Chapter 21

ကြက်သားရေအား ဝမ်ကျုံး ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။ လေဝင်လေထွက်ကောင်းသည်။ ကြာရှည်ခံသည်သာမက အလွန်လည်း အသုံးဝင်သည်။ ၎င်းကို အိပ်ရာ သို့မဟုတ် စောင်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ထို့ပြင် အိတ်များနှင့် အဝတ်အစားများ ဖန်တီးရန်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု ဆိုရမည်။ သူ ယခင်က ၎င်းကို အိပ်ရာခင်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ပြီး အလွန်ပင် နွေးထွေးသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ မြွေနက်ကြီးက သူ၏အတွင်းခံကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆုတ်ဖြဲမပစ်ခဲ့ပါလျှင် ကြက်သားရေကို ဖြတ်ထုတ်ရန် သူ ဆန္ဒမရှိပေ။

ယခုမူ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ၏ ကြက်သားရေသည် ဘီစကစ်အရွယ် အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး လက်သုတ်ပဝါအဖြစ်ပင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ဝမ်ကျုံး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေခဲ့ပြီး သူ၏လက်များကို ကွေးလိုက် ဖြန့်လိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။ ဤသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပိုကြီးသော အပိုင်းအစများကို အိတ် သို့မဟုတ် တစ်ခုခုအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်မည်လားဟု ကြည့်ရှုရန် ကောက်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။

မည်သို့မျှ စဉ်းစားမရပေ။

မြွေနက်သည် ကြက်သားရေအပေါ် ရန်ငြိုးထားဟန် တူသည်။ ထိုမြွေ၏စိတ်နေစိတ်ထားက အလွန်ဆိုးသွမ်းပြီး ကြက်သားရေအပိုင်းအစများကို ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှ အမြီးဖြင့် ရိုက်ချပစ်ခဲ့ရာ တစ်စွန်းတစ်စပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့။

"ခင်ဗျား..."

မြွေနက်ကြီး ဤသို့ ပြုမူရသည့် အကြောင်းရင်းကို ဝမ်ကျုံး မသိချေ။

သူ ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း ဒေါသထွက်ပြ၍မရ။

အလွန် ဗိုလ်ကျတတ်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိသော မြွေနက်သည် ထိုသို့ပြုမူခြင်းက မှားယွင်းသည်ဟု မခံစားရချေ။ သူ၏မြင့်မြတ်သော မြွေခေါင်းကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးစိမ်းများက အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ အောက်သို့ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုမြွေသည် မာန်မာနကြီးစွာ ကြည့်နေခဲ့သည် "မင်း နာခံရမယ် မနာခံရင်  မင်းကို ငါသတ်မယ်" ဟု ပြောနေသည့်နှယ်။

ယခုချိန်တွင် သူ သည်းခံရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အခြားနည်းလမ်းရှိမရှိ သိရန် ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးက 'သူ့ကို ပြဿနာရှာဖို့တော့ ငါ မလုပ်ရဲဘူး' ဟု တွေးခဲ့သည်။

သူသည် မြွေနက်ကြီး မရှိသော နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မြွေနက်၏ ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိသော ဒေါသကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အတွင်းဒဏ်ရာများကို ကုစားပြီး အေးချမ်းစေရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြွေနက်သည်လည်း အလွန်ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ်ကျုံးကို အမြီးဖြင့် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး "မင်း ဘာလို့ တခြားတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အရေခွံတွေကို ဝတ်ထားတာလဲ... မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်အပ်တဲ့ သီးသန့် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းပေါ်မှာ ဝတ်ရလား...အဲဒီနေရာက ငါ မပိုင်သေးပေမယ့် ငါ့ကိုယ်ပိုင် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုခဲ့သည်။

ကံအားလျော်စွာ ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက် ဘာတွေတွေးနေသည်ကို မသိခဲ့ချေ။ မဟုတ်ပါက သူသည် မြွေနက်ကို ဖျားနာနေသည်ဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး သေလောက်သည်အထိ ဒေါသထွက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မြွေနက်၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ မြွေနက်က သူ့ကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ဒေါသသည် ချက်ချင်း တိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် မြွေနက်၏ အမြီးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ရှားကာ "ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေး..." ဟု ပြောခဲ့သည်။

သူ့လက်ဖဝါးအောက်ရှိ အေးစက်သော အကြေးခွံများသည် ခြစ်ရာများကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအရာက ယားယံစေခဲ့သော်လည်း အံ့ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မြွေနက်၏ အမြီးပေါ်ရှိ သပ်ရပ်စွာ စီထားသော အကြေးခွံများက ဝမ်ကျုံး၏ လက်ဖဝါး ထိလိုက်သည့်အခါ သတိမထားမိဘဲ ရုတ်တရက် ကွာကျသွားခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် ကျိုးပဲ့နေသော ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး- "အား..."

သူသည် ကွာကျသွားသော အကြေးခွံများကို ငေးကြည့်နေပြီး မှင်တက်နေခဲ့သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်ခဲ့ပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကျုံးသည် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကွာကျသွားသော အကြေးခွံများကို မြွေနက်ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ရန် အလျင်အမြန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ချွေးအေးများက မိုးရေစက်များကဲ့သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ မျက်ရည်တော့ မကျပေ "တောင်းပန်ပါတယ်...တောင်းပန်ပါတယ်...ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ပါဘူး ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... အခုပဲ ခင်ဗျားအတွက် ပြန်တပ်ပေးပါ့မယ် ပြန်တပ်ပေးပါ့မယ်" ဟု သူ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဝမ်ကျုံးသည် သူ ထူးဆန်းသော ခလုတ်တစ်ခုကို ထိမိခဲ့ခြင်းဟုတ်မဟုတ် မသိခဲ့ချေ။ သူ မလှုပ်ရှားလျှင် ပိုအဆင်ပြေနိုင်သည်။ သို့သော် သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ မြွေနက်ကို သူ ထိလိုက်သမျှ နေရာအားလုံးမှ အကြေးခွံများ ကွာကျကုန်သည်။

မြင်ကွင်းမှာ ပြန့်ကျဲနေသော ဒိုမီနိုများနှယ်။

မြွေနက်၏ အမြီးဖျားမှ စကာ အပေါ်ပိုင်းအထိ အကြေးခွံများက တဖြည်းဖြည်း ပြုတ်ကျလျက် ရှိသည်။

"မြွေချောလေး၊ ခင်ဗျားက... ကျွန်တော်..."

ဝမ်ကျုံး၏ မျက်နှာသည် ညှိုးငယ်သွားပြီး ငိုတော့မတတ်။ မြွေနက်သည် သတိပြန်ဝင်လာကာ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပြီး ဂူထဲသို့ ဝင်သွား၏။ ယခင်ကထက် သိသိသာသာ နှေးကွေးနေသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများအကြားတွင် အချိန်အတော်ကြာ တုန်လှုပ်၍ ရပ်နေပြီးနောက် အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားသည်။

မြွေနက်၏ အကြေးခွံများသည် မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး အချို့မှာ သွေးများ စွန်းထင်းလျက် ရှိသည်။

ဝမ်ကျုံး ဂူဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်ရာ မြွေနက်ကြီးသည် ရေအိုင်ထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်အား ရမ်းခါနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမြွေသည် ရေအိုင်ဘေးရှိ ချွန်ထွက်နေသော ကျောက်တုံးများနှင့် အပြင်းအထန်ပွတ်တိုက်နေသည်။ မြွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းနေပြီး မည်သည့်အရာနှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို သူ မသိပေ။

ဂူဝမှ ရေအိုင်ရေများ လျှံကျလာသည်နှင့်အမျှ ဂူတစ်ခုလုံးသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

မကျွတ်သေးသော အကြေးခွံများသည် မြွေ၏ ကိုယ်မှ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံရသည်။ သွေးများသည် လေထဲသို့ ပန်းထွက်ကာ လျှံတက်လာသော ရေလှိုင်းများက ကောင်းကင်သို့ ပျံ့ကျဲသွားပြီး လေစီးကြောင်းနှင့်အတူ သွေးမြူအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ နေရာတိုင်းသို့ ပက်ဖျန်းနေသည်။

မြွေနက်ကြီး ဒုက္ခရောက်နေပုံပင်။

ဝမ်ကျုံး၏ ခြေထောက်များသည် မြေတွင် အမြစ်တွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သွေးမြူများကြားတွင် မြွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ တွန့်နေသည်ကို သူ မြင်၏။ မြွေ၏ ကွေးနေသော အမြီးဖျားသည်လည်း တဆက်တည်း ဆန့်ထွက်လိုက်၊ တင်းကျပ်လိုက် ဖြစ်နေပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ့ရှေ့၌ ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား။

ဝမ်ကျုံးသည် စိတ်ထဲမှ သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းများကြောင့် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ မြွေနက်သည် သူ့ကို သတိပြုမိကာ လှည့်ကြည့်လာလေသည်။

အမြဲတစေ အေးစက်ပြီး သားရဲစိတ်အပြည့်အဝရှိသော အစိမ်းရင့်ရောင် ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးတစ်စုံသည် ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏မြွေကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ပမာ ဝမ်ကျုံးကို ထိုးဖောက်ကာ တစ်နေရာတည်းတွင် ချုပ်နှောင်ထားသည့်နှယ်။

ဝမ်ကျုံး နှလုံးခုန်ရပ်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ထက်ပင် ပို၍ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။ ၎င်းသည် ရေအိုင်အောက်ခြေသို့ ဦးစွာငုပ်လျှိုးသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဆူပွက်နေသော ရေအိုင်မျက်နှာပြင်ကသာ မြွေနက်သည် အလွန်မတည်ငြိမ်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသေးကြောင်း ပြသနေသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် နှလုံးကို ဖိအုပ်ထားလျက် နှလုံးခုန်မြန်ခြင်းများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ဂူထဲမှ အလျင်အမြန် တွားသွား၍ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဓားထည့်သော ကျောက်တောင်အက်ကွဲကြောင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ သုံးညတိတိ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ မြွေနက် ထွက်မလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူ့ကြောက်ရွံ့မှုထဲသို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်စုံတစ်ရာပါ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ထိုအရာက ဝမ်ကျုံးကို ကူကယ်ရာမဲ့ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့သည်။

မြွေနက်က သူ့ကို ကောင်းစွာပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သော နေ့ရက်များ၊ သူက မြွေနက်နှင့် သံယောဇဉ် တမင်ဖန်တီးခဲ့သော အချိန်ကာလများအတွင်းတွင် မြွေနက်အပေါ် သူ့၌ ခံစားချက်များ ရှိနေသည်ကို ဝန်ခံသည်။

ထိုမြွေကို မြင်လျှင်ပင် သူ မေ့လဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုမြွေအပေါ် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုမြွေကို အသေးအဖွဲ တောင်းဆိုမှုအချို့ပင် ပြုလုပ်တတ်လာသည်။

ထိုမြွေကို မကျေမချမ်းဖြင့် အလျှော့ပေးစေရန် ပရိယာယ်အချို့ သုံးရဲလာသည်။

မြွေနက်က သူ့အပေါ် မည်မျှနက်နက်နဲနဲ ခံစားနေရသည်၊ မည်သို့သော သဘောထားရှိသည်၊ သူ့ကို စားရန် ဆန္ဒရှိမရှိကို သူ မသိချေ။ သို့သော် သူ့မသိစိတ်က ထိုမြွေကို မိတ်ဆွေအဖြစ် သဘောထားမိနေပြီး ထိုမြွေအတွက် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။

ထိုစိတ်က မှားယွင်းနေကြောင်း ဝမ်ကျုံး နားလည်သည်။

သူ တတ်နိုင်သမျှ သတိရှိသင့်၏။ အကြောင်းမှာ ထိုမြွေနက်အတွက် သူသည် သတ်ဖြတ်ရန် သတ်မှတ်ထားသော အရန်အစာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ထိုမြွေနက်သည် သူ့ကို မည်သည့်အခါကမျှ ထိခိုက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူ ထိုမြွေနက်ကို ရန်သူအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ အခြေခံသတိပင် လုံးဝနီးပါး ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ စတော့ဟုမ်းရောဂါ (Stockholm Syndrome) ခံစားရတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူ ဂူဝအဝတွင် စိတ်မရှည်စွာ လှည့်ပတ်သွားလာနေစဉ် အတွင်းဘက်မှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မကြားခဲ့ရပေ။ အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူ ဂရုတစိုက်ဖြင့် အထဲဝင်သွားလေသည်။

ရေလွှမ်းမိုးနေသော မြေပြင်သည် ရွှံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက ရွှံ့ထဲသို့ နစ်ဝင်နေသည်။

ရေကန်သည် မူလတည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်ရောက်နေပြီး အနက်ရောင်မြွေရေခွံက ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် ပေါလောမြောနေခဲ့သည်။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကန်ထဲတွင် အမြီးကို ကမ်းစပ်သို့တင်ကာ မှန်ကို ကိုင်ထား၍  ရေစိမ်နေခဲ့သော ထိုမြွေနက်သည် သူ့ခြေသံကို ကြားသည်နှင့် ကိုယ်ကို လှိမ့်၍ ရေကန်ထဲသို့ ဆင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ခဏရပ်တန့်၍ လက်ချောင်းများကို ကျစ်ကျစ် ဆုပ်ကိုင်လျက် "မြွေချောလေး၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ... မင်း အရေခွံလဲနေတာလား..." ဟု စမ်းသပ်သည့်သဘောဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် ရေကန်အောက်ခြေ၌ ပုန်းနေပြီး မှန်ထဲတွင် အရေခွံချွတ်ထား၍ နှုတ်ခမ်းဖျော့တော့ပြီး အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လူတစ်ဝက် မြွေတစ်ဝက်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုနောက် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အမြီးဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပတ်ကာ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်၍ မှန်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

"ငါ့ကို မမြင်ရဘူး..."

"သူ ငါ့ကို မမြင်ရဘူး…”