငယ်သော ပြဇာတ်လေး တစ်ခုလုံးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ စိတ်ပါလက်ပါ သရုပ်ဆောင်နေသောကြောင့်ပင်။

သူ၏ ဇာတ်ဝင်ပစ္စည်းများကလား? ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဝါးနေအောင် ဖျက်ပစ်ရမည့် အမျိုးအစားများဖြစ်၏။

သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ပရိသတ်မှာမူ မျက်လုံးပြူးပြီး အံ့အားသင့်ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အခန်း၏ လေထုသည် အနေရခက်ကာ ၊ တိတ်ဆိတ်ပြီး  ထူးဆန်းနေတော့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းက သူတို့၏ အတွေးများအား မဖတ်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ကုယီလန်သာ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ စုကျီဆွေ့ကိုလည်း နားမလည်နိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်ခဲ့ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်လေးသည် သူ၏ ခံစားချက်များအား ဖုံးကွယ်ရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သောကြောင့် မဟုတ်၊ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များက လွန်စွာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ငိုခြင်းနှင့် ရယ်ခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း—၎င်းတို့က အမြဲတမ်း ပြတ်တောင်း,ပြတ်တောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပုံမှန်လူများကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း သို့မဟုတ် ပုံစံတကျ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာကာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ငိုကြွေးနေသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာကား အခြားတစ်နေရာတွင် လွင့်မျောနေသည်ဟုပင် အိမ်တော်ထိန်း ခံစားမိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်၊ သူက အခြေအနေကို ထပ်မံ စမ်းသပ်ကြည့်ပြန်သည်။

“သခင်လေး သိလား? ကုသခင်လေးကလေ အရမ်းကြောက်ဖို့ ကောင်းတဲ့ မ... လူနော်” သူက စကားမှားသွားသည်ကို ချက်ချင်း ပြင်လိုက်၏။

“သခင်လေးသာ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင်၊ သူက ဒီကစားစရာတွေကို သုံးပြီး သခင်လေးကို သူ့ဘေးမှာ ချည်နှောင်ထားမယ်၊ ရွှေလှောင်အိမ်ထဲမှာ သော့ခတ်ထားမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သခင်လေး ဒီအခန်းကနေ တစ်သက်လုံး ထွက်သွားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူ ပြောနေရင်းတွင် စုကျီဆွေ့၏ မျက်လုံးများက တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်ပလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်တစ်ခုက တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး လင်းလက်လာသကဲ့သို့ပင်။

အိမ်တော်ထိန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာလေး ချလိုက်သည်။

...သူ မှန်းတာ မှန်နေတာပါပဲလား။

“သခင်လေး အနီးကပ် လာကြည့်ချင်လား?” သူက ထပ်မံ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သူက ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ခံစားနေရသည်—သို့သော် စုကျီဆွေ့၏ မျက်လုံးများက ဗီရိုဆီသို့ ရွေ့သွားသည့်အခါ၊ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းရှိ တောက်ပမှုက ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် တွန်းလှန်မှုတို့ဖြင့် လျင်မြန်စွာ အစားထိုးခံလိုက်ရသည်ကို သတိပြုမိသည်အထိပင်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုက အိမ်တော်ထိန်းကို ဝင်တိုက်သွားသည်။ သူက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး။ ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ကုသခင်လေး ကိုယ်တိုင် ဝယ်ထားတာ။ သူလည်း ကြိုက်တယ်”

သူက သခင်လေးအား ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မည် မဟုတ်။

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ၊ စုကျီဆွေ့သည် ကုတင်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောဆင်းလာပြီး ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်မှာ သေချာပေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းက သူ၏ လျင်မြန်သော တွေးခေါ်ယူဆမှုအပေါ် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။

စုကျီဆွေ့ အထဲရှိ ခွေးနားရွက်လေးများကို ခွေးပေါက်လေး အစစ်အား ပွတ်သပ်နေသည့်အလား ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် နွေးထွေးလာခဲ့သည်။

စုကျီဆွေ့အား ဤပစ္စည်းများကို မြင်စေခြင်းက ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခု ရှိသည်။ တစ်ဖက်တွင် ကောင်လေးကို ကုသခင်လေးအပေါ် ပို၍ မြတ်နိုးလာစေရန် ကူညီပေးနိုင်သလို၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သခင်လေးက နာခံမှုရှိပြီး၊ အပြုအမူကောင်းရှိကာ ဘောင်အတွင်း၌ ရှိကြောင်း ကုသခင်လေးအား အာမခံနိုင်သည်—ဤအရာက သူ၏ သတိထားမှုများကို လျှော့ချရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေသည်။

ပြီးတော့ ထိုချစ်စဖွယ် ခွေးပေါက်လေးပုံစံ ပုံရိပ်နဲ့အတူလား? အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ နှစ်ဆ တိုးလာလိမ့်မည်။ ကုသခင်လေးမှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ပျော့သွားနိုင်သည်။

စုကျီဆွေ့ ထိုထူးဆန်းသော ခါးပတ်များနှင့် သံကြိုးများအား နားမလည်ခဲ့၊ သို့သော် သူက အမွေးပွပွ အရာများကို ကြိုက်ပေသည်။

သူ ထိနေသော ခွေးနားရွက်များက လုံးဝန်းပြီး နူးညံ့ကာ၊ အမွှေးမရှိသော နေရာများတွင် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ အသားများ ရှိ၏။ ထိုအမွေးပွ အထိအတွေ့က သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတစ်လျှောက် ပေါ့ပါးစွာ လျှောဆင်းသွားပြီး၊ သူ့ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုနှင့် နူးညံ့မှုဖြင့် ပြည့်စေခဲ့သည်။

ထိုအရာက အတုလုပ်ထားသော တိရစ္ဆာန် ကစားစရာ တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်ရမည်။

သူ ယခင်က ဤအကြောင်းကို ကြားဖူးခဲ့ဖူးသည်— cosplay ဟု ခေါ်ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်၏ ။ လူများစွာက ၎င်းကို ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည်။

စုကျီဆွေ့ ဗီရိုထဲမှ ဝတ်စုံ အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူက ခွေးနားရွက်နှင့် ခွေးခြေသည်းများကို အလွယ်တကူ နားလည်ခဲ့သည်—သို့သော် ထိုထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ခွေးအမြီးကိုမူ ? သူ ကောင်းစွာ မသိနားမလည်နိုင်ခဲ့။

“စက်မှု” ပညာကို လေ့လာခဲ့သည့် သူ၏ နှစ်များမှစ၍၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမြီးကို လုံခြုံစွာ တွဲထားရန် ကောင်းမွန်သော တည်ဆောက်ပုံဆိုင်ရာ နေရာတစ်ခု မရှိဟု သူက ဆင်ခြင်တွေးဆခဲ့သည်။

ထိုအမြီး၏ ဖိအားပေးရာ နေရာများအား မျက်နှာတည်တည်နှင့် ထိုင်ပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေစဉ်၊ ပါးများ ရဲနေသည့် အိမ်တော်ထိန်းက အမွေးပွ အမြီးကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။ “သခင်လေး၊ ဒီတစ်ခုကိုတော့ အခုထိ မသုံးရသေးဘူး။ ဆိုတော့ ကျွန်တော်—ကျွန်တော် သိမ်းလိုက်ပါ့မယ်နော်”

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အခြား ဗီရိုတစ်ခုဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ၊ ထိုအမြီးအား ရှာမတွေ့နိုင်လောက်သော၊  ထောင့်တစ်နေရာတွင် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။ ထိုနေရာသည် လူတစ်ယောက် ပြောင်းရွှေ့သွားမှသာ အလင်းရောင်ကို မြင်ရနိုင်မည့် နေရာမျိုး ဖြစ်သည်။

သူ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ စုကျီဆွေ့ သူ့အား စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ယုန်လေး လိုချင်တယ်” ကောင်လေးက ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ?...” အိမ်တော်ထိန်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး၊ အမြီးအား ဖွက်ရန် အချိန်ကြာမြင့်သွား၍ စုကျီဆွေ့ကို PTSD ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပျို့အန်​စေသော အခြေအနေ ဖြစ်အောင် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ “သခင်လေး၊ ဗီရိုထဲမှာ မအန်ချနဲ့နော်… ကျွန်တော် သခင်လေးကို ရေချိုးခန်း ခေါ်သွားပါ့မယ်… ဒါတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ…”

စုကျီဆွေ့ ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် “ယုန်နားရွက်လေး” နှစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နူးညံ့ချိုမြိန်သော အသံဖြင့်  ထပ်ပြောလိုက်သည်– “ယုန်လေး”

အိမ်တော်ထိန်းက တောင့်ခနဲ ရပ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

အော်၊ ယုန်လေး။ သခင်လေးက ယုန်တွေကို တကယ် ကြိုက်တာပဲ—ဟားဟား။

အိမ်တော်ထိန်းက BDSM သို့မဟုတ် ဤကစားပွဲများ၏ “အလှအပကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်း” အပိုင်း ၊ သို့မဟုတ် မည်သည့် တိရစ္ဆာန်မျိုးများက လူကြိုက်များကြောင်းကို သေချာ မသိခဲ့။ ထို့ကြောင့် သူက ပြောနိုင်သည်မှာ— “သခင်လေး၊ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီလိုပဲ နေလိုက်ပါဦးနော်။ ကုသခင်လေးကို လက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ သခင်လေး လိုချင်တဲ့ ဘယ်လို တိရစ္ဆာန်မျိုးကိုမဆို သူက ရှာပေးပါလိမ့်မယ်”

စုကျီဆွေ့ နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ဗီရိုထဲမှ ခွေးနားရွက် ဘီးကုတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ နူးညံ့သော ဆံပင်နက်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တပ်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းကို လှုပ်လိုက်သောအခါတွင် ခွေးနားရွက်များကလည်း ရွှေ့လျားနေခဲ့သည်။

ခွေးခြေသည်းများက လက်ကို အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်ထားသည့် လက်အိတ်များ ဖြစ်သည်—၎င်းတို့ကို ဝတ်ထားလျှင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကောင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်၍ မရချေ။

ထို့ကြောင့် သူက အခြားတစ်ခုခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ဗီရိုအတွင်း၌ လည်ပတ်ကြိုး တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

ရွှေချည်မျှင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သံကြိုးကို ဆွဲလိုက်သောအခါ၊ သားရေ ကော်လာက  ကျပ်သွားမည် ဖြစ်သည်—၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အသက်ရှူကျပ်သွားစေနိုင်ပုံ ပေါ်၏။

စုကျီဆွေ့ လည်ပတ်ကြိုးအား ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ မြှောက်လိုက်ရာ၊ ၎င်းက မည်မျှ ကောင်းစွာ လိုက်ဖက်ကြောင်း စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့ပင်။ ယင်းက ထိုဝတ်စုံအတွက် “ခွေးနှင့် လမ်းလျှောက်ခြင်း” ဆက်စပ်ပစ္စည်းတစ်ခုဟု သူ ထင်နေပုံရသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သဘာဝကျပြီး၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တွန်းလှန်မှု လုံးဝကင်းမဲ့နေသည်။

သို့သော် ဘေးမှ ကြည့်နေသော အိမ်တော်ထိန်းအတွက်မူ သူသာလျှင် အသက်ရှူမဝသလို ခံစားနေရသည်။

ကောင်လေး၏ အသားအရေက ဖြူဖွေး နူးညံ့ပြီး၊ သူ၏ သွယ်လျလျ လည်ပင်းမှာ ဆောင်းနံနက်ခင်းရှိ ဆီးနှင်းတစ်ဆုပ်နှင့် တူနေသည်။ အနက်ရောင် သားရေ ကော်လာနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ၊ ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသော နတ်သားလေးတစ်ပါးကဲ့သို့—ဖြူစင်မှုနှင့် လိုအင်ဆန္ဒကြားတွင်၊ ထိုနေရာ၌ ရုန်းကန်နေသည်နှင့် တူနေသည်။

စိတ်ကူးယဉ်ရန် မသင့်လျော်ရုံသာမက—တရားလည်း မဝင်ပေ။

အိမ်တော်ထိန်း မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ကျောကို ဖြောင့်အောင် ဆွဲဆန့်လိုက်ကာ သူဌေး မရှိသည့်အချိန်တွင် တာဝန်အားလုံးကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။ “ဒါတွေ အကုန်လုံးက ကုသခင်လေး ကြိုက်တဲ့အရာတွေချည်းပါပဲ”

ပြီးတော့ သခင်လေးကလည်း ကြိုက်နှစ်သက်နေချေပြီ။

ဆိုလိုသည်မှာ... သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးလိုက်သော ပြီးပြည့်စုံသည့် စုံတွဲများပင်။

စုကျီဆွေ့ သံကြိုးများကို သိပ်ဂရုမစိုက်ချေ။ သူက အနက်ရောင်ကို မကြိုက်သောကြောင့် လည်ပတ်ကြိုးကို ရွေးချယ်ခြင်း မပြုခဲ့—သူက ချစ်စဖွယ် ခွေးနားရွက်နှင့် လက်/ခြေသည်းလက်အိတ်များကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

“သခင်လေး၊ အရင် စမ်းဝတ်ကြည့်လိုက်ပါလား။ ကုသခင်လေး ပြန်လာရင် ကျွန်တော် မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်ပါ့မယ်—အဲဒီအခါကျရင် သူ့ကို ပြလို့ ရပြီလေ”  သူ၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်နေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် အိမ်တော်ထိန်းက အကြောင်းပြချက် ပေးကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

. . . . .

ကုယီလန် ည ၇ နာရီတွင် ပြန်ရောက်လာသည်။

စုကျီဆွေ့တစ်ယောက် အိမ်တော်ထိန်းထံမှ သတင်းရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အွန်လိုင်းတွင် ကြည့်နေသော ပြိုင်ပွဲပြင်ဆင်ရေး အတန်းကို ချလိုက်ပြီး၊ Cosplay ဝတ်စုံများကို အလျင်အမြန် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

သူက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဖြူဖျော့သွယ်လျသော လက်များကို ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားတွင် ချထားကာ မျက်လုံးများကို အောက်ချထားလျက်၊ ချစ်စဖွယ် ထိုင်နေသော ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပုံစံထုတ်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေသည်။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ၎င်းကို “ဇာတ်ရုပ် ပြန်လည် ဖော်ဆောင်ခြင်း” ကဲ့သို့ တစ်ခုခုဟု ခေါ်သည်။

စုကျီဆွေ့၏ နားလည်မှုအရ၊ ကုယီလန်က လူဆိုးများကြောင့် အစောပိုင်းက စိတ်ဆိုးနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့်အတူ Cosplay ကစားပြီး သူနှစ်သက်သော ဇာတ်ကောင်ကို “ပြန်လည် ဖော်ဆောင်” ပေးပါလျှင်၊ သူ စိတ်ကြည်လင်လာနိုင်သည်။ ထိုအရာက နှစ်သက်မှု အမှတ်များ မြှင့်တင်ရေးအတွက် သူ၏ ဒုတိယ အဆင့် မဟာဗျူဟာအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်၊ ကုယီလန် အခန်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသောအခါ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဤသို့ဖြစ်သည်—

ကောင်လေးက ကုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး တံခါးဖွင့်သံကြောင့် သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်နက်များက အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး၊ သူ၏ နူးညံ့သော ဆံပင်နက်ထဲတွင် ရှိနေသည့် အမွေးပွ ခွေးနားရွက်များက ညင်သာစွာ လှုပ်ခါသွားသည်။ သူ ကုယီလန်ကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးများက ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

သူ၏ သွယ်လျလျ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း အောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပါက၊ သူ၏ ပေါင်ကြားတွင် သပ်ရပ်စွာ ချထားသော အမွေးပွ ခြေသည်းလေးနှစ်ခုက အထူးပင် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်နေသည်။

ကုယီလန်၏ ခြေလှမ်းက ထင်ရှားမှု မရှိသလောက်ပင် ယိုင်နဲ့သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးနက်များထဲတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး ဖတ်မရနိုင်သော စိတ်ခံစားမှုတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူက သူ ခံစားရသည့်အရာကို ဖုံးကွယ်ရာတွင် အလွန်ကျင့်သားရနေခဲ့သောကြောင့် ထိုလျှစ်ခနဲ ဖြစ်သွားမှုက ချက်ချင်းနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

သူက ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ကာ မည်သည့် မရှင်းမလင်း ခံစားချက်ကိုမျှ ဖော်ပြခြင်းမရှိဘဲ ကောင်လေးအား ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အိမ်တော်ထိန်းသည် သခင်လေး မည်မျှ ကောင်းကောင်း ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူ့စိတ်ထဲတွင် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ကြည့်ပါဦး—ဘယ်လောက်တောင် ချစ်စရာကောင်းပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းလိုက်လဲ? ဒီနည်းဗျူဟာက ကျိန်းသေ အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။

သို့သော် အိမ်တော်ထိန်း၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်၊ အခန်းထဲရှိ လေထုက သူ စိတ်ကူးထားသလောက် ပလေးလိုသော သို့မဟုတ် မြူဆွယ်လိုသော ပုံစံ မဟုတ်ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးတွင်—တစ်ဦးက မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ၊ တစ်ဦးက ထိုင်နေကာ — အချိန် ကြာကြာအထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းက တိတ်ဆိတ်သော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ ပထမဦးဆုံး စကားပြောသူက အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားမည်သယောင်ပင်။

တင်းမာမှုက ပို၍ ပို၍ လေးလံလာခဲ့သည်။ အိမ်တော်ထိန်း သူ့ဘာသာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲရန်ပင် စဉ်းစားနေခဲ့သည်—နောက်ဆုံးတွင်မှ ကုတင်ပေါ်ရှိ ကောင်လေးက သူ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး၊ မည်သို့ပြောရမည်ကို အချိန်အကြာကြီး အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းက စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ ဤအရာက အကျပ်အတည်းကို အဆုံးသတ်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ထိုနူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ကောင်လေး၏ ကြောက်ရွံ့စွာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်– “ဝုတ်၊ ဝုတ်”

အိမ်တော်ထိန်း: ???

ခဏ... အဲ့ဒီလို တိတ်ဆိတ်နေတာ အားလုံးက  ဇာတ်ကောင်ထဲ အရမ်းနစ်ဝင်နေလို့လား?!  သူ့ကိုယ်သူ ခွေးတစ်ကောင်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား?!

သို့သော်လည်း ထိုရိုးရှင်းသော ဟောင်သံနှစ်ခုတွင် မမျှော်လင့်ထားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။

ကုယီလန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ပခုံးများရှိ တင်းမာမှုက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်—သူ၏ သတိထားမှုများအား လျှော့ချလိုက်သည့် တောရိုင်းဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

သူက ကောင်လေးအား ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မည်သည့် ခွေးအမြီးမျှ မရှိကြောင်း သေချာအောင် ပြုလုပ်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်– “ဘာလုပ်တိုင်း ကစားနေတာလဲ?”

ကောင်လေး၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး၊ ထိုစကားများကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူတို့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်—သူ ဇာတ်ရုပ်ကို ဖျက်ပြီး လူတစ်ယောက်လို စကားပြောသင့်၊ မပြောသင့် ငြင်းခုန်နေသကဲ့သို့ပင်။

အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ သူက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ခွေးပေါက်လေး”

“မင်းကိုမင်း ပြောတာလား?” ကုယီလန်က မေးလိုက်သည်။

စုကျီဆွေ့ သူ၏ မျက်တောင်ရှည်များကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကစားလို့ ပြီးပြီလား?” ကုယီလန် ထပ်မံ၍ မှတ်ချက်မပေးတော့ချေ။ သူက လှည့်ပြီး အနီးနားရှိ ဗီရိုတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ “ပြီးပြီဆိုရင် ချွတ်လိုက်၊ ခေါင်းအုံးပေါ် မှီလိုက်၊ ပြီးရင် မျက်လုံး မှိတ်ထားလိုက်”

စုကျီဆွေ့ ထိုဝါကျ၏ ပထမပိုင်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သူကိုယ်သူ နူးညံ့သော ကုတင်ပေါ်တွင် အနားယူနေသည့် ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် စိတ်ကူးလိုက်ပြီး၊ သူက ခေါင်းအုံးများကို နာခံစွာ မှီလိုက်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

သူက ရှာဖွေနေသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ခြေသံများ နီးကပ်လာသည့် အသံပင်။

ခဏအကြာတွင် ပေါ့ပါးသော အသက်ရှူသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ သူ၏ ဒူးခေါင်းပတ်ပတ်လည်တွင် ရုတ်တရက် အေးခဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အလိုအလျောက် မျက်လုံးကို ဖွင့်ချင်ခဲ့သည်—သို့သော် ကုယီလန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို သတိရသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို တင်းတင်းပိတ်ထားခဲ့သည်။

သူ၏ ဒူးခေါင်းများပေါ်တွင် နောက်ထပ် အေးမြသော အထိအတွေ့အချို့ ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက်၊ စုကျီဆွေ့ ထိုလူ ပြောလိုက်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ကြားလိုက်ရသည်။ “အိုကေ၊ မျက်လုံး ဖွင့်လို့ရပြီ”

သူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကုယီလန်တစ်ယောက် ဆေးသေတ္တာအား ဗီရိုထဲသို့ ပြန်ထည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဒူးခေါင်းများပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာရထားသော နေရာက အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် အစောပိုင်းက “ဖူး ဖူး” အသံမှာ ဆေးဖြန်းဆေးမှ ဖြစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် စကားလုံးများပင် မပေါ်လာမီ၊ ကုယီလန်က လက်ထိပ်သော့တစ်စုံကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်– “ကိုယ့်ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်။ ပြီးရင် အောက်ထပ် ဆင်းပြီး တီဗီကြည့်ကြမယ်”

စုကျီဆွေ့: !

စိတ်တည်ငြိမ်စေမယ့် အားဆေး! လူတွေ အများကြီးနဲ့ တီဗီအတူတူ ကြည့်တဲ့အချိန် စိတ်ဖိစီးမှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် အားဖြည့်ပေးမယ့်ဆေး လိုတယ်လို့—ဝူးဝူးဝူး။

ကုယီလန် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် လက်များကို ပိုက်ထားကာ ပျင်းရိစွာ မှီနေပြီး စောင့်ဆိုင်းနေချေပြီ—စိတ်မရှည်စွာဖြင့်ပင်။ သူ ရပ်နေသည့် ပုံစံက ဤအရာသည် ညှိနှိုင်းစရာ မလိုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

ပြီးနောက် စုကျီဆွေ့ ထိုနံနက်က အချိန်ဇယားကို တစ်ကြိမ် ချိုးဖောက်ပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ မငြင်းဝံ့တော့ဘဲ အလွန်အမင်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။ သူ မလိုချင်သော်လည်း လိုက်နာရန် တစ်ခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

လူအုပ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူသည် အစောပိုင်းက ခေါင်းမာမာဖြင့် ဝတ်ထားခဲ့သော ခွေးပေါက်လေး ဝတ်စုံများကို နောက်ဆုံးတွင် ချွတ်လိုက်သည်။ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ သူက သူ၏ ယုန်ဖိနပ်လေးများကို စီးလိုက်ပြီး ကုယီလန်ဆီသို့ အသာလေး လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“သွားကြမယ်” ကုယီလန်က ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်များကို ချကာ သူတို့ ဧည့်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားစဉ် သူ၏ နောက်မှ  လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူဌေးကြီး ရှိနေသောကြောင့် မည်သူမျှ ပျင်းနေရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ ပရိုဂျက်တာ မျက်နှာပြင်က နိုင်ငံတော် သတင်း ထုတ်လွှင့်မှုကို ပြသနေသည်—ပျင်းစရာ ကောင်းပြီး တစ်သံတည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် အိမ်ဖော်များနှင့် ဝန်ထမ်းများကို အိပ်ပျော်လုနီးနီး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ယခင်ကကဲ့သို့ပင် စုကျီဆွေ့ နောက်ဆုံးတန်းရှိ ထိုင်ခုံများတွင် ကွေးနေပြီး၊ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကာ သူ၏ မျက်တောင်ရှည်များက တုန်ခါနေခဲ့သည်။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ—ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကုယီလန်သည် သူ၏ ဘေးတွင် အချိန်ပြည့် ထိုင်နေခဲ့ခြင်းပင်။

အခြားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု၏ မရင်းနှီးသော နီးကပ်မှု၊ အသက်ရှူသံ၏ နူးညံ့သော အသံများ... ၎င်းတို့အားလုံးက စုကျီဆွေ့အတွက် အလွန်အကျုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်က တင်းကျပ်နေပြီး၊ အသက်ရှူမဝသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သည်းမခံနိုင်တော့သောကြောင့် သူက သူ၏ ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် ထောင်ထားကာ ပြိုင်ပွဲပြင်ဆင်ရေး အတန်းတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူ့အတွက်မူ စာကျက်နေချိန်တွင် အချိန်က အမြဲတမ်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်သည်။

သူက မျက်တောင်တစ်ချက် မှိတ်ချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူစိမ်းများ ဝန်းရံနေသည့် နာကျင်ဖွယ် အခိုက်အတန့်က ပြီးဆုံးသွားရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူ အမှန်တကယ် ကြောက်နေသောကြောင့် သူ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြိုက်နှစ်သက်သော ပြိုင်ပွဲ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုများပင် အကူအညီ မဖြစ်ခဲ့။ သူက မျက်နှာပြင်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း၊ မည်သည့် စာမျှ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ မဝင်ခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဖုန်းပေါ်တွင် သတိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်—

[သူစိမ်းကြီး 。: ကြောက်နေတာလား?]

မက်ဆေ့ချ်က အချက်ကို ထိသွားခဲ့သည်။ စုကျီဆွေ့၏ အသက်ရှူသံက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းက လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုပို့စ် ပျံ့သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ လူများက သူ့ကို စာပို့နေခဲ့ကြသည်။ သူက ဆိုရှယ်လ်ကြောက်ရောဂါ ရှိသောကြောင့် သူ၏ Ahoo App ကို “အနှောင့်အယှက် မပေးရ” အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ သီးသန့် မက်ဆေ့ချ် အများစုကို စစ်ထုတ်ပစ်ခဲ့ပြီး၊ အနည်းငယ်သာ ကွန်ရက်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤမက်ဆေ့ချ်က သူ၏ စစ်ထုတ်မှုများကို ရှောင်ကွင်းရုံသာမက၊ သူ၏ စိတ်ခံစားချက် အခြေအနေကိုလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် တိကျစွာ ထိခဲ့သည်။ ၎င်းက သဘာဝလွန် တိကျမှုနှင့် တူနေသည်။

စုကျီဆွေ့ သူ၏ ဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး၊ ပြန်မဖြေဘဲ သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသားအား အလိုအလျောက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်က တိုက်ရိုက်ဆန်လွန်းပြီး ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် ကုယီလန်က သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ သူ့အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်သည်—ထို့နောက် ထိုနည်းတူ စိတ်မဝင်စားစွာပင် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများကို သူ့ရှေ့ရှိ နံရံပေါ်တွင် ပြသနေသော သတင်းများဆီသို့ ပြန်ပို့ကာ ပြင်းထန်သော အာရုံစိုက်မှုဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

မစ္စတာကုက သူ၏ အချိန်ဇယားကို အလွန်အလေးအနက်ထားသည်။ သူက ပတ်ပတ်လည်ကိုပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့သောကြောင့် သူ လျှို့ဝှက်စွာ အွန်လိုင်းမှ စာများ လေ့လာနေသည်ကို သတိမထားမိနိုင်ချေ—သူစိမ်းတစ်ဦးထံမှ မက်ဆေ့ချ် ရရှိခဲ့သည်ကိုလည်း မသိနိုင်။

ဤဧည့်ခန်း တစ်ခုလုံးတွင် သူသာလျှင် တိတ်တဆိတ် ပျင်းရိနေသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသော စုကျီဆွေ့မှာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကုယီလန်က သူ့အား အခြားသူများနှင့် စကားမပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ဖုန်းကို ခဏတာ ကိုင်ထားပြီးနောက်၊ သိချင်စိတ်က နောက်ဆုံးတွင် ဆင်ခြင်တုံတရားကို အနိုင်ယူသွားခဲ့သည်။ အပြစ်ကင်းပြီး လောက၏ အန္တရာယ်များကို သတိမပြုမိသော သူက မေးခွန်းတစ်ခုကို ရိုက်လိုက်သည်—

[User1947296: ဘယ်လို သိတာလဲ?]