Chapter 14

မြွေနက်ကြီးနှင့် ညှိနှိုင်းစကားပြောခြင်းက အမျှော်အမြင်ရှိသော လုပ်ရပ် မဟုတ်ကြောင်း ထိုအချင်းအရာက သက်သေပြလိုက်လေသည်။
 
သို့မဟုတ်ပါက ထိုမြွေသည် ခေါင်းမာနေပြီး ဝမ်ကျုံး၏မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်လာကာ သူ၏ နီမြန်း၍ အေးစက်သည့် လျှာဖျားကို ဝမ်ကျုံး၏ လည်ချောင်းထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်း၍ ကလိလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် ဝမ်ကျုံး ငြင်းဆန်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်။
 
 
ဝမ်ကျုံးကို ကြည့်ရင်း ချောမောသည့်မြွေနက်ကြီးသည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ လျှာဖြင့် လျက်လာခဲ့သည်။ မြွေနက်သည် သူ၏ အစိမ်းရင့်ရောင် ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ သူ့အမြီးကို သူ့ကိုယ်သူ ရစ်ပတ်ထားပြီး အရသာရှိသည့် အစာကြောင့် မူးယစ်နေသည့်ဟန်။ ဝမ်ကျုံး ပြုံးကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးပြီး "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ ခင်ဗျားနဲ့ နောက်မှ ကစားမယ်…" ဟု ပြောလိုက်သည်။
 
 
သူ တွင်းထဲသို့ ဝင်ကာ ပါးစပ်ကို သုတ်ပြီး အမြန်ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်နေသည်။
 
သူ အစားခံရတော့မလို့…
 
မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီးကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ မြွေနက်ကြီးက အမြီးကို အင်အားမရှိစွာ တွန့်လိမ်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လှဲချလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ထိုမြွေ၏ ရတနာပုံမှ သူလိုအပ်သည့် ပစ္စည်းကိရိယာများကို သွားယူခဲ့သည်။
 
 
ထိုကိရိယာများသည် အစစ်အမှန် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး လေးလံလှသည်။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် ဓားမြှောင်နှင့် တူကို ဦးစွာ ဘေးသို့ ချထားခဲ့ပြီး ရွှေရေပုံးကို ရေခပ်ရန် ကန်ထဲနှစ်ကာ ရေဖြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အားနည်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ အထင်ကြီးခဲ့မိသည်။
 
သူ့ခါး နစ်မြုပ်လာပြီး လက်မောင်းများလည်း အားနည်းစွာ ပြုတ်ကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ အားနည်းနေပြီး မမြင်ရသည့် နက်ရှိုင်းသော ရေကန်ထဲသို့ ရေစီးကြောင်းဖြင့် ဆွဲချခံရတော့မတတ် ဖြစ်နေစဉ် မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးသည် အပေါ်မှ ရောက်လာလေသည်။
 
မြွေနက်ကြီးက လေးလံသည့် ရွှေရေပုံးကို ဝမ်ကျုံး လက်ထဲမှ ဘေးသို့ ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အလျင်အမြန် နောက်သို့ လှိမ့်ချလိုက်သည်။
 
 
"အာ…“
 
 
ရေကန်ထဲသို့ ကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည့် ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးကို ကြည့်ရင်း အသာအယာ ညည်းညူလိုက်သည်။ မြွေနက်ကြီးသည် ပြုတ်ကျနေသည့်ပုံးကို ရေဖြည့်လိုက်ပြီး ဓားမြှောင်နှင့် တူကို မြေပြင်ပေါ်မှ သူ၏ အမြီးဖျားဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ ပုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို အမြီးဖြင့် ပတ်ယူ၍ ဂူထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် ကျောက်နံရံကို မှီကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မောဟိုက်နေခဲ့သည်။ သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် အံ့အားသင့်နေရာမှ ထိုမြွေ၏ အမြီးနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
 
မြွေနက်ကြီးသည် သစ်ပင်ပေါ်၌ လှဲနေရင်း မှန်ကြည့်နေဆဲ။ သူ၏ ရှည်လျားသည့် မြွေအမြီးသည် ဂူပေါက်ဝအထိ ရောက်နေခဲ့သည်။ ရေပြည့်နေသည့်ပုံးသည် ပတ်ပတ်လည်ယိမ်းနွဲ့နေသော်လည်း ရေတစ်စက်မျှ ဖိတ်စင်ခဲ့ခြင်းမရှိ။
 
 
"ကျေးဇူးပါပဲ…”
 
ဝမ်ကျုံးသည် ထိုမြွေကို ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအကြောင်းကို ဖော်ပြလိုခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် သူ့လက်ဖမိုးကို ထူထဲပြီး အေးစက်နေသည့် မြွေအမြီးဖြင့် ရိုက်ချခံခဲ့ရသည်။
 
 
မြွေနက်ကြီးက သူ့ကို ကူညီလိုသည်ဟု ဝမ်ကျုံး ခန့်မှန်းလိုက်ပြီး၊ ချောက်ကမ်းပါးကို ယာယီညွှန်ပြကာ "ခင်ဗျား ဒါကို ဟိုမှာ တင်ပေးလို့ရမလား… ကျေးဇူးပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
 
 
ထို့နောက် ရွှေရောင်နှင့် နေရောင်ခြည်ဖြင့် လင်းလက်နေသည့် ရေပုံးသည် ရွှေရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လေထဲမှတဆင့် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်သို့ မြှောက်တင်ခံခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ကျုံး သူ့ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနိုင်မည်မဟုတ်။ မြွေနက်ကြီးက သူ့အပေါ် ဆက်လက်ကြင်နာမည်ဆိုလျှင် သူ စတော့ဟုမ်း ရောဂါ (Stockholm Syndrome) ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
 
ဝမ်ကျုံး သူ့လက်ဖဝါးများကို အချင်းချင်း ဆုပ်နယ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးလိုက်သည်။ " မြွေနက်ကြီးက မင်းရဲ့ပိုင်ရှင်မဟုတ်ဘူး။ မင်းက သူ့ရဲ့အရန်အစားအစာပဲ မင်းရဲ့ပန်းတိုင်က သူ မင်းနဲ့ ရင်းနှီးလာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ ဒါမှ သူ မင်းကို မစားမှာ "
 
 
ဤအရာကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဝမ်ကျုံး သက်ပြင်းချကာ ချောက်ကမ်းပါးသို့ ရောက်လာပြီး၊ နေနာရီတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။
 
ဤအရာသည် အမှန်တကယ်တွင် လွန်ခဲ့သည့် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက လုပ်ဆောင်ခဲ့သင့်သည့် အရာဖြစ်ခဲ့သည်။
 
 
ထိုစဉ်က သူသည် ကယ်ဆယ်ရေး ရောက်လာရန်အတွက်သာ မျှော်လင့်ချက်များထားပြီး နေ့တိုင်း ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။
 
 
ယခု သူ ဤနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ရန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ရှည်လျားပြီး ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော အချိန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် သူ၏ နေထိုင်ရာပတ်ဝန်းကျင်ကို တတ်နိုင်သမျှ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်လိုခဲ့သည်။
 
ကျောက်တုံးသည် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။
 
ထိုကျောက်တုံးသည် ကြီးမားပြီး စောင်းနေကာ၊ ရှေ့မျက်နှာပြင်သည် နေရောင်ခြည်ဖြင့် တစ်နေ့တာလုံး အလင်းရောင် ရရှိနိုင်မည်။ မြွေနက်ကြီး ယခင်က ထိုးစိုက်ထားသည့် ဓားသည် ကျောက်တုံး၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။
 
နေနာရီများ ပြုလုပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းကောင်းများက အလွယ်တကူ အဆင်သင့် ရှိသည်။
 
 
ဝမ်ကျုံးက ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရေဖြန်းပြီးနောက် တူနှင့် ဓားမြှောင်တို့ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းစီ ထွင်းနေခဲ့သည်။ ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ချောမွေ့သွားစေရန် လဝက်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
 
 
သူ ဓားမြှောင်ကို သုံးပြီး ကျောက်တုံးအလယ်တွင် ထည့်သွင်းထားသည့် ဓားသွားပတ်လည်တွင် စက်ဝိုင်းများကို ထွင်းထုခဲ့သည်။ ထို့နောက် စက်ဝိုင်းကို အရွယ်တူညီသော အပိုင်း ဆယ့်နှစ်ပိုင်း ခွဲခြားကာ နေ့တစ်နေ့၏ ဆယ့်နှစ်နာရီကို ထွင်းထုခဲ့သည်။
 
ထိုမျှ ရိုးရှင်းသော နေနာရီတစ်ခုက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။
 
သို့သော်လည်း ဝမ်ကျုံး ထိုအရာကို နေနာရီဟု ခေါ်ဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ သူ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။ စစ်မှန်သော နေနာရီတစ်ခုသည် မိနစ်၊ စက္ကန့်တို့ကို တိကျစွာ ပြသနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းသည် ထိုအရာတို့ထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော နေဝင်ချိန်နှင့် လများကို ပြသနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
 
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝမ်ကျုံးသည် ရလဒ်ကို အလွန်ကျေနပ်နေခဲ့သည်။
 
 
ထိုအရာ ရှိသောကြောင့် သူသည် နေရောင်ခြည်၏ အရိပ်ပေါ်မူတည်၍ ခန့်မှန်းခြေအချိန်ကို ခန့်မှန်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ နေ့တာကို ဖြတ်သန်းရန် မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် မိုးသောက်ခြင်းကိုသာ မှီခိုနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ၎င်း၏ အားနည်းချက်များမှာ ထင်ရှားပြီး နေမထွက်သည့် နေ့ရက်များ တိမ်ထူသောနေ့ရက်များနှင့် ညအချိန်များတွင် အသုံးပြုနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း မရှိသည်ထက်တော့ ပိုကောင်းပေသည်။
 
 
ဝမ်ကျုံး သူကို ဓါးနာရီဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။
 
 
အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အချိန်ကို ပြောပြနိုင်ပြီး၊ မြွေနက်ကြီးက သူ့အသားကို လှီးဖြတ်ရန် သုံးသော ဓားကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
 
၎င်းက အလွန်အသုံးဝင်ပြီး ထိုအမည်သည် ၎င်းနှင့် လိုက်ဖက်သည်ဟု ဝမ်ကျုံး ယူဆခဲ့သည်။
 
 
နောက်ဆုံးနေရောင်ခြည်သည် ချောက်ကမ်းပါးမှ တစ်စတစ်စ ကျသွားပြီး ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန် အရိပ်သည် ၂၀:၀၀ ခန့်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
 
 
"ဒီနေရာမှာ နေဝင်တာ နောက်ကျတာပဲ..."
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် ဓားနာရီကို ရက်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ရှုလေ့လာပြီးမှ ထိုအရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
 
ဤကျွန်းတွင် နေ့တာရှည်၍ ညတာတိုလေသည်။
 
နေ့စဉ် နေထွက်ချိန်သည် နံနက် ၅:၀၀ ဝန်းကျင်ဖြစ်ပြီး၊ နေဝင်ချိန်သည် ညနေ ၂၀:၀၀ ဝန်းကျင် ဖြစ်သည်။
 
 
ယခု လှုပ်ရှားနေသည့် နေလမ်းကြောင်းသည် မည်သည့်ရာသီဥတု ဖြစ်သင့်သည်ကို သူ မသိပေ။ ဤနေရာတွင် အခြားရာသီဥတုများ ရှိမရှိကိုလည်း သူ မသေချာပေ။
 
သူ ဤကျွန်းပေါ် ရောက်နေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ ရာသီဥတု တည်ငြိမ်ပြီး လေငြိမ်သည်။ နေ့တိုင်းလည်း နေထွက်ကာ နေရောင်ရသည်။ မနက်ပိုင်းနှင့် ညပိုင်းကြား အပူချိန်ကွာခြားမှုသည် သိပ်မထူးခြားပေ။ လေမိုးအကြောင်း ပြောဖို့မဆိုနှင့် တိမ်ထူသောနေ့တစ်နေ့ပင် မရှိခဲ့ပေ။
 
ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏မျက်ခုံးများကို နှိမ့်ချကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားနာရီပေါ်ရှိ ၅:၀၀ နှင့် ၂၀:၀၀ အချိန်များဘေးတွင် 'နွေရာသီ' ဟု ထွင်းထုရန် ဓားမြှောင်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ယခုအချိန်သည် နွေရာသီ ဖြစ်ကြောင်းသာ ဝမ်ကျုံး ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။
 
 
ဤကာလအတွင်း မြွေနက်ကြီးသည် သူ့နောက်တွင်သာ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ရင်း ဝမ်ကျုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
 
 
နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းတန်းများက ဖြူဖျော့ပိန်သွယ်သော လူသားပေါ်သို့ ဖြာကျနေလျက်။ ထိုသူသည် ပိန်လှီ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း သူ၏အရိုးများထဲထိ ထွင်းထုထားသော အလှတရားကိုမူ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။
 
‘ငါ သူ့ကို နမ်းချင်တယ် ဖက်လည်းထားချင်တယ် ပြီးတော့ သူ့ကို တစ်ချိန်လုံး အမြီးနဲ့ ရစ်ပတ်ထားချင်တယ်…’
 
မြွေနက်ကြီးသည် လျှာကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့အတွေးများကို ဖော်ပြရန် နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် မှန်ထဲကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ နောက်ဆုံးရောင်ခြည်ကို ကြိုဆိုရန် သူ၏မျက်နှာကို အနည်းငယ် မော့ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူကိုယ်သူ ချီးကျူးလိုက်သည် "ကောင်းပြီ ငါ နောက်ထပ်တစ်ရက် အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ"
 
 
ထိုအခိုက်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ လှပသော တိမ်ရောင်စုံများဖြင့် အလှဆင်ထားလေသည်။ အရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ချယ်သထားသော်လည်း ညစ်ပတ်နေခြင်းမရှိဘဲ ထူးဆန်းစွာ သန့်ရှင်းနေခဲ့သည်။
 
 
ဝမ်ကျုံး သူ့လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် နောက်ပြန်လဲကျသွားလေသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသော အေးစက်ပြီး ချောမွေ့သည့် အမြီးတစ်ချောင်းက သူ့ကို ဖမ်းထားပေးခဲ့သည်။ ခွန်အားက တည်ငြိမ်လျက်။
 
 
ဝမ်ကျုံး ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးသည် သူ့နောက်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အမြဲတမ်း ဖမ်းဆွဲပေးရန် အသင့်ရှိနေသည့်နှယ်။
 
 
ဝမ်ကျုံး နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်အလေးချိန်တစ်ခုလုံးကို စိတ်ချယုံကြည်ရသော မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးပေါ်သို့ တင်ထားစဉ် ထိုအလေ့အကျင့်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသော အရာဖြစ်ကြောင်း သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အချက်ပေးသံ မြည်လာခဲ့သည်။
 
ယခင်က မြွေ၏အမြီး သူ့ကို ထိတွေ့သောအခါ သူ့ကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထခဲ့ပြီး၊ ချက်ချင်း မူးမေ့လဲမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါ အိပ်နေစဉ် သူကို မကိုင်ထားရလျှင် သို့မဟုတ် ထိုမြွေအမြီးပေါ် တက်၍ မအိပ်ရလျှင် အိပ်မပျော်ခြင်းဝေဒနာ ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။
 
ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးပေါ်တွင် နားနေခဲ့ပြီး၊ သူ့လက်များဖြင့် အမြီးဖျားကို ပွေ့ဖက်ကာ၊ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် ကောင်းကင်ယံရှိ လှပသော မီးတိမ်တိုက်များကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် ဒီလိုမျိုး လှပတဲ့ နေဝင်ဆည်းဆာကို မြင်နိုင်ဦးမယ်လို့ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်"
 
မြွေနက်ကြီးသည် သူ့လျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချကာ၊ သူ့မိတ်ဖက်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လျှာဖြင့်လျက်လိုက်သည်။
 
 
သူလည်း ဆုတောင်းခဲ့သည်။
 
မနက်ဖြန်တွင်လည်း ဝမ်ကျုံး သူ၏အမြီးဖျားကို စွဲစွဲမက်မက် ဆက်လက်ထိတွေ့ပြီး၊ သူ့ကို ချောမောသည်ဟုခေါ်ဆိုရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။