Chapter 31

"မြွေချောလေး၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အတွက် ပစ္စည်းတွေအများကြီး သယ်လာတာပဲ။ ပင်ပန်းနေပြီလား။"

ဝမ်ကျုံးသည် ခြေသုံးချောင်းကြက်ကို သစ်ပင်တွင် ချည်နှောင်ပြီး မြွေငါးကို ပုံးထဲသို့ ထည့်ကာ မြွေနက်၏ မှန်ကို သေသေချာချာ သန့်ရှင်းပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ မြွေနက်၏ မှန်ကို နမ်း၍ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"မြွေချောလေး၊ ခင်ဗျား ဒီလောက်ကြိုးစားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါတော့ ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့တော့နော်။ ခင်ဗျားက မြက်ပင်တစ်စတောင် မသယ်နိုင်ဘဲ အခုကျတော့ ပစ္စည်းတွေအများကြီး သယ်လာတယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို ဒီလိုမြင့်တဲ့ ကျောက်ဆောင်ပေါ်ကနေ ခုန်ချခိုင်းလို့လဲ... ခင်ဗျား သိရဲ့လား..."

မြွေနက်ကြီးသည် ရေကန်ထဲ၌ ရေစိမ်နေပြီး ဝမ်ကျုံး၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ တရားထိုင်နေ၏။ ဝမ်ကျုံး၏ စကားများကို ချိုမြိန်စွာ နားထောင်လျက်ရှိသည်။ ထိုအချိန်၌ မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏ အမြီးဖျားကို ဝမ်ကျုံး၏ ပါးစပ်နားသို့ တိုးပေးခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းကို နမ်းခဲ့လျှင် သူ၏ အမြီးကိုလည်း နမ်းသင့်သည်ဟု သတိပေးခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် တစ်ခုကို အခြားတစ်ခုထက် ပို၍ နှစ်သက်ခြင်း မရှိသင့်ပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ အမြီးဖျားကို ဖက်၍ အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှုံ့ခဲ့ရ၏။ ထိုအခါမှသာ မြွေနက်ကြီးသည် ကျေနပ်မှုကို ခံစားရပြီး မှန်ထဲတွင် လှပစွာ အိပ်ပျော်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်နေသည်။

နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး အလင်းတန်းသည် ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ အတူတကွ အိပ်ပျော်နေသော လူနှင့် မြွေသည် စောစောနိုးထလာရသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မီးမွှေး၍ မီးဖိုကို တည်လိုက်သည်။ ပထမဦးစွာ သူသည် မြွေငါးကို ချက်ပြုတ်၍ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြည့်စေကာ သူ၏ ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံးသည် ခြေသုံးချောင်းကြက် ဆယ်ကောင်ကို မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို အနည်းငယ် စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဒီကောင်တွေထဲက တစ်ကောင်ကို သတ်ပြီး အခြောက်ခံထားတဲ့အသားလုပ်ရမယ်။ အဲဒါဆို သုံးလကျော်ကျော်လောက် စားလို့ရမှာပေါ့။ အကုန်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် အခြောက်ခံလိုက်ရင်တော့ သိမ်းထားဖို့ နေရာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်တွေလို ထားလို့ရမလား မသိဘူး။ ပထမဆုံးအချက်ကတော့ ဒီကောင်တွေကို ဘာကျွေးရမှန်း မသိဘူး။ ဒုတိယကတော့ ဒီကောင်တွေက တကယ်ကို လှည့်စားပြီး ကစားရတာ ကြိုက်ကြတယ်။"

မြွေနက်ကြီး ရောက်လာသောအခါ ၎င်းတို့သည် သေဟန်ဆောင်ရန် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ မြွေနက်ကြီး လှည့်ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ၎င်းတို့သည် ထောင်မှ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပြေးရန် စတင်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ကျုံး စဉ်းစားခဲ့ပြီး ပြဿနာရှာတတ်သော ထိုအကောင်အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်၍ ဝက်ပေါင်ခြောက်များ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သေချာစွာ သိုလှောင်ထားလျှင် ၎င်းတို့သည် သုံးနှစ်လောက် ကြာသည်အထိပင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်၏ အမြီးကို ဖက်၍ အချိန်အတော်ကြာ နမ်းရှုံ့ခဲ့၏။ ထို့နောက် သူသည် မြွေနက်ကြီးကို ကမ်းခြေသို့ ခေါ်သွားရန် ဆွယ်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ဆားကြမ်း ကီလိုဂရမ် ရာပေါင်းများစွာကို ချက်ပြုတ် အခြောက်ခံကာ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ခြေသုံးချောင်းကြက်များသည် ပူးပေါင်း၍ အသေဟန်ဆောင်ရန် ပြုလုပ်သောအခါ သူသည် ဓားကို မြှောက်၍ ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှိမ့်ချလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်၌ သူသည် ၎င်းတို့၏ ဝမ်းဗိုက်များကို ခွဲနိုင်သွားသည်။ အခွံနွှာနိုင်သည်။ သွေးထွက်အောင် ပြုနိုင်သည်။ သူ့မျက်နှာသည် သွေးများ ပေကျံနေသော်လည်း၊ သူ့ နှာခေါင်းကို သွေးစက်တို့က ထိမှန်နေသော်လည်း၊ သူသည် တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်ပြီး ထိုအရာကို အလွယ်တကူ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သွေးနံ့သည် မြွေနက်ကြီးကို စိတ်ဆိုးစေနိုင်သည်။ ဝမ်ကျုံးသည် ဤအရာကို ပြုသောအခါ မြွေ၏ အသိုက်နှင့် မီတာတစ်ထောင်အကွာရှိ သစ်နီတောတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ထိုနေရာတွင် တွင်းတစ်တွင်း တူးလိုက်သည်။ သူ မူလက ခြေသုံးချောင်းပါ ကြက် ၏ အူတို့ကို မြေဆွေးထဲ မြှုပ်နှံလို၏။ သို့သော် ဤသစ်တောရှိ မြေအောက်ရေအရင်းအမြစ်တို့သည် အလွန်ကြွယ်ဝလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ အနည်းငယ်တူးပြီးနောက် ရေကန်ငယ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ဝမ်ကျုံးသည် နောင်တွင် သားကောင်များကို ရှင်းလင်းသောအခါ မြွေ၏ အသိုက်မှ ရေခပ်ရန် မလိုတော့စေရန် ဤနေရာ၌ ရေတွင်းတစ်တွင်း တူးရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ အကူအညီတောင်းရန် မြွေနက်ကြီးထံသို့ ပြန်ပြေးသွားသောအခါ၊ ထိုသူသည် ရွှေနှင့် ငွေဘဏ္ဍာတို့ကို သူ၏ အမြီးဖြင့် အပေါက်ထဲမှ လှဲထုတ်နေ၏။

ဝမ်ကျုံး အလွန်သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရန် ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ "မြွေချောလေး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏ လုပ်ငန်းဖြင့် အလုပ်များနေပြီး ဝမ်ကျုံးနှင့် ပျော်ရန် အချိန်မရှိပေ။

ထိုသူသည် ပျော့ပျောင်းသော မြက်အနည်းငယ်ကို သူ၏ အမြီးဖြင့် ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဘောလုံးတစ်လုံးသဖွယ် လုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုအရာကို ဝမ်ကျုံး၏ ခြေထောက်နားသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဝမ်ကျုံး၏ တင်ပါးကို တွန်းလိုက်ပြီး ဘေးဖယ်၍ ကစားနေရန်၊ အသိုက်ဆောက်နေသည်ကို အနှောင့်အယှက် မပြုရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ညအချိန်၌ ဝမ်ကျုံးသည် ကောင်းကင်၊ မိုးတိမ်တို့ကို မသိစိတ်ဖြင့် ကြည့်ပြီး တွေးမိသည်။ ရာသီဥတုပြောင်းလဲတာလား။ မြွေနက်ကြီး ဆောင်းခိုတော့မှာလား။ ဒါမှမဟုတ် မြွေနက်ကြီးရဲ့ မိတ်လိုက်ချိန် ရောက်တော့မှာလား။ မြွေနက်ကြီး မိတ်ဖက် လိုချင်နေတာလား...အဲ့တာကြောင့် အသိုက်ကို သန့်ရှင်းနေတာလား...

ဝမ်ကျုံးသည် နောက်ဆုံးအတွေးဖြင့် လန့်သွား၏။

 ထိုအရာသည် အခြားတစ်ကောင်နှင့် တွေ့ရမည်ကို ဆိုလို၏။ မြွေနှစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်တွဲနေသည်ကို တွေးရုံဖြင့် သူ မူးမိုက်သွားသည်။ သူ ဘာလုပ်ရမလဲ...

ဝမ်ကျုံးသည် ထိုအရာကို ရှာဖွေရမည်ဟု ခံစားမိသည်။ ကောင်းပြီ၊ ဘာကြောင့် မြွေနက်ကြီးတွေက အသိုက်ဆောက်ကြတာလဲ...ဒါကို သူသိဖို့လိုတယ် အရေးကြီးတယ်...

သူသည် မြက်ဘောလုံးကို ကောက်ယူပြီး မြွေနက်ကြီးနောက်လိုက်ကာ ဂူထဲသို့ လိုက်၏။ သူ စကားမပြောမီ၊ ကြီးမားသော ရွှေရောင်ပုံတူသည် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်နိုင်သည်။

ထိုအရာသည် အလွန်ကြီးမားသော၊ ခန့်ညားသော၊ ဖော်ပြ၍မရအောင် ခမ်းနားသော ပုံတူ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပေ။ ထိုပုံတူရှိ ဇာတ်ဆောင်သည် လူမဟုတ်ဟု ဆိုခြင်းသည် မမှန်ကန်ပေ။ အကြောင်းမူကား ထိုဇာတ်ဆောင်သည် လုံးဝ လူမဟုတ်သောကြောင့်။

ထိုအရာသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ထူးကဲပြည့်စုံသော မျက်နှာရှိသည်။

ထို့ပြင် အရာရာကို ကြေမွစေနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် မြွေအမြီးလည်း ရှိသည်။ ဝမ်ကျုံး၏ အမြင်အာရုံသည် ပုံတူပေါ်သို့ ကျရောက်သောအခါ သူ၏ ဒူးတို့သည် အားပျော့သွားရသည်။ မြက်ဘောလုံးသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ သူသည် ဒူးထောက်ကာ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ချင်သော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုအရာသည် ပန်းချီကားက သူထံသို့ သယ်ဆောင်လာသော ဖိအားပင် ဖြစ်သည်။

ထိုပန်းချီကားထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်ကို သူသည် မှတ်မိသည်။

ထိုသူက ရွှမ်းမင်ပင်။

သူအား ပြီးဆုံးခြင်းမရှိသော အိပ်မက်ဆိုးများ ပေးခဲ့သည့်၊ နူးညံ့စွာ နမ်းရှုံ့ခဲ့သည့်၊ အေးစက်စွာ ထိတွေ့ခဲ့သည့်၊ နောက်ဆုံး၌ သူအား သေလုနီးပါး ပစ်ချခဲ့သည့် ထိုရိုင်းစိုင်းသော မိစ္ဆာပင် ဖြစ်သည်ဟု သိလိုက်ရသည်။

ပန်းချီကားထဲတွင် သူသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ရွှေရောင်ဆင်ထားသော ပလ္လင်နက်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေသည်။ ရှည်လျားထူထဲပြီး နက်မှောင်သည့် မြွေအမြီးသည် အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေကာ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းသည် ရွှေများဖြင့် ပြည့်နေသော လှေကားရှည်ကြီးအောက်သို့ ချထားလျက်ရှိသည်။ အမြီး၏ အနည်းငယ်မြှောက်ထားသော အဖျားပိုင်းတွင် ရတနာအမျိုးမျိုး စီခြယ်ထားသော ရွှေရောင်သရဖူတစ်ခု ချိတ်ဆွဲလျက်ရှိသည်။

သူ့နောက်တွင် အဆုံးမရှိသော မြို့တော်နက်ကြီးသည် ရှိသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေနှင့်ငွေ ရတနာမြောက်မြားစွာ ရှိနေသည်။

မြွေနက်ကြီး ဘယ်သောအခါမျှ မခွာသော မှန်သည် သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွင် ချိတ်ဆွဲလျက် ရှိသည်။

မျက်လုံးများတွင် မာန်မာနများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကော့ညွတ်နေကာ၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးတွင် မာန်မာနနှင့် အေးစက်သော ခမ်းနားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်။

ဤပန်းချီကားသည် အဓိကအားဖြင့် အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင်ဖြင့် ရေးဆွဲထားသည်။ ပန်းချီလက်ရာများသည် နေရာတကျရှိပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်များ ပြည့်စုံသည်။ လူသားတစ်ဦး ရေးဆွဲထားသည့်ပန်းချီနှင့် မတူပေ။ သို့သော် အကြောင်းအရာသည် ရှင်းလင်းသည်။

ပန်းချီကားထဲမှ ရွှမ်းမင်သည် အမှန်တကယ် ချောမောခန့်ညားသည်၊ တန်ခိုးကြီးသည်၊ ခမ်းနားသည်၊ ကြွယ်ဝသည်။

ဝမ်ကျုံး မြွေနက်ကြီးကို ကြည့်ကာ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်စွာခုန်လျက်၊ မြွေနက်ကြီးနှင့် ရွှမ်းမင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို တွေးတောမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြွေနက်ကြီးသည် မြွေအသိုက်ထဲမှ ရတနာများအားလုံးကို ထုတ်ကာ အနက်ရောင်မြေဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ခင်းနေသည်။ ဝမ်ကျုံး မည်သို့ပင်မေးမေး သူ၏ ကြီးမားသော မျက်လုံးစိမ်းများဖြင့်သာ ဝမ်ကျုံးကို ကြည့်ပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသည် အပြစ်ကင်းစင်ကာ အလုပ်များနေပုံ။

ဝမ်ကျုံးသည် ထိုမြွေ၏ အမြီးကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်ကာ ပုံတူပန်းချီကားကို ညွှန်ပြလျက် "မြွေချောလေး၊ ခင်ဗျားနဲ့သူနဲ့ ဘာပတ်သက်မှု ရှိတာလဲ။ ဘာကြောင့် အဲ့မိစ္ဆာကြီးရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားက ကျ်န်တော်တို့ရဲ့ လှိုဏ်ဂူထဲမှာ ရှိနေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မြွေနက်ကြီးကမူ သူ့ အိမ်ထောင်ဖက်သည် သူ၏ လူတစ်ပိုင်း၊ မြွေတစ်ပိုင်းအသွင်ကို မကြိုက်သည်ကို သိသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် သူ့၏ တခြားအသွင်ကိုရေးဆွဲထားသော ပန်းချီကားဖြစ်သည့်အတွက် ယခုအချိန်တွင်မူ ဝန်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။

သူသည် ကျောပေးလိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံး၏ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ စာရင်းတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်– "မြွေဥ + ၁" ဟု ရေးထားသည်ကို မြင်သည်။

ဝမ်ကျုံး အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။

သို့သော် မြွေနက်ကြီးသည် စကားမပြောနိုင်သည့်အတွက် ဘာမျှ ပြောမလာပေ။ သူ မည်မျှပင် သေလောက်အောင် စိုးရိမ်နေသည်ဖြစ်စေ ထိုသူသည် အဖြေပေးမည် မဟုတ်ချေ။

ဝမ်ကျုံး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် ဆေးကြောထားသော ကြက်သားကို ဓားဖြင့် အချောင်းရှည်များဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်၍ ဆားရည်အပြင်းစားထဲတွင် စိမ်ထားလိုက်သည်။ သူ အလုပ်များနေစဉ် သူ၏နောက်ဘက်မှ လေအေးတစ်ချက်က တိုးဝှေ့လာသည်။

ထိုသူသည် လူတစ်ပိုင်း-မြွေတစ်ပိုင်း မိစ္ဆာကြီးပင် ဖြစ်ရမည်။

သူသည် ဝမ်ကျုံး၏နောက်သို့ ထပ်မံလိုက်လာခြင်းပင် ဖြစ်ရမည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကို ရှာဖွေရန် ခေါင်းကို အလောတကြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အကူအညီတောင်းရန် အော်ဟစ်နိုင်ခြင်းမပြုမီ ကြံ့ခိုင်သော လက်တစ်စုံက သူ၏ ခါးကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနှင့် ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံက "မင်း ဘယ်လိုအသိုက်မျိုးကို ကြိုက်လဲ... ငါ မင်းအတွက် လုပ်ပေးမယ်" ဟု မေးလာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထူထပ်သော မြူများဖြင့် ပြည့်နေသော အိပ်မက်ထဲတွင်လည်း မဟုတ်၊ မှောင်မိုက်သော အမှောင်ထုထဲတွင်လည်း မဟုတ်ပေ။

ယခုမူ နေ့ခင်းအချိန်ဖြစ်သည်။

လေ၊ တိမ်များ၊ နှင့် ကောင်းမွန်သော အလင်းရောင်များ ရှိသည်။

ဝမ်ကျုံး သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ရွှမ်းမင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး သူ့နှလုံးခုန်သံကို စည်တီးသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုမိစ္ဆာကြီးက သူ၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ခွေသွားပြီး မေ့လဲသွားသည်။

ရွှမ်းမင် : "..."

သူ ဝမ်ကျုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသေးမီမှာပင် ထိုလူသည် သူ၏ ချောမောခန့်ညားမှုကြောင့်ပင် မေ့လဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မှန်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကြေးမုံကြီးရေ"

"သူ ငါ့အပေါ်  ဒီလောက် စွဲလမ်းနေပေမဲ့  မကြိုက်ဘူးလို့ပဲ ဘာလို့ ပြောနေတာလဲ..."

"ဖြစ်နိုင်တာက..."

"ကြေးမုံကြီးရေ"

"သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အရမ်းနည်းနေလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောတာလား..." ဟု သူ မေးလိုက်လေသည်။