Chapter 16

ဤကာလအတွင်း အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်သည်မှာ ကြာလာသောအခါ ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီးအား ချိုသာစွာပြောဆိုကာ သူ့နောက်လိုက်နေသမျှကာလပတ်လုံး မြွေနက်ကြီးက ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုကိုင်တွယ်ရလွယ်ကူကြောင်း တွေ့ရှိလာခဲ့သည်။
 
 
 
"ကျေးဇူးပါပဲ၊ မြွေချောကြီးရယ် မင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးမြွေဆိုတာ ငါသိပါတယ်..."
 
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကြက်သားရေအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးပေါ်သို့ တက်စီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်တုံးများဖြင့် အပေါက်ကိုပိတ်ဆို့ထားသည့် ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း မလုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
 
 
 
သူပြေးထွက်သွားမည်ကို ကြောက်ရုံသာဖြစ်ပြီး ရတနာများနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ရှိပုံမရ။
 
 
 
ဝမ်ကျုံး သူ၏အတွေးများကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး မြွေနက်ကြီး၏ ကွေးညွှတ်နေသော ကိုယ်ထည်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ၏ခြေထောက်များကို ဘေးသို့ချလိုက်ပြီး စီးနင်းနေသောမြွေ၏ အမြီးကို သူ၏ခြေထောက်များဖြင့် ခိုင်မြဲစွာညှပ်ထားလိုက်သည်။ ထိုင်နေသည့်အနေအထားကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ချိန်ညှိပြီးနောက် မြွေနက်ကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ ဝမ်းဗိုက်အောက်ဘက်ရှိ အကြေးခွံများမှာ အခြားနေရာများထက် ပိုမိုချောမွေ့နေပြီး ထိလိုက်သောအခါ အနည်းငယ်နွေးထွေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
 
 
 
"မြွေချောကြီး သွားကြမယ် ငါထိုင်လိုက်ပြီနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
 
 
 
သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြွေနက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆန့်တန်းကာ အမြီးကို ဖြောင့်တန်းလိုက်သည်။
 
 
 
ဝမ်ကျုံး အနက်ရောင်မြွေ၏ ရုတ်တရက် ဖြောင့်တန်းသွားသော အမြီးပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ...မြွေချောကြီး ငါပုတ်လိုက်လို့နာသွားတာလား တောင်းပန်ပါတယ်  အခုပဲပွတ်ပေးမယ်နော်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
 
 
 
သူထိုသို့ပြောခဲ့ပြီးနောက် အနည်းငယ်ပူနွေးနေသော အကြေးခွံများပေါ်သို့ ဖွဖွလေးမှုတ်ကာ အပေါ်အောက် ဘယ်ညာ ပွတ်ပေးခဲ့ပြီး သူကို ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။
 
 
 
မြွေနက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် သူ၏အမြီးဖြင့် ဝမ်ကျုံးအား ရစ်ပတ် လိုက်သည်။ မြွေ၏ဦးခေါင်းသည် လိမ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို နှိမ့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးများသည် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး သွေးနီရောင် တောက်ပသော သွယ်လျသည့်လျှာကို အန္တရာယ်ရှိသယောင် ဝမ်ကျုံးရှေ့၌ ထုတ်ပြခဲ့သည်။ ထိုအပြုအမူသည် "ဒီလို ထပ်မလုပ်နဲ့" ဟု တိတ်ဆိတ်စွာ သတိပေးခြင်းပင်။
 
 
 
ဝမ်ကျုံး : "!!!"
 
 
 
ဝမ်ကျုံး သူ့ဦးခေါင်းကို ငုံ့ကာ လက်များကို အလျင်အမြန် ဖယ်လိုက်ပြီး မြွေနက်ကြီး၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရှားရင်း သူ့အမြီးကို ပွေ့ဖက်ကာ သေဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။
 
 
 
ဤသည်မှာ သူ ထိုအနက်ရောင်မြွေနှင့် အတူသင့်မြတ်အောင် နေထိုင်စဉ် မတော်တဆရရှိခဲ့‌သော လှည့်ကွက်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
 
 
 
သူ အမှားတစ်ခုခု ပြုလုပ်မိသောအခါ၊ ဥပမာအားဖြင့် မြွေနက်ကြီး သူ့ကိုရစ်ပတ်၍ အိပ်နေစဉ် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် မြွေနက်ကြီး၏ ရတနာပုံမှ ရွှေ၊ ကိရိယာ တစ်ခုကို မတော်တဆ ချိုးဖျက်မိခြင်းကဲ့သို့သော အခြေအနေများတွင် သူသည် ထိုမြွေ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရှားကာ သူ့အမြီးကို ဖက်တွယ်၍ အားနည်းပြီး သနားစဖွယ် အကူအညီမဲ့ဟန် ဆောင်လိုက်သည်နှင့် ထိုမြွေသည် သူ့ကို လွှတ်ပေးထားမည် ဖြစ်၏။
 
 
 
နှလုံးခုန်သံမြန်ကာ ချွေးများကျလျက်၊ ဤနည်းလမ်းသည် အချိန်တိုင်း အလုပ်ဖြစ်မည်ဟု သူ အာမခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
 
 
 
မြွေနက်ကြီး၏ အားပြင်းသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် မူးမေ့လဲကျလုနီးပါးဖြစ်ကာ အသက်ရှူရပ်နေစဉ် ထိုမြွေက သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို  ကျောပေါ်တင်လျက် ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေသည်။
 
 
 
ဤသည်မှာ ယခင်ကအတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး ထိုမြွေသည် သူ့ကို ထပ်မံ အပြစ်တင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။
 
 
 
ဝမ်ကျုံး သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရဟန်ဖြင့် မြွေနက်၏ အမြီးကို ဖက်ထားလေသည်။ ထိုအမြီးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆပင် ထိတွေ့ခြင်းမပြုဝံ့ပေ။ အကယ်၍ မြွေ၏ အကြေးခွံ သူ့လက်ထဲသို့ ထပ်မံရောက်လာခဲ့လျှင်ပင် ထိတွေ့ခြင်းမပြုမိစေရန် သူ အထူး သတိထားနေလေသည်။ သူ မြွေနက်ကြီးနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးအတွက် စည်းကမ်းချက်အသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ထိုစည်းကမ်းချက်မှာ မြွေနက်၏ အမြီးမှ ၂ မီတာခန့်အကွာတွင်ရှိသော ချောမွေ့နွေးထွေးသည့် ပြောင်းပြန်အကြေးခွံကို မည်သည့်အခါမျှ ထိတွေ့ခြင်းမပြုရဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။
 
 
 
အေးမြသော လေပြေလေးက သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်တိုက်သွားစဉ် မြွေနက်ကြီးကမူ ရှုခင်းများကြားတွင် အလျင်အမြန်ပင် ရွေ့လျား၍ ဆက်သွားနေဆဲ။
 
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပွန်းပဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ထိခိုက်မိခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို အမြဲတစေ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့၏။
 
 
 
မြွေနက်၏ အမြီးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ခရီးသွားခြင်းနှင့် အကိုင်းအခက်များတွင် ချိတ်မိ၍ တွဲလောင်းကျနေခြင်းသည် သူအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း မြွေနက်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုမရှိသေးဘဲ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသေးသည်။

 
 
 
သူ့ခြေထောက်များ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး ခါးနာကျင်လာသောအခါမှသာ သူသည် မြွေနက်၏အမြီးကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ခြေထောက်များကို ဂရုတစိုက် ဖြည်းညှင်းစွာ အောက်သို့ချလိုက်တော့သည်။
 
 
 
ဆူးညှောင့်ခလုတ်များကဲ့သို့ အတားအဆီးများနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ မြွေနက်သည် ၎င်း၏အမြီးကို လျင်မြန်စွာ ရုတ်သိမ်းနိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် သူ့ကို တိုက်မိတော့မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ ထိခိုက်နာကျင်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း မြွေနက်သည် ၎င်း၏အမြီးကို အချိန်မီ  မြှောက်တင်ပေးကာ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်အောင် အမြဲတမ်း ကူညီပေးခဲ့သည်။
 
 
 
သူ့ကြောက်ရွံ့မှုကို မြွေနက်ကြီး သိပုံရလေသည်။
 
 
 
မြွေနက်ကြီးသည် သူ့အမြီးကို သင့်လျော်သော အမြင့်သို့ မြှောက်တင်ကာ ဝမ်ကျုံးခြေချောင်းများကို မြေပြင်နှင့် ကင်းဝေးစေပြီး အမြီးဖြင့် သူ့ခါးပတ်လည်နှင့် ကျောဘက်တွင် ပတ်ထားခဲ့သည်။ သူ့ကို ခိုင်မြဲစွာ ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး အားသည်လည်း မတင်းလွန်း မလျော့လွန်းပေ။
 
 
 
ဤနည်းအားဖြင့် ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီး ပေးစွမ်းသော လုံခြုံမှုဖြင့် တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ့ခါးကို ရစ်ပတ်ထားသော မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးကို ကိုင်ထားရင်း ခြေချောင်းလေးများကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ဘေးဘီကြည့်နေလေသည်။
 
 
 
 
တောနက်ထဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ထိတ်လန့်ခြင်း၊ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်အခြေအနေမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။
 
 
 
စိုစွတ်သောလေ၏ မွှေးရနံ့ကို ရလိုက်ပြီး ငှက်တို့၏ ကြည်လင်သော အသံများနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်တို့၏ သာယာသော တရှဲရှဲမြည်သံများက သူ့ကို ဝန်းရံထားလေသည်။ စိမ်းစိုသော သစ်ပင်ပန်းမန်များကြားတွင် သတ္တဝါများသည် ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စုဖြင့် သူတို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးနေကြသည်။
 
 
 
တောနက်ထဲတွင် ဝမ်ကျုံးသည် Alice's Wonderland ထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ၏ကြာရှည်စွာ စိတ်မကြည်မသာဖြစ်နေသော စိတ်အခြေအနေသည် ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားလေသည်။
 
 
 
နေဝင်ဆည်းဆာ၏ နောက်ဆုံးရောင်ခြည်များ မှေးမှိန်သွားသည်နှင့်အမျှ မြွေနက်သည်  တောင်များနှင့် ပင်လယ်ကိုဖြတ်၍ သူ့ကို ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်အခြေစိုက်ရာနေရာသို့ ရောက်လာသည်အထိ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
 
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် ချမ်းအေးသောလေကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း မေးခွန်းများဖြင့် မြွေနက်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
 
 
 
 
သူ့အား စောင့်ကြည့်နေစဉ်တွင်
 
 
 
ပထမဦးစွာ မြွေသည် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းသံပြုကာ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ကြီးမားသော မြွေခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်၍ သူ၏ အမြီးကို သွေးရောင်လပြည့်ဝန်းဆီသို့ ခါရမ်းကာ မှန်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူ၍ ညဘက် လရောင်ဖြင့် ရောင်ပြန်ဟပ်စေခဲ့သည်။
 
 
 
ဝမ်ကျုံး: "..."
 
သူသည် မြွေနက်တွင် ညစ်ညမ်းသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်အမင်း မြတ်နိုးခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။
 
 
 
ဝမ်ကျုံး သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တိတ်လေး ရေရွတ်မိလိုက်သည်မှာ ထိုမြွေသည် အစိမ်းရင့်ရောင်မျက်လုံးနှစ်လုံးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် တတိယအရောင်မရှိသော မြွေနက်မျှသာ ဖြစ်သည်ဟူ၍။ အနက်ရောင်နှင့် ဆောင်းဦးအရောင်များ ညဘက်တွင် ပေါင်းစပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကြည့်စရာ ဘာရှိလို့လဲ...အရောင်မှန်သွားမှာ စိုးလို့လား...တကယ်ပဲ လွန်လွန်းတယ်
 
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်နှင့်ပတ်သက်၍ စိတ်ထဲတွင် ညည်းညူနေခဲ့သော်လည်း မြွေ၏ရှေ့တွင် သူ၏ မကျေနပ်မှုကို မပြသဝံ့ပေ။
 
 
 
သူတို့ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော မြေပြင်သည် အလွန်မြင့်ပြီး လရောင်ဖြင့် အပေါ်မှ ရွေ့လျားသွားသော တိမ်တိုက်များကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
 
 
 
ညဘက်နောက်ကျမှ ထွက်လာခဲ့ခြင်းအတွက် သူ နောင်တရနေ၏။
 
 
 
တောင်နှင့် ပင်လယ်လေတို့ကြားတွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် လျင်မြန်စွာ တောင့်တင်းသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ချမ်းတုန်နေစဉ် မြွေနက်အား သူ့ကို ပြန်ပို့ရန် တောင်းဆိုရမည်လား သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး တောင်အောက်သို့ ဦးစွာ ခေါ်ဆောင်သွားရန် တောင်းဆိုရမည်လားဟု စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ မြွေနက်သည် သစ်ပင်ကိုင်းတစ်ခု၏ ထိပ်ဖျားကို ချိုးဖဲ့ပြီး မသိသောနေရာမှ ကျောက်ဖြူတစ်လုံးကို လှိမ့်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။
 
 
 
 
ကျောက်ဖြူသည် မြေပြင်ကို ထိမှန်ရာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် မီးခိုးများနှင့် အပူဓာတ်တို့ဖြင့် ရောနှော၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် မြေပြင်မှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ကိုင်းများကို လောင်ကျွမ်းကာ မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
 
 
 
မြွေနက်သည် အနည်းငယ် အေးခဲနေသော ဝမ်ကျုံးကို မီးဘက်သို့ တွန်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားထူထဲသော မြွေခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဝမ်ကျုံးနှင့်အတူ တောက်လောင်နေသော မီးပုံကို ဝန်းရံလိုက်သည်။ ကြေးနီနံရံတစ်ခုကဲ့သို့ သူသည် အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ လိမ့်ဆင်းလာသော လေကြမ်းကြမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

 
 
 
ဝမ်ကျုံး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မြွေနက် ခွေထားသည့်အထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့၏။ သူ၏ ကိုယ်အပူချိန် တဖြည်းဖြည်း ပြန်နွေးလာသည်နှင့်အမျှ သူ အနည်းငယ် နောင်တရလာခဲ့သည်။
 
 
 
သူသည် မြွေနက်နှင့်ပတ်သက်၍ အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ညည်းညူခဲ့ခြင်းမျိုး မပြုသင့်ခဲ့ချေ။
 
 
 
သူ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြတ်နိုးခြင်းသည် ရယ်စရာကောင်းနိုင်သော်လည်း လူသားစိတ်ရောဂါ သုတေသနသမိုင်းတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြတ်နိုးခြင်းသည် ကုသရန်လိုအပ်သော ရောဂါတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြွေနက်သည် မြွေတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် မှန်ထဲတွင် ကြည့်ရှုခြင်းကို မည်မျှနှစ်သက်သည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မည်မျှပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြတ်နိုးသည်ဖြစ်စေ သူသည် သူ့အား သို့မဟုတ် အခြားမည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ အနှောင့်အယှက်မပေးခဲ့ချေ။
 
 
 
ယခုအချိန်အထိ မြွေနက်သည် သူ့အား ထိခိုက်နစ်နာအောင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် ကြင်နာခဲ့သည်။ သူသည် မှန်ကို အလွန်ပင် ဂရုစိုက်သော်လည်း မီးထွန်းညှိရန် သူ့အား မှန်ကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ထိုအစား သူကတော့ မြွေနက်ကြီး မှန်ကြည့်ရသည်အား နှစ်သက်ခြင်းကို တိတ်တဆိတ် ညည်းညူခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြတ်နိုးမှုကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်...
 
 
 
ထိုသည်က တကယ်ပင် မသင့်လျော်ပေ။
 
 
 
ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မြွေနက်အား တိတ်ဆိတ်စွာ တောင်းပန်ခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြတ်နိုးမှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ပျက်ရယ်မပြုတော့ရန် ကတိပြုခဲ့သည်။
 
 
 
သို့သော် သူ မှန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အလှတွင် နစ်မြှပ်နေသော မြွေနက်ကြီးသည် အတွေးများနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
 
 
 
[ကြေးမုံကြီးရေ ကြေးမုံကြီးရေ]
 
[ငါ့ရဲ့ ဟိုနေရာကို အထိခံလိုက်ရတယ် ငါမသန့်ရှင်းတော့ဘူး... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ ]